هونەرمەندانی ئێران و ڕۆژهەڵات پێویستە ببنە دەنگ و ڕەنگی گەلەکەیان


🆔 @GozarDemocratic‌

هونەرمەندانی ئێران و ڕۆژهەڵات پێویستە ببنە دەنگ و ڕەنگی گەلەکەیان


ڕژێمی داگیرکەری ئێران، هاوتەریب لەگەڵ ناکارامەیی و دۆڕانی یەک لە دوای یەکی سیاستە خارجییەکانی، لە ئاستی ناوخۆی ئێران و ڕۆژهەڵاتی کوردستانیشدا قەیران بە دوای قەیرانی بە دوای خۆیدا خولقاندووە و دۆخێکی هێناوەتە ئاراوە کە ژیان و گوزەرانی لە گەلانی ئێران تاڵ کردووە، بەو بۆنەشەوە ڕۆژانە سەرجەم چین و توێژەکانی کۆمەڵگای ئێران لە شەقامەکانن و ناڕەزایەتی لە بەرامبەر سیاسەتی برسی کردن، چەوسانەوە و نادادپەروەری دەردەبڕن.ڕژیمی سەرکوتکاری کۆماری ئیسلامی ئێرانیش وەک پیشەی هەمیشەیی خۆی بەجێگەی گوێگرتن لە داواکاری خەڵک و چین و توێژەکانی کۆمەڵگای ئێران بە مەبەستی ترساندن و تۆقاندنی خەڵک دەستی بە دەستگیرکردنی چالاکوانان و کەسانی دیاری ڕۆژهەڵاتی کوردستان و ئێران کردووە و بەو شێوازە لە هەوڵدایە گەلانی ئێران لە داواکارییەکانیان پاشگەز بکاتەوە و درێژە بە سیاستەکانی خۆی بدات.

لە ماوەی ڕابردوودا لە سەرتاسەری ئێران و ڕۆژهەڵاتی کوردستان، گۆڕەپانی چاند و هونەر وەک سەکۆییەکی ڕاشکاو بووە بۆ خستنە ڕووی ڕاستی دۆخی کۆمەڵگا و سیاستەکانی ڕژێمی داگیرکەری ئێڕان، هەر بەو بۆنەشەوە گۆڕەپانی چاند و هونەر بەردەوام لە بەردەم پەلامارە داپلۆسێنەرەکانی ڕژێمدا بووە و لەو چوارچێوەشدا کەسانی هونەرمەند بەردەوام یان ناچارکراون کە ئێران و ڕۆژهەڵاتی کوردستان بەجێ بهێڵن و ڕوو لە هەندەران بکەن یان بە گرتن و سەپاندنی سزا بەسەریاندا هەوڵیانداوە بێدەنگیان بکەن و ڕەوانەی زیندانیان بکەن.لەو پێناوەشدا ڕژێم لە بەردەم ئەو هونەرمەند و بەرهەمە هونەرییانەی کە خزمەتی بە چاندی ئازادیخوازی، پێکەوەژیان، ئازادی ژن و دادپەروەری کردبێت هەمیشە بووەتە کۆسپ و بە پێچەوانەی ئەو کەس و بەرهەمانە بە بڕەودان بە هونەرێک کە خزمەت بە سیاستی دەسەڵاتداری خۆی بکات هەوڵی داوە درێژە بە سیاستە نەگریسەکانی خۆی بدات.

لە ماوەی ڕابردوودا دوابەدوای ئەوەی کە بۆ پشتیوانی لە چینی برسی و چەوساوە لە ئێران و ڕۆژهەڵاتی کوردستاندا هەڵمەتێک بە ناوی ” چەکەکەت دابنێ” دەستی پێکردووە و داوا لە چەکدارانی ڕژێم دەکرێت کە ڕووبەڕووی گەل نەوەستنەوە، چەکەکانیان دابنێنن و بێنە ڕیزی گەلەوە، بەو بۆنەشەوە کۆمەڵێک هونەرمەندانی دیاری ئێرانی وەکوو ‘مەحەمەد ڕەسووڵۆف’، ‘موستەفا ئال ئەحمەد’ و ” جەعفەر پەناهی” کە بەشدارییان لەو کەمپینەدا کردبوو لە لایەن ڕژێمی داگیرکەری ئێرانەوە دەستوەسەر و بێ سەرووشوێن کراون، ماوەی پێش ئەوەش دوو ژنە سینەماکاری دیکەش دەستوەسەر کرابوون، ئەم کردەوانەی ڕژێم هاوتەریب لەگەڵ پێداگریی لەسەر سیاستە شکستخواردووەکانی خۆی سەلمێنەری ئەوەیە کە هونەر گۆڕەپانێکە کە دەتوانێت چۆک بە ڕژێمی داگیرکەری ئێران دابدات و هونەرمەندان هێشتا بە تەواوەتی دەستەمۆی ڕژێمی داگیرکەر نەبوونە و لە خزمەتی گەل و چاندی کۆمەڵگاکەیاندان.

هەر بەو بۆنەشەوە ناوەندی چاندی بیستوون وەها ڕاڤەی ئەم دۆخە دەکات کە ئەمڕۆکە ئەگەر هەر هونەرمەندێک بە هەڵوێست و هونەری خۆی نەتوانێت ببێتە ئاوێنەیەک بۆ دۆخ، دەنگ و رەنگی کۆمەڵگاکەی ئەوا بێگومان ناتوانرێت پێناسەی هونەر بۆ ئەو بەرهەمانە و هونەرمەندیش بۆ ئەو کەسانە بکرێت، هەر بۆیە ئێستاکە لە هەمووان زیاتر ئەرک و بەر پرسیارەتی دەکەوێتە سەر شانی سەرجەم هۆنەرمەندانی ئێران و ڕۆژهەڵاتی کوردستان کە ببنە دەنگ و ڕەنگی کۆمەڵگاکەی خۆیان و دەنگی خۆیان بخەنە پاڵ دەنگی ڕەسووڵۆف، ئال ئەحمەد و پەناهییەکان و بەو شێوازە ڕژێم ناچاربکەن کە واز لە سیاسەتی برسیکردن، زوڵم و نادادپەروەری بەسەر گەلانی ئێراندا بهێنێت وبەرەو دیموکراسیەت هانی بدەن.

ناوەندی چاندی بیستوون

29-07-2020



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

شنگال و ایزدیان، امانتی هستند در دست خلق‌کورد


بیانیه مشترک پژاک و کودار



🆔 @GozarDemocratic‌

شنگال و ایزدیان، امانتی هستند در دست خلق‌کورد


بیانیه مشترک پژاک و کودار



آزادی ایزدیان شنگال و خودمدیریتی خلقمان در آن خطه، در قرن حاضر از جمله دَین‌های بزرگ بر گردن همه خلق‌‌کورد و جنبش آزادیخواهی است. به نام «حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)» و «جامعه دمکراتیک و آزاد شرق کوردستان(کودار)» در 8‌امین سالگرد قتل‌عام شنگال، ضمن محکوم‌کردن حملات داعش و حامیان قتل‌عام‌گر آن، حمایت کامل خود از خودمدیریتی شنگال و خلق آن را اعلام می‌داریم. شنگال و ایزدیان، امانتی هستند در دست خلق‌کورد.

حمله داعش به شنگال به موازات خیانت حزب دمکرات کردستان(پ.د.ک) با رهاکردن خلق بی‌دفاع ایزدی و فرار از شنگال و نیز حمایت‌های دولت و ارتش اشغالگر ترکیه از آن حملات و قتل‌عام خونبار در کنار سکوت ضدانسانی قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای، موجبات 73امین قتل‌عام تاریخی ایزدیان را فراهم آورد.

خلق ایزدی در شنگال در طول تاریخ به هیچ خلق و کشوری کوچک‌ترین آسیبی نرسانده و در اوج مظلومیت تنها درصدد محافظت از موجودیت خویش در مقابل قتل‌عام‌گران برآمده و با هیچ دین، مذهب و خلقی ستیزه‌گری نکرده. خلقمان در آن خطه حقیقتا نماد هویت تاریخی خلق کورد و حافظ برحق فرهنگ هزاران ساله‌ای است که اجازه نداده از میان برود. نقش خلق شنگال و باورداشت ایزدی در حفظ موجودیت خلق کورد تا به امروز بزرگ و انکارناپذیر است.

حمله به شنگال و سوق‌دهی داعش و پشتیبانی از آن گروه تروریست از سوی «جمهوری ژینوساید» ترکیه با برنامه‌ریزی قبلی و با آگاهی حزب پ.د.ک انجام شد. امروز شنگال در محاصره آن حزب و حکومت مرکزی عراق با حمایت‌های ترکیه فاشیستی قرار دارد و بخش بزرگی از ایزدیان در کمپ‌های تحت کنترل حزب پ.د.ک در استان‌های دهوک و هولیر به گروگان گرفته‌شده‌اند. کماکان تهدیدها و حملات خطرآفرین بزرگ دیگر در راستای اشغال مجدد و قتل‌عام‌های بزرگتر از جانب ترکیه، پ.د.ک و همدستان منطقه‌ای آنها ادامه دارد.

جنبش آزادیخواهی کورد و نیروی گریلای آن با تمام توان، فدائیانه از قتل‌عام و پاکسازی کامل جلوگیری کردند و امروز درسایه جانفشانی هزاران شهید از هر چهاربخش کوردستان، خودمدیریتی دمکراتیک شنگال حاصل گشته است. این دستاورد بزرگ از آن خلقمان در هر چهاربخش کردستان است و باید مورد محافظت قرارگیرد. چه‌بسا جنبش آزادی در شرق کردستان هم در محافظت از شنگال و خلق ایزدی سهم دارد. «یگان‌های مدافع شرق کردستان (ی.ر.ک)» و «نیروی مدافع زنان (ه.پ.ژ)» در روز 9 سپتامبر 2014 به منظور دفاع از خلق کورد در کوهستان شنگال واحدهایی از نیروهای خود را به آن کوهستان اعزام کردند و در بهره‌مندی از کرامت دفاع از خلق‌ و میهن سهیم گشتند. امروز نیز جنبش آزادیخواهی شرق کردستان با تمام توان و در راستای آزادی خلق‌ کورد و خلق‌های منطقه همچنان پشتیبان خلق شنگال و خودمدیریتی دمکراتیک و برحق آن است. بی‌شک آن دستاورد از آن خلق‌های تحت‌ستم بویژه خلق کورد می‌باشد و وظیفه محافظت از آن نیز بر عهده همگان است. شنگال و خودمدیریتی آن نماد بقا یا نابودی موجودیت و اراده‌مندی خلق‌های منطقه خاورمیانه است. پیروزی و بقای آن نماد ارزشمند به معنای آزادی، و فروپاشی آن به معنای محروم‌کردن همه خلق‌های منطقه از آزادی و دمکراسی و اراده‌مندی برای دهها سال دیگر خواهدبود. امروز تمامی توطئه‌ها علیه شنگال با سناریوهای چندجانبه برخی قدرت‌ها و با محاسبات پیشین انجام می‌گیرد. آینده شفاف عراق و اقلیم جنوب کردستان به آزادی خلق شنگال و خودمدیریتی دمکراتیک آن بستگی دارد. تلنبار شدن بحران‌ها و خطرات جنگ داخلی در عراق یک خطر بزرگ دیگر علیه شنگال محاصره‌شده محسوب می‌گردد. ترکیه نیز آتش‌بیار معرکه شده و خطر را بزرگ‌تر ساخته.

