زخم داشتن، مجوزِ زخم زدن نیست.

هوشِ هیجانی یعنی مدیریت احساسات، نه حذف احساسات.

تو روانشناسی یه مفهومی هست به اسم اثر پیگمالیون. منم کنجکاو شدم و در موردش خوندم. این اثر یعنی وقتی ما از یک نفر انتظار بالایی داشته باشیم و باور کنیم که بااستعداده، اون فرد واقعاً بااستعدادتر می‌شه و عملکردش می‌ره بالا. سال هزار و نهصد و شصت و هشت، یه روان‌شناس به اسم رابرت روزنتال رفت توی یه مدرسه و یه تست از بچه‌ها گرفت. بعد رفت پیش معلم‌ها و یه لیست داد دستشون، گفت این بیست درصد از بچه‌ها نابغه‌ن و امسال یه جهش هوشی وحشتناک می‌کنن. در صورتی که دروغ گفته بود. اون بچه‌ها کاملاً شانسی و رندوم انتخاب شده بودن و هیچ فرقی با بقیه نداشتن. تهش چی شد؟ تهِ سال دوباره از بچه‌ها تست گرفتن و دیدن اون بچه‌هایی که معلم‌ها فکر می‌کردن نابغه‌ن، واقعاً نمراتشون بالاتر رفت و ضریب هوشی‌شون به طرز چشمگیری رشد کرد. چرا این اتفاق افتاد؟ چون معلم‌ها ناخودآگاه با اون بچه‌ها مهربون‌تر بودن، بیشتر بهشون فرصت حرف زدن می‌دادن، وقت بیشتری براشون می‌ذاشتن و بازخورد بهتری بهشون می‌دادن. بچه‌ها هم این باور رو حس کردن، اعتمادبه‌نفس پیدا کردن و واقعاً تبدیل به دانش‌آموزهای قوی‌تری شدن. و خب زیادی جالب بود، نه؟

توی اسطوره‌های یونان باستان، مجسمه‌سازی به اسم پیگمالیون بوده. این بنده خدا یه مجسمه از سنگ مرمر از یه زن می‌تراشه که این‌قدر این مجسمه رو زیبا و بی‌نقص می‌سازه که خودش دیوانه‌وار عاشق مجسمه می‌شه! اون‌قدر با عشق و باور عمیق باهاش رفتار می‌کنه که خدایان دلشون می‌سوزه و به مجسمه جون می‌دن و تبدیل به آدم واقعی می‌شه!

امروز یادت نره هشت لیوان آبت رو بخوری. امروز یادت نره هرچیزی ارزش انرژی گذاشتن تو رو نداره. امروز یادت نره اگه خواستی یک ساعت برای چیزی وقت بذاری، اول از خودت بپرس آیا ارزش داره چند صد دلار براش خرج کنم؟ چون زمانت به اندازه‌ی پولت مهمه. امروز هوشمندانه‌تر عمل کن عزیزم.

دیروز یه نقل قول از آنتون چخوف رو تو سوشال مدیا دیدم که به نظرم جمله‌ی جالبی میومد و اینجا به اشتراک گذاشتم. یکی از شما عزیزان، اومد پی‌وی کانال و ازم سؤال کرد می‌تونم بپرسم این متن از کدوم اثرشه؟ رفتم در موردش تحقیق کردم و یهو متوجه شدم؛ این جمله هیچگونه ارتباطی به آنتون چخوف نداره! و هیچ‌جا و تو هیچ اثری ذکر نشده. رفتم اول ازش کلی تشکر کردم که با سؤالش بهم یادآوری کرد هرچیزی که تو فضای مجازی رو می‌خونم باور نکنم و اول خودم در موردش تحقیق کنم بعد به اشتراک بذارم. شما این رو تعمیم بدین به هزاران هزار مطالب فیک و ساختگی که روزانه ذهن ما رو درگیر می‌کنه و بدون تحقیق، ممکنه به‌راحتی بپذیریم.

تو مباحث علمی، هیچ موضوعی صددرصد غلط یا درست نیست. اگه به یک موضوعی اینجوری نگاه می‌کنی، قطعا نگاهت علمی نیست‌. علم یعنی نقد نظرات مختلف و رسیدن به مباحث عمیق‌تر. پس اولین کار اینه که تعصبی به یک موضوع خاص نگاه نکنی و همیشه ته ذهنت یه جایی واسه نقضِ اون فکر باشه.

و در نهایت، تو همون نوری رو زندگی می‌کنی که روزهای تاریک، توی دل بقیه روشن کردی.

طرحواره‌: باورهای عمیقی هستن که از کودکی شکل می‌گیرن و روی احساسات و روابط ما اثر می‌ذارن که شناختشون، قدم اول برای تغییر الگوهای تکراریه.

تاب‌آوری یعنی نه اینکه درد رو حس نکنی، بلکه یعنی می‌دونی چطوری با اون درد کنار بیای و دوباره سر پا بشی.

سختی‌ها، برخلاف ظاهرشون که فقط درد دارن، در واقع دارن قدرتِ عبور کردن رو توی وجودت می‌سازن. روزی می‌رسه که می‌بینی دیگه هیچی نمی‌تونه تو رو از پا دربیاره، چون قبلاً از سخت‌ترین‌ها رد شدی.

یک رابطه سالم، رابطه‌ایه که تو توی اون بتونی بدونِ ترس از قهر کردنِ طرف مقابل، مشکلت رو بگی.

بابت باور کردن یه سری از آدم‌ها حتی برای یک روز، تا ابد از خودم خجالت می‌کشم.

خیانت همیشه درباره‌ی حفره‌های درونیِ خیانت‌کننده‌ست، نه درباره‌ی ارزشِ کسی که بهش خیانت شده.

امیدوارم امروز اشک شوق بریزی.

شاید به کارما باور نداشته باشین، اما یک اصلی هست به اسم قانون بازتاب و ظرفیت روانی، یعنی آدم‌ها انعکاسِ درون خودشون رو دریافت می‌کنن‌. کسی که اهل دغل‌بازی، دروغ و خیانته، دنیای درونیِ خودش جهنمه. همیشه نگرانه، همیشه پنهان‌کاره و در نهایت با افرادی مثل خودش تاوان پس می‌ده.

کراشِ من یه چیزی تو مایه‌های دکتر مُکریه‌. باشخصیت، باسواد، آدم حسابی. یه دونه دکتر مُکری لطفا.

تا آخر عمرم عاشق یاد گرفتن و به اشتراک گذاشتن یافته‌هام هستم.

محدود کردن خانوم‌ها به هر اسم و هر هدفی، ریشه در ترس داره. ترس از آگاهی، ترس از قدرت. حق دارین، به ترسیدن‌تون ادامه بدین، چون ما هرلحظه داریم قوی‌تر و آگاه‌تر می‌شیم.

بخدا که نداریم قشنگ‌تر از تعهد.

گاهی انقدر پوچی که حتی خودت هم توان مواجه شدن و تنها شدن با خودت رو نداری، درنتیجه دورت رو شلوغ می‌کنی.