۹ تومن ناقابل اول کار باید به دانشگاه بدم، این مبلغ وقتی نمیدونم حتی مجازیه یا حضوریه خیلی زیاده..🤡

بعد میری کار پیدا کنی، حقوق ۷ تومن..

آخه یه جوون ۲۰ ساله با ۷ تومن میتونه چیکار کنه آخه

وای چقدر زود شنبه میشه:((

عمل خوبی داشته ولی حالش خوب نیست و درد داره و وقتی نگاش میکنم و میبینم انقد درد میکشه قلبم میگیره..
وقتی بابابزرگم بود درداش و ناراحتیاش کمتر بود انگار با نبود بابابزرگم دردا خودشونو نشون دادن.
اونروز میگه:
نمیدونم کجام درد میکنه، نمی‌دونم چرا حالم بده، فقط میدونم درد دارم و زمانی که علی بود" بابابزرگم" اینطوری نبود حالم..
میگه فکر کنم از نبود اونه:))
آره مامانی از نبود بابابزرگه، آدم وقتی از کسی که دوستش داره دوره و نمیتونه ببینتش زندگی براش سخت میشه، درد و ناراحتیش بیشتر میشه.
ولی کاش تو حالت خوب بشه چون نور توی تاریکیِ هممونی✨

چرا نمیتونم لپ خودمو ببوسم، اه😒

دخترم
اگه کسی واقعا بخواد، برای بودن کنار تو راهی پیدا می‌کنه.
اگه نخواد، هرچقدر هم که تو تلاش کنی، اثری نداره.

اختلال اضطراب اجتماعی؛ یعنی ترس از اینکه دیگران چی فکر می‌کنن، اونقدر بزرگ بشه که نتونی خودت باشی.

مثل اینه که توی یه اتاق پر از آدم، یه ذره‌بین برداری و بذاری رو تک‌تک کارهایی که می‌کنی.
هر قدمی که برمی‌داری، به خودت بگی: «حتماً دارن نگاهم می‌کنن»، «حتماً فکر می‌کنن چقدر احمقم»، «حتماً می‌خندن بهم».
بعدش دیگه حتی نمی‌دونی که باید دستت رو بذاری کجا یا چطور راه بری.

این اختلال، یعنی:

· قبل از رفتن به یه جمع، کلی فکر کنی که چی بگی، چی نگی، چی بپوشی، چی نشون ندی
· توی جمع، یهو عرق کنی یا لرزش صدا بگیری
· و بعد از جمع، تا شب به این فکر کنی که «مگه من چی گفتم؟ حتماً مسخره شدم»

خبر خوبش:
با کمک گرفتن، تمرین کردن، و قرار گرفتن تدریجی توی موقعیت‌های کوچیک، می‌تونی ذره‌بین رو بذاری زمین و فقط خودت باشی.

من فقط یه روز دیدم خیلی از چیزایی که قبلا نسبت بهشون تعصب داشتم دیگه برام مهم نیستن حتی عقاید خودم حتی تصمیمات خودم.

دیگه اونقدر مطمئن نیستم که حتما آدم درستیم
چون فهمیدم آدم میتونه خیلی محکم روی یک چیزی وایسته و بعد چند سال بفهمه همه ی این مدت روی یک اشتباه وایستاده بوده.

من می‌دونم که زندگیت خیلی سخت‌تر از چیزی بوده که انتظارش رو داشتی، ولی من به تو ایمان دارم و می‌دونم که می‌تونی از پسش بربیای، و نه فقط عبور کنی، بلکه بهترین نسخه‌ی خودت رو توی این مسیر پیدا کنی.

داشتم فکر میکردم که چرا وقتی از آدمای زندگیم که یه زمانی باهاشون صمیمی بودم دور میشم، دیگه نمی‌تونم اون صمیمیت قبلی رو برگردونم؟ کم‌کم فراموششون میکنم و بعدش شروع میکنم به سرزنش کردن خودم که این اخلاقِ منه، باید عوضش کنم...

ولی الان به این نتیجه رسیدم که من واقعاً سعی میکنم توی هر رابطه‌ای، چه رفاقت، چه عشق، بهترین خودم باشم. و اگه کسی رو فراموش میکنم، به خاطر اینه که بارها توی ذهنم ازش ناامید شدم.

پس به خودم گفتم:
همیشه تو مقصر نیستی. دست از سرزنش کردن خودت بردار.

من عاشق آدم هایی هستم که باعث میشن فراموش کنم که معمولا آدم ساکتی هستم.