معلومه که حس امنیت مقدم بر حس‌های دیگست.

اگه از بچگی یا تو مسیر زندگی یاد گرفتی تکیه‌گاه خودت باشی، چون یاد گرفتی که باید زیر بار فشارها نشکنی و از پسش بربیای، سیستم ذهنیت این رو به عنوان حالتِ پیش‌فرض پذیرفته. دیگه حواست نیست که داری کوه جابه‌جا می‌کنی، و فکر می‌کنی داری یه سنگ‌ریزه رو هل می‌دی. لطفا چشم‌هات رو روی خستگیت نبند، واقع‌بین باش، تو داری بیشتر از حد نرمال می‌دوی. و حق داری خسته بشی. آروم باش. خسته شدن نشونه‌ی ضعف تو نیست؛ نشونه‌ی اینه که مدت زیادی بیش از حد قوی بودی. به خودت حق بده که گاهی هیچ‌کاری نکنی، دست از تلاش بکشی و هیچی نباشی جز یه آدمِ خسته که نیاز به استراحت داره.

میزانِ بزرگیِ آدم‌‌ها، به اندازه‌ی احترام و اعتباریه که برای خودشون جمع کردن؛ و این حاصلِ چیزیه که از آداب و معاشرتِ درست و به‌جا به‌دست میاد.

تا وقتی خودت رو داری، مهم‌ترین ابزار برنده شدن دستته. ارزش تو به غصه‌ها و شرایط دورت نیست؛ به اینه که خودت مرکز دنیای خودتی و لیاقتت برای حس خوب داشتن، از هر بهانه‌ای برای غمگین بودن محکم‌تره.

من زنده‌م، نفس می‌کشم، کلی پتانسیل دارم، تا اینجا از پس هزارتا داستان براومدم، پس صرف بودن و حضور خودم توی این دنیا، ارزشش از تموم بحران‌ها و غصه‌ها بیشتره. من علت و دلیل اصلیِ این زنده بودنم، پس چرا خودم رو فدای اون هزارتا دلیل بیرونی برای غصه خوردن بکنم؟

خانم‌های عزیز، لطفاً کلِ آیندتون رو روی این حساب‌وکتاب نچینید که فلانی تا ابد همین‌جوری که الان عاشقمه، عاشقم می‌مونه. منظورم این نیست که عشق رو دور بندازین یا به مردها بی‌اعتماد بشید یا کلاً دورِ رابطه رو خط بکشید؛ نه! حرفم اینه درس بخونید، کار کنید، مهارت یاد بگیرید، پس‌انداز داشته باشید. هدف‌هاتون رو سفت بچسبید. یه چیزی توی زندگیتون داشته باشید که فقط و فقط برای خودتون باشه؛ چیزی که اگه زندگی اون‌جوری که برنامه‌ریزی کرده بودید پیش نرفت و همه‌چیز بهم ریخت، باز هم اون رو داشته باشید. چون بعضی از مردها اولش عاشقِ بلندپروازی و موفقیت‌های شما هستن، ولی بعدش کم‌کم کاری می‌کنن که بابت همون چیزهایی که قبلاً بهشون افتخار می‌کردید، احساس گناه کنید و فکر کنید دارید اشتباه می‌کنید.

هرجا به خدا سپردم خیلی قشنگ تر اتفاق افتاد.

خیلی سربسته اینجا می‌گم چه کارهایی برای کنترل و کم کردن میزان استرس‌تون خوبه. روزانه یا یک روز در میون، بیست تا بیست و پنج دقیقه یوگا کار کنین. اگه بلد نیستین؛ از یوتیوب استفاده کنین کلی آموزش کامل داره. شب‌ها قبل از خواب، پونزده دقیقه مدیتیشن انجام بدین. چشم‌هاتون رو ببندید و پونزده دقیقه با حس خوب تنفس عمیق داشته باشین. دقت کنین یوگا و مدیتیشن یکی نیستن. یوگا یه نوع ورزشه و مدیتیشن یه تمرین ذهنی. کار بعدی‌ای که باید انجام بدین، آب خوردن زیاده. آب خوردن رو اصلا دست کم نگیرین. خواب خوب و کافی داشته باشین. تو بازه‌ی زمانی ده تا یک شب بخوابین و پنج تا هشت صبح بیدار شین. خواب کافی برای هر آدمی ساعتش فرق می‌کنه، و حتما بهتون می‌گم چطوری کشفش کنین. و درنهایت، برای خودتون قانون مطلق در مورد هیچ‌چیزی تعیین نکنین. هیچ‌چیز مطلق و صددرصدی نیست. شما تلاش‌تون رو بکنین اگه شد چه بهتر، اگه نشد هم فدای سرتون و دوباره براش یه فکری می‌کنین. همین یه نکته کلی از حجم استرس‌تون کم می‌کنه.

اگه جذب آدم‌های سمّی می‌شین، احتمالاً خودتون هم سمّی هستین. پس واقع‌بین باشین، و در ابتدا سم‌زدایی کنین بعد وارد رابطه بشین.

هیچ شکست و اشتباهی نمی‌تونه من رو از چشم خودم بندازه.

زخم داشتن، مجوزِ زخم زدن نیست.

