رێزانی دیمۆکراسی و ئازادی

✍ ئامەد شاهۆ


لە بەهاری ئازادیدا، رێزان سەرکێشی کاروانێک دەکات کە بەرەو لووتکەی ئازادی دەفڕێت. ئەو کاروانه لەمەڵبەندی کۆماری دیمۆکراتیکی کوردستانەوە وەڕێ دەکەوێ و دۆڵ بە دۆڵ، شاخ بە شاخ و دەشت بە دەشت بەرەو باخچەی شۆڕشی ئازادی رێدەپێوێت و لەشاری قامیشلۆ، شاری ئەویندارانی نیشتمان و ئازادی، پەیوەستی کاروانی نەمران دەبێت. ئەوەش بە رێزانێک بە ئەنجام دەگات کە بە خەسڵەتی لێهاتوویی، کارزانی، شارەزایی و چاوکراوەیی کەسایەتی خەمڵێندرابێت.

رێزان ئەو گوڵەبەڕۆژەی ناو باخچەی کۆماری دیمۆکراتیکی کوردستانە کە بەردەوام رووی لەخۆری ئازادی بوو. بۆ گەیشتن بە ئازادی پێویستی بە رێزانی و دۆزینەوەی رێ و رێبازی حەقیقەت هەیە. چون جەلادەکانی ئازادی لەبان گەردەنەکانی هیوا و باوەڕی، خێمەی کوشتارگەی رۆح و رەوانی جەستەی تاکی کوردیان هەڵداوە. بۆیە ئەگەر تاکێک بەرەو خۆری ئازادی بڕوات، رێزان نەبێ، بە ساتۆری زوڵم و زۆری، هیوا و ئومێدی ژیانەوە لەجەستەی دادەبڕدرێت. تایبەت تاکێکی کورد بۆ ئەوەی ناسنامەی کوردبوونی بسەلمێنێت و بە کوردی ژیان بکات، دەبێ رێزان و پێشەنگی شۆڕشی هاوچەرخ و دیمۆکراتیکی گەل بێت. بۆیە شەهید رێزان جاوید، بە خەون و خەیاڵی منداڵانەی بە پەیژەکانی مێژوو دادەکەوێت و بۆ دۆزینەوەی کانگای ژیان بە ناو رووپەلەکانی مێژوودا دەگەڕێت. لەناو بەڵگە مێژووییەکاندا رۆخساری شاراوەی خۆی دەبینێتەوە. لەو لێگەڕینەدا خۆی دەناسێت و گەوهەری ئازدیخوازی خۆی دەبینێتەوە. بۆیە لەناو مێژووی بزاڤی ئازادیخوازی کورد، دەبێتە رێزان. چون لەناو رووباری مێژوودا بە هزر و رامانی رێبەر ئاپۆ بە دوای رێگای حەقیقەت دەگەڕێت. لەو لێگەڕینەدا چاوگەی کۆماری دیمۆکراتیکی کوردستان دەکاتە گڵۆپی بەختەوەری و هەستانەوەی ژیانی. بە رووناکی و هیوای درەوشاوەی ئەو گڵۆپە، لاپەڕە شاراوەکانی مێژوو دەخوێنێتەوە. بەو پێیە رێگای ژیانەوە، هەستانەوە و تێکشکاندنی زنجیری کۆیلەتی دەدۆزێتەوە و بە رێزانی، ئەستێرە چاوکراوەکانی نیشتمان بەرەو ئاسمانی شین دەبات.

چەندێک بە سەر پەیژەکانی مێژوودا دادەکەوێت، ئاسۆی بەرەبەیانی ئازادی لەزەین و هەستیدا خۆنچە دەکات. کاتێک دەگاتە بناوانی مێژووی گەلەکەی، هەست بە بووژانەوە و بە ئیرادەبوونی خۆی دەکات. لەبەر ئەوەی کەسایەت و زەینی بە ئیرادەی پۆڵایین و تەوژمی تۆڵە رازاندوەتەوە و جەستەی بە ناو و فەلسەفەی رێزانی دادەپۆشێت. واتا لەو تێگەیشتنەدایە کە تا گەلەکەی بە بێ رێزان و بێ پێشەنگ بێت، بە ئیرادە، بەهێز و ئازاد نابێت. بۆیە لەساڵی ٢٠٠٣ ناوەندی تواندەوەی خوێندەوارخانەکانی رژێم بە جێ دەهێڵێت و روو لەخوێندەوارخانەی ئاپۆچیەکان و مەڵبەندی هەڵۆبەرزەفڕەکانی نیشتمان دەکات کە بە پێشەنگی و رێزانی، گەلی کورد لەسەر رووباری ژیانەوە ببووژێنێتەوە. واتا هەر لەسەردەمی لاوێتییەوە لەپەیژەکانی دەسەڵات دادەبەزێت، چون دەزانێت هەڵکشان بەسەر پەیژەکانی دەسەڵات بەرەو دیوەخانی کۆیلەتی دەبات. بۆیە لەبەر رێزان بوونی بژاردەی هەڵکشان بە سەر پەیژەی ئازادییە کە ئەو بژاردە دەیکاتە خۆشەویستی گەل و هەڤاڵانی.

بە گەیشتنی بۆ ناو لانکەی ئەویندارانی ئازادی سەرلەنوێ چاو بە دونیا هەڵدێنێت. لەمەڵبەندێک چاو دەکاتەوە کە جیاواز لەزێدی لەدایکبوونێتی. چون پەیوەستی مەڵبەندێک بووە کە بۆی دەبێتە سەرلەنوێ لەدایکبوونەوە. لەبەر ئەوەی بە ناوی رێزان جاوید بڕیاری ژیانەوە و تێکۆشان لەپێناو ئازادی گەلێک دەدات. لەساڵی ٢٠٠٣ بە دواوە دەبێتە رێزانێک کە هەمیشە لەبەرەکانی پێشەوەی تێکۆشان و خەباتە و بەردەوام رۆڵی رووناک کەرەوەی ناو جادەی تێکۆشانی گێڕاوە. رێزانی و پێشەنگی لەکەسایەتیدا وەک تیشکی هەتاو هەمیشە لەجەستەی درەوشاوەتەوە. چون شۆڕشگێڕ تا رێزان نەبێت نابێتە پێشەنگ، تێکۆشەر و شۆڕشگێڕی گەل. ئەو دەبێتە رێزانی دیمۆکراسی و ئازادی، رێزان لەپێناو گەیشتن بە نەتەوەی دیمۆکراتیک، رێزان بەرەو هێزی نەتەوەیی کورد، رێزان بەرەو یەکێتی نەتەوەیی کورد و رێزان بەرەو هونەری بەڕێوەبەری و فەرماندەیی. لەبەر ئەو هەست و بڕوایەیه‌ كه هەر ئەرک و بەرپرسیارییەک لەئەستۆ دەگرێت، بە رێزان بوونی، بە فەلسەفەی سەرکەوتن رازاندوویەتەوە و ساتێک لەراپەڕاندنی ئەرک و بەرپرسیاری سەرشانی درێغی نەکردووە.

