دولت ایران برای بقای خود، قراردادهای بزرگی با کشورهای چین و روسیه امضا کرده است، که محتوای آن را فاش نمی‌کنند. اکنون در تمامی عرصه‌های ایران و از صنایعی مانند نفت گرفته تا ماهیگیری در خلیج و حتی تولید «بیت کوین» چینی‌ها همه‌کاره هستند و حضور دارد. اکنون یکی از شک و‌ گمان‌ها این است که در چارچوب توافق با چینی‌ها برای استخراج ماده «لیتیوم» دریاچه‌ی ارومیه را خشک کرده‌ باشند. کارهایی بر روی دریاچه‌ی ارومیه در حال انجام هستند، که این ظن را تقویت می‌کند. همان‌طور که به نظر می‌رسد، دولت ایران برای از دست ندادن قدرت خود کشور را به تمامی کشورهای هم پیمانش، تقدیم کرده است. کشوری که در این ۴۰ سال می‌توانست با کشورهایی مانند ژاپن رقابت نماید، اکنون تبدیل به کشوری شده است که معلوم نیست در دست کدام نیرو قرار دارد و تمامی امورش تاریک و غیر شفاف است!
دولت ایران با کشور روسیه نیز چنین قراردادها و توافقاتی را منعقد کرده است. آن‌ها خود را متحد روسیه معرفی می‌کنند، اما در مواضع روسیه در پلتفرم‌های جهانی، روسیه این‌گونه عمل نمی‌کند و در بسیاری از جاها علیه ایران عمل کرده است. با در نظر گرفتن تلاش‌های روسیه در طول تاریخ برای ایجاد هژمونی بر ایران، حقایق را بهتر درک می‌کنیم، چند سال است که تصمیم دارند هواپیماهای سوخو‌ ۳۵ را به ایران بفروشند؟ اگرچه خود روس‌ها به دنبال خریدار هستند، اما هنوز آن را به ایران نفروخته‌اند، اما به نظر می‌رسد وضعیت آن‌طور نباشد که مسئولان ایران می‌گویند.
دولت ایران در سیاست خارجی خود از یک سو مداخله‌گر و از سوی دیگر مطیع و تسلیم شده است و این دوگانگی بلای جان سیاست و جامعه ایران شده است. اکنون این‌طور به نظر می‌رسد که با نیروهای خارجی به توافق رسیده‌اند. در اوایل جنگ اوکراین اینطور نبود، اما در جنگ غزه بسیار محتاطانه عمل کردند و حتی اظهارات آمریکا نیز این‌گونه بود و گفتند که هیچ مدرکی وجود ندارد که بتوان گفت ایران در حمله‌ی حماس دست داشته است. یعنی آن‌ها و ایران در مواردی به توافق رسیده‌اند، آزاد شدن ۱۱ میلیارد پول ایران در خارج از کشور اثبات‌گر این حقایق هستند.
ایران می‌خواهد به صورت کارتونی نقش قدرتمندی را در منطقه
ایفا نماید و تأثیر نیز دارد، اما اکنون خلق به خوبی می‌بینند که قدرت‌های جهانی آگاهانه و در چارچوب خاصی برای منافع خود چشم خود را بر این تأثیر ایران بسته‌اند. تا حدودی شبیه وضعیت ترکیه است، همان‌گونه که ترکیه در جبهه‌ی قدرت هژمون‌گرایان قرار دارد، آن‎ها نیز چشمان خود را می‌بندند، برای ایران نیز  که دلایل موجهی برای ماندن آن‌ها در منطقه دارد، چشم خود را می‌بندند. در غیر این صورت، دولت ایران نمی‌تواند نقش یک هژمونیک‌ منطقه‌ای را در وضعیت کنونی خود ایفا کند، تنها با اتکا به برخی اهداف جهانی می‌تواند این‌چنین ادامه دهد.
مشکلات ایران با ملت‌های مختلف و نقض حقوق آن‌ها و همچنین مشکلات عظیم اکولوژیکی از جمله «بیابان زایی» بخش بزرگی از مرکز ایران که روز به روز در حال افزایش است و مشکلاتی مانند عدم مشروعیت احکام شرعی در بین خلق‌های ایران، تمامی مشکلاتی که دولت ایران با آن مواجه بوده و هر راهی برای حل آن مشکلات پیشنهاد می‌کنند، همگی به بن‌بست منتهی می‌شوند. زیرا راه‌ها و پیشنهادات، ظالمانه و ستم‌گرانه هستند. دمکراسی و گشایش‌های سیاسی به هیچ وجه در برنامه‌ی آن‌ها قرار ندارد، بنابراین اوضاع روز به روز بدتر می‌شود.
در مجموع، دولت ایران در ارتباط با بحران‌های جهانی، دچار بحران شده و جامعه ایران را تحت تاثیر قرار داده و جامعه در شرایط سختی قرار دارد. دولت ایران با قیام ژن، ژیان و آزادی متزلزل شد و تا حدی با فروپاشی مواجه شد. اکنون می‌خواهد با قراردادها و توافقاتی با کشورهای خارجی و با دادن امتیازاتی، کنترل خود را بر داخل کشور به دست آورد. بدون شک دولت هنوز ابزاری برای بقای خود دارد و از سویی نیز روابط خارجی آن نیز به آن کمک می‌کند، اما جامعه‌ی ایران جامعه‌ای نیست که همه چیز را بپذیرد و راهی برای مقابله با اقدامات دولت پیدا خواهد کرد.

ادامە دارد...
ANF

🆔 @GozarDemocratic‌

گذار بسوی تشکل‌یابی دمکراتیک

✍ بیستون مختاری

🆔 @GozarDemocratic‌

گذار بسوی تشکل‌یابی دمکراتیک

✍ بیستون مختاری


مردم آزادی‌خواە ایران نزدیک بە یک‌سال و نیم است کە با تمام قوا، در برابر استبداد حاکم قد علم کرده‌اند. آنان هزینه آزادی را با خون خود، با خون فرزندانشان می‌پردازند. این انقلاب تمامی مرزهای طبقاتی، ملی-اتنیکی و سیاسی و حزبی را در هم شکسته است؛ زیرا که بر پایه آشکارترین چالش قرن یعنی آزادی زنان بنا شده است. “آزادی زن، آزادی جامعه است!” و این استراتژی شعار مشترک مردم در تمامی جغرافیای این سرزمین است؛ “ژن، ژیان، آزادی!”. جامعه‌ای که در آن زنان فاقد حقوق برابر باشند، هرگز به دموکراسی نخواهد رسید. مبارزه‌ای که زنان نیز در صف مقدم آن نباشند، قطعا به آزادی ختم نخواهد شد. بنابراین ژن، ژیان، آزادی، پرچم، فلسفە و شعار مشترک آزادی جامعه ایران است.
قیام پیشرو، مدرن و هدفمند مردم آزادی‌خواە ایران، نه تنها پایەهای رژیم استبدادی موجود را به لرزه درآورده، بلکه جهان را نیز در شوک فرو برده است. تمامی احزاب طبقاتی محور و ناسیونالیست محور نیز در پس گردوغبار برخاسته از مبارزات زنان، ناپدیدار گشته‌اند. مردم ایران و قیام آنان با محوریت آزادی زنان نشان داد که تئوری‌های قرون گذشتە جهت آزادی‌های طبقاتی و رهایی ملی، دیگر قدیمی و اکسپایر شده‌اند. آزادی زنان در اولویت نباشد، زندگی و آزادی اجتماعی نیز وجود نخواهد داشت.
دیگر بر همگان آشکار است کە ماهیت رژیم ایران ماهیتی استبدادی، وحشیانه و فاسد است. جامعه و تمامی نیک‌اندیشان جهان به ماهیت این نظام پی برده است. اگر امروزە نگاهی چه در منطقه و چه در سرتاسر جهان بیاندازیم همه انسان‌ها، اقشار مختلف و حتی ملیت‌های مختلف دیگر، نه ‌فقط خلق ایران بلکه همه خلق‌های جهان، حتی خلق‌های آزادی‌خواه و دموکراتیک دیگر در حال بلند نمودن صدای شعار علیه رژیم مرتجع و دیکتاتور جمهوری اسلامی و نشان‌دادن موضع‌ خود هستند. آن‌ها می‌خواهند ماهیت این حکومت را محکوم نمایند. یعنی حکومتی که علیه زن است، علیە زندگی و علیە آزادی است. به‌همین سبب امروزه خلق‌ها این حقیقت را خاطرنشان کرده‌اند و سمبل و نماد پیروزی خود را مشخص نموده‌اند. بر این اساس می‌گویند” زن، زندگی، آزادی”، چرا؟ زیرا می‌دانند حکومت علیه زنان است، به‌همین دلیل می‌گویند، زن. بر این اساس باید از حقوق، هویت و وجود زن‌ها صیانت شده و براساس حقیقت معنای آن مبارزه کنند. زن و زندگی به این دلیل است که حکومت و آخوندها هیچ معنا و مضمونی برای زندگی مردم باقی نگذاشته‌اند. خلقی که نان، کار و زندگی شرافتمندانه دارند، درحقیقت فلسفی، امروز نان ندارند، خانه ندارند و زندگی برای آن‌ها باقی نمانده‌است. آن‌ها خواستار آزادی و زندگی برابر هستند. اما حکومتی کە اساس و بنیادش علیه آزادی است بە هیچ‌وجە دمکراسی را نمی‌پذیرد و براساس اسارت و بردگی خلق حکومت خود را اداره می‌کند، به همین دلیل خلق سمبلی برای خود پیدا کرده و با جان و دل می‌گویند” زن، زندگی، آزادی” و این رمزی است برای مقاومت و برای پیروزی. بدون‌شک این موضوع بسیار باارزش بوده و باید برای آن ارزش بسیاری قائل بود؛ و اما در نقطە مقابل رژیم و عوامل استعمارگر جمهوری اسلامی در وضعیت کنونی هر رویکرد دموکراتیک را ضد امنیت ملی و تجزیه‌‌طلبی قلمداد می‌نماید. اشخاص وفادار رژیم که در سرکوب خلق‌های ایران نقش‌ داشته‌اند، از سوی رژیم دوباره زنده و فعال شده و مسئولیت‌های را در نظام و نهادهای آن برعهده می‌گیرند. نبود شفافیت و وجود فساد فراگیر بنیان‌های وجودی رژیم را تا بیخ استخوانش فاسد نموده‌ است. نظام پس از این شرایط دیگر به هر شخصی اعتماد ندارد. به همین ‌دلیل تغییراتی در نهادهای امنیتی و دولتی خود به وجود آورده است. بعضا تنش‌ها و بگومگوهای زبانی میان مسئولین‌ رژیم نیز رخ می‌دهد کە این تنها جنگی زرگری است.
عمدە تغییراتی کە در این مدت در بدنە ساختار مدیریتی رژیم ایجاد شدە است، سیاست داخلە و خارجە را در راستای عملی‌کردن سناریوهای سرکوب و خفقان به پیش می‌برد. دولت پنهان یا موازی نظام حی‌وحاضر بر سر قدرت است و سیاست‌های یکدست‌سازی و خالص‌سازی‌های رژیم تنها معنای سرکوب، تشدید گرسنگی و انقیاد خلق‌ها را می‌دهد. حاکمیت ایران و دول سازشگر و همسو با او می‌کوشند راهکارهای جنگ و بحران و نسل‌کشی را جایگزین اهداف و مطالبات اساسی جنبش اجتماعی و انقلابی ایران سازند. بنابراین جنبش اجتماعی و نافرمانی مدنی در ایران که یک حق دموکراتیک است نباید تحت تأثیر امواج متلاطم جنگ و بحران منطقه‌ای به سمت و سوی سرکوب و نابودی حرکت کند. راەکار این موضوع مورد بحث نیز توسل به سازماندهی مدنی است کە می‌توان خطر نابودی را برطرف سازد این تنها شانس برای نابودی فاشیسم است.

