ولی من تو تاریکی چیزهایی یاد گرفتم که تو روشنایی عمراً یاد می‌گرفتم.

در بعضی موارد، درد بخش ضروریِ رشده.

هیچ‌چیز، تأکید می‌کنم هیچ‌چیز بدونِ داشتن دیسیپلین و برنامه‌ریزی به نتیجه مطلوب نمی‌رسه.

می‌گه که: اگه دیدی داخل چاهی، قدم اول اینه که دست از کندن برداری.

کمک کردن به بقیه در حالی که خودت انرژیت ته کشیده، مهربونی نیست، مهرطلبیه!

آره خب تو آزادی هرکاری که می‌خوای انجام بدی و کسی نمی‌تونه مانعت بشه، ولی باید با عواقب کارهات مواجه بشی.

تو هیچوقت مجبور نیستی هیچ‌چیزی رو تحمل کنی.

من اگه میوه بودم قطعا لیمو می‌شدم. این حجم از علاقه‌‌م به لیمو و مشتقاتش طبیعی نیست.

زندگی دیگه نمی‌زندگیه.

هیچ تضمینی وجود نداره که اگر الان حالت خوبه یه ساعت بعد هم همین باشه. پس استفاده کن چون لحظه‌ها قالتاق‌تر از این حرف‌هان که دوام داشته باشن.

همین الان، یه آدمی داره واسه‌ی داشتن چیزهایی
که تو داری اما به چشمت نمیان، با تمام وجودش
دعا می‌کنه. قدر داشته‌‌هات‌رو بدون.

آدمیزاد باید پررو باشه؛ تا دید نمی‌صرفه، بره.
موندن بابت حرف این‌و‌اون، تورو به جایی که می‌خوای نمی‌رسونه.
اشتباه کردی؟ افتخار کن بهش!
شعوری که الان داری رو، قبل از این اشتباه نداشتی.
اشتباه؟! اشتباه چیه؟
این معیارهای سطحی برای پذیرش منطق و ذهن، چیه انداختی گردنت و می‌گی به این‌و‌اون؟
می‌خوای خودت رو قانع کنی یا آدم‌ها رو؟
هر جا رو دوست نداشتی، بذار و برو.
تو به تک‌تک انتخاب‌هات قول موندن ندادی.
انتخاب‌ها میان و می‌رن، که تورو برسونن به مقصد.
وفاداری یعنی موندن پای آرزوهات، نه نوع رسیدن بهشون.
اگر جایی هستی که نباید؛ برو.

خودم رو بابت اینکه هم با چیزهای کوچک خوشحال می‌شم و هم قدر خوشی‌های ساده رو می‌دونم، دوست دارم.

تَرَک پوستیم رو دوست دارم، لب‌پر شدن لاک روی ناخن‌ام رو دوست دارم، رنگ پوستم رو دوست دارم، سوختگی‌ای که يادگار دوران کودکی‌‌ه رو دوست دارم. نامرتب بودن دندونامو دوست دارم، اَبروهای زیاد دست نخورده‌ام رو دوست دارم، آره، دوست دارم خودمو، با همه‌ی چیزهایی که شاید از نظرِ دیگران بد، دوست‌نداشتنی و خجالت‌آور باشه.

هرچه در پی‌اش بدوی، از تو می‌گریزد؛
آرام که بگیری می‌آید.
-شمس تبریزی

بله خانم هایده، منم خسته از هرچه که بود. خسته از هرچی که هست.

کاش مجبور نمی‌شدم واسه سر خاکت گل بگیرم.

گاهی‌وقت‌ها یادم می‌ره نباید با آدمی که منفعت‌ش توی نفهمیدنه بحث کنم.

چرا آدما به همدیگه ثبت نام یه کلاس آموزشی هدیه نمیدن؟
مثل کلاس زبان یا ..

خب واقعا چرا؟

به اون مرحله از خودشناسی رسیدم که می‌فهمم کِی دارم خودمو گول می‌زنم و کِی نه؛ و این یعنی دیگه زیاد نمی‌تونم از خودم قایم شم.