۵- پتانسیل سیاسی و دمکراتیک جنبش دمکراتیک ملی کوردستان در حل و چاره‌یابی مسائل سیاسی، اجتماعی، قومی-اتنیکی، فرهنگی و اقتصادی به‌عنوان موجی عظیم در کوتاه‌مدت می‌تواند تمام منطقه را تحت‌تاثیر قرار داده و به دیگر بخش‌های خاورمیانه رخنه کند. واقعاً اگر قدرت‌های غربی فقط شش ماه یا یک سال اجازه بدهند، با دسیسه سازی مسائل را پیچیده‌تر و بحرانی‌تر نکنند، مسئله کورد به مسالمت‌آمیزانه‌ترین شیوه قابل حل بوده و هست. و در این صورت نیز می‌تواند به مدل و یا الگوی برای حل دیگر معضلات خاورمیانه تبدیل گردد. در اینجا رویکرد تمدن هژمونیکی غرب متکی بر عدم حل مسائل، معضلات و مشکلات است، نه «حل » و برقراری امنیت در خاورمیانه!
یک خاورمیانه امن و با ثبات که بتواند نظامی با محتوای دمکراتیک داشته باشد مورد نظر نیست. نه تمدن غرب چنین رویکرد و سیاستی را پیروی می‌کند و نه دوئل منطقه! برای مدرنیته‌ی کاپیتالیستی وجود ناآرامی، فضای خشونت‌آمیز و نظامی، فضای بسیار مه‌آلود و مناسب برای ماهیگیری است.
۶- هیچ قدرتی قادر نیست یک نیروی مشروع و بر حق را، دعوای ملتی با جمعیتی قریب به ۵۰-۶۰ میلیون را متوقف سازد، مگر اینکه آنرا نامشروع و ناحق جلوه دهد. نه حمایت‌های سیاسی و قانونی غرب و نه کمک‌های مالی و تسلیحاتی قادر به جلوگیری از PKK نشدند. در این صورت بهترین و موثرترین روش متوقف سازی PKK ، قرار دادن آن در فهرست سازمان‌های تروریستی و بدون‌شک پنهان‌سازی چهره‌ی هولناک نظام جهانی است. از این طریق هم دعوای آزادی و دمکراسی کوردها متوقف خواهد گردید و هم چهره نظام جهانی بسیار استادانه پنهان خواهد شد.
در این جا صرفا قرار دادن نام PKK و ملتی در فهرست سازمان‌های تروریستی مطرح نیست. بلکه سکوت مطلق آمریکا، ناتو و اروپا در مقابل قتل‌عام‌های صد‌ساله‌ی دولت فاشیست ترکیه در میان است که حال به یکی از بزرگترین چالش‌های نظام تبدیل گردیده است. چرا غرب حتی در برابر استفاده دولت فاشیست ترکیه از تسلیحات شیمیایی سکوت اختیار کرده است؟ مگر نه اینکه هر روز دولت ترک ده‌ها زن، کودک و مردم غیر نظامی را به قتل می‌رساند؟ یا اینکه قوانین حقوق بشر «شما» مشمول حال ملت کورد نیست و یا اینکه بازی دیگر در جریان است؟ چون قرار دادن نام PKK در فهرست سازمان‌های تروریستی چراغ سبزی است در جهت سیاست‌ و ذهنیت سرکوب و قتل‌عام دولت فاشیست ترکیه! با این کار غرب مستقیما شریک سیاست‌های نسل‌کشی ترکیه، علیه کوردها است. فقط طی سالهای ۱۹۹۳-۱۹۹۵- ۵ هزار روستای شمال کوردستان از طرف دولت و ارتش فاشیست ترک به آتش کشید شد، بیش از چند میلیون تبعید و صدها هزار نفر غیر نظامی مفقود و به قتل رسیدند. طی ۱۰ سال اخیر صدها غیرنظامی اعم از زن، کودک و مسن در جنوب کوردستان هدف پهبادهای ارتش فاشیست ترک قرار گرفتند و به قتل رسیدند.
طی چند ماه اخیر پهباد‌های ارتش فاشیست ترک صدها غیر نظامی را در شنگال، روژآوا و شمال کوردستان به قتل رساندند. علی‌رغم اینکه روابط دستگاه اطلاعاتی دولت فاشیست ترک با داعش برملا شد و دولت ترک از داعش به‌عنوان مهره‌ی سرکوب کننده علیه کوردها استفاده می‌کند و مدارک موثقی در این رابطه در دست هستند، پس چرا حتی کوچک‌ترین اعتراضی در مقابل آن نمی‌شود؟
هر انسان، ملت، دولت و یا تمدنی اگر متکی بر سه عنصر ریشه‌ای انسانی یعنی عدالت، آزادی و برابری نباشد و یا در این موارد بی اعتنا و بی تفاوت باشد، بدون شک با ارزش‌های انسانی در تضاد قرار خواهد گرفت. بی اعتنایی در این سه مورد، نشانه‌های قوی نسبت به فرسودگی پایه‌های اخلاقی و انسانی آن تمدن هستند.