در بخش اتفاقات منطقەای، سیاست‌های خارجی و همچنین روابط بین‌الملل نظام جمهوری اسلامی بە این نتیجە می‌رسیم کە سیاست سرکوب در داخل و سازش مقطعی با قدرت‌های جهانی، مسئلەای‌ست کە نظام ولایی در این مدتِ یک‌سال و نیم بدنبال آن بودە و این مسلما همیشه ادامه نمی‌یابد که حاکمیت را از سقوط نجات دهد.
رژیم ایران در داخل، جنگ سرکوب علیه جامعه و در خارج توافقاتی برای بقا امضا می‌کند. از طرفی هم گروه‌بازی و جریان‌سازی میان تندروهای اصولگرا به راه انداخته‌اند تا تحت نام انتخابات نمایشی، توده‌ها را مشغول سازند و ذهن‌شان را از توجه عمیق به سیاست و انقلاب ژن، ژیان،‌ آزادی منحرف سازند. این یک فکت نه بلکه یک وضعیت پرمخاطره و نوعی مهندسی جنگ سرکوب علیه جامعه و ملیت‌هاست. در مقابل نیز اینطور نیست که خلق‌ها و ملیت‌ها هیچ برنامه و یا پتانسیل و نیرویی برای خنثی‌سازی برنامه‌های تهاجمی نظام حاکم نداشته باشند و قطعا بیداری جامعه، رژیم را به تقلا برای بقا بر سر قدرت واداشته است، پس بعید نیست که با این میزان از خشونتها، ورق علیه خود رژیم برگردد.
رژیم ایران حتی در روابط خارجی خویش نیز درمورد جامعه ایران و سرنوشت آن با قدرت‌های خارجی بر سر میز معامله مزورانه می‌نشیند. در خصوص گفتگوهایشان با آمریکا هیچ شفافیتی در قبال جامعه ندارند. واقعیت‌ها را از توده‌های خلقی پنهان می‌دارند. هم‌اکنون ایران در مقوله حفظ و بقای گروه‌های نیابتی‌اش در کشورهای عربی بویژه عراق، سوریه، فلسطین، لبنان و یمن با بزرگترین نگرانی‌ها و خطرات روبرو است. سران نظام می‌کوشند برنامه‌ریزی آمریکا برای تضعیف و نابودی گروه‌های نیابتی خود در آن کشورها را خنثی سازند لذا تمامی امکانات مالی و نیروهایش را از جامعه خود گرفته و در آن راه‌ها خرج می‌کند. ظاهرا در حوزه سیاست و روابط بین‌الملل، نظم روابطش با روسیه در شرف به‌هم خوردن است. در قضیه نوع برخورد با آمریکا و روسیه بر اساس اصل منافع کوتاه‌مدت و سیاست‌ورزی مرحله‌ای می‌اندیشد نه ایجاد هم‌پیمانی با برخی کشورها در راستای منافع درازمدت؛ زیرا در مرحله کنونی،‌ مقوله همپیمانیها در خاورمیانه بر هیچ اصل دوستانه‌ای استوار نیست. هم‌اکنون که یک نظم نوین در خاورمیانه در شرف شکل‌گیری است، ایران بیش از سایر کشورها مشکل‌آفرین و بیش از همه نیز آماج حملات ابرقدرت‌ها قراردارد.
پیوستن رژیم به فلان گروە تجاری منطقەای یا بین‌المللی برای تجارت تحریم‌شده و تشکیل بلوک‌های خاورمیانه‌ای گروه‌های نیابتی برای ایران کوتاه‌مدت خواهند بود. حتی سازش با آمریکا و اروپا هم جمهوری اسلامی را نجات نخواهد داد. این امر بدیهی‌ بودە و هیچ شبهەای در آن وجود ندارد زیرا رها کردن جامعه و اعلام همه اجتماع و خلق‌های ایران به عنوان دشمن معترض داخلی و سراسیمە حرکت کردن به‌سوی برخی قدرت‌های جهانی و منطقەای و دادن امتیازهای بەناچار فقط برای آنها شاید یک مُسَکن مقطعی بودە و تنها می‌تواند چند صباحی بر عمر منحوس رژیم بیافزاید. گذشته از این موارد، دخالت‌های ایران در کشورهای همسایه و منطقه و تشکیل گروه‌های نیابتی مسلح از فلسطین تا یمن و سوریه و عراق، یک تهدید بلندمدت علیه خود ایران است کە حتما در آیندەای نزدیک ورق را علیە خود بر خواهد گرداند. تبلیغاتی سوء با این ادعا که خیابان و خیزش‌های انقلابی ژن،‌ ژیان، آزادی شکست خورده، صرفا با اهداف جنگ روانی علیه جامعه مدنی انجام می‌گیرد. زنده‌بودن جامعه ایران امروز به زنده‌بودن جنبش اجتماعی ارزشمند آن بستگی دارد. باید همه اقشار و توده‌ها قدر این جنبش خود را که امروز در مرحله تغییر تدریجی ذهنیت و فرهنگ ادامه دارد، بدانند. این جنبش اجتماعی درواقع همان انقلاب تدریجی و دموکراتیک خلق‌ها در ایران و شرق کوردستان و تداوم خیزش‌های خیابانی است. این تبلیغات که سرکوب مطلق و کنترل کامل اوضاع و همه‌چیز در دستان حاکمیت فاسد است، یک دروغ محض می‌باشد. همه‌ فعالیت‌های مدنی قابل‌مهار نیست و در این برهە رژیم حتی از آن توان مطلق نیز برخوردار نمی‌باشد.
زیرا فعالیت هستەهای شهری آزادی‌خواە بە طرق نافرمانی مدنی و حتی بە صورت مخفیانە نشان از مهارناپذیری آن دارد. واقعیت این است کە جامعە مدنی ناراضی و تحول‌خواه ایران فراروی یک انتخاب بزرگ دیگر و برداشتن یک گام مهمتر قرار دارد. وضعیت کنونی نشان می‌دهد کە در این اوضاع، بزرگترین اپوزیسیون، تشکل‌های جنبش اجتماعی هستند کە باید میل بە سازماندهی بیشتر و منسجم‌تر داشتە باشد. این اپوزسیونِ خودبنیاد جنبش اجتماعی، موتور محرکە همە اپوزسیون‌های خارج نیز می‌باشد. جامعە آزادی‌خواە ایران نیک می‌دانند کە تنها راە پیروزی، زندە نگەداشتن سازماندهی‌های مدنی و تقویت آن با اتحاد و اهتمام سراسری است و فقط با این رویە پیروز خواهند شد.

همە این رویکردهای انحراف‌زای رژیم چە در داخل و چە در خارج در قبال انقلاب نەتنها در آیندە مانع شکل‌گیری و فوران مجدد نخواهد شد، بلکە زمینەای‌ست برای ادامە انقلاب در ابعاد وسیع‌تر، زیرا هم‌اینک و در این برهە از زمان با اینکە موج خیزش‌های خیابانی جنبش انقلابی ژن، ژیان، آزادی فروکش نمودە، اما در ابعادی دیگر، در مرحلەی دیگر، به صورت اعتراضات مدنی دموکراتیک توسط زنان، نسل نو جوانان و اقشار کارگران، بازنشستگان و زندانیان سیاسی ادامه دارد. قاعده این جنبش این است که شاید رژیم بتواند با تغییر در ساختار مدیریتی خود بُعد خیزش خیابانی آنرا برای مدتی سرکوب کند و خشونت عریان بکارگیرد، اما بُعد مدنی آن هرگز قابل سرکوب نیست. باتوجه به اینکه اقشار و توده‌ها به نسبت پایگاه و جایگاه‌شان روزانه به ضرورت تحول ساختاری در ایران فکر می‌کنند و لحظه‌به‌لحظه در فکر، ذکر و عمل خویش به جوانب مختلف جنبش انقلابی ژن، ژیان، آزادی می‌اندیشند، امیدوارکنندە است کە جنبش در بعد اجتماعی ادامه خواهد داشت. یک تحول ذهنیتی و فرهنگی در سراسر ایران پروسه‌ای انقلابی است که نزدیک بە یک‌سال و نیم است تحت اندیشه و فلسفه ژن،‌ ژیان، آزادی آغاز گردیدە و برگشت‌ناپذیر است.
همانگونە کە واقفیم یک پروسه تحول‌سازی ذهنیتی و فرهنگی در یک جامعه مخالف حاکمیت در هر وضعیت و کشوری آغاز گردد، آن حاکمیت فقط قادر است در زمینه‌های خیابانی آن را سرکوب کند یا فشار امنیتی و سیاسی وارد کند. هرگاه این پروسه به یک جنبش مبدل‌ گشت، دیگر سرکوب کامل آن ناممکن است. جنبش وقتی دارای ابعاد کامل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، ایدئولوژیک ـ پارادایمی و مدنی باشد، اگر تمام دستگاه‌های سرکوب‌گر حاکمیت سلطه‌گر ایران نیز بسیج شوند، باز شکست این جنبش ناممکن است. به عنوان نمونە، جنبش مشروطه در ظاهر سرکوب شد، اما امروز آن جنبش بصورت کاملا تحول‌یافته و به‌روزتر مطابق خصوصیات زمانه، ادامه دارد. پس نتیجە اینکە سرکوب مطلق یک جنبش فکری و سیاسی مترقی، یک خیال خام است.
مؤلفەی دیگر تحول‌ساز در هر جامعه‌ای بحران و رکود مستمر است. همانا کە در ایران چنین وضعیتی با شدت و حدت هرچه‌ بیشتر ادامه دارد و جامعه و حاکمیت را مقابل یکدیگر قرارداده است. انقلاب ژن، ژیان، آزادی اثبات کرد که خلق‌ها هرگاه بخواهند و اراده نمایند، می‌توانند همه مشروعیت‌ها را از رژیم سلب نمایند، حتی قدرت نظامی‌گری را. رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی در این مدت یک‌سال و نیم گذشته در تمامی موجودیت دستگاه‌ها و نهادها تجدیدنظر کرده و ساختار و برنامه‌های مدیریتی خود را مطابق تشکل یک رژیم دسپوتیک و فشار نظامی بازتنظیم نموده است. جامعه باید با هوشیاری خود متوجه این جنبه‌های خطرناک رژیم باشد. اپوزیسیون باید عمیقا هوشیار بودە و نیروهای دموکراتیک نیز مرتب برنامه‌های متناسب با تحولات داخل ایران را باز تنظیم نماید.
جان کلام اینکە با تمامی این اوصاف و نظریەها باید واقف بود که به موجب گسترش مبارزات، مقوله آزادی خلق‌ها در ایران و بخصوص خلق کورد به‌نوعی به آزادی فیزیکی رهبر آپو گره‌خورده و این یک واقعیت انکارناپذیر است، زیرا آفریدگار شعار و فلسفه ژن، ژیان، آزادی ایشان هستند که امروزە تمامی ایران را نیز درنوردیده، پس اگر به پاس احترام به آزادی و حیات آزاد در کارزارهای آزادی فیزیکی رهبر‌آپو مشارکت شود، فضای فعالیت روشنفکری و آزادی‌خواهی در میان آنها هم گسترش خواهدیافت. جوامع روژهلات کوردستان و ایران، جوامع روشنفکری پیشتاز در خاورمیانه هستند پس لازم است بە صورت گستردە در کارزارهای آزادی‌خواهی و روشنفکری عقب ‌نمانند. حمایت از رهبر آپو حمایت از خلق ‌کورد و حمایت از خلق‌کورد هم پشتیبانی از پروسه آزادی خلق‌های ایران است.

