باز خوبه کلاس‌هام رو دارم، وگرنه چطور نصف بیشتر مهمونی‌های فامیلی رو می‌پیچوندم؟

تو زیبایی. چشمان زیبایی داری. موهایت بی‌اندازه قشنگ‌اند. مهربانی. لطیفی. بخشنده‌ای. پر از درخششی و یک دنیا دلیل‌های دیگر برای دوست داشته شدن. اگر کسی با تمام این‌ها دوستت نداشت دلیل بر دوست داشتنی نبودن تو نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند زیبایی‌های تورا انکار کند. آن‌کس که تو را دوست نداشت، به دنبال زیبایی و زیبا کردن جهانش نبود! همین.

فقط اونجا که متوجه می‌شی رفتن و حذف شدن اون آدم تو زندگیت، خودِ معجزه بوده!

یه بذرِ علف هرز شاید با یه پا لگد بشه و بمیره، ولی تو مثل بلوطِ ریشه‌داری؛ پوستت شاید خراش برداره، ولی ریشه‌هات توی خاکه و فصل بعدی، سبزتر و پرشکوه‌تر از همیشه جوونه می‌زنی.

امشب شاید تاریک باشه، ولی یادت نره، تاریک‌ترین ساعت شب، دقیقاً یک ساعت قبل از طلوع خورشیده.

یه شب‌هایی هم مثل امشب، شبِ خاکسپاریِ تمام توهماتِ گذشته‌ست. تمام مهربونی‌هایی که کردی، تمام عشقی که دادی، تمام احترامی که گذاشتی؛ فکر نکن هدر رفت! هیچ‌چیز تو این دنیا گم نمی‌شه و یه روزی به قشنگی به خودت برمی‌گرده.

صبور باش. پاداشِ صبر خیلی قشنگه.

به دنیا نیومدم که جا بزنم. من اگر آدمِ جا زدن بودم، همون بدو‌ تولد جا می‌زدم.

خدایا لطفا هرچه سریع‌تر روزهای خوب، آدم‌های خوب و اتفاق‌های خوب رو وارد زندگی‌مون کن. آمین.

خودت رو لایق بدون. چرا تو نه؟

قراره عکس پروفایل چنل عوض بشه و چیزی بشه که خودِ واقعی این روزهای منه. جدی، بی‌پروا، و جسور.

خودت باش، خط قرمز داشته باش، نه گفتن رو یاد بگیر و نترس از اینکه بعضی‌ها ترکت کنن.

کسی که همیشه کوتاه میاد، نه به احترام واقعی می‌رسه، نه به آرامش درونی، و نه حتی به اون محبتی که دنبالش بود. آدم‌ها شاید از یه آدمِ همیشه تسلیم سوءاستفاده کنن یا کنارش راحت باشن، ولی ته دلشون براش احترام عمیق و اصیل قائل نیستن. درواقع برای به دست آوردن تایید بقیه، خودت رو قربانی می‌کنی ولی در نهایت یه هویت توخالی و خسته برات می‌مونه.

سرزنش کردن خودت رو تموم کن. مهم اینه تلاشت رو بکنی و آگاه باشی که دوباره اون اشتباه رو تکرار نکنی. وگرنه که همه‌مون اشتباه می‌کنیم و این بخشی از انسان بودن‌مونه.

یک سوال هایی هم هست که نمی‌دانم چگونه باید جواب‌شان را داد.
انگار هیچ‌کس احوالات آدمی را که روان‌شناسی خوانده جدی نمی‌گیرد.
توهم مضطرب می‌شوی؟ مگر روان‌شناسی نخواندی؟
توهم گاهی به خود‌کشی فکر می‌کنی؟ مگر روان‌شناسی نخواندی؟
نمی‌دانم این‌ها، آرایشگر‌های شهرشان خودشان سلمانی نمی‌روند یا دندان‌پزشک هایشان، دندان‌درد نمی‌گیرند؟ عجیب‌است، باید برای اندوه‌هایم هم جواب پس بدهم.

وقتی یاد می‌گیری با کم‌ترین چیزها بسازی، همون کم‌ترین‌ها تبدیل به سقفِ آرزوهات می‌شه. دیگه یادت می‌ره که تو برای پرواز ساخته شدی.

ما همه بلدیم وقتی شادیم و موفقیم خودمون رو دوست داشته باشیم. هنرِ اصلی اینجاست که وقتی در مسیرِ سقوطیم یا پر از اشتباه و ناپختگی هستیم، باز هم بتونیم خودمون رو دوست داشته باشیم و تظاهر نکنیم که همه‌چیز عالیه.

تو لیاقت عشقی رو داری که استاندارداتو ببره بالا نه استرس و اضطراب تو.

زن‌ها مدت‌ها قبل از اینکه با پاهاشون برن، ذهنی و احساسی رابطه رو ترک کردن. وقتی یک زن مطمئن بشه که فردا هم ادامه‌‌ی همین بی‌تفاوتی و ناامیدی امروزه، سوگواری رابطه رو در حالی که هنوز توی رابطه‌ست انجام می‌ده، اشک‌هاش رو یواشکی می‌ریزه، دل می‌کنه و روزی که در رو می‌بنده، اونقدر آروم و بدون داد و بیداد می‌ره که طرف مقابل تازه می‌فهمه چه اتفاقی افتاده. خلاصه که حرف حساب جواب نداره. تا وقتی افق پیش‌رو روشن باشه، آدم طوفان‌های امروز رو هم تحمل می‌کنه؛ اما امان از وقتی که بدونی فردا حتی کورسوی نوری هم نیست.

وقتی نگرانِ چیزی هستی که هنوز اتفاق نیفتاده، داری رنجِ اون رو پیش‌خرید می‌کنی. اما نکته اینجاست که اگر اون اتفاق بیفته، تو اون لحظه توانش رو پیدا می‌کنی که باهاش مواجه بشی، چون نسخه‌ آینده‌ی تو قوی‌تر از الانته. و اگر اتفاق نیفته که اکثراً نمی‌افته، تو فقط انرژی‌ت رو هدر دادی. نگرانی، فقط لذتِ الان رو ازت می‌گیره، نه رنجِ فردا رو.