یدونه از من برای رسیدن به همه‌ کارهام کافی نیست واقعا.

تا ابد و یک روز میتونم از لحظه‌هام بگم و تموم نشن، بگم چندبار زنده شدم، چندبار باعث شدن ادامه بدم، چندبار بدیامو دیدم و خوبیو نشونم دادن، چندبار گفتم نمیتونم و هولم دادن تا تونستم، چندبار گفتم بد شده دوستش ندارم و تا دلت بخواد بهش عشق دادن، چندبار از آینه فرار کردم تو تاریکی و نور رو بهم دادن.

بزرگسالی هم بده‌ واقعا، دلم میخواد تا مدت‌ها بابت این موضوع از دستش ناراحت بمونم اما خب زندگی بیشتر از ایناست و نمیشه.

از لفظ "مهمونی شب یلدا" خیلی خوشم میاد. لحظه‌ شماری کردن همه برای یک مناسبت واقعا من‌رو به وجد میاره.