من جدی صدمو برای رفیقام میزارم،ولی متاسفانه رفیقام صد که هیچ دهشونم برای من نمیزارن
و من این بارها بهم ثابت شده

اگه تو یک نفرو خیلی دوست داشته باشی، ولی طرف مقابل آماده نباشه یا جور دیگه‌ای فکر کنه، این دوست داشتن به تنهایی کافی نیست. سرخوردگی و ناکامی، حتی در عشقِ عمیق هم ممکنه پیش بیاد.

۹ تومن ناقابل اول کار باید به دانشگاه بدم، این مبلغ وقتی نمیدونم حتی مجازیه یا حضوریه خیلی زیاده..🤡

بعد میری کار پیدا کنی، حقوق ۷ تومن..

آخه یه جوون ۲۰ ساله با ۷ تومن میتونه چیکار کنه آخه

وای چقدر زود شنبه میشه:((

عمل خوبی داشته ولی حالش خوب نیست و درد داره و وقتی نگاش میکنم و میبینم انقد درد میکشه قلبم میگیره..
وقتی بابابزرگم بود درداش و ناراحتیاش کمتر بود انگار با نبود بابابزرگم دردا خودشونو نشون دادن.
اونروز میگه:
نمیدونم کجام درد میکنه، نمی‌دونم چرا حالم بده، فقط میدونم درد دارم و زمانی که علی بود" بابابزرگم" اینطوری نبود حالم..
میگه فکر کنم از نبود اونه:))
آره مامانی از نبود بابابزرگه، آدم وقتی از کسی که دوستش داره دوره و نمیتونه ببینتش زندگی براش سخت میشه، درد و ناراحتیش بیشتر میشه.
ولی کاش تو حالت خوب بشه چون نور توی تاریکیِ هممونی✨

چرا نمیتونم لپ خودمو ببوسم، اه😒

دخترم
اگه کسی واقعا بخواد، برای بودن کنار تو راهی پیدا می‌کنه.
اگه نخواد، هرچقدر هم که تو تلاش کنی، اثری نداره.

اختلال اضطراب اجتماعی؛ یعنی ترس از اینکه دیگران چی فکر می‌کنن، اونقدر بزرگ بشه که نتونی خودت باشی.

مثل اینه که توی یه اتاق پر از آدم، یه ذره‌بین برداری و بذاری رو تک‌تک کارهایی که می‌کنی.
هر قدمی که برمی‌داری، به خودت بگی: «حتماً دارن نگاهم می‌کنن»، «حتماً فکر می‌کنن چقدر احمقم»، «حتماً می‌خندن بهم».
بعدش دیگه حتی نمی‌دونی که باید دستت رو بذاری کجا یا چطور راه بری.

این اختلال، یعنی:

· قبل از رفتن به یه جمع، کلی فکر کنی که چی بگی، چی نگی، چی بپوشی، چی نشون ندی
· توی جمع، یهو عرق کنی یا لرزش صدا بگیری
· و بعد از جمع، تا شب به این فکر کنی که «مگه من چی گفتم؟ حتماً مسخره شدم»

خبر خوبش:
با کمک گرفتن، تمرین کردن، و قرار گرفتن تدریجی توی موقعیت‌های کوچیک، می‌تونی ذره‌بین رو بذاری زمین و فقط خودت باشی.

من فقط یه روز دیدم خیلی از چیزایی که قبلا نسبت بهشون تعصب داشتم دیگه برام مهم نیستن حتی عقاید خودم حتی تصمیمات خودم.