لەفەلسەفەی ئازادیخوازی هەڤاڵ رێزاندا، گەلی کورد بە دەرکەوتنی رێبەر ئاپۆ و پەکەکە ئیدی پێویستی بە رێزانێکی ماییندە هەیە. واتا رێزانێک کە هەرگیز سەر بۆ داگیرکەران شۆڕ نەکات. لە مۆڵگەی خیانەتکار و بە کرێگیراوەکان پشوو نەدات و خۆی لەقەرەیان نزیک نەکاتەوە. بژاردەی رێزانێکە کە پشوودرێژ، گیانباز، بوێر، بە ئەخلاق، ورەبەرز، دڵسۆز، بەرپرسیار، لێزان، تێگەهێشتوو، بە دیسپلین و بە ئیرادە بێت.

بەو خەسڵەتانەی تەنگی بە نەیارانی کورد و خیانەتکارانی کورد هەڵچنیوە و هاوکات هیوای ژیانەوە و پتەوکردنی هەستی وڵاتپارێزی و نیشتمانپەروەری لەدەروون و ناخی تاک بە تاکی گەلەکەی بووژاندوەتەوە. بەو خەسڵەتانە ئەمڕۆ هەر تاکێکی کورد خۆی بە رێزان و درێژەپێدەری رێگای دەبینێت.

هەڤاڵ رێزان پاشناوی “جاوید” هەڵدەبژێرێت. جاوید پاشناوی هەڤاڵی هاوسەنگەر و تێکۆشەری “رامان جاوید”ە کە لە١ی گولانی ساڵی ٢٠٠٨ لەئەنجامی بۆردومانی فڕۆکە جەنگیەکانی دەوڵەتی فاشیستی تورکیا بە گەلەکۆمەی ئەمریکا، ئێران و بە کرێگیراوە کوردەکان لەگەڵ ٥ هەڤاڵی دیکەی راگەیاندنی ئازاد شەهید دەبێت. بۆیە رامان ئەمڕۆ لەکوردستان هزر و فەلسەفەیەکە کە بڕوا و ئیرادەی گەلێکی زیندوو کردووەتەوە. واتا رامان هەست و بوونی کوردە. رامان، ژیان و فەلسەفەی رێبەر ئاپۆیە. چون وتنەوەی درووشمی گەل کە بە بێ رامان یان بێ سەرۆک ژیان نابێت، ئەو حەقیقەتە دەدرەوشێنێتەوە. واتا رامانی ئازادی و گەلی کورد ئاوێتەی یەکدی بوون و رامان لەزەین و هەستی کورددا جاویدان و هەتاهەتاییە.

شەهید رێزان جاوید بە هەڵبژاردنی پاشناوی جاوید فەلسەفە و رامانێک لەکوردستان هەتاهەتایی دەکات. فەلسەفە و رامانێکیش هەتاهەتایی ببێت، هەرگیز بن بڕ و پاکتاو ناکرێت. جاوید بە واتای هەمیشەیی و هەتاهەتاییە. بۆیە رێزان بۆ گەلی کورد هەتاهەتاییە. چون رێزان؛ هێڵ، باوەڕی، ژیان و فەلسەفەیە. ئەو فەلسەفەش ئەمڕۆ لەئیمڕاڵی لەدژی مۆدێرنیتەی سەرمایەداری له‌ناو شەڕێکی نەبەزانەدایە. لە چیا سەرکێشەکانی کوردستان و شەقام و کۆڵانەکان لەدژی فەلسەفەی خیانەت و داگیرکەری تێدەکۆشێت. واتا بۆ گەیشتن بە ئازادی رێزان پێویستە. گەریلاکانی کوردستان ئەمڕۆ رێزانی گەیاندنی کورد و گەلانی ئازادیخواز بە نەتەوەی دیمۆکراتیکن. هەڤاڵ رێزانیش بووە رێپیشاندەر بۆ گەلەکەمان لەرۆژهەڵاتی کوردستان کە ئاسۆی بەرەبەیانی ئازادییان لەناو پارتی ژیانی ئازادی کوردستان کە بونیادنانی ئەو سیستەمەیە، هەڵبکەن. شەهید رێزان بە هەڵگرتنی خەسڵەتی رێزانی و پێشەنگ بوون لەناو باخچەی ئازادی گەلان، گەیشتە پلەی نەمری.

داگیرکەرانی کوردستان بە هێرش و پەلامارەکانیان رێزانەکانی کوردستان شەهید دەخەن. واتا رێزانەکان گڵۆپی دۆزینەوەی رێگای حەقیقەت و ئازادین. بۆیە نەیارانی کورد دەیانەوێت دانە بە دانە گڵۆپە هەڵکراوەکانی کوردستان خامۆش بکەن. بەڵام فەلسەفەیەک کە یوسف رەبانی هەڵیدەگرێت، رێزان لەکوردستان جاودانە و هەمیشەیی دەکات. واتا ئازادیخوازان و ئەستێرە درەوشاوەکانی کوردستان بڕیاری گەشانەوە و هەڵکردنی فەلسەفەی ئازادی و دیمۆکراسییان لەکوردستان داوەو بە گوڕ و تینەوە تا سەرکەوتن، درێژە بە تێکۆشان دەدەن.

٢٠ ساڵ لەتێکۆشانی پڕ پیت و بەرەکەتی شەهید رێزان جیا لەرۆژهەڵاتی کوردستان رووبارێکی ژیانەوەی لەناو مێژووی قارەمانی کورد بووژاندەوە. ئەو بووە پێشەوای گەلێک کە تینووی ئازادی و دیمۆکراسین. بۆیە پێشەوا، پێشەنگ و رێزانی کورد هەرگیز لەناو دڵی تاکەکان خامۆش نابێ، بە پێچەوانەوە تیشکی فەلسەفە، رامان و رێچکەی تێکۆشانی هەمیشە لەدرەوشانەوەدایە. خاوەندارێتی گەلی کورد لەهەر چوار بەشی کوردستان و هەندەران ئەو راستییەی خستەڕوو کە رێزان لەناو دڵی گەلەکەی هێلانەی خۆشەویستی هەڵکوڵاوە و لەناو دڵ و زەینی نەتەوەکەی نەمرە.

رێزانی هەتاهەتایی گەلی کورد، لەئەنجام گەلەکۆمەیەکی دیکەی نەیارانی کورد لەشاری ئەویندارانی شۆڕشی ئازادی شاری قامیشلۆ لەئەنجامی بۆردومانی فڕۆکەی بێ فڕۆکەوانی تورکیا پەیوەستی کاروانی نەمران دەبێت. گەلەکۆمەیەک کە هاوشێوەی گەلەکۆمەی ١ی گولانی ساڵی ٢٠٠٨ە کە ٦ کادیری پێشەنگی راگەیاندنی پەژاک بەشداری کاروانی نەمران دەبن. کە لەناویاندا شەهید رامان جاوید هەبووە و شەهید رێزان بە هێزو ورەی نەبەزانەی شەهید رامان درێژە بە تێکۆشان دەدات و دوای ساڵانێکی زۆر لەخۆڕاگری و تێکۆشانی بێ وچان بە گەلەکۆمەیەکی دیکە جاویدێکی دیکە شەهید دەخەن. بەڵام ئیدی گەلی کورد خاوەن ئەو فەلسەفەیە کە جاویدەکان هەرگیز کۆتاییان پێ نایەت و بە سەدان رێزان جاویدی دیکە لەبناوانی نیشتمان روو لەرووباری ژیانەوەی کورد دەکەن و بە هەڵگرتنی چەکی شکۆ و ئازادی تۆڵە لەنەیارانی ئازادی و دیمۆکراسی وەردەگرنەوە.