همچو «حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)» و «جامعه دمکراتیک و آزاد شرق کردستان(کودار)» ضمن محکوم‌کردن قتل‌عام شنگال و عاملان آن، حمایت کامل خود از خودمدیریتی دمکراتیک آن را اعلام می‌داریم. یاد همه شهدای بزرگ از جمله شهید زکی‌ها و دلگش‌‌ها که به توصیه‌های رهبر آپو برای دفاع از خلق ایزدی و شنگال عمل کردند، همیشه زنده است. از همه خلق‌ها و باورداشت‌ها دعوت بعمل می‌آوریم که ضمن حمایت از شنگال و خلق آن، اتحاد و همبستگی تاریخی را تحقق بخشند. خلق‌ شنگال تنها با اتکای بر نیروی دفاع مشروع خویش و خودمدیریتی دمکراتیک محلی می‌تواند از موجودیتش حفاظت بعمل آورد. رهاکردن اراده‌ سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به دست بیگانگان و تنها گذاشتن خلقمان در شنگال، خطر علیه همه خلق‌های منطقه را تقویت خواهد کرد. چه‌بسا خودمدیریتی شنگال به اندازه خودمدیریتی روژاوا و شمال سوریه برای کردستان و خاورمیانه حایز اهمیت حیاتی می‌باشد. حاشاکردن از آن و خصومت‌ورزی‌های دامنه‌دار صدهاسال گذشته تنها به سناریوی ژینوساید اشغالگرانی چون ترکیه خدمت خواهد کرد.

همچنین سلب اراده خودمدیریتی شنگال به معنای به عقب‌انداختن آزادی خلق کورد هر چهاربخش کردستان و سلب پیشاهنگی از خلقمان برای خلق‌های منطقه در پروسه آزادیخواهی و دمکراسی‌طلبی تلقی‌می‌گردد. هر سناریوی توطئه‌آمیز علیه شنگال، تکمیل کردن قتل‌عام‌گری داعش و ترکیه محسوب خواهدشد. لذا گذشته از محاکمه عاملان قتل‌عام، بر خلق کورد و آزادیخواهان است که از موجودیت شنگال بعنوان نماد خودمدیریتی خلق‌های کردستان و خاورمیانه دفاع نمایند.

حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)

جامعه دمکراتیک و آزاد شرق کردستان(کودار)



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

💢ئەمڕۆ ڕێکەوتی شەهیدبوونی دوو تێکۆشەری ڕۆژهەڵاتی کوردستانە کە لە دوو کات و ساتی جیاوازدا گیانیان لەپێناو ئازادیی گەلەکەیان، خاکەکەیان و بەهاکانی مرۆڤایەتیی بەخت کردووە. دووی ئاگۆست سێیەمین ساڵڕۆژی گیانبەختکردنی گەریلای ئازادی زاگرۆس بەرزەوان و چواردەیەمین ساڕۆژی شەهیدبوونی گەریلای شۆڕشگێر مەلا ڕەسووڵ نوورییە.

@aryentvnews

‍ بێکەس کەڵە شاعێرێک کە بۆ گەلەکەی ژیا

ئەمڕۆ نۆ ساڵ بەسەر ماڵئاوایی هەتا هەتایی کەڵە شاعێری گەلەکەمان، شێرکۆ بێکەس تێدەپەڕێت.بێکەس یەک لەو هونەرمەند و ئەدیبانەی کوردستان بوو کە بە هونەری هەڵبەستی خۆی ببووە هاوار، دەنگ و ڕەنگی ئەو ڕووداو و بەسەرهاتانەی کە بەسەر گەلی کورددا دەهات و لە کوردستان دەقەومین.بێکەس بە هەڵبەستەکانی خۆی ئەو سنوورە دەستکردانەی کە داگیرکەران لە سەر جەستەی کوردستان دایانڕێژابوو، هەڵوەشاندبووەوە و لە کاتێکدا دەبووە حەمە بچکوولی بۆیاغچی لە ڕۆژئاوای کوردستان، لە هامان کاتیشدا دەبووە شەپۆلێکی گۆلی وان، چوار چرای مەهاباد و زامی ئەنفاڵ و هەڵەبجە لە باشووری کوردستان، هەر بۆیە بێکەس زیاتر لە شاعێرێک، کەسایەتییەکی ئەدیبی نەتەوەیی بوو بۆ کوردان.

شێرکۆ بێکەس بە درێژایی تەمەنی خۆی بەرهەم لە دوای بەرهەمی ئەدەبی بۆ خزمەت بە وێژەی کوردی بەرهەم هێناوە و لەو پێناوەشدا شاکاری ئەدەبی خولقاندووە.بەرهەمە شێعرییەکانی بێکەس، لێوانلێون لە نیشتمان دۆستی و لەو پێناوەشدا هەڵبەستەکانی ببوونە ئاوێنەیەک بۆ ڕووماڵی ئێش و ژانی گەلەکەی و مایندەکردنی ئەو بەسەرهاتانەی کە بەسەر گەلی کوردا هاتووە لە یادگای نەوەکانی پێشەڕۆژدا. بێکەس یەک لەو شاعێرانەی کوردە کە بە بەرهەمەکانی خۆی هاوکات لەگەڵ پرسە نیشتمانییەکان گەورەترین خزمەتی بە دۆخی ژن لە ناو کۆمەڵگای کوردیدا و یەکسانی ژن و پیاو کردووە، هەڵبەستەکانی شێرکۆ بێکەس ببوونە زریکەیەک لە هاواری ژنان لە ناو کۆمەڵگای کوردیدا.هاوتەریب لەگەڵ ئەمانەشدا لە دژی ستەمکاران و دەسەڵاتداران بەردەوام لە ململانێدا بوو و هەڵبەستەکانی ببوونە هاواری چینی بندەست و چەوساوە.

ئەگەرچی ساڵیادی کۆچی دوایی شێرکۆ بێکەس هاوکاتە لەگەڵ ساڵیادی کۆمەڵکوژی ئێزدییەکان، بە دڵنیاییەوە گەر بێکەس بمایا ئەوا زامی ئێزدییەکان و ئەو مەرگەساتەی کە لە لایەن پەدەکەوە بەسەریاندا هێنرا، ئەوا بە قەڵەمی خۆی هاوار و بەسەرهاتی ئێزدییەکانی لەسەر چیای شەنگال هەڵدەکۆڵی و بۆ مێژووی دەهێشتەوە.بەداخەوە تەمەنی بەشی هێنانە زمانی ئەو ژانەی نیشتمانی نەکرد.هەر بۆیە لە نۆهەمین ساڵیادی ماڵئاوایی هەتا هەتایی ئەم کەڵە شاعێرەی نیشتمانەکەماندا سەری ڕێز و نەوازش لەبەردەم ئەم ئەدیبە ناودارەی کورددا دادەنوێنین و وەکوو ناوەندی چاندی بیستوون بەڵێنی ئەوە دەدەین کە لە بواری هونەری و وێژەییەوە ببینە دەنگ و ڕەنگی گەلەکەمان و درێژەپێدەری ڕێگە و ڕێبازی شێرکۆەکان و هونەرمەندان و ئەدیبانی هاوشێوەی ئەو بین.

ناوەندی چاندی بیستوون

03-08-2022


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

🔹شنگال با خون ۳۶۳ گریلا و شروان از پاکسازی نجات یافت

🔻روز سوم آگوست هر سال خاطره‌ی تلخی در فکر و ذهن ایزدی‌ها و جامعه‌ی بشری است. در این روز سرنوشت هزاران خانواده‌ی ایزدی به دست تقدیر نامشخص سپرده شد و مانند شکاری در مقابل وحشی‌ترین سازمان تروریستی قرار گرفتند.

بیشتر بخوانید ...

🌍 https://bit.ly/3oRIY9e

وبسایت | تلگرام | اینستاگرام | توئیتر | ارتباط با ما

‍ شهید لشکر دلبرین، جوانی جسور و جنگاوری آپویی بود


امروز سومین سالروز شهادت گریلای یگان‌های مدافع شرق کُردستان (YRK)، پیمان جعفری با نام سازمانی «لشکر دلبرین» است که در سال ۲۰۱۹ در منطقه‌ی مریوان به کاروان شهدا ملحق شد. به همین مناسبت یاد و خاطره‌ی این شهید قهرمان و تمامی شهدای ماه آگوست را گرامی می‌داریم.

تاریخ جریان سیالی‌ست که سرچشمه در اراده‌ها داشته و نگارنده‌ی تاریخ آزادی خلق کورد نیز شهدا هستند. شهید نه افول و خاموشی جان، بلکه تبلور حقیقت است؛‌همان حقیقتی که با تداوم حیات جامعه همچنان زیستنی و ماندگار است. خلق کُرد به‌منظور رهایی از جور و ستم نظام‌های اشغالگر، چاره‌ای جز مقاومت و گسترش سطح مبارزه‌ علیه فاشیست‌های منطقه‌ای و جهانی نداشته و در این مسیر، بهترین و پاک‌ترین فرزندانش را فدا نموده است.

