شانس، بيشتر از اينكه اتفاقى باشه پاداش اينه كه بارها خودت رو در مسير درست قرار دادى، حتی وقتی هنوز هيچ نتيجه‌اى نمى‌ديدى.
-Jafekri

عباس معروفی یه حرف جالبی زده، می‌گه: اگر جایگاهی در زندگی کسی داشته باشی، او هرگز در برابر دیگران وانمود نمی‌کند که تنهاست. و خب بله دیگه. خودش گویای خیلی چیزهاست.

تو را چای خطاب می‌کنم، چرا که درمانِ همه‌ی بی‌‌قراری‌هایم هستی.

آدم هرچقدر بزرگ‌ میشه، بیشتر می‌فهمه این زندگی نه رمزی داره، نه قانونی، نه نقشه‌ای. فقط باید ادامه بدی. خودت رو باید به چیزایی که دوستشون داری، گره بزنی و ادامه بدی. همین!

به روشِ خودت خوشبخت و خوشحال باش. تو یه نسخه‌ی جعلی از بقیه نیستی.

وقتی اون حتی سهم خودش رو تو رابطه خرج نمی‌کنه، چرا تو باید برای موندنش باج بدی؟ مسئله غرور و تکبرِ منفی نیست، مسئله عزت‌نفسه.

اصرار، جذابیت رو می‌کُشه.

توی اکثرِ مشکلاتِ معمولیِ زندگی، ما یاد گرفتیم که حل مسئله کنیم. مثلاً اگه با یه پارتنرِ معمولی به مشکل می‌خوری، می‌شینید حرف می‌زنید، سازش می‌کنید، غرور رو می‌ذارید کنار و قضیه حل می‌شه. این یعنی جنگیدن برای رابطه. اما وقتی طرفِ مقابل دچارِ اختلالِ شخصیت (مثل خودشیفته‌ یا رفتارهای سمیِ شدید) باشه، قضیه فرق می‌کنه. اینجا دیگه مذاکره جواب نمی‌ده. چون: بازیِ اونا متفاوته؛ کسی که با چاقو بهت حمله می‌کنه، دنبالِ صلح نیست، دنبالِ آسیب زدنه. اگه تو بخوای باهاش بجنگی، داری واردِ زمینِ بازیِ اون می‌شی. و خبرِ بد اینه که اونا توی هرج‌ومرج و بازی‌های کثیف از تو ماهرترن! تو اگه بخوای باهاش بحث کنی، فقط داری انرژی‌ت رو هدر می‌دی و بیشتر زخم می‌خوری. مورد بعد اینکه، تو هیچی نمی‌تونی بهشون یاد بدی، پس معلم‌ بازی درنیار. نمی‌تونی تغییرشون بدی و نمی‌تونی خوبشون کنی. اونا تا خودشون نخوان، تغییر نمی‌کنن. درنهایت، مرزگذاریِ مطلق خیلی مهمه. در مواجهه با اینجور اشخاص، عاقلانه‌ترین و شجاعانه‌ترین کارِ ممکن، فرار کردنه. فرار کردن همیشه نشونه‌ی ترس نیست، بلکه نشون‌دهنده‌ی هوشمندی و عزت‌نفسِ توئه.

گاهی وقتی می‌خوام در حق یکی یه کاری انجام بدم، اول از خودم می‌پرسم آیا اون اینکارو در حقِ تو کرد یا اگه برعکس می‌شد می‌کرد؟ و وقتی با قاطعیت جوابم منفیه، با خیالِ راحت اون کار رو انجام نمی‌دم.

قرار بود تابستون برامون لذت‌بخش و پُر از سرگرمی باشه نه که فقط دووم بیاریم و زنده بمونیم. من از خودِ تابستون بدم نمیاد، دراصل از اینکه هیچ‌کاری نمی‌تونم انجام بدم و همینجوری داره می‌گذره بدم میاد.

حقیقتا ذهنم از هرچی دوستی و ارتباط جدیده خسته‌ست. تا اطلاع‌ثانوی فقط آدم‌های گذشته‌ی زندگی‌م رو بغل می‌گیرم.