شەهید بوونی هەڤاڵ رێزان جاوید جیا لەخەسارێکی مەزن بۆ گەلی کورد، پێویستە ببێتە هەوێنی سەرکەوتنی ئازادی و دیمۆکراسی و مەزن بوونی هێزی گەریلا و بەدیهێنانی یەکێتی نەتەوەیی کورد و گەورەکردن و بەهێز کردنی رێگای ژیانەوە و بووژانەوەی ئازادی و دیمۆکراسی. ئەوەش تاکە رێگای دەرکەوتن لەخەون و خەیاڵ و بە دیهێنانی ئامانجەکانی شەهید رێزانە کە هەر تاکێکی نیشتمانپەروەر و وڵاتپارێز بە ئەرکێکی ئەخلاقی و مێژوویی خۆی لەقەڵەمی بدات و خاوەندارێتی لەرێچکە و فەلسەفەی ئازادی شەهیدان بکات.


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

دەوڵەتی تورك بە نهێنی سەدان گۆڕ بۆ تەرمی سەربازەكانی هەڵدەكەنێت


لەشاری دیلۆك گۆڕستانێكی سەربازی توركیا ئاشكرا دەكرێت، كە بە سەدان گۆڕ هەڵكەندراون و ئامادەكراون بۆ ئەو سەربازانەی لە هێرشە داگیركارییەكانی سەر هەرێمی كوردستاندا دەكوژرێن.

لە گرتەیەكی ڤیدۆییدا كەسێك لە شاری دیلۆك”عەنتاب”ی باكوری كوردستان، چووەتە ناو سەدان گۆڕی هەڵكەندراو و ئامادەكرا و بۆ ناشتنی تەرم و دەڵێت: ئەم گۆڕانە بۆ منداڵی ئێمە هەڵكەندراون و لە دەسەڵاتدارانی دەوڵەتی تورك دەپرسێت، ئێوە تێرنەبوون لە ڕژانی خوێنی ڕۆڵەكانمان؟

ئەو هاوڵاتییە دەشڵێت: ئەم گۆڕستانە بۆ ڕۆڵەكانمان هەڵكەندراون و لە هەموو شارەكانی توركیا سەدان گۆڕی لەم شێوەیە ئامادەكراوە.

جەختدەكاتەوە، كە پێویستە لێپرسینەوە لەو تاوانە بكرێت و دەسەڵاتدارانی توركیا لەسەر كوژرانی ئەو هەزاران گەنجەی تورك باجی خۆیان وەربگرن.

هەڵكەندنی ئەو هەموو گۆڕە لە كاتێكدایە، بەپێی ئامارەكانی هەپەگە، لە شەش مانگی ڕابردوودا نزیكەی دوو هەزار سەبازی توركیا كوژراون، بەڵام دەوڵەتی تورك كوژرانیان دەشارێتەوە.

rojnews


🆔 @GozarDemocratic‌

دەنگی گەریلای ئازادیخواز لە چیا سەرکەشەکانی کوردستانەوە

#بروسک_عەگید
#ئارگەش_هەڵۆ


🆔 @GozarDemocratic‌

‍ شهید جنگاور و رفقایش اسوه مبارزه‌گری آپویی در شرق کردستان هستند

بیانیه پژاک

شهادت، بدیلی عظیم از جانب جنبش آزادیخواهی آپویی برای حصول آزادی کامل خلق کورد است. مبارزات خلقمان هم امروز در اوج جانفدایی فرزندان آزادیخواه‌ خلق با وقوف بر ارزش حیات آزادانه، ادامه دارد. شهادت رفقا «جنگاور باهوز(هادی امینی)»، «آرام آویَر(سیروان محمودی)» و «خدر بایزیدی» در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰ در حومه مهاباد اثبات‌گر راه فدایی‌گری در مسیر آزادیخواهی خلقمان است. در سالگرد شهادت این رفقای شهید یادو خاطره آنها را گرامی‌می‌داریم.

رفیق جنگاور بعنوان عضو مجلس پژاک از جمله فرماندهان لایق و فدایی پژاک بود که سالهای مدید با از خود گذشتگی و فداکاری در شرق کوردستان، خصوصا منطقه موکریان فعالیت‌هایی شایان به انجام رساند. ایستادگی در برابر نظام فاشیست و شوونیست ایران جزو برنامه‌ها و اندیشه‌های مبارزه‌گری نستوه ایشان بود. شهید جنگاور هیچگاه تسلیم‌پذیری در برابر دشمن را لایق خود و مبارزان راستین نمی‌دانست و در این راه سربلند و سرافراز گشت. وی پس از سالها تحمل وضعیت طاقت‌فرسای زندان و حتی بارها دست‌زدن به اعتصاب‌غذا با خواست آزادی رهبر آپو و خلق کورد، به‌مجرد آزادی سریعا بر سر وظایف انقلابی خویش در منطقه موکریان بازگشت و در دل و روح خلقمان در آن خطه همچو اسوه اخلاق و فدایی‌گری انقلابی جا باز نمود و شهره خاص و عام شد. خصوصیات جسوربودن، فدایی‌گری، فداکاری و قدرت سازماندهی خلق در رفیق جنگاور و رفقایش موجب شد که رژیم فاشیست ایران با همکاری برخی خائنان به توطئه و کمین‌اندازی دست بزند و آن رفقا را به شهادت برساند.

اگر امروز می‌بینیم که کماکان روح انقلابی‌گری و آزادیخواهی خلقمان در شرق کردستان، خاصه منطقه موکریان زنده وپویا است، به یمن رنج‌های بی‌پایان و جانفدایی شهدایی چون رفقا «جنگاور باهوز، آرام آویَر و خدر بایزیدی» می‌باشد. آن رفقا با حضور پرشورشان بر اساس وظیفه آزادیخواهی در موکریان راه آپویی را ادامه دادند و تاریخ مبارزاتی دور و دراز آن خطه را در شخصیت و فعالیت‌هایشان مجددا زنده ساختند. شهادت هزینه‌ای بزرگ برای آزادی است و رفیق جنگاور و رفقایش با وقوف بر این معنای پرارزش به سازماندهی خلق همت گماردند. آرزو و همت آن رفقا در راستای اتحاد خلق و گریلا جهت نیرومندساختن رهیافت دمکراتیک و انقلابی سازماندهی بود و به حق وظایف خویش را تا پای جان به‌جای آوردند. بر خلقمان است که با اشراف بر رسالت خویش در قبال شهدا، راه آنها را تا آزادی کامل ادامه دهند.