یکی از این فرزندان رشید و دلاور خلقمان، شهید پیمان جعفری با نام سازمانی «لشکر دلبرین» است که در سال 1999 در شهر سقز چشم به‌ جهان گشود. ایشان نیز همچون بسیاری از جوانان خلق کورد از همان اوان‌ جوانی وضعیت نابسامان جامعه، استبداد و سرکوب نظام‌های فاشیست و اشغالگر کُردستان را درک، و در راستای رهایی مردم و میهن‌، راه پُرافتخار و باشکوه مقاومت و مبارزه را درپیش گرفت. شهید لشکر جوانی سرشار از شور و شوق انقلابی بود که در سال ۲۰۱۶ به صفوف جنبش‌آزادی‌خواه خلق کورد پیوست. عشق و علاقه‌ی وافر ایشان به افکار و اندیشه‌های رهبر آپو و تلاش جهت عملی‌نمودن آن، سبب شد که در مدت کوتاهی پیشرفت‌ چشم‌گیری در عرصه‌های مختلف مبارزه کسب نماید. ایشان همواره بدون‌وقفه و با روحیه‌‌ی ایثارگری وظایف انقلابی و سازمانی را به‌نحوه‌‌احسن به انجام می‌رساند و در این راه نیز جانش را فدا نمود.

بار دیگر ضمن گرامیداشت یاد و خاطره‌ی شهید لشکر دلبرین و تمامی شهدای راه‌ آزادی، تجدید پیمان و عهد می‌بندیم که تا تحقق بخشیدن به آرمان و اهداف شهدا، به مقاومت و مبارزه ادامه دهیم؛ همچنین از تمامی آحاد خلقمان در شرق کُردستان و ایران، به‌ويژه جوانان می‌خواهیم که در این برهه‌ی حساس که یورش‌ و هجمه‌های وحشیانه‌ی رژيم‌های اشغالگر ایران و ترکیه علیه خلق و سرزمینمان شدت گرفته است، با مشارکت در ایستادگی و مبارزه‌ی برحق و باشکوه جنبش‌آپویی، یاد و خاطره‌ی شهدا را زنده‌ نگه‌داشته و راهشان را تدوام بخشند.

کمیته‌ی شهیدان حزب حیات آزاد کُردستان – پژاک

۵/۸/۲۰۲۲



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

هونەری گەریلا

پێشکەشتان بێت

#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

پژاک؛ ساختار، اهداف، ایدئولوژی و پارادایم


🆔 @GozarDemocratic‌

پژاک؛ ساختار، اهداف، ایدئولوژی و پارادایم




پژاک چه می‌خواهد؟

1- مقوله حزب و تحزب: مقوله حزب نزد پژاک بنا به مبانی و اصول ایدئولوژیک و پارادایمی مبتنی بر یک فلسفه و منطق خاص با تحزب معمول بین‌المللی تفاوت دارد. اصول سیاسی، اجتماعی، انسانی، اقتصادی، نظامی، محیط‌زیستی، اخلاقی و غیره از منظر ساختاری، شاکله یک حزب را معین می‌سازند که تاکنون در سطح جهانی مطابق معیارها و اصول ساختاری در کمتر حزبی ظهور کرده. بعبارتی همه احزاب بصورت ناقص‌الخلقه، اصول ساختاری را عملی نساخته‌اند. تحزب یعنی ساختن حزب مدرن و انسان فرهیخته که البته امری بسیار سخت است. بنابراین هر تشکلی اجازه آن را ندارد خود را به آسانی حزب بنامد. پژاک که از جنس احزاب آپویی است، توانسته بسیاری از اصول حزبی را فراسوی ساختارهای متعارف بین‌المللی غلط، رعایت نماید. احزاب آپویی درصدد رسیدن به کمال آن اصول تحزب هستند. بنابراین هر حزبی را نمی‌توان حزب نامید زیرا از اصول تحزب برخوردارنیست.

2- نام حزب: پژاک اختصار نام کامل «حزب حیات آزاد کردستان»‌ است.

3- رهبر حزب: رهبر پژاک «عبدالله اوجالان» می‌باشد زیرا اصول و معیارهای واجد شرایط برای رهبریت خود و خلق‌کُرد را در شخصیت ایشان بازیافته است.

4- پرچم: نشان حزب، زمینه‌ای مستطیل شکل است که نیمه بالایی آن سرخ‌رنگ و نیمه پایینی به رنگ سبز می‌باشد. در زمینه سرخ‌رنگ آن نیم‌خورشیدی با ۱۵ اشعه کوتاه(به مناسبت ۱۵ فوریه) و ۱۶ اشعه بلند(به نشانه روز آغاز قیام شرق کردستان) قراردارد. کلمه PJAK با حروف لاتین در نیمه سبزرنگ به صورت خطی مستقیم با رنگ زرد نوشته می‌شود.

5- رابطه کودار و پژاک و تفاوت‌ها: پژاک حزبی ایدئولوژیک پیشاهنگ مبتنی بر پارادایم، ولی کودار یک سیستم یا نظام دمکراتیک وسیع‌تر از حزب اما متکی بر پارادایم آپویی می‌باشد که می‌تواند چندین حزب و نهاد و یا سازمان را دربرمی‌گیرد بگیرد. کودار، نظامی مختص برای خلق کُرد و سایر خلق‌هاست زیرا تاکنون خلق‌ها از داشتن چنین نظامی که مختص به خود آنها باشد، محروم‌ بوده‌اند و پارادایم را در قالب پدیده دمکراسی اجرایی می‌کند. در نظام کودار، پژاک حزب پیشاهنگ در راستای پیشبرد سیاست دمکراتیک می‌باشد. مسئول گسترش و توسعه حیاتی آزاد و جامعه‌ای دمکراتیک است. در چارچوب اساسنامه و آیین‌نامه داخلی خویش به سازماندهی و پیشبرد فعالیت‌هایش مطابق اهداف مشروح در برنامه و اساسنامه می‌پردازد. همه احزاب و سازمان‌ها و جنبش‌های شرق کردستان و ایران می‌توانند همانند پژاک در نظام کودار مشارکت جویند.

6- ساختار حزب: الف – کنگره: بالاترین ارگان تصمیم‌گیری است. ب – ریاست مشترک‌: متشکل از یک زن و یک مرد است. پ – مجلس. ت- نهادهای حزب و شیوه سازمانبندی: متشکل از شاخه زنان با نام «مجلس زنان پژاک» و شاخه جوانان با نام «جامعه جوانان شرق کردستان(ک.ج.ر)».

کمیته‌ها:

کمیته رسانه و مطبوعات: از دیدگاه پژاک رسانه صرفا «بی‌طرف» تعریف نمی‌گردد و در کنار خصوصیت بی‌طرفی، اکیدا ویژگی «رسانه آزاد» اولویت بیشتری دارد. بی‌طرفی صرف تعریف ناقص از رسانه است. وجهه «آزاد» بدان معناست که به حقیقت‌سازی در راستای آزادی نوع بشر در خارج از چارچوب‌های قدرت، سلطه و استثمار و بی‌ارادگی، اهمیت دهد. هژمونی رسانه‌های دول ابرقدرت جهان به قصد حاکمیت بر خلق‌ها را نمی‌پذیرد و در برابر آن آلترناتیوی را ارائه می‌دهد.

کمیته دیپلماسی: سیاست، شکل ممتمرکزشده ایدئولوژی و پاردایم است. از این روزنه، پژاک بر مبنای پارادایم ملت دمکراتیک و تابع اصول سیاست دمکراتیک توأم با مبانی اخلاقی به فعالیت می‌پردازد. هر عملکرد پراگماتیستی و منفعت‌طلبانه بی‌قاعده به زیان جوامع، گروه‌ها و تشکلات دیگر را عمل دیپلماتیک نمی‌داند. در روابط خارجی، ایجاد اتحاد با احزاب و سازمان‌ها را بر منفعت حزبی ترجیح می‌دهد و با هرگونه فاشیسم و سرمایه‌داری و پراگماتیسم بی‌قاعده مبارزه می‌کند. اصل دیپلماسی را اتحاد خلق‌ها تلقی می‌کند. در راستای دمکراتیزه‌کردن سیاست، به دیپلماسی اجتماعی و بومی – خلقی فراتر از برقراری روابط با دول منطقه‌ای و جهانی اولویت می‌دهد. در پروسه آزادی، برقراری روابط دیپلماتیک با دول و قدرت‌های جهان را در صورت عدم تباین با منافع خلق‌‌ها و جوامع و منجر نشدن به استثمار و استعمار ردنمی‌کند و ایدئولوژی را به مسئله مانع‌ساز مبدل نمی‌نماید.

کمیته آموزش: مقوله آموزش یکی از اصول پایه‌ای در تحزب و خودسازی انسان برای آزادی یک جامعه است. هر حزبی بدون آموزش مطابق پارادایم، ایدئولوژی و فلسفه، ناقص تلقی‌می‌گردد. آموزش شرط بنیادین برای برساخت انسان اجتماعی می‌باشد. کمیته‌ی آموزش پژاک با این نگرش و برداشت سعی در آموزش اعضا و جامعه می‌نماید.

کمیته سازماندهی؛ پژاک در راستای آزادی و پیشرفت جوامع انسانی مبارزه می‌کند ولی پروسه آن را از خلق‌کُرد آغازکرده و لذا خلق کُرد در شرق کردستان را نیز متشکل از کرمانج، هورامی، کلهر و لر می‌داند. ساختار و شیوه‌های سازماندهی گزاره کامل از میزان «تکوین حزبی» یک حزب دارد. شیوه‌های سازماندهی مستقیما برخاسته از ساختار حزب غیردولت‌گرایانه است و سازماندهی تمامی اقشار و توده‌ها و طبقات خلق با ایدئولوژی‌ها و اعتقادات متفاوت را دربرمی‌گیرد. شیوه سازماندهی خودویژه احزاب آپویی شبیه هیچ حزبی نیست. حزبی که نیروی خود را از مفاهیم قدرت و ثروت برگیرد، از چارچوب مفهوم سازماندهی که لاجرم مختص خلق و خلقی‌بودن است، خارج می‌گردد. معیار سازماندهی در پژاک، میزان مشارکت خلق است. نیروی گریلا و خلق دو ستون سازماندهی برای وقوع قیام و انقلاب هستند. شیوه‌های کلاسیک سازماندهی در سطح جهان دیگر پاسخگو نیستند.

کمیته انضباطی: هر حزب و جامعه‌ای به انضباط و نظم مبتنی بر عدالت اجتماعی غیردولتی نیازدارد. ساختار و رویه آن نیز خارج از نرم‌های حقوق متعارف در پدیده دولت‌گرایی است. حقوق و قانون پاسخ‌گوی نیازهای انسان برای تحقق انضباط و عدالت معطوف به آزادی مطلوب، نیست. قوانین مربوط به انضباط حزب، درون‌سازمانی است و اصول آن برای جامعه متفاوت‌تر و گسترده‌تر می‌گردد.