یه دردی هم هست، به اسمِ دردِ ناشی از نابلدی. گناهِ تو این وسط فقط این بوده که نابلد بودی. و این درد خیلی تلخه.

انقدر خوشم می‌آد پسرها وقتی وارد رابطه می‌شن آنفالوم می‌کنن. وقتی خانومی بخواد دیگه رفاقت و قدمت و هیچی اهمیت نداره، وظیفته آنفالو کنی گل پسر.
-عسلماه

قربون انگشت‌هایی که فوروارد کردن رو انتخاب کردن.

وقتی بعد از چندوقت از بیرون به قضیه نگاه می‌کنی می‌بینی چی بهت گذشته و چقدر گناه داشتی.

خوردنِ تخم‌مرغ به عنوان اولین وعده غذایی روز یکی از آن عادات کوچک است که بدن شما بعداً به خاطر آن از شما تشکر خواهد کرد.

می‌گه: آدمی که شنیده نشه بلندتر حرف می‌زنه، آدمی که درک نشه دیگه حرفی نمی‌زنه.

توی روانشناسی، دو نوع قطع رابطه داریم: قطع رابطه با تنفر که تو هنوز با اون آدم درگیری، هنوز هم ازش متنفری و هنوز هم از فکر کردن به کارهاش عصبانی می‌شی. در واقع، تو هنوز باهاش رابطه عاطفی داری، فقط این رابطه از نوعِ منفیه. تو هنوز داری براش انرژی مصرف می‌کنی. بعدی قطع رابطه با بی‌تفاوتیه. اینجا دیگه بحثِ بخشیدن یا نبخشیدن نیست؛ بحثِ وزن مطرحه. اون آدم دیگه توی ترازویِ ذهنیِ تو، وزنی نداره. انگار یه غبار بوده که از روی میزِ فکرت پاک شده. وقتی می‌گی من بخشیدم، یعنی اون آدم دیگه اونقدر برام مهم نیست که بخوام با عصبانی بودن، ذهنم رو مشغول نگه دارم. انرژیِ تو خیلی گرون‌قیمته. نباید برای کسی که دیگه توی زندگی‌ت نقش نداره، حتی یک کالری از انرژیِ عصبانیتت رو خرج کنی. معمولاً وقتی کسی به ما بدی می‌کنه، فکر می‌کنیم انتقام یعنی جوابِ بدی رو با بدی پس دادن. تلافی کردن. نشون دادنِ اینکه چقدر از دستش عصبانی هستیم. اما اینا همه‌اش یعنی تو هنوز روی من اثر داری. تو داری به طرف نشون می‌دی که کارِ اون تونسته تو رو به هم بریزه و زندگی‌ت رو مختل کنه. اما فراموشی چی؟ فراموشی یعنی تو اصلا وجود نداری که من بخوام ازت انتقام بگیرم. این یعنی بزرگ‌ترین تحقیر برای کسی که می‌خواسته با بدیش تو رو تحت‌تاثیر قرار بده. وقتی تو فراموش می‌کنی، یعنی اون تلاشش برای آسیب زدن به تو، با شکستِ کامل مواجه شده. تو با فراموش کردن، نه تنها از خودت محافظت کردی، بلکه اون رو از وجودت حذف کردی. این یعنی یه انتقامِ آروم و بدونِ شلوغ‌کاری.

بله عزیزم، برای شما گفتنش خیلی آسونه. اما برای منی که با تمامِ وجودم حس و زندگیش کردم اصلاً آسون نبود و نیست.

وقتی به یه موفقیتی می‌رسی یا کاری رو تازه شروع می‌کنی، حواست باشه کیا بهت تبریک می‌گن و کیا نمی‌گن، این خیلی چیزارو مشخص می‌کنه.

اول خودت رو بساز، بعد تو رابطه برو و عاشق شو. چون معمولاً کسی که بلد نیست با خودش اوکی باشه، بلد نیست با شخصِ دیگه‌ای هم رابطه‌ی سالمی داشته باشه.