همچو «حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)» ضمن گرامیداشت یاد و خاطره رفقای شهید، جنگاور باهوز، آرام آویَر و خدر بایزیدی، سوگند یاد می‌کنیم که آروزهای زیبا و صحیح آنها مبنی بر آزادی کامل خلق کورد را برآورده سازیم. خاصتا منطقه موکریان که دارای یک تاریخ مدید مبارزه‌گری است، از جوانان و زنان و روشنفکران گرفته تا آزادیخواهان و فعالان سیاسی ـ مدنی، لازم است راه فدایی‌گری رفیق جنگاور و رفقایش را با حضور در میادین مبارزاتی جاودان گردانند. آن رفقا دستاوردهای انقلابی زیادی را پشت‌سر خویش برای آزادیخواهان، دمکراسی‌طلبان و میهن‌دوستان شرق کردستان خاصه موکریان به یادگار گذاشته‌اند که صیانت از آن امروز به لازمه کسب آزادی خلقمان مبدل گشته. بدین‌ مناسبت از جوانان شرق کردستان بویژه منطقه موکریان دعوت بعمل می‌آوریم که با ادامه راه آزادیخواهی رفیق جنگاور و شهدا به صفوف نیروی گریلا بپیوندند و وظایف سیاسی، اخلاقی و انسانی خویش را بجای آورند. یاد و خاطره شهدا گرامی‌ و راهشان پررهرو.

حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)

۱۴-۰۹-۲۰۲۲


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

زندان، کانون جنگ ویژه‌ دولت

✍ پیمان ویان


🆔 @GozarDemocratic‌

زندان، کانون جنگ ویژه‌ دولت

✍ پیمان ویان


مسئله‌ی سیستم سرکوب و فشار رژیم ایران، برای زندانیان سیاسی، بویژه برای زنان مسئله‌ای جدید نبوده و نیست! از آن جهت که خودِ رژیم بر بنیان چنین ایدئولوژی‌ای بنا نهاده شده و کشتار، شکنجه و اعدام از اهداف مشخص آن می‌باشند، هنوز هم به بدترین شکل ممکن اجرا می‌شوند. با نگاهی به اقدامات حاکمیت ایران در سده‌ی 20 و 21 متوجه خواهیم شد که هزاران نفر در طول این سال‌ها شکنجه و اعدام شدند. در همین راستا زندان به عنوان عرصه‌ای جهت شکست اندیشه‌های آزادی‌خواهانه تعریف شده است. شاید چهره‌ها و نسل‌های قدرت، تغییر یافته باشد، اما در سبک و نوع اقتدار تغییری ایجاد نگشته است. بعبارتی دیکتاتوران یکی پس از دیگری جای خود را عوض نموده‌اند تا بر خلق‌ها حکمرانی نمایند و اراده‌شان را نادیده بگیرند. در جریانات دوران شاه، همانطور که ساواک به وحشیانه‌ترین شیوه‌ی ممکن، معترضان را شکنجه می‌نمود و درصدد شکستن اراده‌ی آنها برمی‌آمد، بهنگام روی کار آمدن رژیم دیکتاتوری ولایی نیز به همین سبک ادامه یافت، فقط ساواک نام خود را به سازمان اطلاعات تغییر داد. در واقع تنها ظاهر قدرت تغییر یافت، اما باطن و ذات یکی است. خمینی خود را خدای روی زمین توصیف کرد و به جلادان خود دستور داد که هر صدای مخالف را با اعدام و شکنجه سرکوب کنند. از آغاز روی کار آمدن نظام ولایت فقیه، دین از هر جهت برای به انقیاد کشیدن ملت، اعتقادات، زنان و جوانان به کار گرفته شده است، این یعنی پس از انقلاب 57، جمهوری را به اصطلاح اسلامی نامیدند، به نام اسلام زنجیره‌ای از کشتارها را آغاز کردند، طوریکه در 43 سال اخیر، بی‌وقفه شمشیر سرکوب را بر سر هر فردی که خواهان حق خویش است و برایش مبارزه می‌کند، فرو آوردند!در این میان زنان بعنوان کفارینی خوانده شده‌اند که هرگونه کشتار و سرکوبی برای‌شان موجه محسوب می‌شود! با استفاده از مذهب، قانون و شریعت تعاریفی زن‌ستیزانه علیه زنان ارائه دادند و با این عمل آنان را قربانی اصلی سیاست‌های خویش کردند تا بتوانند از این طریق جامعه را در انحصار قرار دهند. برای دور نگه داشتن زنان از سیاست و اجتماع، زندان را به مسلخگاه آنان مبدل ساختند، در واقع از یک سو محدود کردن زنان در محیط بسته‌ی خانه و از سوی دیگر خفه کردن فریادهای بلند زنان در محیط بیرون از خانه موجب گشت تا همه‌ی عرصه‌های حیات برای همین زنان به زندان مبدل گردد که بردگی را به آنها تحمیل سازند! از آن جهت که هر چه جامعه برده‌تر باشد، حکومت قدرتمندتر می شود، ایران همواره سعی در ایجاد شخصیتی بی‌اراده و بدور از اراده‌ی ذاتی خویش دارد، اما در مواجه با آن، چه روی داد؟

شکنجه و اعدام نتوانست جلوی مبارزه‌ی زنان را بگیرد. علی‌رغم اینکه زنان در این راه هزینه‌ای سنگین پرداختند، اما هیچ گاه از مبارزات خویش دست نکشیدند. بعنوان نمونه دهه‌ی شصت خورشیدی، مانند صفحه‌ای سیاه‌تر از همیشه از دوران اقتدار ایران به جا مانده است! در آن دوران، بیش از صدها زن مورد شکنجه و تجاوز واقع شده و اعدام گشته‌اند. هم در آن دوران و هم در این برهه نیز زنان از جنگ روانی که سیستم علیه آن‌ها براه انداخته است، در امان نیستند. زندان‌های رژیم بسان سیاهچاله‌ای که مرکز جنگ ویژه و محل شکار اندیشه‌های آزادیخواهانه بوده، به محلی برای تنبیه کردن و آزاردادن خلق مبدل گشته است. در واقع، رژیم از این طریق می‌خواهد آنها را از نظر فکری حذف و در سیستم خود ادغام کند، اما زمانی که در سیاست جذب و سرکوب نیز شکست بخورد، سعی در حذف فیزیکی می‌نماید. اولین روشی که رژیم می‌خواست از طریق آن، بر جامعه تسلط یابد گسترش ترس و وحشتی بود که با شکنجه و اعدام ایجاد کرد. او اگرچه موفق نبوده است، اما باز هم می‌خواهد با این روش‌های ظالمانه ترس ایجاد کند و جامعه را ساکت کند، در همین راستا بیشتر از همه به زنان می‌تازد. چون اوج گرفتن توان و نیروی زنان بزرگترین ترس و هراس رژیم بوده، رژیم زندان را محلی برای سرکوب و شکست اراده‌ی آزادیخواهانه‌ی زنان تعریف کرده، اما زنان نیز در مقابل زندانها را به محل مبارزه و مقاومت مبدل‌ساختند. بخوبی دیده می‌شود که رژیم ایران در سخت ترین روزگارخویش به سر می‌برد، بهمین خاطر هراندازه ضعیف‌تر می‌شود، حملات وحشیانه تری به کار می‌برد و می‌خواهد با ظلم به مردم و زنان، خود را از بحران کنونی نجات دهد، زیرا مهمترین چیز، منافع نظام است. نکته‌ی مهم آن است که اگر از داخل بر ایران فشار وارد نشود و سکوت حکم‌فرما باشد، رژیم می‌تواند امتیاز بدهد و عمرش را افزایش دهد، حتی اگر فشارها و تهدیدهای خارجی صورت گیرد! وقتی فشار وارد گشته، داخلی باشد، اگر مردم نظام دیکتاتوری را نپذیرند، آن وقت است که بقای رژیم ممکن نمی‌گردد.