ما در جهانی فرسوده و عاری از ارزش‌های اخلاقی، انسانی و وجدانی زندگی می‌کنیم که خویش را با پرده آزادی، عدالت و دمکراسی پنهان نموده است. زیرا در میانه‌ی آنچه در رسانه هر ساعت گزارش می‌شوند و آنچه در واقعیت به وقع می‌پیوندد شکافی است ماننده قله قاف که امکان پنهان نمودن آن غیر ممکن است!
جامعه‌ی جهانی صرفا به پرده پوشی اتهامات دولت فاشیست ترکیه به ژینوساید کوردها بسنده نکرده، بلکه با متهم نمودن کوردها به تروریسم چهره‌ پنهان پُشت این دولت «قاتل» را نیز عادی معمولی نشان می‌دهد. زیرا نظام مدرنیته‌ی کاپیتالیستی خود بزرگترین مولد تروریسم در طول تاریخ است. نظامی که خود مولد سازمان‌های مانند القاعده، داعش، حزب بعث و فاشیسم در ترکیه است!
نظام مدرنیته‌ی سرمایه‌داری هنوز به جرم ترور « آزادی و عدالت» متهم نشده است. این نظام حتی اگر مدعی بالاترین استاندارد حقوق بشر و آزادی نیز باشد، باز ساختاری فاشیستی و تروریستی دارد. در اینجا نباید شیفته‌ی جلوه‌ی فریب‌آمیز و مدرن‌نمای ارزش‌هال لیبرالی و نولیبرالی تمدن غرب شد. واقعیت بسیار متفاوت‌تر از آن چیزی است که در ظاهر می‌نماید!

حتی اگر این دولت-ملت کورد هم باشد، چیزی از سرشت آن تغییر نخواهد کرد. آیا سیاستی که بر کوردها در مناطق جنوبی کوردستان گویا به نام حکومت کورد اعمال می‌گردد، طبیعتا بیانگر چه چیزی است؟ جز فاشیسم اجتماعی و فرهنگی یا خاندانی با کدام تعاریف می‌توانیم آنرا تعریف کنیم؟
پس سرانجام انقلاب جوامع و ملل در روژهلات و ایران در سال ۱۳۵۷ که به حکومت روحانیون انجامید را با چه اصطلاحات و تعاریفی می‌توان تعریف نماییم، جز ترور و فاشیسم؟‌ اگر قدرتمندترین ایدئولوژی مخالف (بعد از شوروی سابق ) که در افراطی گرایی تشیع تجلی یافت، نتوانست از زیر این نظام فاسد پُشت راست کند و در مدتی بسیار کوتاه به بخشی از نظام جهانی تبدیل شد و هنوز هم از نظر لفظی خود را به‌عنوان رادیکال‌ترین گروه مخالف نظام در سطح جهان نشان می‌دهد، پس باید دریافت که «آب از چشمه گل آلود» است!
دلیل اینکه افکار بین الملل تهاجمات دولت فاشیست ترکیه را به کوردها مشروع نشان می‌دهد، بدون ارائه‌ی هیچ مدرک و اسنادی کوردها و نمایندگان سیاسی آنان را به «تروریسم» متهم می‌سازند و از ژینوساید شدن علنی کوردها چشم‌پوشی می‌کنند، محتوای مشترک فاشیستی در بطن و پایه‌های ایدئولوژیکی و اخلاقی در بین نظام جهانی و دولت-ملت ترک است!
در این گفتمان چنین نتیجه‌ای به دست می‌آید: جهت مقابله با اعمال تروریسم بر کوردها باید با کل نظام مدرنیته‌ی کاپیتالیستی درگیر شد. چون کوردها بزرگترین قربانیان نظام فاشیستی در خاورمیانه بشمار می‌آیند، پس چاره‌ای ندارند جز مقابله با نظام جهانی دولت-ملت‌ها و کلیات آن یعنی مدرنیته‌ی کاپیتالیستی!
درست به مانند مقابله و مبارزه‌ی زنی با شوهرش! معمولا اگر زنی بخواهد با شوهرش درگیر شود، طبیعتاً ابتدا با برادر، پدر و به مرور زمان با تمام«مردهای آن جامعه» درگیری می‌شود. مبارزه کوردها نیز شباهت‌های بسیاری با مبارزه زنان در راه آزادی دارد و علت اینکه زنان پرچم‌دار در مقدم‌ترین سنگرهای آزادی و برابری در انقلاب کوردستان هستند، شاید همین وجه مشترک ملی و جنسیتی باشد.