هوشِ هیجانی یعنی مدیریت احساسات، نه حذف احساسات.

تو روانشناسی یه مفهومی هست به اسم اثر پیگمالیون. منم کنجکاو شدم و در موردش خوندم. این اثر یعنی وقتی ما از یک نفر انتظار بالایی داشته باشیم و باور کنیم که بااستعداده، اون فرد واقعاً بااستعدادتر می‌شه و عملکردش می‌ره بالا. سال هزار و نهصد و شصت و هشت، یه روان‌شناس به اسم رابرت روزنتال رفت توی یه مدرسه و یه تست از بچه‌ها گرفت. بعد رفت پیش معلم‌ها و یه لیست داد دستشون، گفت این بیست درصد از بچه‌ها نابغه‌ن و امسال یه جهش هوشی وحشتناک می‌کنن. در صورتی که دروغ گفته بود. اون بچه‌ها کاملاً شانسی و رندوم انتخاب شده بودن و هیچ فرقی با بقیه نداشتن. تهش چی شد؟ تهِ سال دوباره از بچه‌ها تست گرفتن و دیدن اون بچه‌هایی که معلم‌ها فکر می‌کردن نابغه‌ن، واقعاً نمراتشون بالاتر رفت و ضریب هوشی‌شون به طرز چشمگیری رشد کرد. چرا این اتفاق افتاد؟ چون معلم‌ها ناخودآگاه با اون بچه‌ها مهربون‌تر بودن، بیشتر بهشون فرصت حرف زدن می‌دادن، وقت بیشتری براشون می‌ذاشتن و بازخورد بهتری بهشون می‌دادن. بچه‌ها هم این باور رو حس کردن، اعتمادبه‌نفس پیدا کردن و واقعاً تبدیل به دانش‌آموزهای قوی‌تری شدن. و خب زیادی جالب بود، نه؟

توی اسطوره‌های یونان باستان، مجسمه‌سازی به اسم پیگمالیون بوده. این بنده خدا یه مجسمه از سنگ مرمر از یه زن می‌تراشه که این‌قدر این مجسمه رو زیبا و بی‌نقص می‌سازه که خودش دیوانه‌وار عاشق مجسمه می‌شه! اون‌قدر با عشق و باور عمیق باهاش رفتار می‌کنه که خدایان دلشون می‌سوزه و به مجسمه جون می‌دن و تبدیل به آدم واقعی می‌شه!

امروز یادت نره هشت لیوان آبت رو بخوری. امروز یادت نره هرچیزی ارزش انرژی گذاشتن تو رو نداره. امروز یادت نره اگه خواستی یک ساعت برای چیزی وقت بذاری، اول از خودت بپرس آیا ارزش داره چند صد دلار براش خرج کنم؟ چون زمانت به اندازه‌ی پولت مهمه. امروز هوشمندانه‌تر عمل کن عزیزم.

دیروز یه نقل قول از آنتون چخوف رو تو سوشال مدیا دیدم که به نظرم جمله‌ی جالبی میومد و اینجا به اشتراک گذاشتم. یکی از شما عزیزان، اومد پی‌وی کانال و ازم سؤال کرد می‌تونم بپرسم این متن از کدوم اثرشه؟ رفتم در موردش تحقیق کردم و یهو متوجه شدم؛ این جمله هیچگونه ارتباطی به آنتون چخوف نداره! و هیچ‌جا و تو هیچ اثری ذکر نشده. رفتم اول ازش کلی تشکر کردم که با سؤالش بهم یادآوری کرد هرچیزی که تو فضای مجازی رو می‌خونم باور نکنم و اول خودم در موردش تحقیق کنم بعد به اشتراک بذارم. شما این رو تعمیم بدین به هزاران هزار مطالب فیک و ساختگی که روزانه ذهن ما رو درگیر می‌کنه و بدون تحقیق، ممکنه به‌راحتی بپذیریم.

تو مباحث علمی، هیچ موضوعی صددرصد غلط یا درست نیست. اگه به یک موضوعی اینجوری نگاه می‌کنی، قطعا نگاهت علمی نیست‌. علم یعنی نقد نظرات مختلف و رسیدن به مباحث عمیق‌تر. پس اولین کار اینه که تعصبی به یک موضوع خاص نگاه نکنی و همیشه ته ذهنت یه جایی واسه نقضِ اون فکر باشه.

و در نهایت، تو همون نوری رو زندگی می‌کنی که روزهای تاریک، توی دل بقیه روشن کردی.

طرحواره‌: باورهای عمیقی هستن که از کودکی شکل می‌گیرن و روی احساسات و روابط ما اثر می‌ذارن که شناختشون، قدم اول برای تغییر الگوهای تکراریه.

تاب‌آوری یعنی نه اینکه درد رو حس نکنی، بلکه یعنی می‌دونی چطوری با اون درد کنار بیای و دوباره سر پا بشی.

سختی‌ها، برخلاف ظاهرشون که فقط درد دارن، در واقع دارن قدرتِ عبور کردن رو توی وجودت می‌سازن. روزی می‌رسه که می‌بینی دیگه هیچی نمی‌تونه تو رو از پا دربیاره، چون قبلاً از سخت‌ترین‌ها رد شدی.