در واقع آنچه موجب هراس رژیم است، همین نیروی زنان است، این زنان هستند که پیشاهنگ قیام‌ها و خیزش‌های خلق بوده و جامعه را تشویق نموده‌اند، همین زنان در مقابل ظلم رژیمی ایستاده‌اند که بر مبنای ناسیونالیسم، دین‌گرایی و جنسیت‌گرایی استوار است! یعنی زنان این نظام را رد و راه مقاومت و مبارزه را انتخاب می‌کنند.

از سوی دیگر بخوبی دیده می‌شود که تمام حقوق طبیعی زنان سلب شده، هیچ حقی برای زنان حفظ نشده و نظام مردسالار زنان را 24 ساعت شبانه روز تهدید می‌کند. زنانی که مدعی حقوق طبیعی خود هستند، در زندانهای رژیم مورد انواع خشونتها و وحشیگریها قرار می‌گیرند. این زندانیان به عنوان محارب(دشمنی علیه خدا) شناخته می‌شوند و به تعبیر خود رژیم، به دلیل به خطر انداختن امنیت حاکمیت، مجازات می‌شوند. روزی که خمینی روی کار آمد، اصرارمی‌ورزیدکه بغیر از سیاست هرکاری که می‌خواهید انجام دهید، چون سیاست شناخت اراده و هستی است، در اصل رژیم سعی کرد مردم و زنان را بی هویت کند. همه راه‌های غیراخلاقی را مشروع جلوه می‌دهد، نظام فحشا و متجاوزان را به نام دین ترویج می‌دهد و آزادیخواهان را در زندان به جرم مبارزبودن شکنجه می‌کند. زندانیان سیاسی زن که سال هاست مقاومت می‌کنند و هرگز تسلیم نمی‌شوند، رژیم می‌خواست با گسترش ویروس کرونا در زندان، به حذف فیزیکی آنها همت گمارد، به همین دلیل زندانیان بطور پیاپی از یک زندان به زندان دیگر تبعید می‌شدند تا محکوم به مرگ شوند. زندان رجایی‌شهر و قرچک ورامین به مکانی برای نابودی اراده‌ی زنان مبدل گردید. برای مثال زینب جلالیان، زندانی سیاسی کورد که با هجمه‌های گوناگون رژیم مواجه شده، اکنون در زندان شهر یزد که در فاصله‌ی 1500 کیلومتری شهر ماکو قرار دارد، زندانی گشته است. تقریبا 1000 روز است که اطلاع دقیق از وی در دست نیست. رژیم با بکارگیری هر گونه عمل وحشیانه نتوانست حتی برای یک بار هم که شده اراده‌ی زینب را بشکند. علاوه بر زینب هم زنان دیگری مانند سپیده قلیان نیز روزانه با شکنجه‌های دولت مواجه می‌شوند. تمام تلاش نهادهای رژیم بر آن بوده که زنان را به اعتراف اجباری وادارد و این را همچون جنگی علیه آنان بکار ببرد و با سیاه‌نمایی آنان به روحیه‌شان ضربه بزند. در این اواخر دیدیم که زنان را در زندانها به گروگان می‌گیرد. سپیده رشنو دختری بودکه به حجاب اجباری اعتراض نمود، بالاجبار خواستند از او اعتراف بگیرند و این پیام را به خلق بدهندکه اگر زنی مدعی آزادی و حق خویش گردد، عاقبتش همین خواهد بود. البته که این سیاست از سوی زنان مبارز و پیشاهنگ افشا شده است. زن پیشاهنگ «شیرین علم‌هولی» در نامه خود به نام «من یک زندانی هستم» این سیستم را به خوبی توضیح داده است. او می‌نویسد:«امروز 12 اردیبهشت 1389 است و بار دیگر مرا به بند 209 اوین بردند. از من خواستند که جملاتشان را تکرار کنم، وقتی نکردم، بازپرس به من گفت تو یک زندانی هستی و گروگان در دست ما، تا به هدف‌مان نرسیم تو را در اینجا نگه می‌داریم و اعدامت می‌کنیم». اما همان گفته‌ی شیرین که «شما به هدف‌تان نخواهید رسید و نخواهید توانست آزادی را به دار بکشید» موجب شد که این خط مبارزه روز به روز قوی‌تر شود. مشخص است که زنان مبارز تسلیم نخواهند شد، بلکه نیرومندتر از گذشته، به الگو و منبع الهام برای سایر زنان مبارز مبدل می‌شوند تا در برابر نظام دیکتاتوری ایران ایستادگی کنند. در واقع سیاست‌ ظالمانه‌ی ایران در برابر زنان، از هم فروپاشیده است، به همین دلیل است که در اوج کینه و نفرت به زنان هجوم می‌برد. مهم‌ترین چیز این است که زنان، همواره برای گرفتن حق خویش، در میادین حضور دارند، دشمن نیز از این موضوع در هراس است، زیرا زمانیکه زنان به میادین می‌آیند هیچ نیرویی نمی‌تواند جلودار آنها باشد. بهمین خاطر است که بسیاری از جاسوسان رژیم به زنان در میدان حمله می‌کنند و با ایجاد ترس و رعب سعی می‌کنند زنان را در خانه‌های‌شان حبس کنند. حمله به زندانیان سیاسی، اعدام زنان و تعرض به آنان به بهانه بی‌حجابی، هم نشانه ترس رژیم است و هم کشتار سیستماتیک زنان! بهمین دلیل است که روحانیون نماینده‌ی ولایت فقیه، در مساجد فتوای زن‌ستیزانه صادر می‌کنند و آنان حتی انسان نمی‌پندارند. چنین افرادی که صاحب ذهنیتی پوسیده و واپسگرا هستند، این حق را به خود می‌دهند که به زنان توهین نمایند. چون خودشان از همه‌ی فضائل اخلاقی و انسانی بدورند. زن بودن در ایران و در عین حال سیاستمداربودن جرم است و هزینه‌ی سنگینی می‌طلبد، چون زندانیان سیاسی بر هویت خویش اصرارمی‌ورزند و بیشترین هزینه را می‌پردازند. زنانی که به حفاظت از جان خویش پرداختند نیز قربانی شدند!

