ارزش واقعی تو، چیزی نیست که یکی دیگه تعیینش کنه‌. این موضوع کاملاً دست خودته.

چقدر می‌درخشه آدمی که شجاعه.

سرِ خودت با هیچکس تعارف نداشته باش.

اتفاقا انتظار داشته باشین. تجربه ثابت کرده هرچی قانع‌تر باشی، بیشتر نادیده گرفته می‌شی. بیشتر فکر می‌کنن هرطور دل‌شون می‌خواد می‌تونن باهات رفتار کنن، چون قرار نیست تو کار خاصی بکنی و به راحتی کنار میای.

بی‌اعتنایی، عشق رو به کُشتن می‌ده.

آدم‌ها یا کتاب می‌خونن که از خودشون فرار کنن، یا کتاب می‌خونن که خودشون رو پیدا کنن. تو جزو کدوم دسته‌ای؟

ولی خب، حالت خوب می‌شه. بهت قول می‌دم.

گاهی اسم حماقت کردن خودت رو می‌ذاری درک کردن.

به کم قانع باشی، خیلی کم‌تر از چیزی که انتظارش رو داشتی نصیبت می‌شه‌. همیشه بزرگ فکر کن و بخواه.

کی براتون کلاس‌های آنلاین، آفلاین و... برگزار می‌کنه؟ کی بهتون خیلی خوشگل و باصبر و حوصله زبان رو آموزش می‌ده؟ معلومه دیگه! حدیث خانوم. پاشین بیاین ثبت‌نام کنین.

اتفاقا این لحظاتِ سخت هستن که می‌تونن تغییرات مثبت ایجاد کنن.

رسالتِ بعضی از آدم‌ها، ناامید کردنته‌.

کلمات گاهی برای زنده نگه‌داشتنت کافیه، و گاهی برای کُشتن و خاموش کردنت‌.

همین که مهربون بودن با خودت رو یاد بگیری و دست از سرزنش و تخریب خودت برداری، نصف راهِ سلامت روان رو رفتی‌.

وقتی یه سنگ‌ریزه تو کفشت گیر می‌کنه، اولش شاید تحمل‌پذیر به نظر بیاد، اما بعد گذشت یه مدت واقعا تو رو تو موقعیت وحشتناکی قرار می‌ده و تا درش نیاری آزارت می‌ده. و می‌دونی که در مورد سنگ‌ریزه صحبت نمی‌کنم!

قرار نیست مورد پذیرش همه باشی. و قرار نیست برای مورد پذیرش واقع شدن، دست به هرکاری بزنی.

این اضافه کردن آهنگ به پروفایل هم جالبه هان. انگار فضای بیشتری از معرفی خودت فراهم می‌کنه. چیزی که نمی‌تونی با گذاشتن عکس پروفایل انتقال بدی. چیزی که بهت می‌گه بیا حرف‌هام رو بشنو. بیا چند دقیقه مهمون حال و هوای من باش.

گاهی یکی از نظر خودش و طبق استانداردهاش، صدش رو برات می‌ذاره. اما داستان از جایی شروع می‌شه که صدِ اون، دهِ توئم نیست.

ما آسیب دیده‌هایی هستیم که در عین آسیب‌‌پذیری، مجبور به قوی بودن شدیم.

این کاربر درحال جنگیدن با بزرگترین فوبیا های خود می‌باشد.

ولی جدای از همه چی جدی خیلی خودمو دوست دارم. آدمِ امیدوارِ مهربونِ تلاشگرِ دوست داشتنی!