pjak.net


🆔 @GozarDemocratic‌

گەریلای ئاپۆیی و ژنی ئازاد، شۆڕشگێڕێكە كە گووتە و كرداری وەكو یەك وایە

بابەتێک بۆ ساڵیادی شەهید رۆناهی


🆔 @GozarDemocratic‌

گەریلای ئاپۆیی و ژنی ئازاد، شۆڕشگێڕێكە كە گووتە و كرداری وەكو یەك وایە

بابەتێک بۆ ساڵیادی شەهید رۆناهی


هەڤاڵ”سەنەم ئەریشەن”، بەنازناوی”رووناهی دەنیز”، لەدایكبووی شاری وانی باكوری كوردستان و ئەندامی رێكخستنی ژنانی رۆژهەڵاتی كوردستان”یەژەرەكە” بوو. یەك لەكادیرە هەرە دڵسۆز و بەئەمەك و پێشەنگەکانی بزووتنەوەی ئازادیخوازی ژنانی رۆژهەڵاتی کوردستان بوو. ساڵی 2005 لەنێو خەباتی رێكخستنی ژنانی رۆژهەڵات‌ دا بەشێوەیەكی ئاكتیڤ جێگای خۆی گرت و بەبێ وچان، شانبەشانی هەڤاڵانی‌ تر لەبەرەكانی تێكۆشاندا وەكو ژنێكی گەنج لەگۆڕەپانی تێكۆشانی ئازادیخوازی دا كاروخەباتی رێكخستنی راپەڕاند. ماوەیەك لەخەباتی پەروەردەیی كادیرانی هەرێمی دا جێگەی گرت و ئەركی پەروەردەیی گەنجان و ژنانی رۆژهەڵاتی رادەپەڕاند و دوابەدوای كۆنفرانسی بزاڤی ئازادیخوازی ژنان “یەژەرەكە” و كۆنگرەی دووهەمینی پەژاك لەساڵی 2006دا لەبەهاری هەمان ساڵدا و لەچوارچێوەی جێبەجێ كردنی پلان و بەرنامە و ئەو ستراتیژیەی لەكۆنفرانسی ژنان و كۆنگرەی دووەمی پەژاك دا دانرابوو هەڤاڵ رووناهی لەگەڵ پۆلێك لەهاوخەبات و هەڤاڵانی دا چووە هەرێمی كەلەڕەش و لەهەرێمەكانی ماكۆ، سەلماس، خۆی و ئەسەندەرە و ورمێ دەستی بەخەباتی رێكخستنی گەل كرد.
لەساڵی 2005 دا بەراگەیاندنی كۆما كۆمەڵانی كوردستان”كەجەكە”، لەتوركیا و باكوری كوردستان قۆناخێكی نوێ لەتێكۆشانی كۆمەڵایەتی و جەماوەری و تێكۆشانی پاراستنی رەوا لەلایەن گەریلا گیرایە بەر. ئەو هەنگاوەی رێبەر ئاپۆ لەو قۆناخە دەستی پێكردبوو، لەبواری ستراتیژی و پارادیگما و سیستەمەوە بەرچاو روونیەكی هزری، فەلسەفی، رێكخستنی زیاتر بەخشییە، رێكخستنەكانی گەریلا و گەل و وەكو وەرچەرخانێكی نوێ و دەست پێ كردنی هێرش و قەڵەمبازێكی نوێ بوو لەململانێ لەگەڵ دەوڵەتی داگیركەری تورك و رژێمە دەسپۆت و دیكتاتۆر و شوڤێنیزمەکان لەهەرێمەكە و سیستەمی مۆدێرنیتەی سەرمایەداری، ئەمەش هەم دەوڵەتی داگیركەری تورك و هەم نوێنەرانی سیستەم لەوڵاتانی یەكێتی ئەوروپا و ئەمریكا و ئیسرائیلی تەنگاو كردبوو، ئەوە بوو لەساڵی 2006 لەزینداندا رێبەر ئاپۆیان ژەهرخوارد كرد و ئەوەشیان لەژێر ناوی گوایە جێگۆڕكێ و سەرڕاستكردنی شوێنی مانەوەی و بەرێگەی بۆیاخ كردنی دەر و دیواری شوێنەكەی پێكهێنابوو. هەر لەو كاتەدا و دوای ئاشكرابوونی ئەو هەوڵە چەپەڵەی دەوڵەتی تورك و كاربەدەستانی رژێم و سیستەمی جیهانی لەزینداندا پەلاماری رێبەر ئاپۆیان دابوو و لەزیندانی تاكەكەسی ئیمراڵیدا، سزای گۆشەگیری و قەدەغەكردنی چاوپێكەوتنی لەگەڵ پارێزەرەكانیان بەسەردا سەپاند. لەو كاتەوە دەوڵەتی تورك بەهاوكاری سی پی تی، نوێنەری كۆمیتەی رێگرتن لەئەشكەنجەی سەر بەكۆنسەی ئەوروپا ناوەناوە سزای گۆشەگیری لەنێوگۆشەگیریان بەسەردا سەپاند و رێگەی هاتووچۆی پارێزەرەكانیشیان سنووردار كرد.
ئەو هەڵمەتەی رێبەر ئاپۆ بەرێگەی ستراتیژی نوێ تێكۆشان و پارادیگمای چارەسەری دیموكراتیانە و پاراستنی رەوا پێشی خستبوو، رەنگدانەوەی لەخەبات و تێكۆشانی ئازادیخوازی رێكخستنی ژنانی رۆژهەڵات و پەژاك دا دانا و هەر ئەوەش تین و هێز و مۆڕاڵێکی بەهێزتر و گوڕێكی تری دایە خەباتی ئازادیخوازانەی گەریلا و گەلەكەمان لەم بەشەی كوردستان و لەئەنجامی ئەو خاوەنداریە بەهێزەی گەلەكەمان لەشاری ماكۆ لەرێبەر ئاپۆ نیشانیان دا، ژمارەیەكی زۆر لەگەنجان و ژنان بوونە قوربانی، بەڵام ئەو سەرهەڵدانەی گەلەكەمان لەماكۆ و هێرشی وەحشیانەی رژێمی داگیركەر و هێزە سەرکوتكارەكانی بۆ سەر گەلەكەمان لەو شارە، دەنگدانەوەیەكی بەهێزی لەسەر شارەكانی سەلماس و خۆی و ئەسەندەرە و ورمێ و گوندەكانی دەوروبەریش دانا. لەو چوارچێوەیەدا، سەرهەڵدانی گەلەكەمان لەشاری ماكۆ بەرهەمی تێكۆشانی شەهید رووناهی و ئەو هەڤاڵانەی لەو هەرێمە كاریان دەكرد، لەوانە، شەهیدان”مادۆرا وان”میسەر ئادسز”، مانی كیاكسار”یوسف پیرۆتی”، دیجلە دێرك، د. ئافات”ئەشرەف كەرەباكان”، فازڵ”عەبدلرەحمان یۆرۆجو” تێكۆشین”نادیە رەیحان” و دیجلە دێرك”نەورۆز عەبدۆ” بوو.
رژێم ئیدی هەستی بەوە كردبوو كە هەوڵەكانی بزاڤی ئازادیخوازی لەرۆژهەڵاتی كوردستان، هەوڵێكی بونیادی و ستراتیژی درێژمەودایە، رژێمی داگیركەری ئێران تا ئەو كاتە بەهەستیاریەوە مامەڵەی لەگەڵ جموجۆڵەكانی گەریلادا دەكرد، بەڵام لەوە بەدوا بەشێوەیەكی دڕندانە و بەپیلانگێڕی و بەرنامە، رووبەڕووی گەریلا بوویەوە.
رژێمی داگیركەری ئێران و دەوڵەتی توركی فاشیست بۆ ئەوەی زیاتر بەر بەجموجۆڵەكانی گەریلا و كاروخەباتی جەماوەری بگرن، لەو قۆناخەدا بەدەیان جار لەسەر ئاستی باڵا بەمەبەستی توندوتۆڵكردن و چۆنیەتی رووبەڕووبوونەوەی گەریلا كۆبوونەوە.

یەكێك لەدەرئەنجامەكانی ئەو كۆبوونەوانەش كە لەساڵی 2007دا هاتە ئاراوە، راگەیاندنی شەڕی هاوبەشی هەردوو دەوڵەت دژ بەخاڵێكی مانەوەی گەریلا لەجەهەنەم دەرە بوو لەبەرامبەر بەگەریلاكانی پەژاك و هێزەكانی پاراستنی گەل، بەڵام لەو شەڕە داسەپاوەی هەردوو دەوڵەتی داگیركەر بەسەر گەریلاكانی رۆژهەڵاتی كوردستان، زەبرێكی مەزن بەرهێزەكانی رژێمی داگیركەری ئێران و دەوڵەتی تورك كەوت، بەجۆرێك كە لەو شەڕدا فەرماندەیەكی پایەبەرزی رژێمی ئێران و هەلیكۆپتەرێكی شەڕكەری سوپای پاسداران و کوشتنی چەند بەرپرسێكی سوپا لەو هەلیكۆپتەرەی لێكەوتەوە.
هەڤاڵ حەسەن حیكمەت دەمیر لەو شەڕەدا داستان و قارەمانێتیەكی بێ وێنەی تۆمار كردبوو و دوابەدوای بریندار بوون و دابڕاندنی لەیەكینەی هەڤاڵانی بۆ ماوەی دوو رۆژ لە گوندی ئەلەندی سەر بەشارۆچكەی ماکۆ دەستگیر دەكرێت و بەبرینداری دەیگوازنەوە بۆ زیندان و لەوێدا بەبێ ئەوەی برینەكەی دەرمان بكەن و دوای بڕینەوەی قاچێكی، سزای هەتاهەتایان بەسەردا سەپاند، هەرچەندە لەو كاتەدا هەوڵدرا بەرێگەی پارێزەرانیەوە و رەتكردنەوەی سزاكەی، بەڵام لەدیوانی دادگای باڵای رژێم سزای لەسێدارەدانی بەسەردا سەپێندرا، لەئەنجامدا دوای چەندین مانگ لەزیندان بەداربەستەكەیەوە دەیبەنە بەر پەتی سێدارە و لەسێدارەی دەدەن. سزای لەسێدارەدانی هەڤاڵ حەسەن حیكمەت دەمیر و جێبەجێ كردنی ئەو سزایە لەلایەن رژێمی داگیركەری ئێرانەوە، یەكەم رووداوی بەوشێوەیەیە کە لەبەرامبەر بەهەڤاڵانی بزوتنەوەی ئاپۆیی جێبەجێ دەكرێت. تەنانەت بەدرێژایی ئەو هەموو ماوەیە لەتێكۆشانی ئازادیخوازی لەگەڵ دەوڵەتی تورك سزایەكی بەوشێوەیە لەبەرامبەر بەهەڤاڵان پێكنەهاتبوو. ئەو هەڵوێستەی ئێران لەلووتكەدا ئاستی دژایەتی كردنی رژێمی داگیركەری ئێران لەبەرامبەر بەتێكۆشانی ئازادیخوازی بزووتنەوەكەمان و خەباتی رێكخستنی گەل و گەریلا بوو، بەتایبەتی هێرشێك بوو بەئامانجی پاكتاوكاری پەژاك و یەژەرەكە و بەتایبەتی بێ كاریگەرهێشتنەوە و دەستەوەستانی گەریلا و چۆنیەتی نزیكبوونەوە لەگەڵ رژێمی داگیركەری ئێران و خەباتی جەماوەری گەل بوو لەو هەرێمەدا. هەرێمی كەلەڕەش بەگشتی لەبزوتنەوەی ئازادیخوازی و پێشتریش لەبزاڤە نەتەوەیی و كۆمەڵایەتیەكاندا رۆڵێكی دیاركەر و بەرچاوی هەبووە و هەیە. بۆیە رژێمی ئێران ویستی بەسزای لەسێدارەدانی هەڤاڵ عەگید، ترس و تۆقاندن لەریزەكانی گەل و گەریلا بڵاوبكاتەوە لەلایەك و لەلایەكی تر، ئەو پەیامەی دایە دەوڵەتی داگیركەری تورك كە ئێران بەهەموو شێوەیەك و لەئاستێكی بەرزدا دژ بەگەریلا لەپاڵ دەوڵەتی توركدا دەوەستێتەوە، لەبەر ئەوەش لەساڵی 2007دا لەنێوان بزووتنەوەی ئازادیخوازی كوردان”پەكەكە” لەباكوری كوردستان ـ توركیا و دەوڵەتی تورك ئاگربەستی یەكلایەنە راگەیەندرابوو، رژێمی ئێران ویستی بەو هەنگاوەی لەدژی خەباتی گەریلایی پەژاك و یەژەرەكە هەڵیگرتبوو، دەوڵەتی تورك لەرێبازی چارەسەرئامێز دوور بخاتەوە و هاوڕاستە لەگەڵ سیاسەتە دەرەكیەكانی خۆی، دەوڵەتی تورك زیاتر پەلکێشی نێوشەڕی گەریلا و ئەرتەشی دەوڵەتی تورك بكرێت، بەڵام هەر زوو بەهەڵوێستێكی شۆڕشگێڕیانە، هەڤاڵ”رووناهی دەنیز” بەچالاكیەكی فیدایانە و گیانبازانە و بەتاقی تەنیا هەڵیكوتایە سەر بنكەیەكی سوپای پاسداران لەهەرێمی ماكۆ و زەبرێكی جەرگبڕی لەداگیركەرانی رژێمی ئێران وەشاند و بەو چالاكیە گیانبازیەی هەڤاڵ رووناهی رژێمی ئێران ترس و لەرز كەوتە دڵ و دەروونیەوە.
ئەو چالاكییە گیانبازیەی هەڤاڵ رووناهی بەپەلە لەو هەرێمە دەنگی دایەوە و كین و رقی هەموانی ئەستورتر و قووڵترکرد لەبەرامبەر بەرژێمی داگیركەری ئێران و هاوكارانی لەنێوریزەكانی گەریلا.
هەڤاڵ روناهی دەنیز لەپەیامێكی پڕبەواتای خۆیدا كە لەپێش چالاكییە گیانبازیەكەی بەجێی هێشتبوو وەها باس لەئامانجی چالاكیەكەی دەكات:”سیستەمی داگیركەر لەچوارچێوەی سیاسەتی ئینكار و لەناوبردنی گەلی كورد، پیلانگێڕیەكی هەمەلایەنە سەربازی، کلتوری و كۆمەڵایەتی لەبەرابەر بەگەلەكەمان لەهەر چواربەشی كوردستان خستووەتە گەڕ. زلهێزە جیهانیەكانیش بەگوێرەی بەرژەوەندییە سیاسیەكانی خۆیان لەلووتكەی ئەم پیلانگێڕیەدا جێ دەگرن. رێبەر ئاپۆ كە سەرچاوەی هێز، هیوا و ناسنامەی ئازادی گەلەكەمانە، لەژێر گوشار و ئەشكەنجەیەكی دژواردایە و رۆژبەرۆژ دۆخی تەندروستی جەستەیی رێبەر ئاپۆ رووبەرووی مەترسی دەبێتەوە. هاوكات هێرشە هەمەلایەنەكانی دەوڵەتە داگیركەرەكانی سەر كوردستان لەبەرامبەر بەگەلەكەمان و گەریلا لەباكوری كوردستان، باشور و رۆژهەڵاتی كوردستان بەرفراوانتر دەبێتەوە. بەو شێوەیە هەموو دەستكەوتەكانی گەلەكەمان كە بەخوێنی دەیان هەزار شەهید بەدەست هاتووە رووبەڕووی مەترسی و لەناوچوون دەكەنەوە.