7- اهداف: هدف بنیادین پژاک، پیروی از سیاست دموکراتیک در چارچوب سیستم کنفدرالیسم دمکراتیک و خودمدیریتی دمکراتیک برای سازماندهی خلق به منظور برساختن «ملت دمکراتیک»‌ است. بنابراین همه امکانات، مفاهیم و راهکارها را در خدمت هدف بزرگ یعنی «ملت دمکراتیک» قرارمی‌دهد. در این راستا از مسیر حل مسئله کُرد و مبارزه برای آن، به همان هدف می‌رسد. دفاع مشروع را برای همان منظور به انجام‌می‌رساند. این هدف، مستلزم دمکراتیزه‌کردن ایران و برقراری روابط دمکراتیک و متحدانه با سایر خلق‌ها، نیروها و کشورهاست. در رأس مبارزات آن نیز آزادی زن و نجات محیط‌زیست را سرلوحه قرارداده و پدیده دمکراسی را هم در کانون روابط کردستانی، منطقه‌ای و جهانی جای‌ می‌دهد.

8- استراتژی، برنامه و تاکتیک: پژاک اساسا به‌مثابه یک نیروی جنبشی عمل می‌کند. بدان معنا که سعی در اتحاد و همکاری با سایر نیروها و احزاب دارد نه جنگ و حذف آنها. در زمینه استراتژی و برنامه شفاف است و اگر اشتباهی روی دهد، در نوع تاکتیک‌ها در حین عمل خواهدبود. استراتژی پژاک، حل مسئله کُرد و جامعه انسانی با تکیه بر برنامه‌های سیاسی، اقتصادی، ایدئولوژیک – پارادایمی منطبق بر اصل دفاع مشروع می‌باشد که در هدف بنیادین آن باید به برساخت ملت‌دمکراتیک ختم‌گردد. برای جامعه، زنان، جوانان، اکولوژی، سازمان‌ها، نیروها، ادیان، اقشار و توده‌ها و خلق‌ها برنامه‌های معین و دمکراتیک دارد و می‌کوشد روزانه با اتکای بر تاکتیک‌های سیاسی، نظامی، اقتصادی، سازمانی و حزبی همه برنامه‌ها و پروژه‌هایش را عملی نماید. آزادی کُرد و کردستان، خلق‌های ایران، خاورمیانه و سایر خلق‌های تحت ستم در اهداف و برنامه‌های کوتاه‌مدت و درازمدت پژاک ریشه‌ای هستند.

9- دفاع مشروع: پژاک و نیروی گریلای آن، نیروی دفاع مشروع و خوددفاعی( دفاع ذاتی) خلق‌کُرد هستند. نظام ایران هم یک نظام جنگ و ملیتاریسم (ارتش‌سالار) انحصارگر با هدف اعمال فشار و استثمار می‌باشد که بصورت جعلی یک ملت ارتش‌سالار ایجاد نموده. نظامی‌گری آن نیز گسترده‌ترین انحصار ثروت و قدرت است. سه‌گانه انحصارگری نظامی، اقتصادی و ایدئولوژیکی نهایتا یک کل را علیه جامعه، اکولوژی و زن تشکیل می‌دهند و خلع‌سلاح می‌نمایند. همه اینها درحالیست که در دویست‌سال گذشته خطر نابودی فیزیکی خلق‌کُرد را تهدید کرده. لذا ارتش‌های نظام‌ها و دول حاکم بر کردستان در مراتب ظالمانه‌تر، خلع‌سلاح و حذف فیزیکی یا فرهنگی کامل خلق‌کُرد را آمال خود تعیین‌کرده‌اند. باتوجه به اصل خوددفاعی هرجانداری، خلقمان که با نسل‌کشی فرهنگی و گاه فیزیکی روبرو است، نیاز مبرم و طبیعی به اصل حیاتی دفاع‌مشروع دارد. این اصل آلترناتیو اصل جنگ در نظام سرمایه‌داری و دولت‌گرا می‌باشد که فاشیسم، حاکمیت آن را در چنگ‌دارد. دفاع مشروع صرفا برای دفع تهاجمات دشمن نه بلکه اساسا جهت کسب حق خودمدیریتی دمکراتیک خلق می‌باشد که اگر نظام‌های حاکم بر کردستان از راه مذاکرات دمکراتیک آن را پذیرفتند، فبها اگرنه توسل به دفاع مشروع آکتیو لاجرم‌می‌گردد. در شرایط کنونی ایران هر سازمانی اگر فاقد بعد دفاع مشروع آکتیو باشد، قادر به حفاظت خویش در برابر اقدامات رژیم ملیتاریستی نخواهد بود. بنابراین تمدن دمکراتیک مدنظر پژاک نظام دفاع ذاتی یا خوددفاعی را برای حفاظت از جامعه در برابر ملیتاریسم تمدن مرکزی ـ دولت‌گرا شکل می‌دهد. احزاب و قیام‌های قدیم کُردی به خاطر فقدان نظام خوددفاعی قوی شکست خوردند. خلق‌کُرد بدون آن به آزادی دست نخواهدیازید.

10- مقولات رهبر، خلق و حزب: مفهوم رهبر با ریاست بسیار متفاوت است. رهبر یک پیشتاز و پیشاهنگ است که اصول تحزب و انسان انقلابی و متعهد به جامعه را در شخصیت خود رعایت می‌نماید. ممکن است رهبر بنا به شرایط سیاسی و نظامی، فرصت حضور در مناسب عملی سیاسی و مدیریتی را نیابد ولی حضور وی در قوالب اندیشه (نظری) و پارادایمی همیشگی باشد. رهبر، آوانگارد و نوآور است و از منظر ایدئولوژیک و پارادایمی به جای تقلید ناهنجار و زیان‌آور، مطابق فرهنگ و خصوصیات جامعه خویش یک فلسفه خاص برای حیات وضع می‌کند. رهبر مستقیما از آن خلق است و حتی حزب او میان وی و جامعه قرارنمی‌گیرد. جامعیت فکری در زمینه علوم، فلسفه، ایدئولوژی و پارادایم که سیاست، جامعه‌شناسی و غیره را دربرمی‌گیرد، یک رهبر را شکل می‌دهد. یک خلق تحت ستم غیرممکن است بدون وجود رهبر به آزادی دست‌یابد زیرا برای وصال به آزادی، حقیقت‌سازی نوین بجای حقیقت‌های کهنه نیاز است و وظیفه یک رهبر توانا، همان حقیقت‌سازی است برای یک خلق. حزب نیز ساختاری است که حقیقت‌ها را عملی می‌سازد.

11- بنیان نظری و بنیان عملی: بنیان نظری به معنای وضع پارادایمی خاص برای تبیین کل تاریخ، جامعه انسانی، جهان هستی و همه علوم انسانی و محیط‌زیستی می‌باشد. بنیان عملی از این حیث اهمیت ساختاری دارد که بدون بنیان نظری ناقص و بیهوده می‌ماند. از این حیث اتحاد دانایی و عمل برای تحزب و تکوین حزبی شرطی گریزناپذیر است. آزادی یک خلق و میهن بدست یک حزب به ساختارهای مدرن مبتنی برپایه‌های نظری و عملی غیرمقلد و اصیل فرهنگی و انسانی استوار می‌باشد. در جهان امروز، بنیان‌های نظر و عملی متفاوت بصورت دسته‌بندی گرایش‌های سوسیالیستی و سرمایه‌دارانه شناخته می‌شوند. پارادایم همه جوانب شناخت در خصوص همه هستی‌های جهانی و انسانی را نظرا دربرمی‌گیرد. برای مثال در چارچوب ساختار خودویژه، پدیده دولت به سرمایه‌داری نسبت می‌یابد ولی پدیده «خودمدیریتی دمکراتیک» در نقطه مخالف آن، در ساخت و بافت سوسیالیستی جای می‌گیرد.

12- نوع پارادایم: پاردایم پژاک همانی است که از سوی رهبر آپو بصورت «جامعه دمکراتیک و اکولوژیک مبتنی بر آزادی زن» فرموله گشته. آزادی سه‌گانه «جامعه، زن و اکولوژی» سرفصل تمامی اندیشه‌ها و فعالیت‌های پارادایمی است زیرا این سه در شرف زوال به دست نظام سرمایه‌داری دولت‌- ملتی و مرکزگرا می‌باشند. در اولویت عملکردها برای برساختن جامعه نیز مفهوم «دمکراسی» قراردارد و ایدئولوژی به معضل و مانع مبدل گردانده نمی‌شود. در این رویه، دیالکتیک «تز، آنتی‌تز و سنتز» را برای نابودی نیروها، احزاب، دولت‌ها و سازمان‌ها نه بلکه برای «متحدساختن» همه آنها و دمکرانیزه‌کردن رفتارهایشان وضع می‌نماید. از اصول پارادایم سنتی مطلق‌گرا و دولت‌گرا و نژادپرستانه و یا متعصبانه دوران نظام سرمایه‌داری و علم پوزیتیویسم دگماتیک خود را رهانیده و بر پایه‌های دیالکتیک کوانتومی و علم روز خود را تجدیدبنا کرده. لذا در بنیان آن «دفاع مشروع و صلح» جای‌گرفته نه «جنگ و حذف». غایت این پارادایم نیز برساخت ملت‌دمکراتیک با رعایت تمامی اصول ذکرشده است. در پارادایم فکری پژاک «جنسیت‌گرایی»، «ملی‌گرایی»، «علم‌گرایی پوزیتیویستی» «دین‌گرایی» جایی نداشته و فرد نیز تنها در سایه‌ی «اتحاد فکر و ذکر و عمل» قادر به کسب شخصیتی حقیقی است که بتواند از طریق آن در راه «حقیقت» قرار گیرد. هدف این پارادایم برقراری مقوله‌ی «صحیح، نیک، زیبا و ازاد» در سطح شخصیت، فرد، جامعه و طبیعت و روابط انسانی و کیهانی است. پژاک معتقد است که «سوسیالیسم دموکراتیک» می‌تواند انسان را به انسانی‌ترین نقطه‌ی ممکن در روابط انسانی و روابط انسان‌-طبیعت برساند. با لحاظ جوانب فردی انسان، گرایشات عامدانه و سیستماتیک «لیبرالیستی» را به باد انتقاد می‌گیرد. بجای گسست و شکاف، فرد و جامعه را درهم‌ می‌آمیزد. تأکید می‌کند که راه رسیدن به سوسیالیسم نیز از مسیر دمکراسی می‌گذرد.

