گاهی باید بذاریم پاییزِ خودمون و بقیه از راه برسه؛ بذاریم بعضی باورها، آدم‌ها و تصویرهای ساختگی‌ای که خسته‌مون کردن، نقاب‌ها و حرف‌های قشنگ اما بی‌ریشه، کم‌کم کنار برن.

چطور به ادمین نشون بدیم که دوستش داریم و از بودن در کانالش احساس رضایت می‌کنیم؟ قطعاً با ری‌اکت دادن به همه‌ی پُست‌هاش، چون شدیداً ذوق می‌کنه.

چیزی رو که دیدی، دیگه نمی‌تونی ندید بگیری.

هیچوقت نتونستم آتئیست‌ها رو درک کنم، من تو هرلحظه و هرجا حضور خدا رو حس می‌کنم. مگه می‌شه این همه قشنگی رو ندید؟

از آدم‌هایی که وقتی می‌خوان برای بار اول باهام صحبت کنن، چه کلامی چه پیامی، من رو دوم شخصِ مفرد خطاب می‌کنن، واقعا حس خوبی نمی‌گیرم. فقط و فقط دوم شخصِ جمع لطفا.

می‌گه: دختر خوشگله دیگه در دسترس نیست، برو دنبال لیاقتت.

بعضی زخم‌ها وقتی دردناک‌تر می‌شن، که مدام سعی کنیم ثابت کنیم دیگه درد ندارن. گاهی لازمه اعتراف کنی: هنوز ناراحتم. هنوز دلتنگم. هنوز عصبانی‌ام. پذیرش درد، بزرگترش نمی‌کنه؛ اما انکارش می‌تونه اون رو پنهان‌تر و موندگارتر کنه.

کسایی که برای ارزش‌های تو احترام قائلن، همون‌هایی هستن که باید توی زندگیت بمونن.

هیچ مشکلی نداره گاهی حوصله نداشته باشی و هیچ‌چیز طبق برنامه‌ت پیش نره. گاهی فقط و فقط باید به حرف بدنت گوش کنی و اذیتش نکنی. اجازه نده حق طبیعیت به سرزنش خودت منجر بشه.

هرموقع متوجه شدین موقع مطالعه و یا درس خوندن؛ تمرکز ندارین و انگاری متوجه نمی‌شین چی دارین می‌خونین، احتمالاً اکسیژن کافی به مغزتون نمی‌رسه. پس پنج دقیقه به خودتون زمان بدین و با چند تا تنفس عمیق و چند تا حرکتِ آروم کششی، اکسیژن لازم رو به مغزتون برگردونین و بعد دوباره ادامه بدین.

حواست به تکرارهای زندگیت باشه. وقتی یه چیزی رو خیلی تکرار می‌کنی، بهش عادت می‌کنی. و وقتی بهش عادت کنی، باورش می‌کنی، حتی اگه اشتباه باشه.

بالغ بودن یعنی یاد بگیری که همه‌ی دعواها ارزش بردن ندارن. سکوت و بی‌تفاوتی نشونه‌ی ضعف نیست، نشونه‌ی اینه که ارزش زمانت رو فهمیدی. قبول می‌کنی که هیچی و هیچکس دائمی نیست. به‌جای چنگ زدن، رها کردن رو تمرین می‌کنی. و یه نوع اعتماد پایه‌ای به زندگی و خودت داری. باور داری حتی اون چیزایی که الان بد به نظر میان، دارن یه جایی کارت رو راه می‌ندازن.

معلومه که حس امنیت مقدم بر حس‌های دیگست.

اگه از بچگی یا تو مسیر زندگی یاد گرفتی تکیه‌گاه خودت باشی، چون یاد گرفتی که باید زیر بار فشارها نشکنی و از پسش بربیای، سیستم ذهنیت این رو به عنوان حالتِ پیش‌فرض پذیرفته. دیگه حواست نیست که داری کوه جابه‌جا می‌کنی، و فکر می‌کنی داری یه سنگ‌ریزه رو هل می‌دی. لطفا چشم‌هات رو روی خستگیت نبند، واقع‌بین باش، تو داری بیشتر از حد نرمال می‌دوی. و حق داری خسته بشی. آروم باش. خسته شدن نشونه‌ی ضعف تو نیست؛ نشونه‌ی اینه که مدت زیادی بیش از حد قوی بودی. به خودت حق بده که گاهی هیچ‌کاری نکنی، دست از تلاش بکشی و هیچی نباشی جز یه آدمِ خسته که نیاز به استراحت داره.

میزانِ بزرگیِ آدم‌‌ها، به اندازه‌ی احترام و اعتباریه که برای خودشون جمع کردن؛ و این حاصلِ چیزیه که از آداب و معاشرتِ درست و به‌جا به‌دست میاد.

تا وقتی خودت رو داری، مهم‌ترین ابزار برنده شدن دستته. ارزش تو به غصه‌ها و شرایط دورت نیست؛ به اینه که خودت مرکز دنیای خودتی و لیاقتت برای حس خوب داشتن، از هر بهانه‌ای برای غمگین بودن محکم‌تره.

من زنده‌م، نفس می‌کشم، کلی پتانسیل دارم، تا اینجا از پس هزارتا داستان براومدم، پس صرف بودن و حضور خودم توی این دنیا، ارزشش از تموم بحران‌ها و غصه‌ها بیشتره. من علت و دلیل اصلیِ این زنده بودنم، پس چرا خودم رو فدای اون هزارتا دلیل بیرونی برای غصه خوردن بکنم؟

خانم‌های عزیز، لطفاً کلِ آیندتون رو روی این حساب‌وکتاب نچینید که فلانی تا ابد همین‌جوری که الان عاشقمه، عاشقم می‌مونه. منظورم این نیست که عشق رو دور بندازین یا به مردها بی‌اعتماد بشید یا کلاً دورِ رابطه رو خط بکشید؛ نه! حرفم اینه درس بخونید، کار کنید، مهارت یاد بگیرید، پس‌انداز داشته باشید. هدف‌هاتون رو سفت بچسبید. یه چیزی توی زندگیتون داشته باشید که فقط و فقط برای خودتون باشه؛ چیزی که اگه زندگی اون‌جوری که برنامه‌ریزی کرده بودید پیش نرفت و همه‌چیز بهم ریخت، باز هم اون رو داشته باشید. چون بعضی از مردها اولش عاشقِ بلندپروازی و موفقیت‌های شما هستن، ولی بعدش کم‌کم کاری می‌کنن که بابت همون چیزهایی که قبلاً بهشون افتخار می‌کردید، احساس گناه کنید و فکر کنید دارید اشتباه می‌کنید.