گاهی بعضی آدم‌ها خیلی زود از میان ما می‌روند، اما ردِ حضورشان آن‌قدر عمیق است که هیچ‌وقت از دل‌ها پاک نمی‌شود. جوانی که دلش پر از آرزو بود و نگاهش پر از امید، مثل خیلی از هم‌سن‌وسال‌هایش رؤیاهای بزرگی در سر داشت؛ رؤیای زندگی، آرامش و روزهایی روشن‌تر.
آن روز، میان شلوغی و هیاهوی شهر ایستاد؛ با قلبی که فقط برای زندگی و ساختن فردایی بهتر می‌تپید. شاید فکر می‌کرد مثل همیشه به خانه برمی‌گردد، کنار خانواده می‌نشیند، می‌خندد و دوباره برای آینده‌اش برنامه می‌ریزد. اما سرنوشت، گاهی بی‌خبر، صفحه‌ی زندگی بعضی آدم‌ها را زودتر از آنچه باید، ورق می‌زند.
حالا عکسش مانده است؛ عکسی که در آن، نگاه‌ها پر از عشق و آرامش است. عکسی که نشان می‌دهد چقدر ساده می‌شود خوشحال بود، چقدر می‌شود با یک نگاه، با یک لبخند، دنیا را زیباتر دید. دیدن آن تصویر، یادآور لحظه‌هایی است که هنوز گرمای حضورش در دل‌ها حس می‌شود.
جای خالی بعضی آدم‌ها را هیچ‌چیز پر نمی‌کند. نبودنشان شبیه سکوتی است که ناگهان میان شلوغ‌ترین لحظه‌های زندگی می‌نشیند. اما یادشان، مهربانی‌شان و آرزوهایی که داشتند، مثل نوری آرام در دل‌ها باقی می‌ماند و خاموش نمی‌شود.
شاید رفتن بعضی‌ها پایان یک زندگی باشد، اما پایان یک یاد و یک احساس نیست. آن‌ها در خاطره‌ها زنده می‌مانند، در حرف‌هایی که از آن‌ها زده می‌شود، در لبخندهایی که یادشان می‌آورد و در دل‌هایی که هنوز برایشان تنگ می‌شود.
زندگی کوتاه‌تر از آن است که فکر می‌کنیم، اما عشق و خاطره، می‌تواند از زمان هم طولانی‌تر باشد. بعضی آدم‌ها می‌روند، اما حضورشان تبدیل می‌شود به داستانی که همیشه در دل‌ها ادامه دارد؛ داستانی از امید، از مهربانی و از رؤیاهایی که هیچ‌وقت فراموش نمی‌شوند.
گاهی سخت‌ترین لحظه‌ی زندگی، وقتی است که آدم می‌فهمد بعضی آغوش‌ها قرار نیست دوباره تکرار شوند. دختری که سرش را آرام روی سینه‌ای گذاشته بود که روزی برای عشق و امید می‌تپید، حالا میان سکوتی سنگین، خاطره‌ی تمام خنده‌ها و رؤیاها را در دلش مرور می‌کند.
آن لحظه، زمان انگار ایستاده بود. نه صدایی شنیده می‌شد و نه واژه‌ای می‌توانست اندوه آن آغوش را توصیف کند. فقط اشک‌هایی که بی‌صدا فرو می‌ریختند و دلی که نمی‌خواست باور کند بعضی جدایی‌ها همیشگی می‌شوند.
زندگی گاهی بی‌خبر، عزیزترین آدم‌ها را از کنار ما می‌برد؛ اما نمی‌تواند خاطره‌ی نگاهشان، مهربانی‌شان و لحظه‌هایی را که با عشق ساخته‌اند، از دل‌ها پاک کند. بعضی آدم‌ها می‌روند، اما حضورشان در قلب کسانی که دوستشان داشته‌اند، برای همیشه باقی می‌ماند.
شاید جسم‌ها از کنارمان دور شوند، اما عشق، چیزی نیست که با رفتن کسی تمام شود. عشق، در خاطره‌ها نفس می‌کشد و در دل‌ها ادامه پیدا می‌کند؛ درست مثل آغوشی که حتی در سکوت هم، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.

قیصر امین پور

یک ماه پیش،هزاران نفر،بی آن‌که بدانند،برای آخرین بار از خواب بیدار شدند.
برای آخرین بار صبحانه خوردند.

برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند.

برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند.
برای آخرین بار کار کردند.

برای آخرین بار آهنگ گوش دادند.

برای آخرین بار لباسی را پوشیدند.

برای آخرین بار خندیدند.

برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند.
برای آخرین بار گفتند:نگران نباشید،مواظبم.
برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند.

برای آخرین بار شجاع و شریف ماندند.

برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند.

برای آخرین بار عاشق ایران بودند.

برای آخرین بار امید داشتند.

برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند.
و برای آخرین بار زیستند؛و دیگر هیچوقت بازنگشتند.

بخشی از نامه‌های ونگوک به برادرش

منم همینطور ونگوک عزیز، منم همینطور...!