13- مسئله آزادی زن: بدون آزادی زن و رهایی زنان از چنگ نظام مردسالار جهان کنونی و بدون اعتقاد به این اندیشه آزادیخواهانه، هیچ حزبی در چارچوب‌های یک حزب اصیل و حقیقی جای نمی‌گیرد. پژاک حزب آزادی زنان است زیرا بدون آن، آزادی جامعه موهومی خواهدبود. در حق مدیریت و سهیم‌شدن در سیاست و سایر حوزه‌ها، برابری کامل حقوق بصورت ۵۰ به ۵۰ را رعایت می‌نماید که فراتر از حدنصاب‌های قانونی جهانی است. جریان‌های جهانی فمینیستی اگرچه یک ارزش مبارزاتی تلقی‌می‌گردند، اما از حیث مبانی فکری و شیوه عمل انقلابی و ساختار مبارزاتی با انتقاداتی سخت از جانب جنبش آپویی روبروهستند، این انتقادات در راستای تعالی است و نه نفی و انکار. مفهوم جنسیت‌گرایی زن و یا مرد هر دو مردود هستند و به جای آن از مفهوم «آزادی‌زن» استفاده می‌شود.

مناسبات مردسالارانه بصورت مخرب بر خود حوزه‌های جامعه و اکولوژی هم حاکم می‌باشد، بنابراین بدون آزادی زن، جهان مردها تغییر ذهنیتی به خود نخواهددید و جامعه و اکولوژی هم آزاد نخواهندشد. پدیده آزادی زن تاکنون یک حلقه گمشده و یا بسیار ضعیف در ساختار احزاب کُرد و جهانی بوده‌است؛ از این منظر، جنبش آپویی خاصه پژاک در سطح جهانی حرفها برای گفتن دارند.

14- دمکراسی: مفهوم و عمل دمکراسی ستون اصلی جنبش آپویی از همان ابتدای ظهور بوده. پس از تغییر ریشه‌ای پارادایم از جانب رهبر آپو که نتایج آن از سال ۱۹۹۹ به بعد در امرالی اعلام‌گردید، رهبری، «دمکراسی» را کانون همه مبارزات خود قرارداد و در درجه دوم «سیاست» را. تأکید کرد که اصولا راه سوسیالیسم از دمکراسی می‌گذرد و این را اصل پارادایم خود قرارداد و بصورت پاردایم «تمدن دمکراتیک» در مقابل «تمدن مرکزگرای سرمایه‌داری» ارایه داد. دمکراسی، ذهنیت تعیین‌کننده نوع رفتار انسان‌ها، گروه‌ها، قدرت‌ها، کشورها و جوامع با یکدیگر محسوب می‌گردد. دمکراسی، یعنی احترام به اراده آزاد، تصمیم‌گیری آزادانه و انتخاب حیات آزاد دیگران. فرم سیاسی خودمدیریتی دمکراتیک نیز گزاره از دمکراسی اصیل و حقیقی دارد اگرنه زورگویی، بردگی و جنگ روی‌می‌دهد. تمدن دمکراتیک در مقابل تمدن مرکزگرا ارایه آلترناتیوی برای جامعه است و مرکز‌گرایی، دولت‌گرایی، لیبرالیسم، سرمایه‌داری، اقتصاد سیاسی لیبرال، مردسالاری و دخل و تصرف ظالمانه در محیط‌زیست با هدف سودجویی و قدرت‌طلبی، همه با مفهوم دمکراسی منافات دارند. دمکراسی و خودمدیریتی هرگز با پدیده‌های دولت، قدرت و سود جمع بسته‌نمی‌شوند. نباید مدل رهیافت دمکراتیک را شکل تحول‌یافته فرم‌های فدرال و کنفدرال دولت- ملت تک‌ساخت یا یونیتر تصور نمود. شکل فدرالی یا کنفدرالی دولت –ملت، راه‌حلی دمکراتیک نیست. دولت‌- ملت بیانگر نفی قطب‌های جهانی و بومی اجتماعات است بعبارتی با دمکراسی جهان‌شمول و بومی ضدیت دارد.

15- مدرنیته دمکراتیک، مدرنیته سرمایه‌داری و عناصر آنها: مدرنیته از نظر اصطلاحی به معنای عصر، عصر نو و برساخت‌های نوین‌تر می‌باشد. اصطلاح «مدرنیته سرمایه‌داری» صحیح نیست زیرا با جامعه در تضاد است، لذا رهبر آپو آن را بصورت مشروط بکارمی‌برد. مدرنیته سرمایه‌داری دارای سه عنصر «بیشینه سود؛ دولت‌- ملت و صنعت‌گرایی» می‌باشد. سرمایه‌داری، دزد خانه است که کل انحصارات را در قالب ثروت، قدرت و دولت تصاحب می‌نماید. عناصر مدرنیته دمکراتیک نیز «اقتصاد کمونال؛ ملت دمکراتیک و صنعت اکولوژیک» هستند. انواع مدرنیته‌ها همیشه در ادوار مختلف تاریخ وجود داشته‌اند. دوره نوسنگی نمونه‌ای بارز از باران مدرنیته‌هاست. نظام سرمایه‌داری سعی می‌کند مدرنیته را یگانه جلوه دهد که آن هم مدرنیته سرمایه‌داری است و تحمل‌ندارد در کنار آن مدرنتیه‌ای دیگر به شیوه‌ای متفاوت موجودباشد. سوسیالیسم رئال و حتی احزاب سنتی کُرد نتوانستند به مدرنیته‌ای غیر از نوع سرمایه‌داری آن در زمانه، بیاندیشند. از نظر رهبر آپو دو مدرنیته در یک زمانه می‌گنجد: مدرنیته دمکراتیک در نقطه‌مقابل مدرنیته سرمایه‌داری. کاپیتالیسم، مدرنیته را به وجودنمی‌آورد، بلکه برعکس، مدرنیته به عنوان عصر خود‌ویژه طبیعت اجتماعی به وجود می‌آید. اما انحصارهای فشار و استثمار به‌مثابه شهر، طبقه و دولت، پس از شکل‌گیری، درصدد برمی‌آیند تا مهرشان را بر شیوه حیات دوران خود زده و آن را متعلق به خویش سازند. سرمایه‌داری نیز همین کار را کرده. بنابراین عناصر سه‌گانه مدرنیته دمکراتیک جهت زدودن آثار مخرب هر سه عنصر مدرنیته سرمایه‌داری جریان می‌یابند.

pjak.eu

🆔 @GozarDemocratic

ادامە دارد...
⬇️⬇️⬇️

16- ماهیت کنفدرالیسم: کنفدرالیسم و کنفدراسیون به شیوه بنیادین یک نظام غیرمتمرکز است و تابع یک دولت مرکزی نیست و هیچ مرز جغرافیایی اجباری را نمی‌پذیرد. از کنفدرالیسم و خودمدیریتی برای رسیدن به هدف اساسی یعنی «ملت دمکراتیک» استفاده می‌گردد. کنفدرالیسم به مثابه بدن و ملت دمکراتیک به‌مثابه روح است. کُردها از میان «دولت یونیتر»، «فدرالیسم متعارف جهانی» و «کنفدرالیسم» مورد سوم یعنی کنفدرالیسم را انتخاب می‌کنند و این مطلوب پژاک است. مقولات جنسیت‌گرایی زن‌ستیز و مردسالار، ملی‌گرایی، دولت‌گرایی، حکومت‌گرایی دستجات خاص، نژادپرستی و میهن‌پرستی رد می‌گردد. دمکراسی و کنفدرالیسم، دولتی نیستند پس با جمهوریت متفاوتند. کنفدراسیون کُرد بجز در زمینه دفاع خارجی و دفاع از مرزها و هماهنگی‌های اقتصادی و تجاری، در مابقی موارد بصورت درونی و مستقل به مدیریت و اداره جامعه خود خواهد پرداخت. کنفدره‌ها و کنفدراسیون از چندجزء تشکیل می‌شود که از کمون تا مجالس شهر و روستا و ایالات را دربرمی‌گیرد و یا میان دو یا چند کشور و قاره وضع می‌گردد. رابطه با دولت مرکزی صرفا در حد ایجاد هماهنگی در کلان‌موضوعات می‌باشد. با حذف مرکزگرایی، به تمامیت ارضی یک کشور دست نمی‌زند و مقولاتی چون تجزیه‌طلبی را به مسئله مبدل نمی‌کند. بجای تقسیم قدرت و یا تصاحب آن، بطور کلی کانون‌های قدرت و انحصارقدرت را فرومی‌پاشاند. مفهوم قدرت طوری است که با دولت تفاوت دارد و در جامعه شایع‌تر می‌باشد. دولت صرفا بیانگر هویت قدرت محدودتر و قاعده‌مند ملموس می‌باشد و شکلی از قدرت است. هم با دولت و هم با مفهوم مدیریت تمایز فاحش دارد. برخی احزاب و دول با استفاده از نظام‌های دولت‌- ملت و با ساختارهای جمهوری‌خواهی به حاکمیت چنگ‌می‌زنند، اما پژاک خودمدیریتی را بعنوان فرم سیاسی پذیرفته و بجای حاکمیت و حکومت، بکارمی‌گیرد و جمهوری‌خواهی را سیستمی دولت‌گرا و برساخته ایدئولوژی‌های آن می‌داند که باید طالبان آن، آن را دمکراتیزه نمایند، ولی خود پژاک کنفدرالیسم و خودمدیریتی را برگزیده. جمهوری فرمی از دولت است و با دمکراسی اصیل فاصله‌های زیادی دارد. مفهوم جمهوری با دمکراسی یکسان نیست و همیشه و لاجرم دولت‌- ملت هم تلقی نمی‌گردد. جمهوری مبتنی بر نظام نمایندگی است که آن نیز در چنگ الیت‌های خاص می‌باشد و از این حیث با کنفدرالیسم و خودمدیریتی در تضاد است، بنابراین درصورت دمکراتیزاسیون می‌تواند ابقا یابد. پژاک با پیشاهنگی خود در درون نظام و سیستم کودار همه برنامه‌ها و اهداف خود را بصورتی که بیان شد، عملی می‌سازد. تکثر مدیریتی را قبول دارد و تک‌حاکمیتی را برنمی‌تابد. از نظر پژاک ایران می‌تواند اراده‌مندانه نظام فدرالیستی را برگزیند ولی کُردها می‌توانند کنفدرالیسم را بناکنند. هر ملتی در ایران و شرق کردستان آزاد است کدام را انتخاب نماید ولی معیار مشترک، باید دمکراسی باشد اگرنه به تنازع و خصومت منجر خواهدشد.

