ما می‌گیم بدشانسی آوردیم چون در واقع می‌خوایم یه راه برای تسکین دردمون پیدا کنیم. چون اگه بگیم بدشانسی بود، یعنی تقصیری نداشتیم و خارج از کنترل ما بوده. با اینکه خیلی وقت‌ها نتیجه بخاطر انتخاب آگاهانه‌ی ما صورت گرفته.

آدم‌هایی که خودشون رو دارن، هیچ‌وقت تنها نیستن.

ترس از آینده، فقط یه سایه‌ست که وقتی چراغِ امید به خودت رو روشن کنی، ناپدید می‌شه.

برای لذت بردن از خوندنِ مقاله‌های انگلیسی در حوزه‌ی تخصصیِ رشته‌ت هم که شده، زبان بخون.

گاهی باید بذاریم پاییزِ خودمون و بقیه از راه برسه؛ بذاریم بعضی باورها، آدم‌ها و تصویرهای ساختگی‌ای که خسته‌مون کردن، نقاب‌ها و حرف‌های قشنگ اما بی‌ریشه، کم‌کم کنار برن.

چطور به ادمین نشون بدیم که دوستش داریم و از بودن در کانالش احساس رضایت می‌کنیم؟ قطعاً با ری‌اکت دادن به همه‌ی پُست‌هاش، چون شدیداً ذوق می‌کنه.

چیزی رو که دیدی، دیگه نمی‌تونی ندید بگیری.

هیچوقت نتونستم آتئیست‌ها رو درک کنم، من تو هرلحظه و هرجا حضور خدا رو حس می‌کنم. مگه می‌شه این همه قشنگی رو ندید؟

از آدم‌هایی که وقتی می‌خوان برای بار اول باهام صحبت کنن، چه کلامی چه پیامی، من رو دوم شخصِ مفرد خطاب می‌کنن، واقعا حس خوبی نمی‌گیرم. فقط و فقط دوم شخصِ جمع لطفا.

می‌گه: دختر خوشگله دیگه در دسترس نیست، برو دنبال لیاقتت.

بعضی زخم‌ها وقتی دردناک‌تر می‌شن، که مدام سعی کنیم ثابت کنیم دیگه درد ندارن. گاهی لازمه اعتراف کنی: هنوز ناراحتم. هنوز دلتنگم. هنوز عصبانی‌ام. پذیرش درد، بزرگترش نمی‌کنه؛ اما انکارش می‌تونه اون رو پنهان‌تر و موندگارتر کنه.

کسایی که برای ارزش‌های تو احترام قائلن، همون‌هایی هستن که باید توی زندگیت بمونن.

هیچ مشکلی نداره گاهی حوصله نداشته باشی و هیچ‌چیز طبق برنامه‌ت پیش نره. گاهی فقط و فقط باید به حرف بدنت گوش کنی و اذیتش نکنی. اجازه نده حق طبیعیت به سرزنش خودت منجر بشه.

هرموقع متوجه شدین موقع مطالعه و یا درس خوندن؛ تمرکز ندارین و انگاری متوجه نمی‌شین چی دارین می‌خونین، احتمالاً اکسیژن کافی به مغزتون نمی‌رسه. پس پنج دقیقه به خودتون زمان بدین و با چند تا تنفس عمیق و چند تا حرکتِ آروم کششی، اکسیژن لازم رو به مغزتون برگردونین و بعد دوباره ادامه بدین.

حواست به تکرارهای زندگیت باشه. وقتی یه چیزی رو خیلی تکرار می‌کنی، بهش عادت می‌کنی. و وقتی بهش عادت کنی، باورش می‌کنی، حتی اگه اشتباه باشه.

بالغ بودن یعنی یاد بگیری که همه‌ی دعواها ارزش بردن ندارن. سکوت و بی‌تفاوتی نشونه‌ی ضعف نیست، نشونه‌ی اینه که ارزش زمانت رو فهمیدی. قبول می‌کنی که هیچی و هیچکس دائمی نیست. به‌جای چنگ زدن، رها کردن رو تمرین می‌کنی. و یه نوع اعتماد پایه‌ای به زندگی و خودت داری. باور داری حتی اون چیزایی که الان بد به نظر میان، دارن یه جایی کارت رو راه می‌ندازن.

معلومه که حس امنیت مقدم بر حس‌های دیگست.

اگه از بچگی یا تو مسیر زندگی یاد گرفتی تکیه‌گاه خودت باشی، چون یاد گرفتی که باید زیر بار فشارها نشکنی و از پسش بربیای، سیستم ذهنیت این رو به عنوان حالتِ پیش‌فرض پذیرفته. دیگه حواست نیست که داری کوه جابه‌جا می‌کنی، و فکر می‌کنی داری یه سنگ‌ریزه رو هل می‌دی. لطفا چشم‌هات رو روی خستگیت نبند، واقع‌بین باش، تو داری بیشتر از حد نرمال می‌دوی. و حق داری خسته بشی. آروم باش. خسته شدن نشونه‌ی ضعف تو نیست؛ نشونه‌ی اینه که مدت زیادی بیش از حد قوی بودی. به خودت حق بده که گاهی هیچ‌کاری نکنی، دست از تلاش بکشی و هیچی نباشی جز یه آدمِ خسته که نیاز به استراحت داره.