یه نقاش پیر بود که پرتره‌ی عشقِ از دست‌رفته‌اش رو روی بوم می‌کشید. سال‌ها گذشت و اونقدر با جزئیات نقاشی کرد که فکر می‌کرد تصویرِ ذهنی‌اش ابدی شده. یه روز، عینکِ طبی‌اش شکست و چون توانِ تعمیرش رو نداشت، دیگه نتونست جزئیاتِ چهره رو ببینه. ماه اول، چشم‌ها تار شد. ماه دوم، لبخند ناپدید شد. ماه سوم، نقاش حتی دیگه یادش نمی‌اومد اون چهره چه شکلی بود!

اون نشست و به بومِ سفید نگاه کرد؛ فهمید حافظه، فقط یه تصویر نیست که توی مغز بمونه، یه نگاهه که اگه با واقعیتِ حضور، مدام تغذیه نشه، مثل رنگِ روی بومِ کهنه، می‌پره و می‌ره.

True loyalty comes from one's character, not from one's needs.