17- خودمدیریتی دمکراتیک: اگرکنفدرالیسم را به مثابه روح در نظر بگیریم، «خودمدیریتی دموکراتیک» جسم آن محسوب خواهد شد. این مدل با حکومت تفاوت دارد و اساسا فرم سیاسی مدیریت یک جامعه می‌باشد. کنفدرالیسم جایگزین دولت و دولت‌- ملت و خودمدیریتی جایگزین حکومت در تحول ساختارین محسوب‌می‌گردند. در این مدل دیگر نمی‌توان حقوق را بجای اخلاق و «دولت» را بجای «سیاست» جایگزین نمود. در این مدل ترجیح این است که همه احزاب سیاسی و سازمان‌های مدنی در خودمدیریتی دمکراتیک مشارکت نمایند. مدیریت سیاسی از آن سازمان‌های مدنی هم هست و حق مشارکت در تصمیم‌گیری‌ها را دارند. احزاب سنتی کُردی و جهانی به نوعی در مسیر انحراف هستند وقتی «الگوبرداری آنها از قدرت به معنای عمومی و قدرت دولتی بطور اخص» می‌باشد. درحالی که احزاب خاصه احزاب سوسیالیستی تنها پیش‌نمونه‌ای از جامعه دمکراتیک هستند، همه آن نیستند. هر حزب درصدد کسب هویت از طریق قدرت و قدرت دولتی برآید، به منزله این است که بازهم می‌خواهد یک رژیم سلطه‌گر دیگر را ایجادنماید. انقلابات تاریخی به همین دلیل به زوال رفته‌اند. خودمدیریتی یک وضعیت مدرن‌تر است که مبری از تمامی نظام‌های دولت‌گرا و قدرت‌گرای تاریخی و معاصر است. عملکرد پژاک هم مطابق اصول‌ ذکرشده جامعه نوین را شکل می‌دهد. جوامع بشری یا با توسل به خودمدیریتی‌ها موجودیت‌شان را از زوال نجات می‌دهند یا با اتکای بر نظام‌های دولتی و دولت‌- ملتی قدرت‌گرا(لاجرم مرکزگرا هم هستند) زوال‌شان را رقم می‌زنند. بنابراین، از برخی منظرهای دیگر، خودمدیریتی، مدیریت جامعه را به اراده خود خلق می‌سپارد و این اصل بنیادین می‌باشد.

18- کمون و خانواده: شرط برساختن ملت دمکراتیک، تشکیل کمون‌ها است. درصورت وجود کمون، جامعه آزاد و اجتماع‌گرا وجود دارد اگرنه احتمال درافتادن به ورطه‌ی بردگی بسیار بالاست. هر فرد جامعه لازم است در یک یا چند کمون عضو شود. در این مدل هرم مدیریتی جامعه دمکراتیک از پایین به رأس است و از کمون شروع و به مجالس روستا و شهر و مدیریت کنفدراسیون و فراتر نیز می‌رسد. کمون ساختاری کاملا متفاوت با مجالس و مدیریت‌های کنفدراسیونی است زیرا از همه افراد جامعه تشکیل می‌گردد و دمکراسی مستقیم و رادیکال بی‌واسطه را اجرای می‌نماید. اگر چه کمون‌ها مدیریت‌هایشان را انتخاب می‌کنند اما یک ساختار فراتر از نظام شورایی دارد زیرا تصمیم‌گیرنده خود اعضای آن هستند و مدیریت‌ها صرفا سخنگو و نیروی اجرایی می‌باشند. تمامی امورات اقتصادی، سیاسی، نظامی ـ امنیتی، محیط‌زیستی، فرهنگی و … را خود وضع و مدیریت‌می‌نماید، پس انواع کمون‌های اقتصادی، سیاسی، مالی، تولیدی و خدماتی برساخته می‌شوند. فرد- شهروند آزاد باید بعنوان سازش دمکراتیک میان دولت و کنفدراسیون کُردی تعریف نوین شود و هم شهروند ملت دمکراتیک و هم دولتی است که البته خودمدیریتی دمکراتیک کُردی را پذیرفته. بدون تغییر ساختار امروزین و سنتی خانواده، قطعا نمی‌توان کمون‌ مطلوب و ایده‌آل را برساخت. خانواده مدرن، سنگ بنای کمون است. لذا لازم است نوع روابط میان مرد و زن و فرزندان تغییرداده‌شود چون که در روابط سنتی اراده آزاد از اعضاء سلب می‌گردد و نفع آن عاید نظام سلطه دولتی می‌شود. مدرنیته سرمایه‌داری امروز در سطح جهان بردگی را برای زنان و فرزندان رقم‌زده است. برای رهایی از این چنبره‌ی قدرت‌محور خانواده مردسالار باید به خانواده آزاد مبتنی بر تصمیم‌گیری آزادانه و اراده‌مند زنان و فرزندان تغییر یابد که در آن تعهدات متقابل مرد و زن و فرزندان بصورت اخلاقی و سیاسی خواهدبود.

19- قرارداد اجتماعی و قانون اساسی، تفاوت آن‌ها: قانون اساسی درپی کسب مشروعیت تسلط حکومت و دولت بر فرد- شهروند است. نوعی قواعد بردگی‌ساز تلقی می‌گردد. قرارداد اجتماعی چیزی است که با رضایت همه اعضای جامعه از پائین وضع می‌گردد و بصورت یک‌طرفه و سلطه‌گرانه نیست. نوعی پیمان دو یا چند طرفه است. حکم آیات مقدس را ندارد. قرارداد اجتماعی همانند قانون اساسی با توسل به اجبار و خشک‌آئینی بر شهروندان حکم‌نمی‌راند. یک قانون مطلق‌گرای پوزیتیویستی نیست و انعطاف‌پذیر است. قانون اساسی برعکس آن، یک موضوعیت و مشروعیت دولتی از جانب بالا و رأس هم هست که بر جامعه تحمیل می‌گردد. پس اصولا قرارداد اجتماعی در سیستم کنفدرالیسم و خودمدیریتی دمکراتیک، مدعی نوعی اقتدار نمی‌گردد درحالی قانون اساسی دولتی مدعی می‌گردد. فرد با نشان‌دادن توافق آزادانه نسبت به قرارداد، درواقع امورات اجتماعی خود را تنظیم می‌نماید و آزادی‌های اجتماعی با رعایت حقوق دیگران را کسب می‌کند. هرجا مبانی قرارداد به مشکل یا بن‌بست خورد برخلاف قانون‌اساسی که ثابت اجباری تصور می‌شود، لازم‌است فورا تغییر یابد تا جامعه بلاتکلیف نماند و حقوق تضییع نگردد.

20- ملت، ملت دموکراتیک و ابعاد نه‌گانه آن: ملت، فرمی است که در قرون معاصر پس از فرم‌های طایفه، قبیله، عشیره (اتنیک) و قوم شکل گرفته. بنیان‌های آن در دوره قرون‌وسطی از سوی تئوریسین‌های دولت‌ملی و وطن‌سازان ملی‌گرا پایه‌ریزی‌شد اما در آن دوران هنوز ساخت قوم غالب‌بود. در دوران سرمایه‌داری خاص انگلستان بصورت دولت ـ ملت درآمد و برای هر اتنیسیته و ملیتی یک دولت‌- ملت درنظر گرفته شد. باید توجه داشت، این تصور که ملت را سرمایه‌داری ایجاد نموده اشتباه‌ترین است زیرا مثل آن است که سرمایه‌داری را جامعه تصور کنیم درحالی که جامعه سرمایه‌داری اصطلاحی غلط است، زیرا جامعه به اشکالی همچون دمکراتیک یا اقتصادی می‌تواند وجود داشته باشد. از حیث مناسبات اجتماعی، ملت عبارت است از مجموع مناسبات یا پدیده‌ای اجتماعی که پیرامون «آگاهی قبیله‌ای + آگاهی دینی + اتوریته مشترک سیاسی + بازار» ایجاد شده است. می‌توان این را «جامعه ملت» عنوان کرد. تکوین ملت با مقوله تشکیل دولت یکی نیست. اینکه فقط زبان و فرهنگ ملت را شکل می‌دهند، رویکردی تنگ‌نظرانه است. باید «برخورداری از ملت» را به منزله یک وضعیت طبیعی اجتماعی تلقی نمود. وقتی یک ملت با سیاست درآمیخته می‌شود ایدئولوژی ملی‌گرایی به میان می‌آید که آخرین ایستگاه سیاست ملی آن، قدرت فاشیستی خواهدبود. از اینجا به بعد اقتصاد، دین و ادبیات و مقولاتی دیگر به آن ملت‌پرستی فاشیستی دامن می‌زنند. نهایتا «دین ملی‌گرایی» ظهور می‌کند.

در تصور عام، واژه ملت به جمعیتی از انسان‌ها گفته می‌شود که دارای یک زبان، تاریخ، فرهنگ و سرزمین واحد هستند، در معنای خاص اما ملت متشکل از جمعیت‌های قومی یک کشور در درون مرزهای جغرافیایی آن معرفی گشت، طوری که برای مثال خلق‌های متفاوت از قبیل فارس، کُرد، ترک، بلوچ، عرب و غیره در ایران، یک «ملت واحد» در چارچوب دولت‌-‌ملت تلقی‌می‌گردند و زبان، تاریخ، فرهنگ و عناوین متعلق به فارس‌ها در ایران بر سایر ملت‌ها تحمیل می‌شود. یا یک ملت واحد در درون جغرافیای یک کشور ملت واحد تلقی می‌شود و یا عناوین یک ملت واحد بر سایر ملت‌های درون یک کشور قالب می‌گردد که در هر دو صورت ساختار و منظورها یکی و سلطه‌گرانه است. در دولت‌- ملت سرمایه‌دارانه، مواردی از قبیل «ملیت، دین، پرچم، تاریخ، فرهنگ، زبان، مذهب، جغرافیا و هویت واحد یک ملت» بعنوان معیار در ایجاد ملت دخالت داده می‌شوند، اما هیچ‌یک از آن موارد در برساخت ملت دمکراتیک مد نظر رهبر آپو و پژاک بعنوان معیار درنظر گرفته نمی‌شوند، جز «ذهنیت آزاد و مشترک مبتنی بر دمکراسی». یک جمعیت انسانی دارای زبان واحد و تاریخ و فرهنگ مشترک همچو کُرد یا فارس می‌توانند یک ملت دمکراتیک واحد را تشکیل دهند و یا با رضایت خود دو یا چند قوم و ملت درهم ادغام شوند و «ملت ملت‌ها» را تشکیل دهند. پژاک صراحتا مخالف وجود ملت با ساختار سرمایه‌دارانه و لیبرالی سلطه‌گر است که حقوق ملت‌های دیگر را تضییع می‌کنند و به جای آن، ملت دمکراتیک را قبول دارد. از نظر پژاک، ملت فقط با استفاده از ذهنیت و آگاهی تعریف می‌شود، پس معیارهای زبان، دین، فرهنگ، بازار و مرز سیاسی تعیین‌کننده نیستند یا بعبارت صحیح‌تر دخالت ‌داده نمی‌شوند. بنابراین یک ملت یا همه ملت‌های داخل یک کشور می‌توانند با اتکای بر ذهنیت مشترک به تصمیم‌گیری‌هایی برای ایجاد ملت، خودمدیریتی و جامعه مشترک اقدام‌کنند. البته احزاب و دولت‌های سنتی ادغام دو یا چند ملت برای تشکیل ملت واحده را ردمی‌کنند. پژاک با ملت به‌مثابه مفهوم خام نه بلکه با ملت منسوب به دولت‌- ملت مخالفت می‌کند و ساختار ملت دمکراتیک را قبول دارد.

