امیدوارم به هر آنچه که باعث می‌شه شما بدرخشید، برسید.

بهارِ ژاپن
تابستونِ ایتالیا
پاییزِ نیویورک
زمستونِ فرانسه رو میخوام.

بعضی روزا آدم نه غمگینه، نه خوشحال. فقط خسته‌ست. و بهترین کاری که می‌تونه بکنه، اینه که هیچ کاری نکنه. ✨

این روزا جمله‌ی «کسی که دوستت داره، می‌مونه» خیلی به چشمم می‌خوره. راستش، من با این جمله یکم مشکل دارم.

آدم می‌تونه عاشق باشه، ولی بره. چون می‌دونه که موندنش، به خودش یا اون یکی آسیب می‌زنه.
یا می‌تونه بمونه، ولی از روی عادت، نه از روی عشق.

مثل مادری که عاشق بچه‌شه، ولی ناچار باشه که ازش دور بشه.
یا کسی که عاشق‌ترین آدم زندگی‌ش رو رها می‌کنه، چون می‌دونه که این راه، به جایی نمی‌رسه.

عشق، همیشه برای موندن کافی نیست.
آدم‌ها با قلب تصمیم می‌گیرن، ولی با زندگی‌شون هماهنگ می‌کنن.

پس شاید به جای اینکه بگیم «اگه دوست داره، می‌مونه»، بهتره بگیم:
«اگه دوست داره، رفتنش رو هم می‌شه فهمید.»

دختر خوشگلِ فهمیده‌ی من .🤍.

چرا همیشه راحت‌تر می‌تونیم نقص‌هامون رو ببینیم، ولی خوبی‌هامون رو نه؟
شاید چون هیچ‌وقت کسی، اون خوبی‌ها رو بهمون یادآوری نکرده.
ولی شاید وقتش رسیده که خودمون، اولین کسی باشیم که خوبی‌هامون رو می‌بینیم.

ردیف میشه این برنامه. صبح میشه این شب. شیرین میشه این تلخی.

این روزا ترجیح می‌دم انقدر کار کنم که نه وقت فکر کردن داشته باشم، نه انرژیِ اضافه. شبا هم فقط از خستگی بخوابم. نه اینکه فرار کنم، ولی نمی‌خوام به مغزم فرصت بدم که بشینه و برای خودش فکر کنه.

بچه‌ها واقعا وضعیت اقتصادی خوب نیست و نمیدونم این وضعیت قراره تا کجا پیش بره. من همیشه خودمو با چیزای کوچیک کوچیک خوشحال میکردم، مثلا ذوق داشتم برم سوپری و رندوم خوراکی بردارم، هر ماه رنگ لاکم رو عوض کنم، با دوستام بیرون برم، خرید کنم. ولی الان حتی همین چیزای کوچیک هم برام سخت شده. نمیدونم، فقط امیدوارم زندگی به جایی نرسه که حتی نتونم نت بگیرم و بیام اینجا برای شما بنویسم.

انسان مورد علاقه‌ام؛
فقط می‌تونم بگم ازت ممنونم.
چون خودم، هیچ‌وقت جرأتِ رفتن نداشتم:)

باید یاد بگیرم در لحظه زندگی کنم ولی چطور، نمی‌دونم!