هاوكات سیاسەتی سەرکوت و گوشاری رژێمی ئێران بەبەكارهێنانی هەرچەشنە رێبازێكی نامرۆڤانە و دژە مرۆڤیی و بەدەر لەپێوان و پرەنسیپە دیموكراتیەكان، هێرشێكی هەمەلایەنەی بەئامانجی بێ ئیرادەكردن و تەسلیمبوون و دەست بەردان لەبەرخۆدان و خۆڕاگری لەبەرامبەر بەگەلەكەمان ئەنجام دەدەن و دەیەوێت گەلەكەمان لەرۆژهەڵاتی كوردستان بەتەواوەتی بەچۆکدا بهێنن و بێ ئیرادەی بكەن.
لەبەرامبەر بە بێ هەڵوێستی هەندێ كەسایەت و گرووپگەلێك كە رادەستبوون و تەسلیم بوون بۆ خۆیان بەڕەوا دەبینن و رێگەی خیانەتی دژ بەگەلە زوڵملێكراوەكان دەگرنە بەر، پێویستە ببمە رووناككەرەوەی رێگەیەك كە چاندی خیانەت، بەكرێگیراوێتی و سەرشۆڕی لەبەرامبەر بەدوژمن و تەسلیم بوون قبووڵ نەكات. ژن لەكۆمەڵگە رووبەرووی مەترسی بێ ناسنامەیی و شكستی ئیرادەی خۆڕاگریانەی بووەتەوە. با ئەم چالاكیەی من ببێتە رێگە خۆشكەرێك بۆ گەڕاندنەوەی ناسنامە و ئیرادە و بەرخۆدان و تێكۆشان بۆ ئازادی و بەرابەری ژنان لەرۆژهەڵاتی كوردستان. بڕیار وەرگرتن بەپێكهێنانی چالاكیەك لەم قۆناخەدا، وەڵامێكی بەهێزە بەگوێرەی پێودانگ و پرەنسیپە بنەڕەتیەكانی شۆڕشگێڕی لەبەرامبەر بە جێبەجێ كردنی سزای لەسێدارەدانی هەڤاڵ عەگید لەلایەن خوێنمژانی رژێمی داگیرکەری ئێرانەوە. لەسێدارەدانی ئەم هەڤاڵەمان لەبەرزترین لووتكەی بێ ئەخلاقی و وەحشیگەری ئەو رژێمە لەبەرامبەر بەگەلی كورد هەڵدەسەنگێنم…”.
هەڤاڵ رووناهی شۆڕشگێڕی گووتە و كردار بوو
شۆڕشگێڕێتی واتا لەئان و سات دا وەڵامی هەر هێرشێك بدرێتەوە كە دەكرێتە سەر گیان وكیان و نرخ و دەستكەوتەكانی رێكخستن و گەل. ئەگەر شۆڕشگێڕێك توانی لەبەرامبەر بەهێرشەكانی دوژمن، بەبێ ئەوەی كات بەفێڕۆ بدات، وەڵامی پێویست بداتەوە، بەمەرجێك كە وەڵامدانەوەكەی ببێتە هۆی پووچەڵكردنەوەی ئەو هێرشانە، ئەوا دیار دەبێت ئەو شۆڕشگێڕە هەمەلایەنە و بەشێوەیەكی كوانتۆمیك بیردەكاتەوە و ئەگەریش ئەو شۆڕشگێڕە لەپەرچەكردارەكەیدا لەبەرامبەر بە هێرشەكانی دوژمن دوودڵ بوو، یاخود توانای بڕیاردانی نەبوو، ئەوا خوێندنەوەی ئەو شۆڕشگێڕە بەنیسبەت بارودۆخەكە و هێرشەكان و هەڵوێستەكانی دوژمن لاوازە و ناتوانێت دەركێكی وەهای لەهێرشەكانی دوژمن هەبێت، ئەمەش وادەكات كە هێرشەكان چەند قات لەسەر بوون و نەبونی هێزێكی شۆڕشگێڕی كاریگەری خۆیان بەجێ بهێڵن. هەڤاڵ رووناهی كاتێك هەست بەئاستی هێرشە دەڕندەیەكانی رژێمی داگیركەری ئێران لەسەر هەڤاڵانی و رێكخستنەكەی و دەستكەوتەكانی شۆڕش دەکات؛ هاوشێوەی شەهید زیلان، شەهید ڤیان، شەهید زەكیە ئاڵكان و شەهید رەخشان بڕیاری چالاكی گیانبازی لەبەرامبەر بەدوژمن دەدات و بەتاقی تەنیا پەلاماری بنكەیەكی هێزە سەركوتكارەكانی سوپای سەر بە رژێمی ئێران دەدات و زەبری كوشندە و جەرگبڕ دەوەشێنێت، بەو هەڵوێست و بڕیارەی لەبەرامبەر بەهێرشەكانی دوژمن پێشتڕاستی دەكاتەوە كە گەریلای ئاپۆیی و ژنی ئازاد، شۆڕشگێڕێكە كە گووتە و كرداری وەكو یەك وایە و لەبەرزترین ئاستەكاندا بەگیانی پارێزگاری لەنرخەكانی شۆڕش و بزوتنەوەكەی و دەستكەوتەكانی گەلەكەی و لەبەرزترین ئاستدا خاوەندارێتی لەناسنامەی ژنی ئازاد دەكات.
عاشقی ژنانی رۆژهەڵات و ئێران و خەباتی نەتەوەیی بوو
هەڤاڵ رووناهی وەكو گڕكانێك لەئاگر وابوو و لەهەناوی خۆیدا دەكوڵا، وەكو بوركانێكی ئاگرین، بەتین و بەگڕبوو. هەڤاڵێكی تا بڵێی بەدیسپلین و خاوەن هەڵوێستی شۆڕشگێڕانە بوو. بەهەست و نەستەوە بەشداری ریزەكانی شۆڕشی ئازادی كردبوو و لەریزەكانی رێكخستنی ئاپۆیی دا بە زانابوون دەركی بەناسنامەی ژنی ئازاد كردبوو و لەبەرزترین ئاستەكاندا خاوەندارێتی لێ دەكرد. كەم گووتە، بەڵام دڵ و دەروونی پڕ بەهەست و بەكردار بوو. پراكتیكی هەمیشە و لەهەر سات و كاتدا پێشتر لەگووتەكانی بوو و بەو شێوەیە جێگایەكی مەزنی لەدڵی هەڤاڵانیدا بۆ خۆی كردبوویەوە بەو خۆشەویستیەش لەهەڤاڵانی وەردەگرت نەخشەرێژی ژیانی شۆڕشگێڕانەی دادەڕشت. لەچالاكیە گیانبازیەكەیدا بەباشی مرۆڤ دەتوانێت دەرك بەو راستیە بكات، وەكو بەخۆشی دەڵێت؛ ماوەیەكی درێژە بڕیاری چالاكیەكی وەها گیانبازانەی داوە، بەڵام دەیەوێت گونجاوترین دەرفەت بدۆزێتەوە بۆ ئەوەی چالاكیەكی مەزن و پڕبەواتا پێكبهێنێت و ئەوەش دەڵێت؛ دەمەوێت بەرێگەی ئەم چالاكیەم ببمە؛ رێگە خۆشكەرێك بۆ گەڕاندنەوەی ناسنامە و ئیرادە و بەرخۆدان و تێكۆشان بۆ ئازادی و بەرابەری ژنان لەرۆژهەڵاتی كوردستان و بەچالاكی گیانبازی خۆی دەیسەلمێنێت كە چەندە عاشقی گەلەكەمان لەرۆژهەڵاتی كوردستان و خەباتی ئازادیخوازی ژنان لەو بەشەی كوردستان و ئێرانە و بەو هەڵوێست و كاردانەوەیەی لەبەرامبەر بەهێرشەكانی دەوڵەتی داگیركەری ئێران وەكو شۆڕشگێڕێكی ژن، ئەركی شۆڕشگێڕی و پێشەنگایەتی خەباتی ئازادیخوازی و شۆڕشی ژن، ژیان، ئازادی دەگرێت. هەڤاڵ رووناهی ژیانی خۆی بەرێكخستن كردبوو، بۆیە توانای رووبەرووبوونەوە و بڕیاردانی وەها چالاكیەك دەدات.

یەكێك لەرەهەندە فەلسەفی و پارادیگمایەكانی شۆڕش بەكارهێنانی مافی پاراستنی رەوایە. هەڤاڵ رووناهی بۆ ئەوەی بەهەرنرخێك بووە، پاراستنی دەستكەوتەكانی بزوتنەوەكەی و بەتایبەتی خەباتی ژنان و نەتەوەكەی بكات. بڕیاری چالاكی گیانبازی دەدات. شۆڕشگێڕانی شۆڕشی ژن، ژیان، ئازادی دەبێت بزانن، لەپاشخانی شۆڕشەكەیاندا، شۆڕشگێڕانێكی وەكو شەهید رووناهی زۆرن. دەبێت وا هەست نەكەن كە رژێمی داگیركەری ئێران تەنیا لەبەرامبەر بەویست و داواكاریەكانی ئەوان بەزەبری هێز وەستاوەتەوە؛ بەڵكو ئەو رەفتار و هەڵسوكەوتانەی رژێمی ئێران سەرەتا لەبەرامبەر بە كادیرانی پێشەنگ و لەچیا و گوند و شارەكانی رۆژهەڵاتی كوردستان و ئێران پێكهاتووە و هەرچەندە شۆڕش برەو بەخەبات و بەرێكخستن بوونی خۆی لەنێو ریزەكانی گەلدا بدات، لەو ئاستەدا و بگرە زیاتر رژێم پەلاماری شۆڕشگێڕان و لایەنگرانی شۆڕش دەدات. ئەركی سەرەكی شۆڕشیش خاوەنداری كردنە لەشەهیدانی پێشەنگی شۆڕش. نامەكەی هەڤاڵ شەهید رووناهی دەنیز، مانیفستۆی بەهێزی شۆڕشە و شۆڕشگێڕان و لایەنگرانی شۆڕشی ژن، ژیان، ئازادی دەتوانن ئەو مانیفستۆیە بكەنە رێنما بۆ بەردەوامی دان بەشۆڕشەكەیان تا سەركەوتن.