21- مفهوم خلق‌ و فرق آن با ملت: شرح تفاوت میان دو مفهوم خلق و ملت ضروری است. از حیث لفظی «خلق» به معنای «آفریده شده» است ولی از منظر تعبیر به معنای «یک جامعه همگرا و نه فردپرستانه». خلق یک معنای عام در مورد جمعیت‌های انسانی است که به نژاد، دین، مذهب، زبان، تاریخ، فرهنگ و غیره کار ندارد. می‌توان از مفهوم آن بجای قبیله، عشیره، قوم و ملت هم استفاده کرد. به نسبت معنای و منظوری که در جمله مستتر است، گاه به معنای «مردم» و گاه به جای مفاهیم «قبیله، عشیره، قوم و یا ملت» بکاربرده می‌شود. پس وجوهی مترادف با همه آنها دارد و درعین حال معنایی مستقل هم دارد. کاربرد واژه «خلق» از جانب پژاک به معنی نفی «ملت» نیست. این واژه بجای واژه مردم به سوسیالیست‌ها و چپ‌گرایان تعلق دارد. سوسیالیست‌ها بجای واژه «مردم» واژه خلق را خطابی صمیمانه‌تر در قبال جمعیت‌های ‌انسانی می‌دانند. ملت فرمی است که جوامع خلقی بعد از طی مراحل تکوین به آن رسیده‌اند، ملت دولتی در قالب دولت-ملت ساختاری است که منطبق بر منافع حاکمان بوده و «ملت دموکراتیک» نیز آلترناتیوی خلقی جهت رسیدن به فرمی انسانی‌تر در دوران معاصر است. بنابراین پژاک نه تنها موجودیت ملت را رد نمی‌کند بلکه ساختار آن را تغییر و پیشرفت داده و به ملت دمکراتیک مبدل می‌نماید. بنا به اصول، از نظر پژاک دین، مذهب، زبان، تاریخ، فرهنگ، پرچم و نمادها و هستنده‌های هر ملتی در جای خود محترم هستند ولی نباید در برساخت ملت دمکراتیک به عناصری فتشیستی تبدیل شوند، زیرا مسئله‌ساز و بحران‌آفرین می‌شوند و جنگ و تضاد را به دنبال می‌آورند. همچنین مفهوم و ساختار خام «ملت» با «دولت – ملت» تفاوت فاحش دارد زیرا دولت‌- ملت سرمایه‌دارانه، لیبرالی، ملی‌گرایانه و متکی به جبریت قوانین و قواعد و روابط نظام حاکم سرمایه و قدرت است. پژاک درصدد است مسئله کُرد را به دور از رویکردهای «دولت‌- ملت»‌گرا با توسل به ملت‌باوری دمکراتیک، چاره‌یابی نماید و یک ملت تکوین‌یافته را بر ستون‌های خودمدیریتی دمکراتیک برسازد.

22- سرنوشت ملیت‌ها و ساختار آن از نظر پژاک: برنامه و هدف شفاف این است که ملت‌های تک‌پیکره «کُرد، فارس، ترک، بلوچ، عرب و گیلک – مازنی» در ایران و شرق کردستان در صورت امکان و با توجه به رضایت همگان، یک ملت «چندپیکره» یا «ملت‌ِ ملت‌ها» را تشکیل دهند. البته هرکدام از آنها یک ملت دمکراتیک تک‌پیکره محسوب می‌شوند ولی راه سعادت جوامع هریک از آنها و رهایی از رهیافت‌های ویرانگر جنگ و نسل‌کشی، توسل به کنفدرالیسم و ملت دمکراتیک است. کنفدرالیسم مدنظر رهبر آپو و پژاک، یک ساختار مختص یک کشور، یک قاره و یا جهان است.

شیوه حق تعیین‌ سرنوشت برای ملت‌ها به شیوه کنفدرالیسم و ملت دمکراتیک با معیارها و قواعد تبیین‌شده از سوی رهبر آپو فعلا تنها شانس رهایی از جنگ، تبعیض و نسل‌کشی می‌باشد. حتی «امت – ملتی» هم می‌تواند یک شیوه برای ملت‌های متحدشده خاورمیانه در آینده نزدیک باشد. کنفدراسیون شرق کردستان پس از تأسیس در همه زمینه‌ها با سایر خلق‌های ایران و دولت مرکزی فقط در حد هماهنگی روابط برقرار می‌کند لذا سلطه و تصمیمات اجباری آنها را نمی‌پذیرد و تصمیمات و خواسته‌های خود را نیز بر آنها تحمیل نمی‌کند.

23- تجزیه‌طلبی و تمامیت ارضی: پژاک نه تجزیه‌طلب می‌باشد و نه درصدد برهم‌زدن تمامیت ارضی ایران است. همچنین مرزهای اجباری و جعلی دولت‌های حاکم را آنگونه که خود بصورت ضددمکراتیک تعریف و تعیین نموده‌اند، ردمی‌نماید و مرزهای کنفدرالیستی و ملت دمکراتیک را قبول دارد نه مرزهای اجباری و تحمیلی دولت‌- ملتی را.

24- دیدگاه پژاک درمورد اپوزیسیون ایرانی: پژاک روابط خود و هر حزب کُردی با احزاب اپوزیسیون ایرانی از هر طیف و ایدئولوژی را به شرطی مشروع می‌داند که به وجود مسئله‌کُرد و سایر خلق‌ها اعتراف کرده و حقوق و آزادی‌های خلق‌کُرد و سایر خلق‌ها را از حیث اخلاقی، سیاسی و انسانی رعایت نمایند. اگر اپوزیسیون ایرانی خودمدیریتی دمکراتیک کُردها و سایر خلق‌ها را به رسمیت نشناسد، از دید پژاک فاقد مشروعیت است. احزاب کُرد نباید دنباله‌رو و مقلد و تابع اپوزیسیون ایرانی نفی‌گرا در قبال مسائل خلقی باشند، لذا پژاک صرفا به همکاری و همگرایی و اتحاد نظر دارد. کُردها خلقی با فرم و ساختار ملت دمکراتیک هستند و خصومت‌های ملت‌دولتی سرمایه‌دارانه را برنمی‌تابند.

25- گذار از فدرالیسم: فدرالیسم در ظرف فدراسیون اساسا از دو جزء ساختاری تشکیل می‌شود که تاکنون در ساختارهای متعارف جهانی مشاهده شده و یا بصورت تئوریک و عملی تبیین گشته. جزء فدره معمولا تابع «دولت مرکزی فدراسیون» گردانده می‌شود که همان مرکز‌گرایی است. فدراسیون ساختاری در حدفاصل میان «دولت یونیتر» و «کنفدرالیسم دمکراتیک» است. از خصوصیات آن، دولت‌گرایی، پذیرش دولت‌‌- ملت، مرکزگرایی، ملی‌گرایی، جنسیت‌گرایی، طبقاتی‌بودن و صنعت‌گرایی است که در ساختارهای چپ و راست سرمایه‌داری ظهور می‌کنند. عادتا فدراسیون و کنفدراسیون به‌راحتی از سوی مجریان آنها بسوی حوزه سرمایه‌داری مرکزگرا سوق داده می‌شوند، اینجاست که ملت دمکراتیک کنفدراسیون دمکراتیک آپویی مدنظر پژاک را از فدراسیون یا کنفدراسیون سرمایه‌دارانه متمایز می‌سازد. تقسیم‌بندی‌هایی از قبیل دولت مرکزی و دولت محلی از جمله غده‌های سرطانی ساختار فدرالی می‌باشد. می‌توان بصورت پارادایمیک و دمکراتیک ساختار فدراسیون را با حفظ عنوان آن همانند کنفدرالیسم، دمکراتیزه نمود. مدل‌های فدرالی کنونی جهان همه به نوعی معیوب هستند و بر بنیان پارادایم کلاسیک شبه‌دمکراتیک استوارند. مدل‌های فدرالیستی که ساختارشان را از دولت‌- ملت و ملی‌گرایی و طبقاتی‌بودن لیبرالیستی اخذ می‌کنند،‌ همه بلاشک ضددمکراتیک هستند. تحقق برابری و عدالت و آزادی مشترک میان خلق‌ها در بطن فدرالیسم معیوب است و تقیسم قدرت صورت می‌گیرد که در آن کفه ترازو به نفع دولت‌مرکزی و الیت حاکم، سنگینی می‌نماید. در سطح خاورمیانه و جهان فدرالیسم به این دلیل سیاسی پیروی و اعمال می‌شد که جغرافیای یک کشور تجزیه نشود.

26- نظر پژاک در مورد استقلال کردستان و پدیده دولت: مفهوم، معنا و ماهیت اصطلاح «استقلال» با «دولت» تفاوت فاحش دارد و این دو یکی نیستند. ملی‌گراها و دولت‌گراهای احزاب کُردی، امروزه با ادغام غلط این دو مفهوم جداگانه، القائات و تصورات نادرست در ذهن فرد کُرد ایجاد می‌کنند. پژاک استقلال در مفهوم کلاسیک را بعنوان هدف پیش روی خویش قرار نداده ولی بنا به اصل «حق تعیین سرنوشت هر ملت به دست خویش» و با اعتقاد به آن، مقوله استقلال را ردنمی‌کند. حتی اگر هریک از دولت‌های حاکم بر چهاربخش کردستان خودمدیریتی دمکراتیک درچارچوب مرزهایشان را نپذیرفتند، کُردها باید با توسل به حق طبیعی دفاع مشروع و حتی راهکارهای نظامی برای گرفتن حقوق‌شان مبارزه کنند. استقلال‌طلبی خلق‌کُرد یک حق طبیعی در صورت خصومت دولت‌های حاکم بر کردستان با خلق‌کُرد و عدم اعاده حقوق آن خلق، می‌باشد. امروز پژاک به همزیستی مسالمت‌آمیز دمکراتیک با سایر خلق‌های ایران باور و امید دارد و استقلال را در استراتژی و برنامه خود نگنجانده. استقلال در نظام کنفدرالیسم با عدم‌تجزیه از ایران، مستتر است و قوی‌تر و باارزش‌تر از استقلال دولت‌گرایانه و جغرافیایی می‌باشد.

