درود بر فاصله گرفتن‌هایی که منجر به نزدیک‌‌تر شدن به خودت می‌شه.

انیشتین می‌گه: معیار واقعی هوش، توانایی تغییر کردنه. درست همون‌جایی که متوجه شدی، باوری که داشتی اشتباه بوده، بتونی عوضش کنی نه که متعصبانه روش ‌پافشاری کنی.

می‌پرسه: به نظرت ارزشش رو داره؟ ارزش این همه وقت گذاشتن و احساس و انرژی رو خرج کردن؟ می‌گم: تا ارزش رو چی ببینی. اگه دنبال ارزش بگردی، قضیه معامله‌ای می‌شه نه معنوی. اگه دنبال سود و منفعتی، احتمال ناامید شدنت زیاده.

ارزشِ واقعی تو رو، خودت تعیین می‌کنی و لاغیر.

بعضی آدم‌ها هم یه جوری اهلِ حساب کتاب و دو دو تا چهارتا هستن که می‌شه ازشون به عنوان ماشین حساب استفاده کرد.

‌‌‌‌‌‌وقتی قدرت رو نمی‌دونن؛ سکوت می‌شه بهترین حرف و نبودن، می‌شه‌ بهترین حضور.
‌‌‌‌‌-jamal_jamshidi

ذاتِ خوب، برکت میاره.

اتفاقا بذارین پارتنرهاتون همه‌ی دخترها رو نگاه کنن که ببینن هیچکس خوشگلی‌ِ شما رو نداره.

در بین مراجعینی که زیست مجازی بسیار فعال دارند و مدام از روزمره‌هاشون تصویر می‌گذارند یک چیز مشترکه، "احساس پوچی و عدم لذت از زندگی". به جرأت می‌گم، هر‌کسی که موفق و خوشبخت شد راز زندگیش سه کلمه بود: سکوت، سکوت، سکوت.
-کاتسوموتو

‏هرکی هرچی سرمون آورده بابت حرف‌ها و اطلاعاتیه که خودمون از زندگی‌مون بهش دادیم، دو دقیقه لال بشیم حالا شاید خوشمون اومد.
-Elham

من فقط انرژی می‌خوام. زنونه مردونه‌ش دیگه واسم فرقی نمی‌کنه.

شانس، بيشتر از اينكه اتفاقى باشه پاداش اينه كه بارها خودت رو در مسير درست قرار دادى، حتی وقتی هنوز هيچ نتيجه‌اى نمى‌ديدى.
-Jafekri

عباس معروفی یه حرف جالبی زده، می‌گه: اگر جایگاهی در زندگی کسی داشته باشی، او هرگز در برابر دیگران وانمود نمی‌کند که تنهاست. و خب بله دیگه. خودش گویای خیلی چیزهاست.

تو را چای خطاب می‌کنم، چرا که درمانِ همه‌ی بی‌‌قراری‌هایم هستی.

آدم هرچقدر بزرگ‌ میشه، بیشتر می‌فهمه این زندگی نه رمزی داره، نه قانونی، نه نقشه‌ای. فقط باید ادامه بدی. خودت رو باید به چیزایی که دوستشون داری، گره بزنی و ادامه بدی. همین!

به روشِ خودت خوشبخت و خوشحال باش. تو یه نسخه‌ی جعلی از بقیه نیستی.

وقتی اون حتی سهم خودش رو تو رابطه خرج نمی‌کنه، چرا تو باید برای موندنش باج بدی؟ مسئله غرور و تکبرِ منفی نیست، مسئله عزت‌نفسه.

اصرار، جذابیت رو می‌کُشه.

توی اکثرِ مشکلاتِ معمولیِ زندگی، ما یاد گرفتیم که حل مسئله کنیم. مثلاً اگه با یه پارتنرِ معمولی به مشکل می‌خوری، می‌شینید حرف می‌زنید، سازش می‌کنید، غرور رو می‌ذارید کنار و قضیه حل می‌شه. این یعنی جنگیدن برای رابطه. اما وقتی طرفِ مقابل دچارِ اختلالِ شخصیت (مثل خودشیفته‌ یا رفتارهای سمیِ شدید) باشه، قضیه فرق می‌کنه. اینجا دیگه مذاکره جواب نمی‌ده. چون: بازیِ اونا متفاوته؛ کسی که با چاقو بهت حمله می‌کنه، دنبالِ صلح نیست، دنبالِ آسیب زدنه. اگه تو بخوای باهاش بجنگی، داری واردِ زمینِ بازیِ اون می‌شی. و خبرِ بد اینه که اونا توی هرج‌ومرج و بازی‌های کثیف از تو ماهرترن! تو اگه بخوای باهاش بحث کنی، فقط داری انرژی‌ت رو هدر می‌دی و بیشتر زخم می‌خوری. مورد بعد اینکه، تو هیچی نمی‌تونی بهشون یاد بدی، پس معلم‌ بازی درنیار. نمی‌تونی تغییرشون بدی و نمی‌تونی خوبشون کنی. اونا تا خودشون نخوان، تغییر نمی‌کنن. درنهایت، مرزگذاریِ مطلق خیلی مهمه. در مواجهه با اینجور اشخاص، عاقلانه‌ترین و شجاعانه‌ترین کارِ ممکن، فرار کردنه. فرار کردن همیشه نشونه‌ی ترس نیست، بلکه نشون‌دهنده‌ی هوشمندی و عزت‌نفسِ توئه.

گاهی وقتی می‌خوام در حق یکی یه کاری انجام بدم، اول از خودم می‌پرسم آیا اون اینکارو در حقِ تو کرد یا اگه برعکس می‌شد می‌کرد؟ و وقتی با قاطعیت جوابم منفیه، با خیالِ راحت اون کار رو انجام نمی‌دم.

قرار بود تابستون برامون لذت‌بخش و پُر از سرگرمی باشه نه که فقط دووم بیاریم و زنده بمونیم. من از خودِ تابستون بدم نمیاد، دراصل از اینکه هیچ‌کاری نمی‌تونم انجام بدم و همینجوری داره می‌گذره بدم میاد.