جالبه چیزی که تا دیروز بخاطرش روحمو مچاله می‌کردم، حالا آسون و بی ارزش بنظر میاد.

ازت می‌خوام اجازه ندی هیچ نیرویی، هیچ سدی و هیچ قدرتی امیدت رو ازت بگیره.

لطفاً اجازه نده احساساتت قطب‌نمای تو باشه.

یه چیزی داریم به اسم توهم آگاهی. حالا چطوریه؟ یکی ازتون در مورد موضوعی که ادعا می‌کنین بلدین سؤال می‌پرسه، و شما وقتی می‌خواین توضیح بدین تازه متوجه می‌شین چقدر هیچی ازش نمی‌دونین!

ساختن زندگی دل‌خواهت شاید به نظر ترسناک بیاد، اما می‌دونی چی از اون ترسناک‌تره؟ پشیمونی.

اگه یه چیزی رو می‌خوای که هیچوقت نداشتی، باید یه جوری تلاش کنی که هیچوقت نکردی.

تا آخر امشب براتون تخفیف بیست درصدی گذاشتم هان!

از یک جایی به بعد خیلی راحت‌تر تونستم بعضی آدم‌ها رو از زندگیم کنار بذارم، اما هنوز نفهمیدم این کار نشونه‌ی قدرت منه یا حاصل تمام اون سختی‌ها و دردهایی هست که بهم تحمیل کردن و روی دوشم گذاشتن.

اتفاقا همه‌چی خیلی ساده به نظر می‌آد وقتی دست از گول زدن خودت برمی‌داری.

دوست دارم هرروز بیام بهتون بگم که نوشتن واقعا معجزه می‌کنه.

چیزهای زیادی اهمیت‌شون رو برام از دست دادن جدی. عصبانی نمی‌شم. ناراحت نمی‌شم. به خودم نمی‌گیرم. تلاش نمی‌کنم. نگاه نمی‌کنم. فقط گذاشتن و گذشتن ازم بر می‌آد.
: هلیا

‏دلم می‌خواد تک تک دخترهایی که بهشون حس ناکافی بودن داده شده رو بغل کنم و بگم تو برای هرکسی کافی و درجه یکی دختر.
-slygirl

مشتاق نباش همه‌چیز جوری که تو دوست داری پیش بره. بلکه مشتاق باش مسائل اونجوری که باید تو مسیر خودشون پیش برن. همونجاست که تو احساس امنیت می‌کنی‌.

حالا تو هی بگو سخته، ببین چیزی تغییر می‌کنه؟ نه! فقط سخت‌ترش می‌کنی. حالا تو دو دقیقه به سخت بودنش فکر نکن و انجامش بده، شاید برعکس چیزی که تصور می‌کردی بود.

لذتی که در رها کردن هست، در هیچ‌چیز نیست. حالا تو هی توضیح بده. حالا تو هی خودت رو اذیت کن. نیازه بهت یادآوری کنم ارزشت رو؟

خودت رو از تک‌و‌تا نمی‌ندازی؛ چون فهمیدی اصل، خودتی و خودت. اتفاق‌ها میان و می‌رن، شرایط می‌چرخن و محو می‌شن، ولی تویی که می‌مونی، معنا می‌دی و بارِ بودن رو به دوش می‌کشی.

از چراهای زندگیم دست کشیدم. چرا نیستش؟ چرا این کارو کرد؟ چرا اهمیت نمیده؟ چرا بهم نمیگه؟ ازشون خسته شدم. از این به بعد دنبال جواب هیچ‌کدومشون نیستم. تمرکزم رو میذارم روی جوابی که در اختیارمه نه پاسخ پر از توجهی که تلاش می‌کنم مال من باشه.

نذارین هیچکس تو این دنیا عزت‌نفس، غرور یا شخصیت‌تون رو ازتون بگیره، مهم نیست چقدر دوستش دارین، مهم نیست چقدر بهش وابسته هستین، این سه عنصر باید تا لحظه مرگ شما خط قرمزتون باشن.
-نرجس

اتفاقا همیشه به احساس‌تون اعتماد کنین.

جای اینکه از بقیه ناامید شم که اینطوری رفتار می‌کنن، از خودم ناامید می‌شم که اجازه دادم فکر کنن می‌تونن اینطوری باهام رفتار کنن. این اذیت کننده‌ست.

آدما اگه می‌دونستن خدا چقد دوسَم داره هیچ‌وقت جرات نمی‌کردن ناراحتم کنن.