زنان در همه‌ی عرصه‌های زندگی، با ذهنیت متجاوزگر روبرو می‌شوند، صدها زن در ایران، به دلیل دفاع از خود در برابر مردان متجاوز به اعدام محکوم شدند. 9 زن در سال 2022 اعدام شدند که سه تن از آن‌ها در عرض یک هفته، به دلیل کشته‌شدن همسران‌شان، اعدام شدند، در میان آن‌ها زنی وجود داشت که خودش قربانی کودک‌همسری بود و در سن 16 سالگی ازدواج نموده بود. بر اساس برخی منابع تنها در مابین سال‌های 2000 تا 2022، 233 زن اعدام شده‌اند. با توجه به اسناد 106 مورد در ارتباط با قتل بوده و 96 زن دیگر معتاد به ماده‌ی مخدر! همانطور که می‌دانیم طبق قوانین و شریعت در ایران، پدر و خانواده‌ی پدری سرپرستند و صاحب تام‌الاختیار دختر خانواده و تصمیم‌گیرنده درباره‌ی ازدواج‌شان هستند. از آن جهت که زنان در خانواده، جامعه و نظام حق برخورداری از اتخاذ تصمیم را ندارند، در همه‌ی عرصه‌های زندگی مردان به جای آنان تصمیم می‌گیرند، بنابراین آنان بیشتر با خشونت مواجه هستند! چنین زنانی که روزانه با انواع خشونت دست و پنجه نرم می‌کنند، نمی‌توانند طلاق بگیرند، زیرا مسئولین دادگاه همه مردسالارند و از مردان دفاع می‌کنند. بهمین دلیل برخی از زنان به جرم کشتن همسران خود اعدام می‌شوند، اما سالانه تعداد زیادی از زنان توسط مردان کشته می‌شوند که علی‌رغم این نه تنها هیچ مردی مجازات نمی‌شود، بلکه پاداش هم می‌گیرند، زیرا که خودشان نماینده‌ی این سیستم هستند. بارها زنانی که توسط دهها نفر مورد تجاوز قرارگرفته‌اند، نه تنها حمایت نشده‌اند، بلکه شاید اعدام نیز گشته‌اند. مثلا دختری 16 ساله به نام «عاطفه ساحله» در سال 2004 مورد تجاوز چند مرد قرار گرفت ولی به دلیل اعتراف به رابطه‌ی جنسی خارج از ازدواج با چند مرد اعدام گشت. در عین حال زنان دیگری مانند ریحانه جباری و صدها زن دیگر که در همین رابطه جان خود را از دست دادند، نمونه‌های مشهود و بارز هستند.

البته زنان با مبارزه‌ی خود در تمام عرصه‌ها نشان دادند که زندگی دموکراتیک و آزاد تنها با پیشاهنگی زنان ممکن است. رژیم به خوبی می‌داند که اگر در ایران تغییری صورت گیرد، بدست زنان خواهدبود، چرا که بر نیروی تغییر و تحول آن‌ها واقف است. لازم به ذکر است که اگر زنان دارای پتانسیل نمی‌بودند، رژیم تا بدین حد هجوم نمی‌کرد. چون آنها را مرده‌ی متحرک می‌پنداشت. حال، زنان نیرومندند و می‌توانند پایه‌های رژیم را به لرزه درآورند. نهادهای حاکمیت نیز در هراسند و می‌خواهند از طریق اعدام و دستگیری آن‌ها را به سکوت وادارند. کماکان مسئله‌ی مهم این است که زنان آگاهانه مبارزه کنند و نگذارند که مطالبات‌شان نادیده گرفته شود. لازم است برای حقوق طبیعی خویش بجگند و تغییرات بنیادین ایجاد کنند. اجازه ندهند که هیچ نیروی اقتدارگرایی از نیروی‌شان سوء‌استفاده کند. درطول این سال ها مشاهده نمودیم که خلق بخوبی این پیام را به مرکز اقتدار داده است و بارها گفته «نه شیخ می‌خوایم نه شاه، دیگه تموم ماجرا!» حال دیگر زنان و سایر اقشار جامعه بر نیروی خویش واقفند، لازم است تنها خویش را بخوبی سازماندهی کنند و متحد گردند. لازم است به این مساله توجه داشته باشیم که برای رسیدن به هدفمان که همانا آزادی است از هر لحاظ برای بدیل‌های گوناگون خویش را آماده سازیم! برای به ثمر نشاندن انقلاب خلق‌ها، سازماندهی امری مهم و غیرقابل انکار است! در همین راستا، جستجوی جایگزینی صحیح برای ایجاد حیاتی آزاد، از فاکتورهای مهم رسیدن به آن است.



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

🔹تصاویر ویدیویی سنگرسازی نظامیان بارزانی برای ارتش ترکیه در خاک کوردستان

🔻تصاویر تازه‌ای از همکاری پ.د.ک با اشغالگران منتشر شدند که در آن نظامیان تحت فرمان مسعود بارزانی در حال ساختن سنگر و احداث جاده برای ارتش غاصب ترک هستند.

بیشتر بخوانید ...

🌍 https://bit.ly/3BAzDtv

وبسایت | تلگرام | اینستاگرام | فیسبوک | توئیتر | ارتباط با ما

🆔 @anfpersian

🔻زەینەب خۆراسان: ڕژیمی ئێران پشتیوانی لە هەراسانکردن و کوشتاری ژنان دەکات

🔹میوانی ئەم هەفتەی بەرنامەی ڕاڤینی ئاریەن تیڤی زەینەب خۆراسان ئەندامی دەستەی بەڕێوەبەری کۆدار بوو. مژارێکی سەرەکیی بەرنامەکەش هێرش و گوشارەکانی ڕژیمی ئێران لە سەر ژنان و زیهنییەتی پیاوسالاری کۆمەڵگە بوو.


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

بەیادی شلێر ڕەسوڵی
ئەو ژنەی بووە قوربانی شەهوەتی نێر سالاری

🆔 @GozarDemocratic‌

بەرنامەی رادیۆ #دەنگی_شیلان بە بەشداری هەڤاڵ #زیلان_ڤەژین - هاوسەرۆکی پژاک

مژاری بەرنامە: رەوشی سەر سەرۆکایەتی و گۆشەگیری کە لە شەخسی ڕیبەر ئاپۆ دا لە سەر تەوای گەل بەڕیوە دەچێت. هەروەها رەوشی ژنان لە رۆژهەڵاتی کوردستان و ئێران


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

اعدام کسب و کار من است!

✍ بیستون مختاری



🆔 @GozarDemocratic‌

اعدام کسب و کار من است!

✍ بیستون مختاری


اعدام یکی از مجازات‌های ناپسند در هر جامعەای می‌باشد که در دنیای امروز برای جلوگیری از آن قوانین مختلفی وضع و اعمال شده تا شاهد کاهش نرخ اعدامها باشیم. اعدام پیامدهای بسیار بد و جبران‌ناپذیری برای خانواده فرد اعدامی دربردارد آن‌هم بدون آنکه اعضای خانواده نقشی در جرم ارتکابی فرد اعدام شده، داشته باشند.

حق زندگی یکی از اساسی‌ترین حقوق افراد است و هیچ‌کس حق ندارد جان کسی را بگیرد. در یک نظام حقوقی عادلانه در بدترین حالت، حکم اعدام برای مرتکبان جنایت قتل صادر می‌شود. اما اگر کشتن غلط است و قاتل باید مجازات شود، چگونه می‌توان برای مجازات آن هم مرتکب جرم شد؟ پس اگر کشتن غلط است، که هست، با کشتن، دولت نیز کە خود را نمایندە جامعە می‌بیند، در اینجا مرتکب جرم می‌شود.

