شاید خستگی دقیقا نقطه شروع تغییره.

نوشتن باعث پاک‌سازی افکار شما می‌شه.

قرار نیست با بی‌توجهی برام جذاب‌تر و دست‌نیافتنی‌تر باشی، اینجور مواقع من فقط خودم رو از اون شرایط نجات می‌دم.

می‌‌دونی من به چی معتقدم؟ همیشه می‌‌گم وقتی کنار کسی قرار گرفتی خیلی به بدنت و حالت و حس‌هات توجه کن. بدنت هیچوقت بهت دروغ نمی‌گه. اگه آرومی یعنی راه درست رو رفتی اما اگه مدام مضطرب بودی و حالت رو به راه نبود، بدون یه جای کار می‌لنگه.

من از اونام که تا از یه چیزی ذوق می‌کنم زودی دوست دارم برم برای یکی تعریف کنم. با من از داشتن سیاست صحبت نکن لطفاً.

ببین منو، مهم‌تر از شکست خوردن، دیدگاه تو نسبت به شکست و عکس‌العملیه که بعدش نشون می‌دی‌. اونه که مسیر زندگیت رو تعیین می‌کنه.

امروز دیدم برادرم این کتاب رو به پیشنهاد تراپیستش تهیه کرده. و جالبیش اینه همین کتاب رو تراپیستم بهم معرفی کرد. پس حتما امروز تهیه‌ش می‌کنم.

آدم‌ها رو جوری ببین که واقعا هستن، نه جوری که دوست داری باشن.

می‌گفت‌ هان، ولی پای عملش لنگ بود.

می‌گفت بابت کاری که کردی دو بار به خودت افتخار کن. و فقط خودمون می‌دونستیم چه کار بزرگی کردم.

نخواه که آدم‌ها رو تغییر بدی. رها کن و اجازه بده آدمی که بدون نیاز به تغییر هم باهاش اوکی هستی سر راهت قرار بگیره.

راستش هرموقع احساس ضعف و ناامیدی می‌کنم، می‌رم این پیام رو می‌خونم.

درد بکش. گریه کن. غصه بخور. سوگواری کن. ولی هرگز نمون تو رابطه‌ای که با استانداردهات هماهنگ نیست. به حرفم گوش کن. یه روزی ازم تشکر می‌کنی.

ماه امشب منو یاد زن‌ها می‌ندازه، همون زن‌هایی که تو هر زمان و مکانی همینقدر درخشان و قدرتمند به نظر میان حتی اگر یه مانع بزرگ جلوشون رو گرفته باشه.

واقعا نمی‌دونم چرا دلم نمیاد ماه رو این شکلی ببینم و بهش نگاه کنم.

اینم از من اینجا ثبت بشه.

تو مثل ماهی. همه‌جوره قشنگی. حتی وقتی گرفته‌ای‌.

کاش وقتی دل آدمام می‌گیره این همه بهش توجه کنن.

وای که چقدر حدیث جدید رو دوست دارم و بهش افتخار می‌کنم.

عاشقِ خلوت‌های شبانه با خودم و نوشتن هستم.