وقتی قدم می‌زنم، هیچی به جز خیالِ تو با من قدم نمی‌زنه.

خدا یه کاری کرد کوچیکتر از سن واقعیم به نظر برسم، تا تمام اون سال‌هایی که بخاطر غم و رنج از دست دادم جبران شه.

نوشته که بنابر آخرین تحقیقات فیزیک کوانتوم: مرگ وجود نداره و می‌تونه یک توهم باشه. آن طرف مرگ دنیاهایی منتظر شماست که تخیل در برابرش کم میاره. به باور محققان جهان آگاهی محوره. يعنی آگاهی انسان با مرگ از بین نمی‌ره، مرگ ممکنه پایان نهایی نباشه بلکه گذار آگاهی به جهانی عظیم باشه.

راستش یه چیزی که در مورد رؤیاها یاد گرفتم، اینه که به واقعیت می‌پیوندن. وقتی خدا رؤیاپردازی می‌کنه، رؤیاهاش بزرگه. منم سعی می‌کنم از الگوی خودش پیروی کنم و بزرگ بخوام و عمل کنم.

اگه دنبال ایجاد تغییر هستی، از تغییر روزمرگی‌هات شروع کن.

ظاهرم یه دخترِ نازنازیِ همیشه‌سرخوش رو نشون می‌ده که سختی ندیده ولی امان از درونم؛ کی می‌دونه از چندتا جنگ برگشتم؟ اونم بارها با دستِ خالی.

مگه می‌شه به معجزه باور نداشته باشی و برات رقم بخوره؟

زندگی رو دست نخورده باقی نذار. زندگی رو زندگی کن‌. دنبال بهانه نباش. از چیزهایی که داری استفاده کن و لذت ببر. زندگیت رو حروم نداشته‌هات نکن.

آدم لذت می‌بره وقتی می‌بینه توجه‌ای که می‌کنه و کاری که انجام می‌ده، به چشم طرف مقابل میاد و برمی‌گرده بهش.

من می‌خوام با تو پیر بشم.

می‌خوای مسئولیت‌پذیر باشی؟ آه و ناله و شکایت رو متوقف کن‌. دیگه نقش قربانی رو بازی نکن. خودت رو سرزنش نکن. و پاشو کاری که باید انجام بدی رو انجام بده حتی اگه تمایلی بهش نداری.

چجوری شروع کنم؟ چی بخونم؟

نوشته بود: تغییر کن! بخاطر حسرتی که تحمل خوردنش رو نداری.

وقتی یه بذر می‌کاری، در صورتی جوانه می‌زنه که بهش هرروز رسیدگی کنی‌. عادت‌های جدید، درست مثل همون بذر هستن. هرروز باید تمرین‌شون کنی و بهشون برسی که به ثمر بشینن و رشد کنن.

گاهی به تنها چیزی که نیاز داریم یه حواس پرتیه‌. که پرت‌مون کنه از واقعیت‌های آزار‌دهنده‌‌.

اگه قراره اوضاع بهتر بشه، باید خودت براش تلاش کنی.

یادت باشه کمتر انجام دادن، بهتر از کلاً انجام ندادنه.

نوشته بود، دلم یک شدنی می‌خواد که همه نشدن‌ها رو فراموش کنم.

خدا از ترس‌ها و نگرانی‌های تو بزرگ‌تره.

تنها چیزی که زیادش خوبه، یادگرفتنه.

گفت: «چنان زندگی کن که اگر روزی در میانشان نبودی، نبودنت وزنی داشته باشد.»