اگر به دلایل ارتکاب جرم نگاه کنید به غیر از موارد استثنائی، کسی که مرتکب جرم شده از جانب خانواده و یا جامعه آسیب دیده، بنابراین مسئولیت این جرم فقط با مجرم نیست. همچنین فلسفه‌ی عدالت این است که با اعمال مجازات، افراد بتوانند به اشتباه خود پی ببرند، تغییر کنند و به دامان جامعه بازگردند. هم از نظر اخلاقی و هم از حیث جرم‌شناسی، معنی عدالت این است. اما جامعه با کشتن این افراد، امکان تغییر را از آنها سلب می‌نماید.

در مادّه‌ی سوم اعلامیه‌ی حقوق بشر نیز آمده است که نفس کشتن در هر شرایطی، نقض حق حیات انسان است.

اعدام باعث می‌شود تا حامی و پشتیبان خانواده از نظر روانی و امنیتی، نان‌آور خانواده (جدای از مشروعیت درآمد وی) و منبع کسب روزی یک خانواده از نظر اقتصادی و راهنمای خانواده در بعد اجتماعی و فرهنگی، از بین برود. اعدام آسیبهای جدی بر خانواده فرد اعدامی و در نهایت جامعه برجای می‌گذارد؛ این آسیب‌ها شامل: گرایش به ارتکاب بزه، افت وضعیت تحصیلی و ترک تحصیل، گرایش به استعمال مواد مخدر و الکل و قدم نهادن در راە بی‌اخلاقی بوده و این موارد تنها چند نمونه از آثار وخیمی است که اعمال این مجازات بر خانواده فرد اعدامی برجای می‌گذارد.

فقدان حمایت کافی از خانواده در جوانب مختلف، محکوم و رهاکردن خانواده در مشکلاتی عمیق و دایمی، خود موجب شکل‌گیری صدها پدیده شوم اجتماعی و نیز گرایش اعضای خانواده به ارتکاب جرایم می‌شود که در نهایت این جامعه است که تاوان آن را می‌پردازد.

هزینه‌ای که جامعه در قبال حذف یک فرد می‌‌پردازد به مراتب بالاتر و وسیع‌‌تر از اهداف بازدارندگی اعدام است. گسیختگی خانواده‌های اعدامی نه تنها همه افراد خانواده را در معرض شدیدترین آسیب‌های اجتماعی قرار می‌‌دهد، بلکه مبدأ و مرکز ثقل رسیدن آسیب به دیگر بخش‌های جامعه نیز هست. اعدام بر خانوادۀ محکومٌ علیه هیچگاه بازتابی مثبت دربرنداشته و دربرگیرنده‌ی نگرانیها و بازخوردهای منفی این مجازات بوده است. بازتاب منفی اعمال این مجازات، تا مدت‌ها به اعضاء خانواده‌هایی که یکی از افراد آنها اعدام شده، برمی‌گردد بدون ‌آنکه هیچ نقشی در جرم ارتکابی فرد اعدام شده، داشته باشند. با وجود آثار گسترده‌ی منفی و عمیقی که اعدام بر بازماندگان برجای‌می‌گذارد، ثاثیر مجازات اعدام بر گرایش اعضاء خانواده‌ی فرد اعدام شده به سمت بزهکاری و رفتارهای منحرفانه دیگری نیز غیرقابل‌انکار است.

مجازاتی که فی‌نفسه، تر و خشک را می‌سوزاند و قانونگذار پاسخ در خور بدان نمی‌‌دهد، علاوه بر تاثیرات جبران‌ناپذیری که در زمینه‌های روحی و روانی، وضعیت اقتصادی و … برجای می‌گذارد، سبب گرایش بازماندگان فرد اعدامی به ارتکاب جرایم و رفتارهای منحرفانه گشته که به سبب بالابودن آمار اجرای این مجازات‌ها و تعداد خانواده‌ها و افراد مبتلا، بررسی و نگاهی عمیق به واکنش‌ها و اعمال و رفتار و معضلات اعضاء این قبیل خانواده‌ها لازم می‌گردد.

و اما مقولە اعدام در رژیم اعدام!

پیشتر نهادهای حقوق‌بشری بین‌المللی اعلام کرده‌اند که نظام ولایی در ایران نسبت به جمعیت خود بیشترین میزان اعدام در دنیا را دارد.

سازمان حقوق بشر ایران نیز اعلام کرده که آمار اعدام در ایران هرسالە در مقایسه با دوره زمانی مشابه سال گذشته، بیش از دو برابر می‌شود. زیرا ایران از مجازات اعدام به عنوان یک «ابزار سیاسی» استفاده می‌کند.

برآوردها و گزارش‌ها از میزان اعدام در ایران در حالی است که درباره بخشی از موارد اعدام در ایران اطلاع‌رسانی نمی‌شود و به صورت مخفیانه اجرامی‌شوند.

متاسفانه در ايران، چه در دورە پهلوی و چه در نظام ولایی، فعالان سياسی هميشه در معرض احکام سنگين از جمله اعدام بودەاند.

بدون ترديد، وقتی خشونت افزايش يابد، در ظاهر، موج اعتراضات يا ابعاد فعاليت‌ها کاهش پيدا می‌کند، اما وقتی مشکلات اجتماعی و آنچه فعالان سياسی را به فعاليت وامی‌دارد، همچنان زنده و پويا حتی بيش از گذشته وجود دارند، امکان ندارد جلوی فعاليت سياسی گرفته شود؛ زیرا اين يک مسئله آرمانی است.

مسئلەای که از تحليل سياسی- اجتماعی معينی نشأت گرفته است، با اعمال خشونت از بين رفتنی نيست. اینجا انسان‌ها ممکن است از بين بروند، ولی افکار، انديشه‌ها و آرمان‌های آنها از بين رفتنی نيست.

«انتقام، اعدام و جسم» کلیدواژەهایی هستند کە نظام ولایی در این سالها بر مردم ایران اعمال کردە و تاثیرات روحی و روانی بر جامعە را نادیدە گرفتە و کوشیدە از طریق اعدام به عنوان ارعاب اجتماعی و ایجاد نقش بازدارنده و پوشش ضعف‌های فراوان در زمینه‌های دموکراتیک، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و… استفادە کند. این در حالی است که تمام آمار‌ها جدا از مقولەهای سیاسی، در مباحث اجتماعی نیز خلاف موضوع را نشان دادە و آمار خشونت چه در کودکان و چه در زنان روز به روز در حال افزایش است.

زنانی که به اعدام محکوم می‌شوند، اغلب حتی حمایت والدین خود را از نیز دست می‌دهند، چون می‌خواهند «آبروی خانواده» حفظ شود. در این شرایط برخی از زنان همیشه قربانی خشونت باقی می‌مانند. برخی دیگر به فکر کشتن شوهران خود می‌افتند. برخی از این زنان اعتراف کردند که خودشان مرتکب قتل شده‌اند یا شخصی به آنها کمک کرده است. اما تقریباً همه آنها تأکید کردەاند که اگر راهی برای حمایت از آنها در برابر خشونتی که متحمل می‌شدند وجود داشت، مرتکب قتل نمی‌شدند.