pjak.net

🆔 @GozarDemocratic‌

…ادامە

در مجموع، دولت ایران در ارتباط با بحران‌های جهانی، دچار بحران شده و جامعه ایران را تحت تاثیر قرار داده و جامعه در شرایط سختی قرار دارد. دولت ایران با قیام ژن، ژیان و آزادی متزلزل شد و تا حدی با فروپاشی مواجه شد. اکنون می‌خواهد با قراردادها و توافقاتی با کشورهای خارجی و با دادن امتیازاتی، کنترل خود را بر داخل کشور به دست آورد. بدون شک دولت هنوز ابزاری برای بقای خود دارد و از سویی نیز روابط خارجی آن نیز به آن کمک می‌کند، اما جامعه‌ی ایران جامعه‌ای نیست که همه چیز را بپذیرد و راهی برای مقابله با اقدامات دولت پیدا خواهد کرد.
خلق از سال ۲۰۰۳ تا کنون فعالیت انجام می‌دهد. دولت بسیاری از فعالان و مبارزان را یا اعدام کرد و یا زندانی نموده است. اکنون عدم آزادی و دمکراسی یا بهتر است بگوییم مشکلات اجتماعی به کجا رسیده است؟ به نظر شما این مشکلات چگونه حل می‌شوند؟
دولت ایران اکنون در بحران عمیقی قرار دارد. این بحران از سال ۱۹۷۹ که آغاز حکومت آن‌هاست شروع شد. زیرا خود ایدئولوژی و منطق آن‌ها بحران ساز بود. یعنی با دیدگاه‌های معیوب خود بحران ایجاد کردند. هر کسی که با آن‌ها مخالف بود و یا اگر با آن‌ها موافق نبود، باید حذف و کشته می‌شد. چندین هزار نفر توسط دادگاه‌های عجیب و شگفت‌آور به دار آویخته شدند. گفتن این راحت است! در داستان‌های قدیمی آمده است که هزاران انسان شکنجه و به دار آویخته شده‌اند! دولت ایران این کار را انجام داد و بذر مخالف را کاشت. به همین سبب خلق همیشه مخالف آن‌ها بوده است. در زمان جنگ، زمانی که سازمان‌های مخالف دولت ایران مسلح بودند، این مخالفت از طریق مبارزات مسلحانه صورت گرفت، زمانی که سازمان‌های پارتیزانی (گریلایی) و مسلحانه پیروزی به دست نیاوردند و همزمان جنگ ایران و عراق نیز پایان یافت، خلق چند سال استراحت کرد و دوباره برای احقاق حقوق خود تلاش کرد. خلق به دنبال شکلی از مبارزه بودند که در آن بتوانند مخالفت خود را نشان دهند. در انتخابات سال ۱۹٩۸ خلق حمایت خود را از اصلاحات سیاسی نشان دادند و «خاتمی» را به عنوان رئیس جمهور انتخاب کردند، اما در پاییز ۱۹٩۸ ده‌ها نفر از روشنفکران، نویسندگان و هنرمندان در جریان آن‌چه «قتل‌های زنجیره‌ای» ‌نامیدە می‌شود، کشته شدند. وقتی آن قتل‌عام فاش شد، دولت آن را گردن تبهکاران «وزارت اطلاعات» انداخت و این‌گونه بر آن سرپوش گذاشت. خلق در این مدت کوتاه دیدند که مسئولان کشور اسلامی آن طور که وعده‌ی اصلاحات را داده بودند عمل نکردند و صحبت از «اصلاحات» را ابزاری برای ادامه سیستم خود قرار دادند. بنابراین خلق به دنبال راهی برای نشان دادن عدم رضایتت خود بود. در چنین فضایی برای اولین بار خلق کورد شیوه‌ی قیام‌ توده‌ای و فرهنگی را به خلق ایران آموختند. زمانی که خلق کورد در سال ۱۹۹۹ علیه توطئه‌ی بین‌المللی که ضد رهبر آپو صورت گرفت، قیام کردند، تمامی خلق ایران دیدند که این اقدام بسیار مؤثر است و فورا بذر برخی سازمان‌ها جوانه زد. پس از آن بود که هر چند سال یک بار «اعتراضات»، «قیام»، «مخالفت» و «محکوم کردن» توسط خلق ایران انجام شد. این نوع مبارزات اغلب به طرز وحشیانه‌ای سرکوب می‌شدند. در تابستان ۱۹۹۹ به «کوی دانشگاه» تهران حمله کردند و دانشجویان را کشتند. این نیز اندک اندک به یک سنت تبدیل شد و خلق اعتراض خود را نشان دادند. در برخی موارد در پایتخت و در مواردی مانند کشته شدن جوانی به نام «شوانه‌ سید قادری» در مهاباد به صورت محلی انجام شده است. چنین اعتراضات محلی در نقاطی مانند بلوچستان و اهواز نیز رخ داده است.
خلق می‌دانست که باید علیه این دولت اعتراض نماید و سکوت ننمایند، دولت نیز نیروهای مختلفی برای سرکوب خلق آماده کرد. در سال ۲۰۲۲ پس از آن‌که آمریکا تحریم‌های اقتصادی سختی را بر ایران تصویب کرده بود، دولت تحت فشار شدیدی قرار داشت و باج این این بحران را نیز خلق می‌داد‌ و این فوران کرد. از سویی دیگر کسانی تحت عنوان «اصول‌گرا» با تمام توان و قدرت خود حکومت را در دست گرفتند و با قوانین سخت‌گیرانه شرع، خلق را بیزار کرده بودند. قوانینی را تصویب کردند که نسخه دیگری از قوانین طالبان و داعش بودند. خلق در چنین فشاری قرار داشتند و با جرقه‌ی رویداد «ژینا امینی» آتش قیام شعله‌ور شد و اکثر نقاط ایران را در بر گرفت. مناطق مرکزی ایران کمتر درگیر قیام بودند، اما مناطق مرزی و حاشیه با تمام قوا دست به تظاهرات زدند. مناطقی مانند کوردستان و بلوچستان و خوزستان (اهواز) عملکرد بالایی را در برابر دولت از خود نشان دادند. این اعتراضات چندین ماه ادامه یافت و زمانی که به دلیل سختی‌های زمستان و معیشت و فشار و جنگ‌‌های ویژه‌ی دولتی اعتراضات رو به کاسته شدن رفت، دولت فشارهای مختلفی را آغاز کرد و سعی کرد به روال قبلی بازگردد و آن را شدیدتر کند.

برخی اعدام شدند، با برخی زندانیان کاری کردند که پس از آزادی از زندان خودکشی نمایند، برخی را مسموم کردند. در نمونه‌ای وحشتناک مدارس دخترانه را با گاز سمی آلوده کردند و برخی جان‌باختند و از این طریق زنان انتقام گرفتند!
مشکلات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی و آزادی‌های فردی در روژهلات کوردستان و ایران مانند گذشته باقی مانده و روز به روز شدیدتر می‌شوند. این مشکلات تنها از طریق یک سیستم دمکراتیک و آزاد قابل حل است. همچنین باید تاکید کرد که این سیستم مطابق با استانداردهای اکولوژیکی باشد. موضوع اکولوژیکی مبحث مهمی است که نه دولت به آن اهمیت می‌دهد و نه نیروهای مخالف به آن توجه دارند و روی آن کار می‌کنند. ما به عنوان یک حزب این موضوع را یک نکته جوهری و اساسی می‌بینیم که باید روی آن کار کنیم، باید در برنامه سیاسی و اجتماعی خود داشته باشیم. باید فرهنگ سازی کنیم و زندگی اکولوژیکی را به خلق بیاموزیم و باید بتوانیم یک زندگی اخلاقی را بر اساس استاندارهای اکولوژی ایجاد کنیم. ما معتقدیم راه‌حل مشکلات ایران در شعار «ژن، ژیان، آزادی» نهفته است. یعنی باید قبل از هرچیز آزادی ‌و در رأس همه‌ی آن‌ها آزادی زن، مشارکت زندگی، سیاسی و اجتماعی وجود داشته باشد. باید یک زندگی دمکراتیک وجود داشته باشد و این زندگی باید با طبیعت و اکولوژی سازگار باشد و نه این‌که مخالف اکولوژی باشد. این راه حل است. ما در مرحله‌ای قرار داریم که نباید انسان‌ها کارها را نیمه کاره انجام داده یا پیشنهاد نمایند. راه‌حل باید تعیین‌ کننده باشد، با راه‌حل‌های مقطعی نمی‌توان مشکلات را حل کرد. قطعا راه‌حلی که ما از آن اسم می‌بریم، جنبه‌های زیادی از جمله اقتصادی، فرهنگی، آموزشی، بهداشتی و غیره دارد، که باید در مورد تمامی آن‌ها گفت‌و‌گو کرد و برای آن‌ها برنامه‌ریزی‌هایی صورت بگیرد و اجرا شوند.
مبارزه‌ی اجتماعی و رهبری اجتماعی در حل مشکلات خلق ایران چه اهمیتی دارد؟
سیستم دولت ایران و سیستم جهانی سرمایه‌داری با فرصت‌ها و ابزارهای فراوان خود را تقویت کرده و شبکه گسترده‌ای را ایجاد کرده است. برای این‌که در برابر این سیستم مبارزه صورت بگیرد، قطعا اندیشه نیاز است، برنامه‌ نیاز است و افرادی برای اجرای آن نیاز است. اگر برای این برنامه و پروسه پیشگامی وجود نداشته باشد، این اتفاق رخ نخواهد داد. در مبارزه‌ای که ما به آن اعتقاد داریم، یک اصل اساسی وجود دارد و آن نیز این است که باید «به آن‌چه می‌گویید عمل کنید.» ما به آن در زندگی قرار دادن می‌گوییم. یعنی در زندگی، شخصیت و رفتار خود قرار دهی! اگر افرادی کردار و گفتار و اندیشیدنشان یکی باشد، آن‌گاه می‌توان در مورد سیستمی عادلانه و آزاد و برابر سخن بگوییم. اکنون تمامی مبارزه‌ی ما این است. رهبر آپو، رهبر ما نیز سعی کرد این شخصیت را بسازد. تمامی تلاشش برای خلق چنین انسان‌هایی است که در مورد آن سخن گفتیم و قطعا توانست این کار را انجام دهد. این مبارزه‌ای که اکنون در حال انجام است، توسط کسانی انجام می‎شود که این شخصیت را در خود خلق کرده‌اند. این «خودسازی‌ انقلابی» است. به همین سبب این سخن مهم است. قطعا بدون وجود پیشگام، مبارزه پیشرفت نمی‌کند. این امر نیز برای ایران و همه‌جا صدق می‌کند. تاریخ ایران پر است از دروغ، اشتباه و انکار است. فقط با یک شخصیت واقعی می‌توان تمام آن خطاها و اشتباهات را اصلاح کرد. متأسفانه احزاب و جریان‌های دیگر که خارج از ما به فعالیت می‌پردازند به آن توجهی ندارند و برنامه‌هایشان همگی در حوزه‌ی سیاست‌های بالادستی، سیاست دولتی و کسب قدرت‌ است. اما ما در صدد خلق پیشگامی هستیم که آزاد باشد، جنسیت‌گرا نباشد، علمی باشد، ملی‌گرا نباشد و بتواند اعمال و رفتار خود را با اندیشه آزاد تعریف و اجرا کند و سعی نماید جامعه‌ای پاک را ایجاد نماید. ما آن را «پیمودن در راه حق» می‌نامیم. به عبارت دیگر، کار حزب و جنبش ما فقط سیاسی نیست، جنبه‌ی فلسفی و اجتماعی نیز دارد و اعضای آن نیز برای داشتن یک زندگی فلسفی، اجتماعی و اخلاقی مبارزه می‌کنند. این درمان درد بحران شخصیت است که ناشی از تأثیر مقامات بر جامعه‌ی ایران است. بنابراین، بدون پیشگام، «انقلاب» که به معنای تغییر در جامعه و حکومت و به طور کلی در «زندگی» باشد، دشوار است.
با در نظر گرفتن اتفاقاتی که در سال ۲۰۲۳ رخ داده‌اند، در سال ۲۰۲۴ در روژهلات کوردستان و ایران انتظار دارید چه چیزی اتفاق بیافتد؟
سال ۲۰۲۴، سال مهمی است. وقتی به جنگ‌های کنونی نگاه می‌کنیم، در می‌یابیم که اوضاع مثل قبل باقی نخواهد ماند. مشکلات به جایی رسیده است که در حال انفجار است. نیروهای موجود، سال‌هاست که نمی‌خواهند با هم رویارویی داشته باشند و سعی می‌کنند از طریق افراد دیگر و نیروهای نیابتی با یکدیگر بجنگند. اکنون زمان آن فرا رسیده است و مشکلات بزرگ‌تر شده است. در چنین شرایطی فرصت‌ها و انتظارات مبارزه افزایش می‌یابد.

سال آینده در تمامی مناطق جهان سال متفاوت‌تری خواهد بود. ممکن است عقب گرد نیز وجود داشته باشد و این وضعیت بدتر نیز گردد، این بستگی به رویدادها و مبارزه دارد. سال ۲۰۲۴ در روژهلات کوردستان و ایران متفاوت‌تر خواهد بود. دولت در برخی از جنبه‌های خارجی خود را سازماندهی کرده است و می‌خواهد در داخل نفوذ ایجاد کند. خلق هم تجربه‌ی زیادی کسب کرده‌اند. نیروهای سیاسی هم مشخص شده‌اند. کسانی که می‌خواستند با نقاب‌های مختلف برای کسب قدرت کار کنند لو رفتند و در واقع رسوا شدند! خلق ماهیت آن‌ها را شناخت. نیروهای کورد هم معلوم شد که نمی‌توانند به آن شیوه‌ی کلاسیک ادامه دهند، یا باید تغییر کنند و گامی رو به جلو بر‌دارند یا به این شکل موجود به طور کلی از بین می‌روند. لازم بود تمامی آن مسائل روشن شوند و قطعا نیز روشن شدند. اکنون با توجه به حقایقی که روشن شده است در حال آماده سازی برای ورود به سال جدید هستیم. می‌دانیم که وظایف سیاسی و تشکیلاتی بزرگی در انتظار ماست. ما در چارچوب ایران فکر می‌کنیم و معتقد نیستیم که آزادی قسمتی از ایران راه‌حل باشد. بدون دمکراتیزه شدن تمام ایران، دست‌یابی قسمتی از ایران به آزادی دشوار است. علاوه بر این، اتحاد خلق‌ها در جریان قیام ژن، ژیان، آزادی نشان داد که یک جنبش انقلابی چگونه باید فکر کند و چگونه به موضوع مبارزه نگاه نماید. نباید به یک منطقه محدود شود. آزادی‌خواه نمی‌تواند برای مبارزه‌ی خود محدودیت قائل باشد. این نشان می‌دهد که وظایف ما بسیار بزرگ و سنگین است.
اتفاقات و تحولات این را نشان می‌دهند که سال ۲۰۲۴، سالی پر از مبارزه خواهد بود. اگر نگاه کنیم می‌بینیم که در تمامی بخش‌های کوردستان و بسیاری از مناطق جهان نیز همین‌طور است، سالی پر از سختی‌ها و پر سرعتی در انتظار منطقه است و ما نیز در این منطقه قرار داریم. ما این را می‌دانیم و بر اساس آن عمل می‌کنیم.
هدف شما و نیروهای آزادی‌خواه کوردستان روژهلات در سال جدید چیست؟
گفتیم که هدف ما گسترش سازماندهی و تشکیلاتمان است. برای محیا کردن جامعه‌‌ای آزاد برای آینده فعالیت می‌کنیم. سال گذشته کاستی‌ها و نواقصی در کار و فعالیت ما وجود داشت که در حال ارزیابی آن‌ها هستیم و می‌خواهیم آن را برطرف کنیم. هم در عرصه‌ی همکاری با خلق‌های دیگر ایران و هم از نظر عملکرد مبارزاتی و همچنین ما وضعیت و نوع فعالیت و روش‌های دولت را هم دیدیم. ما همچنین به دقت وضعیت سایر بخش‌های کوردستان را زیر نظر داریم. ما سعی می‌کنیم با توجه به واقعیت‌ها و عوامل بار دیگر خود را آماده کنیم و از طریق روش‌های دیگر سازماندهی وارد کار و مبارزه گردیم. همچنین رهبری ما خود را آماده می‌کنند تا بتواند با توجه به شرایط جدید که در منطقه وجود دارد به وظایف خود عمل کنند.

