گاهی به تنها چیزی که نیاز داریم یه حواس پرتیه‌. که پرت‌مون کنه از واقعیت‌های آزار‌دهنده‌‌.

اگه قراره اوضاع بهتر بشه، باید خودت براش تلاش کنی.

یادت باشه کمتر انجام دادن، بهتر از کلاً انجام ندادنه.

نوشته بود، دلم یک شدنی می‌خواد که همه نشدن‌ها رو فراموش کنم.

خدا از ترس‌ها و نگرانی‌های تو بزرگ‌تره.

تنها چیزی که زیادش خوبه، یادگرفتنه.

گفت: «چنان زندگی کن که اگر روزی در میانشان نبودی، نبودنت وزنی داشته باشد.»

نه باشگاه رفتنِ شیش صبح الزاماً شما رو سالم‌تر می‌کنه، نه تند تند کار کردن حتماً موفق‌تون می‌کنه. ساعت زیستی و فرمول خودت رو پیدا کن. آروم، حتی خیلی کُند، اما مداوم قدم بردار و ورژن بهترِ خودت رو بساز؛ «بهترِ خودت»، نه کپی دیگران.
-Hamid Teimouri

به مناسبت بزرگداشت استاد شهریار دوست داشتنی و عاشق.

اتفاقاً من عاشق مسیر سخت و پیچیده‌ی زندگیم از اول تا به الآنم. عاشقِ تمام شکست‌ها و زخم‌هام. عاشقِ تمام گریه کردن‌هام. اگه صد بار دیگه از اول دنیا بیام، همین راه رو انتخاب می‌کنم. چون ارزشش رو داشت که من رو تبدیل به ورژن الآنم کنه که توپ هم تکونش نمی‌ده‌.

مزیت کلاس‌های آفلاین و شرایطی که داره. گوش کن عزیز من✨

فقط یه سفر کوتاهه؛ ازش بذت ببر.

بیا از امروز یه کار جالب انجام بده و به کسی تبدیل شو که آرزوش رو داری. اول مشخص کن دوست داری چه تغییراتی داشته باشی. مثلا می‌خوای یه فرد سالم یا موفق باشی. موقع انجام دادن هرکاری از خودت سؤال بپرس: آیا یه فرد سالم، الان چیپس و پفک می‌خوره؟ اگه جوابت نه بود، انجامش نده. و اون کاری رو جایگزین کن که یه فرد سالم انجام می‌ده. یا مثلا به خودت بگو: آیا یه فرد موفق ساعت‌ها تایمش رو الکی تو فضای مجازی می‌‌گذرونه؟ و ... . با همین پرسش و پاسخ‌ها از خودت، راهت رو می‌سازی‌.

از خدا، به اندازه عظمتش بخواه نه اندازه ظرفیت ذهنت.

حتما تو کست باکس روزمرگی‌های یک روان‌درمانگر رو سابسکرایب کنین و کلی لذت ببرین.

در باور نیچه، امیدی ارزشمند است که آفریننده باشد و راهگشا، نه تسکین‌دهنده و آرام‌بخش.

هرموقع حس می‌کنم نمی‌تونم، خدا یه جوری نشونم می‌ده که می‌تونم.

نوشته: یه روز از دخترم که اعتماد به نفس خوبی داره پرسیدم: من فقط از روی کنجکاوی می‌پرسم، اگه بچه‌ای توی مدرسه به تو بگه احمق تو چیکار می‌کنی؟ دخترم گفت: بهش می‌گم خودت احمقی. بهش گفتم: خب بازم از روی کنجکاوی می‌پرسم، اگه یکی از معلم‌هات به تو بگه احمق تو چکار می‌کنی؟ دخترم گفت: خب شاید به اونا نگم که احمقن اما با خودم می‌گم که خودشون احمقن. بهش گفتم: یه سؤال دیگه، اگه من به تو بگم احمقی چیکار می‌کنی؟ دخترم خیلی آهسته و غمناک گفت: خب شاید عصبی بشم اما حرفت رو باور می‌کنم‌. این مکالمه‌ی ساده، اهمیت و نقش پیچیده و پررنگ ما رو به عنوان پدر و مادر توی زندگی بچه‌هامون روشن می‌کنه‌.

گاهی آدم‌ها فقط می‌خوان بشنون: بیا بغلم.

شکر نعمت، نعمتت افزون کند
کفر نعمت، از کفت بیرون کند
-مولوی