گذار دموکراتیک

ده است. زیرا محل وقوع این قتل، جایی نزدیک کنسولگری است و به خوبی مورد محافظت قرار می‌گیرد. گفته می‌شود که نیروهای آسایش حزب دمکرات کوردستان نیز در آنجا حضور دارند. به همین دلیل برای انجام آن باید تمهیدات خوبی اندیشیده شده باشد. اما حزب دمکرات کوردستان این رویداد را به عنوان فرصتی برای خود قاپید و متاسفانه کار خوبی نکرد. ما اطلاع داشتیم که در رابطه با مخمور ناراحتیهایی داشتند، ما از ناراحتی آنها در رابطه با مخمور اطلاع داشتیم. بین حزب دمکرات کوردستان و کمپ مخمور مشکلاتی وجود داشتند. بعد از روی دادن این مسئله، حزب دمکرات کوردستان اعلام نمود که مرتکبان این قتل، رفت و آمدهایی را به مخمور داشته و بعد از آن مخمور محاصره شد. ما این مسئله را درست و اصولی ارزیابی نمی‌کنیم. امری غیر اخلاقی است که رویدادی را که ما در ان دست نداشته‌ایم، ارتباطی با آن نداریم و مسئولیت آن را بر عهده نگرفته‌ایم، متوجه ما و خلق مخمور نماید. میلیونها کورد طرفدار ما هستند. در این رابطه اگر اقدامی را که یک هموطن کورد انجام داده باشد نمی‌توان بر گردن ما انداخت. دولت ترک با کوردها دشمنی عمیقی دارد. می‌توان درک کرد که خلق کورد نیز علیه دولت ترک در خشم بوده و احتمالا بخواهند که علیه دولت ترک به اقدامی دست بزنند.

هاولاتی: شما چه زمانی حاضر به گذاشتن سلاحهایتان بر زمین هستید؟

باییک: زمین گذاشتن اسلحه مسئله ما نیست. مسئله ما دمکراتیک شدن ترکیه و حل مسئله کورد است. باید از این دریچه به مسئله نگاه کرد. مشخص است که چرا دست به سلاح برده‌ایم. زیرا موجودیت کوردها به رسمیت شناخته نشد، با فشار فراوان تلاش شد اراده کوردها درهم شکسته شود و ریشه‌کن شوند، و تمامی این موارد را از طریق ارتش، پلیس و دستگیری و محاکمه انجام دادند، ما ناگزیر به مقاومت مسلحانه شدیم. آنچه که باعث شد تا ما مبارزه مسلحانه را در پیش گیریم سیاستهای دولت ترک می‌باشند. دولت ترک غیر از مبارزه مسلحانه، هیچ فرصتی را برای مبارزه، باقی نگذاشته است. دولت ترک تمامی استراتژی خود و تمامی سیاستهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی ورزشی را بر مبنای قتل‌عام کوردها استوار کرده است. دولت ترک هر زمان از استراتژی قتل‌عام کوردها دست بردارد، موجودیت کوردها را به رسمیت بشناسد، ترکیه به سرزمینی دمکراتیک تبدیل شود، موجودیت، زبان، فرهنگ کوردها را به رسمیت بشناسد و هویت کوردها را از طریق تامین قانون اساسی حفاظت نماید، آن زمان است که بر زمین گذاشتن اسلحه، می‌تواند در دستور کار قرار بگیرد. در غیر اینصورت تا زمانی که دمکراتیک شدن روی ندهد، در رابطه با مسئله کورد هیچ مدلی برای حل و فصل و برخورد مبتنی بر حل و فصل در سطحی که مایه پذیرش باشد، پدیدار نشود امکان ندارد که ما سلاح بر زمین بگذاریم.

دولت ترک اکنون می‌گوید که این کار را به زور انجام می‌دهد. بدون تردید کوردها را به رسمیت نمی‌شناسد، فراتر از این می‌گوید مسئله کورد را به هیچ وجه قبول نمی‌کند، بلکه مسئله‌ای تحت عنوان پ.ک.ک وجود دارد. امروز نیز می‌گوید که حزب دمکراتیک خلق‌ها باید خود را از پ.ک.ک جدا کند و در مقابله با پ.ک.ک اعلام موضع نماید. تلاش دارند تا چنین سیاستهایی را از طریق جنگ ویژه ادامه دهند و بر حزب دمکراتیک خلق‌ها فشار وارد کنند. اگر جنبش آزادیخواهی خلق کورد نابود شود، به حزب دمکراتیک خلق‌ها نیز می‌گویند شما نیز سیاستهای هویتی را در پیش گرفته‌اید و چنین مسئله‌ای جرم محسوب می‌شود، چنین امری تبعیض بوده و همانگونه که با پ.ک.ک و گریلا رفتار کردند، با این حزب نیز رفتار می‌کنند. دولت ترک ارزشی برای معیارهای دمکراتیک قایل نیست. زیرا موجودیت کوردها را به رسمیت نمی‌شناسد. سعی می‌کنند کوردستان را به عرصه و جولانگاه ترویج ملیت ترکی تبدیل کنند. تنها سیاست آنها این است. باید این سیاست در هم شکسته شود. از این سیاست دست بردارند، موجودیت کوردها در قانون اساسی تضمین شود. باید به دنبال تامین راه حلی بر مبنای قانون اساسی برآمد. ان زمان است که کوردها نیازی به یک سازمان مسلح و مقاومت مسلحانه نخواهند داشت.

هاولاتی: شما در سی‌وپنجمین سالگرد تأسیس پ.ک.ک اعلام کردید که پنجاه هزار شهید و هفتاد هزار مجروح دارید. این تعداد شهید و زخمی علاوه بر باکور چگونه بر باشور کوردستان تأثیرگذار بوده است؟

باییک: ما مبارزه و جنگ بقای کوردها را به پیش می‌بریم. این جنگ، نه فقط برای بقای خلق کورد در باکور کوردستان است. دولت ترک پیشقدم و پیشاهنگ جنگ علیه کوردهاست و قتلعام کوردها را پیش روی خود قرا داده است. از میثاق ملی سخن می‌گوید. منظور دولت ترک از میثاق ملی الحاق باشور، باکور و روژآوای کوردستان است. موجودیت کوردها را به رسمیت نمی‌شناسد. میثاق ملی که در سال ١٩١٩ پذیرفته شده است، [ترکیه] را به عنوان میهن مشترک کوردها و ترکها پذیرفته است. بر این مبنا عصمت ا

362 viewsedited 16:56