pjak.net

🆔 @GozarDemocratic‌

🟣 مبارزه زنان، تمام خیال های مردسالاری را نقش برآب ساخته است
#بیانیه

در طول هفته‌ی گذشته، سراسر کوردستان، از شهر، روستا و کوهستان، بار دیگر مورد حمله‌ی جنگنده های دولت فاشیست ترکیه گردید. بعبارتی در روز ٢٦ دسامبر، قندیل ٤بار، در روز ٢٧ دسامبر، منطقه‌ی پنجوین ٥ بار و روژاوای کوردستان نیز بیش از ٣٨ بار مورد هدف جنگنده های ترکیه قرار گرفته است. گسترش روابط دیپلماتیک دولت-ملت های منطقه و تلاش جانکاهانه‌ی نظام سرمایه داری از یک سو و سکوت و سانسور خبری از سوی دیگر، در راستای از بین بردن یک شیوه‌ی حیات آزاد و مدل آلترناتیو مردم پسند است. از همینروست که دولت فاسیست ترکیه کوهستان و شهر را به بمباران می بندد، زیرا که مقاومت جنبش آپویی در کوهستان شهر و روستا، خانه به خانه، به گوش جهانیان رسیده است.

در طول هفته، مرکز مطبوعات یگان‌های مدافع روژهلات کوردستان (ی. ر. ک) خبر شهادت دو تن از رفقای مان با نام های آرین آره و هرش برخودان در تاریخ سوم دسامبر ۲۰۲۳ و در طی حملات هوایی دولت اشغالگر ترکیه در منطقه‌ی پنجوین، منتشر نمود و خانواده‌ی شهید آرین آره، علی رغم تمام حملات و فشارهای رژیم، باردیگر مراسم را برگزار کردند. البته که در تاریخ کوردستان، کمتر کسی است که از میهن دوستی و مبارزه‌ی عشیره‌ی شکاک نشنیده باشد. چه مبارزانی که در کوهستان ها، منطقه را به سنگر مبارزه مبدل نکرده و گام های پولادین شان بر صلابت صخره و سنگ منطقه افزوده و خانه به خانه، روستا به روستا و ده به ده را به مامن و منزلگه حقیقی انقلاب مبدل ساختند. یکی از این روستاها، روستای آشناک از توابع شهرستان سلماس است. میهن دوستی خلق روستا زبانزد همگان است و حضور در جنبش آزادیخواهی خلق کورد، نیز فرهنگ چندین و چندساله. رفیق آرین آره در چنین خانواده ای به دنیا آمد و در چنین روستایی رشد کرد و با سازمان آپویی آشنا شد. همانطور که می گفت خون جاری شده در رگهایش کوردی است و به میهنش تعلق دارد. او راه خودشناسی را در پیش گرفت و به مامن و منزلگاه امید، یعنی کوهستان رسید. در کوهستان های کوردستان، مبارزه کرد و فراگرفت؛ هر سال، کوله بارش پر میشد از تجربه و آن را با رفقای دیگرش به اشتراک می گذاشت. او فرمانده بود و پیشاهنگ، زنان جوانی که تازه به سازمان می پیوستند، را دعوت به پیشاهنگی و مبارزه می‌کرد. او به مبارزه تحت پارادایم اکولوژی، دموکراسی و آزادیخواهی زنان، ایمان داشت. می‌دانست که جامعه ی آزاد، با زنی آزاد و پیشاهنگ ممکن است. پس برای رهایی خودش و زنان دیگر جامعه از قید و بندهای نظام مردسالار، سعی در شناخت عمیق ایدئولوژی رهبرآپو داشت. او در طول ١٧سال مبارزاتی اش، شناخت و به زنان دیگر نیز معرفی کرد. از طرفی دیگر معتقد بود که جامعه ی کوردستان، از فرهنگی عمیق، تاریخی عظیم و جغرافیایی وسیع برخوردار است. برای صیانت از تمام داشته ها و دستاوردها، باید مبارزه کرد. از ارومیه، تا شاهو، با زنان بسیاری آشنا شد، به همه ی آنان می گفت که تاریخ زندگی بدور از اقتدار و به پیشاهنگی زنان، بسیار است، پس برای احیای دوباره‌ی حیات آزاد، باید از دستاوردهای مان بخوبی دفاع نماییم. حضورش در فرماندهی نیروهای دفاعی زنان(ه.پ.ژ)، به همگان امید مبارزه می بخشید.

او در حین انجام فعالیت، به همراه رفیق جوان، مبارز و فداکار، رفیق هرش برخودان در روز ٣.١٢.٢٠٢٣ در طی حملات هوایی دولت اشغالگر ترکیه در منطقه‌ی پنجوین، شهید گشت. ضمن ادای احترام و تسلیت به خانواده ی هر دو شهید مبارز و مردم کوردستان، بیان می داریم که سال ٢٠٢٣ سالی بود که به شعار ژن ژیان آزادی مزین شد، شعاری که شهدایی همچون آرین آره و هزاران زن دیگر، بارها آن را سرداده اند تا بگویند در برابر هرگونه حمله ای، تنها یک راه در پیش گرفته اند و آن نیز مبارزه برای آزادی است.

مقاومت زندگیست

شهدا نمی میرند

ژن ژیان آزادی

جامعه ی زنان آزاد شرق کوردستان(کژار)

29.12.2023


🌍 https://kjar.online/fa/2023/12/29/مبارزه-زنان،-تمام-خیال-های-مردسالاری-ر/


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

گذار بسوی تشکل‌یابی دمکراتیک

✍ بیستون مختاری


🆔 @GozarDemocratic‌

گذار بسوی تشکل‌یابی دمکراتیک

✍ بیستون مختاری


مردم آزادی‌خواە ایران نزدیک بە یک‌سال و نیم است کە با تمام قوا، در برابر استبداد حاکم قد علم کرده‌اند. آنان هزینه آزادی را با خون خود، با خون فرزندانشان می‌پردازند. این انقلاب تمامی مرزهای طبقاتی، ملی-اتنیکی و سیاسی و حزبی را در هم شکسته است؛ زیرا که بر پایه آشکارترین چالش قرن یعنی آزادی زنان بنا شده است. “آزادی زن، آزادی جامعه است!” و این استراتژی شعار مشترک مردم در تمامی جغرافیای این سرزمین است؛ “ژن، ژیان، آزادی!”. جامعه‌ای که در آن زنان فاقد حقوق برابر باشند، هرگز به دموکراسی نخواهد رسید. مبارزه‌ای که زنان نیز در صف مقدم آن نباشند، قطعا به آزادی ختم نخواهد شد. بنابراین ژن، ژیان، آزادی، پرچم، فلسفە و شعار مشترک آزادی جامعه ایران است.

قیام پیشرو، مدرن و هدفمند مردم آزادی‌خواە ایران، نه تنها پایەهای رژیم استبدادی موجود را به لرزه درآورده، بلکه جهان را نیز در شوک فرو برده است. تمامی احزاب طبقاتی محور و ناسیونالیست محور نیز در پس گردوغبار برخاسته از مبارزات زنان، ناپدیدار گشته‌اند. مردم ایران و قیام آنان با محوریت آزادی زنان نشان داد که تئوری‌های قرون گذشتە جهت آزادی‌های طبقاتی و رهایی ملی، دیگر قدیمی و اکسپایر شده‌اند. آزادی زنان در اولویت نباشد، زندگی و آزادی اجتماعی نیز وجود نخواهد داشت.

دیگر بر همگان آشکار است کە ماهیت رژیم ایران ماهیتی استبدادی، وحشیانه و فاسد است. جامعه و تمامی نیک‌اندیشان جهان به ماهیت این نظام پی برده است. اگر امروزە نگاهی چه در منطقه و چه در سرتاسر جهان بیاندازیم همه انسان‌ها، اقشار مختلف و حتی ملیت‌های مختلف دیگر، نه ‌فقط خلق ایران بلکه همه خلق‌های جهان، حتی خلق‌های آزادی‌خواه و دموکراتیک دیگر در حال بلند نمودن صدای شعار علیه رژیم مرتجع و دیکتاتور جمهوری اسلامی و نشان‌دادن موضع‌ خود هستند. آن‌ها می‌خواهند ماهیت این حکومت را محکوم نمایند. یعنی حکومتی که علیه زن است، علیە زندگی و علیە آزادی است. به‌همین سبب امروزه خلق‌ها این حقیقت را خاطرنشان کرده‌اند و سمبل و نماد پیروزی خود را مشخص نموده‌اند. بر این اساس می‌گویند” زن، زندگی، آزادی”، چرا؟ زیرا می‌دانند حکومت علیه زنان است، به‌همین دلیل می‌گویند، زن. بر این اساس باید از حقوق، هویت و وجود زن‌ها صیانت شده و براساس حقیقت معنای آن مبارزه کنند. زن و زندگی به این دلیل است که حکومت و آخوندها هیچ معنا و مضمونی برای زندگی مردم باقی نگذاشته‌اند. خلقی که نان، کار و زندگی شرافتمندانه دارند، درحقیقت فلسفی، امروز نان ندارند، خانه ندارند و زندگی برای آن‌ها باقی نمانده‌است. آن‌ها خواستار آزادی و زندگی برابر هستند. اما حکومتی کە اساس و بنیادش علیه آزادی است بە هیچ‌وجە دمکراسی را نمی‌پذیرد و براساس اسارت و بردگی خلق حکومت خود را اداره می‌کند، به همین دلیل خلق سمبلی برای خود پیدا کرده و با جان و دل می‌گویند” زن، زندگی، آزادی” و این رمزی است برای مقاومت و برای پیروزی. بدون‌شک این موضوع بسیار باارزش بوده و باید برای آن ارزش بسیاری قائل بود؛ و اما در نقطە مقابل رژیم و عوامل استعمارگر جمهوری اسلامی در وضعیت کنونی هر رویکرد دموکراتیک را ضد امنیت ملی و تجزیه‌‌طلبی قلمداد می‌نماید. اشخاص وفادار رژیم که در سرکوب خلق‌های ایران نقش‌ داشته‌اند، از سوی رژیم دوباره زنده و فعال شده و مسئولیت‌های را در نظام و نهادهای آن برعهده می‌گیرند. نبود شفافیت و وجود فساد فراگیر بنیان‌های وجودی رژیم را تا بیخ استخوانش فاسد نموده‌ است. نظام پس از این شرایط دیگر به هر شخصی اعتماد ندارد. به همین ‌دلیل تغییراتی در نهادهای امنیتی و دولتی خود به وجود آورده است. بعضا تنش‌ها و بگومگوهای زبانی میان مسئولین‌ رژیم نیز رخ می‌دهد کە این تنها جنگی زرگری است.

عمدە تغییراتی کە در این مدت در بدنە ساختار مدیریتی رژیم ایجاد شدە است، سیاست داخلە و خارجە را در راستای عملی‌کردن سناریوهای سرکوب و خفقان به پیش می‌برد. دولت پنهان یا موازی نظام حی‌وحاضر بر سر قدرت است و سیاست‌های یکدست‌سازی و خالص‌سازی‌های رژیم تنها معنای سرکوب، تشدید گرسنگی و انقیاد خلق‌ها را می‌دهد. حاکمیت ایران و دول سازشگر و همسو با او می‌کوشند راهکارهای جنگ و بحران و نسل‌کشی را جایگزین اهداف و مطالبات اساسی جنبش اجتماعی و انقلابی ایران سازند. بنابراین جنبش اجتماعی و نافرمانی مدنی در ایران که یک حق دموکراتیک است نباید تحت تأثیر امواج متلاطم جنگ و بحران منطقه‌ای به سمت و سوی سرکوب و نابودی حرکت کند. راەکار این موضوع مورد بحث نیز توسل به سازماندهی مدنی است کە می‌توان خطر نابودی را برطرف سازد این تنها شانس برای نابودی فاشیسم است.

