می‌خوای مسئولیت‌پذیر باشی؟ آه و ناله و شکایت رو متوقف کن‌. دیگه نقش قربانی رو بازی نکن. خودت رو سرزنش نکن. و پاشو کاری که باید انجام بدی رو انجام بده حتی اگه تمایلی بهش نداری.

چجوری شروع کنم؟ چی بخونم؟

نوشته بود: تغییر کن! بخاطر حسرتی که تحمل خوردنش رو نداری.

وقتی یه بذر می‌کاری، در صورتی جوانه می‌زنه که بهش هرروز رسیدگی کنی‌. عادت‌های جدید، درست مثل همون بذر هستن. هرروز باید تمرین‌شون کنی و بهشون برسی که به ثمر بشینن و رشد کنن.

گاهی به تنها چیزی که نیاز داریم یه حواس پرتیه‌. که پرت‌مون کنه از واقعیت‌های آزار‌دهنده‌‌.

اگه قراره اوضاع بهتر بشه، باید خودت براش تلاش کنی.

یادت باشه کمتر انجام دادن، بهتر از کلاً انجام ندادنه.

نوشته بود، دلم یک شدنی می‌خواد که همه نشدن‌ها رو فراموش کنم.

خدا از ترس‌ها و نگرانی‌های تو بزرگ‌تره.

تنها چیزی که زیادش خوبه، یادگرفتنه.

گفت: «چنان زندگی کن که اگر روزی در میانشان نبودی، نبودنت وزنی داشته باشد.»

نه باشگاه رفتنِ شیش صبح الزاماً شما رو سالم‌تر می‌کنه، نه تند تند کار کردن حتماً موفق‌تون می‌کنه. ساعت زیستی و فرمول خودت رو پیدا کن. آروم، حتی خیلی کُند، اما مداوم قدم بردار و ورژن بهترِ خودت رو بساز؛ «بهترِ خودت»، نه کپی دیگران.
-Hamid Teimouri

به مناسبت بزرگداشت استاد شهریار دوست داشتنی و عاشق.

اتفاقاً من عاشق مسیر سخت و پیچیده‌ی زندگیم از اول تا به الآنم. عاشقِ تمام شکست‌ها و زخم‌هام. عاشقِ تمام گریه کردن‌هام. اگه صد بار دیگه از اول دنیا بیام، همین راه رو انتخاب می‌کنم. چون ارزشش رو داشت که من رو تبدیل به ورژن الآنم کنه که توپ هم تکونش نمی‌ده‌.

مزیت کلاس‌های آفلاین و شرایطی که داره. گوش کن عزیز من✨

فقط یه سفر کوتاهه؛ ازش بذت ببر.

بیا از امروز یه کار جالب انجام بده و به کسی تبدیل شو که آرزوش رو داری. اول مشخص کن دوست داری چه تغییراتی داشته باشی. مثلا می‌خوای یه فرد سالم یا موفق باشی. موقع انجام دادن هرکاری از خودت سؤال بپرس: آیا یه فرد سالم، الان چیپس و پفک می‌خوره؟ اگه جوابت نه بود، انجامش نده. و اون کاری رو جایگزین کن که یه فرد سالم انجام می‌ده. یا مثلا به خودت بگو: آیا یه فرد موفق ساعت‌ها تایمش رو الکی تو فضای مجازی می‌‌گذرونه؟ و ... . با همین پرسش و پاسخ‌ها از خودت، راهت رو می‌سازی‌.

از خدا، به اندازه عظمتش بخواه نه اندازه ظرفیت ذهنت.

حتما تو کست باکس روزمرگی‌های یک روان‌درمانگر رو سابسکرایب کنین و کلی لذت ببرین.

در باور نیچه، امیدی ارزشمند است که آفریننده باشد و راهگشا، نه تسکین‌دهنده و آرام‌بخش.

هرموقع حس می‌کنم نمی‌تونم، خدا یه جوری نشونم می‌ده که می‌تونم.