دولت نیز به هیچ وجه ربطی به مفهوم استقلال ندارد. یک ملت دمکراتیک می‌تواند از یک کشور و میهن مدلی مستقل تشکیل‌دهد اما از ساختار دولت استفاده ننماید. در کنفدرالیسم، فرم خودمدیریتی دمکراتیک، جایگزین فرم دولت است. وجه‌تمایز دولت و خودمدیریتی هم در اصول و معیارهای آنها از قبیل قدرت‌گرایی، طبقاتی‌بودن، مرکز‌گرایی دولت‌‌- ملتی و فدرالیستی و ماهیت ارگان‌های رسمی آنهاست. دولت، هزاران سال است بعنوان نهاد زور و فشار و استثمار به‌وجود‌آمده و با دمکراسی هرگز جمع‌بسته نمی‌شود. نهادی خاص برای انحصارات قدرت و سرمایه در دستان یک الیت الگارشیک است. نمی‌تواند دمکراتیک باشد زیرا اگر مرکزگرایی را تحمیل نکند فرم آن نابود خواهدشد. می‌توان تمامی اشکال حقوقی‌شده قدرت را دولت نامید. به همین خاطر در جبهه ضد «جامعه، اکولوژی و زن» قراردارد. در سطح جهانی، معمولا نظام‌های سیاسی فراگیر را دولت و کابینه قوه مجریه را «حکومت» عنوان می‌کنند، درحالی که در ایران امروز این رویه برعکس القاء گشته است. دولت با مقوله مدیریت کاملا در تضاد است و بیشتر با قدرت همجنس است که تا سده شانزدهم، خارج از جامعه و با اتکای به ارعاب‌گری تحمیل می‌شد ولی با ظهور سرمایه‌داری با ابزارهای مشروعیت‌بخشی متقلبانه وانمود شد که دولت و جامعه یکی هستند. بنابراین دولت، نماد رسمی قدرت است. تمدن دولت‌-‌ملت امروز اروپا حاصل این تضاد تاریخی قدرت و دولت علیه جامعه می‌باشد. دولت‌‌- قدرت‌های حجیم و فربه در اروپا و آمریکای امروز بیش از پیش با جامعه روبرومی‌شوند و مبانی و ساختار حقیقی انقلاب انسانی علیه دولت و قدرت در آن دو ضعیف است و پارادایم و فلسفه مبارزاتی آپویی مبانی حقیقی آن را به وجودآورده. دولت، بدون طبقه و شهر لیبرالی و نابرابرساز نمی‌تواند دوام‌بیاورد. به همین دلیل دولت در حقوق و آزادیهای فرد و جامعه تصرف می‌کند و حتی خود را جای خدا برروی زمین جامی‌زند که همین خصلت وسوسه هر حزب قدرت‌گرا برای رسیدن به آن جایگاه در مقام دولت را به وجود آورده. دولت‌- ملت ساختار تکامل‌یافته‌تر دولت کلاسیک است. همچنین دولت و دولت‌-ملت هیچ‌وقت نمی‌توانند سوسیالیستی باشند و همیشه و در هر ساختار و مدلی سرمایه‌دارانه هستند. علی‌رغم وجود دولت در تمامی کشورهای جهان، اما بزرگترین جهالت نسبت به پدیده دولت وجوددارد. البته نهایتا در مرحله گذار، پژاک دمکراسی + دولت را می‌پذیرد، زیرا این امکان وجود دارد که در این مدل نهایتا دولت خودبخود بدست جامعه محو گردد.

pjak.eu

🆔 @GozarDemocratic‌
ادامە دارد...
⬇️⬇️⬇️

27- ناسیونالیسم و ناسیونالیته فرهنگی: وقتی ادیان با قومیت مرتبط گردانده می‌شوند، پیش‌نمونه ملی‌گرایی بوجود می‌آید که این امر در قرون‌وسطی با شکل‌گیری قوم رخ‌داد. بعدها در قرون معاصر ملت ایجادشد. بحث‌نمودن از اشکال بسیار متفاوت ملت و نه یک نوع ملت، بامعناتر است. ملی‌گرایی با اختلاط سلطه دینی و قومی بوجود آمده و ملت را در بطن دولت شکل‌می‌دهد. هرگاه ملت همانند دین سیاسی گردانده شود، به ملی‌گرایی ختم می‌شود. ملی‌گرایی به معنای «میهن‌دوستی»نیست و با آن متعارض است. ملی‌گرایی به معنای ترجیح‌دادن ملت خود بر سایر ملل و تحمیل تمامی نمادهای آن بر همان ملل می‌باشد. در روابط سیاسی و اتحاد دو یا چند ملت نباید مقوله ملت دخالت‌داده‌شود و بصورت معیار درآید. امروز مبرهن است که ملی‌گرایی، ایدئولوژی و دین سرمایه‌داری سلطه‌گر است. ناسیونالیته فرهنگی اما با ناسیونالیسم یا ملی‌گرایی تفاوت دارد. حال که ملی‌گرایی را ردمی‌کنیم، چه جایگزینی برای آن داریم؟ ناسیونالیته فرهنگی در بعد فرهنگ کنفدرالیسم گنجانده و تعریف شده و به فرهنگ یک ملت و خلق برای خود او ربط دارد نه در روابط سیاسی میان دو یا چند ملت. ناسیونالیته یعنی باارزش بودن فرهنگ هر ملتی برای خودش بدون خصومت ملی‌گرایانه با ملل دیگر. ناسیونالیسم نه بلکه ناسیونالیته فرهنگی به معنای دوست‌داشتن فرهنگ‌ِخود است. ناسیونالیته با آن معیارها، ملت دمکراتیک را تکوین می‌بخشد و همیشه فرهنگی است نه سیاسی‌شده. اینجاست که یک عضو پژاک و جنبش آپویی بیش از همه میهن‌دوست و ملت‌دوست یا خلق‌دوست است. پژاک حتی یک ذره از ملی‌گرایی را هم قبول ندارد. ملی‌گرایی به زبان و فرهنگ هم ربط ندارد و فقط یک گرایش پرستشی ارعاب‌گر و خشونت‌گرای فاشیستی است. امروزه کُردها یک خلق یا به تعبیری ملت تحت سلطه هستند و کردستان یک سرزمین اشغالی. در صورت تداوم این وضعیت، کُردها نمی‌توانند با ملت‌های حاکم فارس، عرب و ترک وطن‌ مشترک داشته باشند. وطن‌مشترک را فقط با معیارها و اصول ملت دمکراتیک و خودمدیریتی می‌توان برساخت. خلقی که از زبان مادری خود محروم گردانده‌شود، از هویت ساقط شده و موجودیتش نابود می‌شود، لذا زبان مادری تا این درجه اهمیت دارد. زبان کُردی جزو ارزش‌های بشریت است که با توسل به آن می‌توان معانی زیبایی ساخت که با سایر زبان‌ها نمی‌توان و برعکس. زبان و آموزش به زبان مادری شرط بنیادین تشکیل ملت دمکراتیک می‌باشد. ملی‌گرایی فارس، عرب و ترک اساسا با نابودی زبان‌های دیگر، غناها را از بین می‌برند و زمینه‌های فروپاشی جوامع بشری را مهیا می‌سازند.

28- چهاربخش کردستان و بخش‌گرایی احزاب: هر حزبی اگر فقط برای یک بخش کردستان مبارزه کند، آن حزب از کردستانی‌بودن و ملت‌بودن کُرد فرسنگ‌ها فاصله دارد و همه ادعاهای تبلیغیش عوامفریبانه است. امروز جریان‌های ملی‌گرای کُرد به طرز افراطی سیاست تجزیه کردستان را خود در شیوه انقلابی و مبارزاتی خویش اعمال‌می‌کنند و سعی‌می‌کنند فرد کُرد را نسبت به آن متقاعد سازند. بخش‌گرایی و منطقه‌گرایی نه تنها با اصول ملت دمکراتیک و کنفدرالیسم و یا خودمدیریتی کردستان تعارض دارد، بلکه با اصول ملی‌گرایی متعارف جهانی هم ناهمخوان است. از اینها گذشته، وقتی اثبات شده که آزادی هر بخش کردستان با توجه به وجود چند نظام فاشیستی بی‌رحم بدون آزادی بخش‌های دیگر ناممکن است، دیگر اصرار برخی احزاب سنتی بر سهم خود که در قالب یک بخش آن را تعریف و توجیه می‌کنند، چه فایده‌ای دارد! حتی هیچ‌یک از دولت‌های ترک، فارس و عرب حاکم بر کردستان به خود نمی‌گویند که فقط دشمن بخشی از کردستان هستند که در درون مرزهای آنها قراردارد. هرکدام از آنها به نوعی از انواع با هرچهاربخش کردستان خصومت می‌ورزند. میهن‌دوستی و ملت‌دوستی یک فرد کُرد وقتی کامل است که نظرا و عملا برای هرچهاربخش کردستان مبارزه نماید اگرنه طی صدها بار ثابت شده که نه‌تنها نتیجه‌ای نخواهد داد، بلکه مصیبت‌هایی را نیز با خود به همراه می‌آورد. پژاک اگرچه متعلق به شرق کردستان است، اما منافع این بخش را بر سایر بخش‌های کردستان ترجیح نمی‌دهد و یا منافع سایر بخش‌ها را قربانی یک بخش نمی‌کند. ازقضا ملی‌پرستان و کُردپرستان بصورت یومیه ادعای افراطی دارند درحالی که خود بخش‌های کردستان را که دشمن آن را ترسیم نموده، میان خود تقسیم می‌کنند. این تقسیم‌بندی را بیشتر علیه پژاک انجام می‌دهند نه به نفع خلق‌کُرد. از یک طرف دم‌زدن از دولت‌کُردی و کردستان بزرگ و از دیگر طرف تحمیل این فکر که هر حزب باید در بخش کردستانی مربوطه خود مبارزه کند، با هم متناقضند. یک بخش‌گرای تجزیه‌طلب نمی‌تواند در برگزاری کنگره ملی کُرد چهاربخش کردستان سهیم شود زیرا با افکار و ادعاهای خود نیز سرجنگ دارد و سراپا تناقض است.