در بخش اتفاقات منطقەای، سیاست‌های خارجی و همچنین روابط بین‌الملل نظام جمهوری اسلامی بە این نتیجە می‌رسیم کە سیاست سرکوب در داخل و سازش مقطعی با قدرت‌های جهانی، مسئلەای‌ست کە نظام ولایی در این مدتِ یک‌سال و نیم بدنبال آن بودە و این مسلما همیشه ادامه نمی‌یابد که حاکمیت را از سقوط نجات دهد.

رژیم ایران در داخل، جنگ سرکوب علیه جامعه و در خارج توافقاتی برای بقا امضا می‌کند. از طرفی هم گروه‌بازی و جریان‌سازی میان تندروهای اصولگرا به راه انداخته‌اند تا تحت نام انتخابات نمایشی، توده‌ها را مشغول سازند و ذهن‌شان را از توجه عمیق به سیاست و انقلاب ژن، ژیان،‌ آزادی منحرف سازند. این یک فکت نه بلکه یک وضعیت پرمخاطره و نوعی مهندسی جنگ سرکوب علیه جامعه و ملیت‌هاست. در مقابل نیز اینطور نیست که خلق‌ها و ملیت‌ها هیچ برنامه و یا پتانسیل و نیرویی برای خنثی‌سازی برنامه‌های تهاجمی نظام حاکم نداشته باشند و قطعا بیداری جامعه، رژیم را به تقلا برای بقا بر سر قدرت واداشته است، پس بعید نیست که با این میزان از خشونتها، ورق علیه خود رژیم برگردد.

رژیم ایران حتی در روابط خارجی خویش نیز درمورد جامعه ایران و سرنوشت آن با قدرت‌های خارجی بر سر میز معامله مزورانه می‌نشیند. در خصوص گفتگوهایشان با آمریکا هیچ شفافیتی در قبال جامعه ندارند. واقعیت‌ها را از توده‌های خلقی پنهان می‌دارند. هم‌اکنون ایران در مقوله حفظ و بقای گروه‌های نیابتی‌اش در کشورهای عربی بویژه عراق، سوریه، فلسطین، لبنان و یمن با بزرگترین نگرانی‌ها و خطرات روبرو است. سران نظام می‌کوشند برنامه‌ریزی آمریکا برای تضعیف و نابودی گروه‌های نیابتی خود در آن کشورها را خنثی سازند لذا تمامی امکانات مالی و نیروهایش را از جامعه خود گرفته و در آن راه‌ها خرج می‌کند. ظاهرا در حوزه سیاست و روابط بین‌الملل، نظم روابطش با روسیه در شرف به‌هم خوردن است. در قضیه نوع برخورد با آمریکا و روسیه بر اساس اصل منافع کوتاه‌مدت و سیاست‌ورزی مرحله‌ای می‌اندیشد نه ایجاد هم‌پیمانی با برخی کشورها در راستای منافع درازمدت؛ زیرا در مرحله کنونی،‌ مقوله همپیمانیها در خاورمیانه بر هیچ اصل دوستانه‌ای استوار نیست. هم‌اکنون که یک نظم نوین در خاورمیانه در شرف شکل‌گیری است، ایران بیش از سایر کشورها مشکل‌آفرین و بیش از همه نیز آماج حملات ابرقدرت‌ها قراردارد.

پیوستن رژیم به فلان گروە تجاری منطقەای یا بین‌المللی برای تجارت تحریم‌شده و تشکیل بلوک‌های خاورمیانه‌ای گروه‌های نیابتی برای ایران کوتاه‌مدت خواهند بود. حتی سازش با آمریکا و اروپا هم جمهوری اسلامی را نجات نخواهد داد. این امر بدیهی‌ بودە و هیچ شبهەای در آن وجود ندارد زیرا رها کردن جامعه و اعلام همه اجتماع و خلق‌های ایران به عنوان دشمن معترض داخلی و سراسیمە حرکت کردن به‌سوی برخی قدرت‌های جهانی و منطقەای و دادن امتیازهای بەناچار فقط برای آنها شاید یک مُسَکن مقطعی بودە و تنها می‌تواند چند صباحی بر عمر منحوس رژیم بیافزاید. گذشته از این موارد، دخالت‌های ایران در کشورهای همسایه و منطقه و تشکیل گروه‌های نیابتی مسلح از فلسطین تا یمن و سوریه و عراق، یک تهدید بلندمدت علیه خود ایران است کە حتما در آیندەای نزدیک ورق را علیە خود بر خواهد گرداند. تبلیغاتی سوء با این ادعا که خیابان و خیزش‌های انقلابی ژن،‌ ژیان، آزادی شکست خورده، صرفا با اهداف جنگ روانی علیه جامعه مدنی انجام می‌گیرد. زنده‌بودن جامعه ایران امروز به زنده‌بودن جنبش اجتماعی ارزشمند آن بستگی دارد. باید همه اقشار و توده‌ها قدر این جنبش خود را که امروز در مرحله تغییر تدریجی ذهنیت و فرهنگ ادامه دارد، بدانند. این جنبش اجتماعی درواقع همان انقلاب تدریجی و دموکراتیک خلق‌ها در ایران و شرق کوردستان و تداوم خیزش‌های خیابانی است. این تبلیغات که سرکوب مطلق و کنترل کامل اوضاع و همه‌چیز در دستان حاکمیت فاسد است، یک دروغ محض می‌باشد. همه‌ فعالیت‌های مدنی قابل‌مهار نیست و در این برهە رژیم حتی از آن توان مطلق نیز برخوردار نمی‌باشد.

زیرا فعالیت هستەهای شهری آزادی‌خواە بە طرق نافرمانی مدنی و حتی بە صورت مخفیانە نشان از مهارناپذیری آن دارد. واقعیت این است کە جامعە مدنی ناراضی و تحول‌خواه ایران فراروی یک انتخاب بزرگ دیگر و برداشتن یک گام مهمتر قرار دارد. وضعیت کنونی نشان می‌دهد کە در این اوضاع، بزرگترین اپوزیسیون، تشکل‌های جنبش اجتماعی هستند کە باید میل بە سازماندهی بیشتر و منسجم‌تر داشتە باشد. این اپوزسیونِ خودبنیاد جنبش اجتماعی، موتور محرکە همە اپوزسیون‌های خارج نیز می‌باشد. جامعە آزادی‌خواە ایران نیک می‌دانند کە تنها راە پیروزی، زندە نگەداشتن سازماندهی‌های مدنی و تقویت آن با اتحاد و اهتمام سراسری است و فقط با این رویە پیروز خواهند شد.

همە این رویکردهای انحراف‌زای رژیم چە در داخل و چە در خارج در قبال انقلاب نەتنها در آیندە مانع شکل‌گیری و فوران مجدد نخواهد شد، بلکە زمینەای‌ست برای ادامە انقلاب در ابعاد وسیع‌تر، زیرا هم‌اینک و در این برهە از زمان با اینکە موج خیزش‌های خیابانی جنبش انقلابی ژن، ژیان، آزادی فروکش نمودە، اما در ابعادی دیگر، در مرحلەی دیگر، به صورت اعتراضات مدنی دموکراتیک توسط زنان، نسل نو جوانان و اقشار کارگران، بازنشستگان و زندانیان سیاسی ادامه دارد. قاعده این جنبش این است که شاید رژیم بتواند با تغییر در ساختار مدیریتی خود بُعد خیزش خیابانی آنرا برای مدتی سرکوب کند و خشونت عریان بکارگیرد، اما بُعد مدنی آن هرگز قابل سرکوب نیست. باتوجه به اینکه اقشار و توده‌ها به نسبت پایگاه و جایگاه‌شان روزانه به ضرورت تحول ساختاری در ایران فکر می‌کنند و لحظه‌به‌لحظه در فکر، ذکر و عمل خویش به جوانب مختلف جنبش انقلابی ژن، ژیان، آزادی می‌اندیشند، امیدوارکنندە است کە جنبش در بعد اجتماعی ادامه خواهد داشت. یک تحول ذهنیتی و فرهنگی در سراسر ایران پروسه‌ای انقلابی است که نزدیک بە یک‌سال و نیم است تحت اندیشه و فلسفه ژن،‌ ژیان، آزادی آغاز گردیدە و برگشت‌ناپذیر است.

همانگونە کە واقفیم یک پروسه تحول‌سازی ذهنیتی و فرهنگی در یک جامعه مخالف حاکمیت در هر وضعیت و کشوری آغاز گردد، آن حاکمیت فقط قادر است در زمینه‌های خیابانی آن را سرکوب کند یا فشار امنیتی و سیاسی وارد کند. هرگاه این پروسه به یک جنبش مبدل‌ گشت، دیگر سرکوب کامل آن ناممکن است. جنبش وقتی دارای ابعاد کامل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، ایدئولوژیک ـ پارادایمی و مدنی باشد، اگر تمام دستگاه‌های سرکوب‌گر حاکمیت سلطه‌گر ایران نیز بسیج شوند، باز شکست این جنبش ناممکن است. به عنوان نمونە، جنبش مشروطه در ظاهر سرکوب شد، اما امروز آن جنبش بصورت کاملا تحول‌یافته و به‌روزتر مطابق خصوصیات زمانه، ادامه دارد. پس نتیجە اینکە سرکوب مطلق یک جنبش فکری و سیاسی مترقی، یک خیال خام است.

مؤلفەی دیگر تحول‌ساز در هر جامعه‌ای بحران و رکود مستمر است. همانا کە در ایران چنین وضعیتی با شدت و حدت هرچه‌ بیشتر ادامه دارد و جامعه و حاکمیت را مقابل یکدیگر قرارداده است. انقلاب ژن، ژیان، آزادی اثبات کرد که خلق‌ها هرگاه بخواهند و اراده نمایند، می‌توانند همه مشروعیت‌ها را از رژیم سلب نمایند، حتی قدرت نظامی‌گری را. رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی در این مدت یک‌سال و نیم گذشته در تمامی موجودیت دستگاه‌ها و نهادها تجدیدنظر کرده و ساختار و برنامه‌های مدیریتی خود را مطابق تشکل یک رژیم دسپوتیک و فشار نظامی بازتنظیم نموده است. جامعه باید با هوشیاری خود متوجه این جنبه‌های خطرناک رژیم باشد. اپوزیسیون باید عمیقا هوشیار بودە و نیروهای دموکراتیک نیز مرتب برنامه‌های متناسب با تحولات داخل ایران را باز تنظیم نماید.

جان کلام اینکە با تمامی این اوصاف و نظریەها باید واقف بود که به موجب گسترش مبارزات، مقوله آزادی خلق‌ها در ایران و بخصوص خلق کورد به‌نوعی به آزادی فیزیکی رهبر آپو گره‌خورده و این یک واقعیت انکارناپذیر است، زیرا آفریدگار شعار و فلسفه ژن، ژیان، آزادی ایشان هستند که امروزە تمامی ایران را نیز درنوردیده، پس اگر به پاس احترام به آزادی و حیات آزاد در کارزارهای آزادی فیزیکی رهبر‌آپو مشارکت شود، فضای فعالیت روشنفکری و آزادی‌خواهی در میان آنها هم گسترش خواهدیافت. جوامع روژهلات کوردستان و ایران، جوامع روشنفکری پیشتاز در خاورمیانه هستند پس لازم است بە صورت گستردە در کارزارهای آزادی‌خواهی و روشنفکری عقب ‌نمانند. حمایت از رهبر آپو حمایت از خلق ‌کورد و حمایت از خلق‌کورد هم پشتیبانی از پروسه آزادی خلق‌های ایران است.

 pjak.net



🆔 @GozarDemocratic‌

«زنان با انقلاب زن زندگی آزادی ضربه سختی به رژیم زدند»

پیمان ویان عضو هیئت هماهنگی کژار اعلام داشت که زنان با انقلاب زن زندگی آزادی ضربه خیلی سختی به رژیم زدند، انقلاب در کوردستان محدود نماند و در تمام جهان گسترده شد.


🆔 @GozarDemocratic‌

«زنان با انقلاب زن زندگی آزادی ضربه سختی به رژیم زدند»

پیمان ویان عضو هیئت هماهنگی کژار اعلام داشت که زنان با انقلاب زن زندگی آزادی ضربه خیلی سختی به رژیم زدند، انقلاب در کوردستان محدود نماند و در تمام جهان گسترده شد.