آمارها دربارە کودکان نیز نشان می‌دهد کە ایران در ۲۰ سال گذشته ۶۶ درصد از کودکان محکوم‌شده در جهان را به بالای چوبه‌ی دار فرستاده است. به‌رغم شعارها در خصوص بعضی تغییرات مبنی بر مجازات‌های جایگزین اعدام برای کودکان، این اصلاحات شامل جرائم موجب حدود و قصاص نمی‌شود و کودکان همچنان به خاطر جرائمی همچون قتل، تجاوز و لواط اعدام می‌شوند. ایران در ۳۰ سال گذشته بزرگ‌ترین کشور مجری اعدام‌ «کودکان مجرم» بوده است و در حال حاضر تنها کشور در جهان است که حکم اعدام کودکان مجرم را صادر و اجرا می‌کند.

امروزە بسیاری در ایران و خصوصا شرق کوردستان آن توحش و ترس و فضای غیرانسانی را که بر گرده‌ی اعدام‌ها سوار و بر فضای زندگی ما حاکم شد، تجربه کرده‌اند؛ آن خشونت لجام‌گسیخته‌ که حق آزادی و کرامت را از انسان‌ها گرفت و جان انسان را بی‌مقدار کرد. کسی که چنین دورانی را تجربه کرده، بدیهی‌ست که با اعدام مخالف باشد، بدیهی‌ست کە اعدام ادامه‌ی خشونت است، نه پایان‌دادن به آن. و اگر علت و معلولی در کار باشد، این نفس خشونت است که باید انگیزه‌ای برای لغو مجازات اعدام باشد.

با اعدام نه خشونت از بین می‌رود و نه عدالت برقرار می‌شود، مگر این که چنانچە نظام ولایی معتقد است، اعدام با خشونت و انتقام عجین گشته و نوعی عدالت است!

اعدام به‌خودی خود و به هر دلیل و در مورد هر کس که اجرا شود، عملی غیرانسانی و محکوم است؛ خاصه اگر به منظور ایجاد وحشت و قفل‌زدن بر دهان مردم انجام شود. اعدام در ایران فقط یک روش غیرانسانی برای مجازات نیست بلکه در عین حال ابزاری است برای جلوگیری از آزادی بیان و دیگر آزادی‌های اجتماعی و سیاسی‌؛ به این معنا مخالفت با اعدام و منع آن در جامعه نه تنها انسانیت را به اصلش بازمی‌گرداند بلکه دفاع از آزادی نیز هست.

در این بین پروژه‌ی اعدام دگراندیشان و فعالین سیاسی خلق‌های ایران را نباید صرفا امنیتی قلمداد کرد. بایستی رویکرد حذفی، مستبدانه و غیرانسانی رژیم ایران و پروژه‌ی اعدام را در چارچوب تفکر دیگری‌ساز، دشمن‌ساز و از میان بردن فیزیکی غیریت‌پندارانه‌ای که رژیم سالهاست بدان دامن می‌زند ارزیابی نمود.

اکنون بر همگان واضح و مبرهن است که سیاست‌های جزم‌اندیشانه و متحجرانه‌ی حکومت اسلامی که این‌همانی شدیدی با تفتیش عقاید قرون وسطایی دارد، به لحاظ کارکردی و اثربخشی تاثیر خود را از دست داده‌اند. خودآگاهی و اعتراضات دامن‌گستر و مستمر خلق‌های ایران نشان از آن دارد که سیاستهای مبتنی بر ایجاد رعب و ترس و حکمرانی بر این اساس رنگ باخته‌اند. بدون شک لازمه‌ی گذار از وضعیت موجود نه اصرار بر سیاست‌های سلبی و حذفی بلکه در پیش گرفتن تغییرات بنیادین دموکراتیک می‌باشد.

چندی قبل نیز حزب حیات آزاد کوردستان و جامعە دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان، با در نظر گرفتن تمامی جوانب، تاثیرات و پیامدهای روحی و روانی اعدام بر جامعە را با راە‌اندازی کارزار و کمپین گستردەای در ایران و شرق کوردستان با شعار “نە بە اعدام و آری بە دموکراسی”، تشریح کردند.

پژاک و کودار در این کارزار مشترک تاکید نمودند کە برای پایان‌دادن به سیاست وحشیانه اعدام که یکی از ارکان اصلی نظام ایران را تشکیل می‌دهد به همبستگی و اتحاد گسترده در میان تمام آزادیخواهان و طیف‌های مختلف اجتماعی نیاز هست. از همین‌رو این کارزار را گامی مهم در جهت همگرایی همه خلق‌های ستمدیده و مطالبه‌گر ایران و کوردستان دانستە تا بتوانند از طریق آن دشمنان خلق را وادار به عقب‌نشینی از سیاست‌های سرکوبگرانه خود نمایند.

برای پایان‌دادن به سیاست وحشیانه اعدام که یکی از ارکان اصلی نظام ایران را تشکیل می‌دهد به همبستگی و اتحادی گسترده در میان تمام آزادیخواهان و طیف‌های مختلف اجتماعی نیاز هست. از همین‌رو این کارزار گامی مهم در جهت همگرایی همه خلق‌های ستمدیده و مطالبه‌گر ایران و کوردستان بودە تا از طریق آن دشمنان خلق وادار به عقب‌نشینی از سیاست‌های سرکوبگرانه خود گردند.

بی‌شک برای گذار از دیکتاتوری و استبداد کنونی و رسیدن به ایران و کوردستانی آزاد و دمکراتیک پایان دادن به سیاست وحشیانه‌ و ضدّانسانی اعدام امری ضروری و حیاتی است. از همین‌رو عموم جامعه‌ی ایران و خلق‌ کورد در شرق کوردستان به ویژه زنان و جوانان باید به مشارکت در این کارزار و حمایت فعالانه از آن، دست زنند.

در پایان بە امید نابودی تمام دولت‌ملت‌هایی کە مجازات اعدام را ضامن بقای خود دانستە و با یادی از تمامی سربەداران راە آزادی و برابری انسان، یادآور می‌شویم که:

«انسان» نیز مانند سایر جانداران دشمنانی دارد، که گذار او از دیار بدوی بهیمیّت بە چکاد انسانیت به وادی «شرف کهکشان» را سبوعانه تاب نمی‌آورند.

لیکن آشکارا می‌دانیم آن کس که در شاهراە تاریخ با پای برهنه معبرهایی از خنجر و برادەی الماس را افتان و خیزان فلات بە فلات، پیموده و دیگر بار و دیگر بار با رخسارەای خونین، اما گردن فراخ از آستانەی طلوع می گذرد، باز هم اوست.

باز همان «انسان» است.

کە برمی‌خیزد، می‌اندیشد و می‌خروشد به سان رعد و گام در آن شاهراە می‌گذارد به سان تندر …

تا ابدیت جاودان، تا خلوتگه خورشید…



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