پیمان ویان عضو هیئت هماهنگی "جامعه زنان آزاد روژهلات کوردستان" (کژار) درباره تحولات سال ۲۰۲۳ در روژهلات کوردستان و ایران و تاثیر انقلاب زن زندگی آزادی با خبرگزاری فرات گفتگو کرد.
ویان گفت که در ۴۵ سال اخیر و مخصوصا با سر کارآمدن رژیم اسلامی در ایران، حملات وسیعی به زنان، جوانان، خلق‌ها و پیروان ادیان مختلف در ایران انجام گرفت و خاطرنشان ساخت که با وجود این حملات نیز مردم عقب‌نشینی نکردند و همواره مقاومت کرده‌اند.
ارزیابی‌های پیمان ویان عضو هیئت هماهنگی کژار به این صورت است:
انسان باید به‌خوبی اهمیت انقلاب زن زندگی آزادی را درک نماید. این انقلاب ویژگی‌های بسیار متفاوتی از انقلابات دیگر دارد. تفاوت‌های فلسفی؛ سیاسی و اجتماعی آن کاملا مشخص است. سال ۱۹۷۹ با پیشاهنگی زنان و جوانان یک انقلاب در ایران روی داد و همه در آن انقلاب حضور داشتند. در حقیقت انقلاب با پیشاهنگی خلق‌ها آغاز شد، اما حاکمان و دیکتاتورها انقلاب را مصادره کردند. یک ضد انقلاب به‌وجود آمد. همچنان که انقلاب سال ۱۹۷۹ مهر خود را بر تاریخ کوبید، زن زندگی آزادی نیز مهر خود را بر این دوره زد. انقلاب زن زندگی آزادی دارای میراث و مبارزاتی بزرگ بود. این انقلاب فوران خشم مردم، زنان و جوانان بود که سالها در دورن خود جمع کرده بودند. در ۴۵ سال اخیر و به‌ویژه پس از سر کارآمدن رژیم اسلامی در ایران، در هر عرصه‌ای علیه زنان، جوانان، خلق‌ها و پیروان ادیان مختلف حملات شدیدی صورت گرفته است. هنگامی که انقلاب سال ۱۹۷۹ با پیشاهنگی زنان و جوانان آغاز شد، دیکتاتوری شاه لرزید.
پس از آنکه خمینی به‌قدرت رسید، نام اسلامی را بر انقلاب گذاشت و تمام قوانین و مصوبات ضد زن و ضد خلق‌های ایران را آماده نمود. حقوق زنان، جوانان، خلق‌ها و افراد دارای اعتقادات مختلف در قانون اساسی گنجانده نشد. این قانون اساسی بر اساس ذهنیت تک‌نفره تنطیم شد. از آن روز به‌بعد حملات علیه تمام بخش‌های جامعه ادامه یافت. به‌ویژه زنان و خلق کورد هدف قرار گرفتند. زیرا خلق کورد و زنان دارای پتانسیل انقلاب بودند. زنان و خلق کورد در تمام عرصه‌ها با یورش رژیم روبرو شدند. رژیم اسلامی همه قوانین جدید را با ادعای شرعیت دینی بر جامعه تحمیل نمود و بدین صورت حاکمیت خود را ادامه داد. زنان و مردم اعتراضات زیادی به قانون اساسی تنظیم‌شده پس از انقلاب ۱۹۷۹ کردند. از آن روز تاکنون یک نبرد دائمی در جریان بوده است. ابزار خیلی نیرومند در دست رژیم ایران، دین بود. دین را به‌شدت به‌کار گرفتند، مخصوصا در جریان جنگ ایران-عراق که ۸ سال به‌طول انجامید. رژیم ایران این جنگ را برای خود یک غنمیت حساب کرد. تمام مردم ایران را به‌بهانه دفاع از میهن خود، بسیج نمود. بدین وسیله احساسات زنان و جوانان را به‌کار گرفتند و حاکمیت خود را استحکام بخشیدند.
اما پس از انقلاب سال ۱۹۷۹ قیام خلق‌ها هرگز متوقف نشده است. به‌ویژه بخشی از جامعه که همواره پیشرو بوده‌اند؛ زنان هستند. پس از سر کارآمدن خمینی اعلام شد که باید زنان روسری به‌سر کنند و باید همه‌جا با حجاب باشند. زنان در مقابل این شرایط واکنش‌های جدی نشان دادند و قیام کردند. مخصوصا در ۸ مارس زنان به میدان آمده و اعتراض کردند. زنان گفتند که ما انقلاب نکردیم تا به عقب بازگردیم، ما برای رژیم اسلامی شاه را از قدرت پایین نکشیدیم. از آن روز قیام زنان ادامه داشته است اما به یک جریان نیرومند تبدیل نشد. پشت انقلاب ایران یک تاریخ سیاه از زندان وجود دارد. در آن زندان‌ها هزاران زن با تجاوز جنسی روبرو شده و سپس تیرباران و اعدام شدند. خلق کورد هم با یک نسل‌کشی وسیع روبرو شد. بیشتر حملات علیه زنان و خلق‌های ایران بوده است. خلخالی که به جلاد کوردستان مشهور شد، با فرمان خمینی به کوردستان آمد و هزاران کورد را به جوخه‌های اعدام سپرد. هر روز در زندان‌ها به زنان تجاوز می‌شد و تیربارانشان می‌کردند. رژیم ایران بدین صورت سالها به خلق کورد ظلم کرد. اما هرکاری هم بکند، نمی‌تواند خلق کورد را تسلیم نماید.
رژیم در میان خود یک جناح اپوزیسیون (مخالف) درست کرد و حاکمیت خود را ادامه داد
رژیم ایران متوجه شد که بدین وسیله نمی‌تواند پابرجا بماند، این بار جنبش اصلا‌ح‌طلبی را ایجاد نمود. اصولا وقتی حکمرانان به خطر می‌افتند، در میان خود اپوزیسیون درست می‌کنند. این موجب تداوم حاکمیت آنان می‌شود. رژیم اسلامی حاکم بر ایران نیز چنین سیاستی را دنبال کرد. رهبران اصلاح‌طلب و اصولگرا جلو آمدند. در این پروسه ۴۵ ساله، چندین رئیس‌جمهور ایران عوض شدند، بعضی دوره‌ها اصلاح‌طلبان و بعضی دوره‌ها اصولگرایان رئیس‌جمهور شدند.

وقتی که خاتمی رئیس‌جمهور شد، مانند هوادار مطالبات مردم خود را نشان داد و وعده داد تا یکسری تغییرات ایجاد کند. اما جوانان زیادی در دوران ریاست‌جمهوری وی کشته شدند و زنان با نسل‌کشی بیشتری روبرو شدند. رژیم بدین وسیله انرژی جامعه را گرفت. دوباره در دوره احمدی‌نژاد نیز زنان و جوانان با قتل‌عام روبرو شدند. احمدی‌نژاد برای اولین بار یک زن را در کابیته خود وزیر کرده بود و بدین صورت مردم را به تغییر دلخوش کرده بود.
پیش از آنکه روحانی بر سرکار بیاید، با رنگ ارغوانی به تبلیغات انتخاباتی پرداخت. گمان می‌شد که وی در زمینه حقوق زنان مقداری گشایش و پیشرفت حاصل کند، اما در دوره روحانی نیز هیچ تغییری روی نداد. زنان به همان صورت اعدام شدند، جوانان اعدام شدند. رژیم با جنبش اصلاح‌طلبی کوشید تا قدرت و انرژی جامعه را خالی کند. لذا هیچ تغییری ایجاد نکردند! در دوره ریاست‌جمهوری ابراهیم رئیسی نیز سیاست‌های خود را سفت و سخت‌تر کردند. زیرا فهمیدند که دیگر مردم ایران هیچ اعتمادی به سیستم حاکم ندارند. دیدیم که اعتراضات مردم علیه نظام هر روز بیشتر شد. در ۱۰ اخیر از تاریخ ۴۵ ساله ایران قیام‌های بزرگ و کوچکی به‌وقوع پیوسته است. در اعتراضات سال ۲۰۱۰ افراد زیادی کشته شدند. هنوز هم تعدادی از آنان در زندان به‌سر می‌برند. پس از سال ۲۰۱۶ نیز دوباره با پیشاهنگی زنان قیام و اعتراض روی داد.
مخصوصا پس از سال ۲۰۱۷ قیام‌های متفاوتی روی داد. مردم دیگر به جنبش‌های اصلاح‌طلب و اصولگرا باور نداشتند و علیه کلیت نظام به‌پا خواستند. رژیم حاکم این را به‌خوبی متوجه شد. فهمید که روز به روز اعتراضات افزایش می‌یابند. سال ۲۰۱۹ برای محکومیت افزایش قیمت بنزین یک قیام در کوردستان آغاز شد و به تمام شهرهای ایران رسید. در این قیام به‌ویژه توده‌های محروم به خیابان‌ها ریختند و قیام کردند. هزاران نفر کشته شدند و پس از آن قیام سرکوب شد. پس از قتل ژینا امینی مردم دوباره به‌پا خواستند. ابراهیم رئیسی تاکید نمود که در برابر قیام زن زندگی آزادی یک سیاست تند و خشن را دنبال خواهند کرد و با همکاری سپاه پاسداران تمام ارگان‌ها را کنترل نمودند. حالا سپاه پاسداران سیاست ایران را تعیین می‌کنند.
پس از سردادن شعار "زن زندگی آزادی" در مراسم خاکسپاری ژینا امینی، این شعار سراسر جهان را فراگرفت
 رژیم ایران سالهاست تلاش دارد تا خشم مردم را سرکوب نماید، اما با انقلاب زن زندگی آزادی، مخصوصا زنان و جوانان و خلق‌ها یکبار دیگر نشان دادند که آنان تسلیم نخواهند شد. از تهم تفاوت‌ةای این قیام این بود که از کوردستان آغاز شد و هم یک جنگ تئوریک به‌میان آمد. انقلاب زن زندگی آزادی یک ضربه سنگین به ایدئولوژی رژیم حاکم بر ایران وارد ساخت. خیلی مهم بود که انقلاب با پیشاهنگی زنان و کوردها آغاز شد. زیرا دولت ایران بیشترین تلاشش این بوده تا زنان و نیز خلق کورد را سرکوب نماید. انقلاب با پیشاهنگی زنان و کوردها جلو رفت. پیش از ژینا نیز در شهر مریوان یک زن کورد با نام شلیر رسولی برای نجات خود از دست یک فرد وابسته به نیروهای نظامی دولت ایران، به زندگی خود خاتمه داد. شلیر رسولی به ذهنیت تجاوزگر تن نداد و مرگ را ترجیح داد. این اتفاق در مریوان خشم بزرگی را ایجاد نمود. اهالی مریوان از ۷ تا ۷۰ سال به خیابان ریختند و از شلیر دفاع کردند.
خلق کورد علیه ذهنیت تجاوزگر به‌پا خواستند و از ارزش‌های خود دفاع کردند و یک موضع مهم را از خود نشان دادند. پس از آن و با قتل ژینا امینی خلق کورد قیام کرد و این قیام تمام شهرهای روژهلات کوردستان و ایران را فراگرفت. در سقز و در مراسم خاکسپاری ژینا امینی، شعار زن زندگی آزادی فریاد زده شد و سپس در تمام جهان گسترش یافت. شعار زن زندگی آزادی دارای فلسفه و میراث مهمی است. کسانی که در مراسم خاکسپاری ژینا امینی شعار زن زندگی آزادی را سردادند، میهن‌دوست بودند و ابتدا یک جوان وطن‌دوست این شعار را فریاد زد. خلقی که سالها خود را با فکر و فلسفه رهبر آپو رشد داده باشد، معنای زن زندگی آزادی را خوب می‌داند. هنگامی که این شعار سر داده شد، همه زنان باهم این شعار را فریاد زدند و بدین ترتیب همه‌جا را درنوردید. قیام با این شعار گسترش یافت. فلسفه رهبر آپو با تاسیس حزب حیات آزاد کوردستان (پژاک) در روژهلات کوردستان و ایران پخش شد.
کسانی که شعار زن زندگی آزادی را فریاد زدند، افرادی بودند که این آگاهی را داشتند. این شعار مانند یک دارو برای مردمان ایران بود. ابتدا در شهرهای ایران تکرار می‌شد و تاثیر زیادی بر افراد گذاشت. شعار زن زندگی آزادی شخصیت زمانه را نشان داد. این نیز سبب شد تا یک جنبش انقلابی بزرگ وارد میدان شود. تفاوت انقلاب زن زندگی آزادی در این بود. هم زنان و هم جوانان در صف مقدم انقلاب قرار گرفتند. در روژهلات کوردستان در ۴۰ سال اخیر زنان با تجاوز و کشتار روبرو بوده‌اند. لذا بارها قیام روی داده است.