دو راه بیش وجود ندارد. یا اینکه مطیع شوید و تمام تضادها و تناقضات خویش را با نظام به کناری بگذارید و به آن بپیوندید و یا اینکه با کل نظام درگیر و مسئله‌دار شوید؟
دولت-ملت من نمی‌تواند بهتر از دولت-ملت شما باشد؟ دولت-ملتی اسلامی نمی‌تواند معیار تفاوت‌مندی با یک دولت-ملت سکولار باشد؟ این‌ها هرچند ظاهرا متضاد به نظر هم برسند، اما سرشت آنان یکی است. و یا اینکه برعکس، دولت-ملت‌های تشیع، تسنن، جمهوری و یا سلطنتی، پارلمانی و یا غیره نمی‌توانند نشان از تفاوت میان آنان باشد. این یکی از بزرگترین‌ انقلاب‌های پاردایمی در سطح جهان است که در حال شکوفا شدن است. این نظریه از چنان ارزشی برخوردار است که می‌توان با کشف «نظریه‌ی خورشید محوری» کپرنیک مقایسه نمود.
بجای این، اصطلاحاتی مانند «درون نظامی و بیرون نظامی بودن» معنا و مفهوم پیدا می‌کنند. یعنی اینکه شما در درون مرزهای ایدئولوژیک، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اخلاقی و اقتصادی نظام هستید یا خیر؟
اگر نیستید پس در درون کدام نظام اجتماعی زندگی می‌کنید و یا اینکه می‌خواهید در چه نظامی زندگی کنید؟ و یا اگر نمی‌توانید تمام نظام جهانی را تغییر و عدالت را برقرار کنید، پس در این صورت حداقل می‌توانید با آن زندگی نکنید، شریک جرم آن نباشید، می‌توانید بخشی از آن نباشید. اگر نمی‌توانید آزادی را در جهان برقرار کنید، حتما می‌توانید عضوی از بستر لجن‌وار نظام جهانی نباشید، نه کسی را به بردگی بگیرید و نه برده کسی باشید. اگر نمی‌توانید برابری جهانی را پابرجا سازید، حتما می‌توانید با نظام نابرابرها نباشید!
زیرا شراکت نکردن در کار و یا عملی به معنی رد و عدم تاکید آن عمل است. بیرون آمدن از مرزهای نظام، عمیق‌ترین احساس آزادی، عدالت و برابری است. معمولا آزادی نمی‌تواند جز این چیز دیگری باشد. آزادی عدالت و برابری از همان جایی شروع می‌شود که شما از مرزهای نظام عبور و خارج شوید. تا زمانیکه در همان مرزها هستید و طبق مقرارت آن زندگی می‌کنید، حتی اگر خود را آزادمنش ترین انسان جهان هم بدانید باز بخشی از چرخ نظام به شمار خواهید آمد. مهم نیست که با چه چهره، هویت و یا عنوانی باشد، مهم این است که نظام به هر چهره‌ای با هر هویتی در درون نظام احتیاج دارد. نظام به همان میزان که محتاج پاپا و روحانیون است، به همان میزان محتاج روشنفکران، دانشمندان، معلمین، مدافعان حقوق زنان و کودکان، کارگران، سرمایه‌داران، شبکه‌های خبررسانی و هر چیزی که شما به آن فکر می‌کنید، است!

در صورتی که از مرزهای نظام بیرون بیاید، تروریست و غیر متمدن تعریف خواهید شد و طبیعتاً دشمن هستید و یک هدف برای از میان برداشتن! اما اگر شما یک پیکارگر تمام عیار آزادی هستید، تمام این‌ها ارزش آنرا دارد که به‌عنوان یک مخالف نظام جهانی زندگی کنید، تهدید شوید، تحقیر شوید، شکنجه شوید، ژینوساید و یا کشته شوید!
مرزهای نظام. جغرافیایی و یا حقوقی نیستند. مرزهای نظام را طرز تفکر، نحوه‌ی زندگی و کلیات مبانی اخلاقی و فلسفی تشکیل می‌دهند. اگر دارای این‌ها هستید و می‌توانید جهانی زیباتر، عادلانه‌تر، آزادتر و برابر‌تر بسازید، در این صورت حتی اگر به اهدافتان هم نرسید، جدال در راه این ارزش‌های والای بشری شرافتمندانه‌ترین راه یک انسان با فضیلت خواهد بود. در غیر این صورت حداکثر یک «انسان عادی» خواهید بود، و یا اینکه تاریخ شمار را در میان مردمان و انسان‌های عادی نشان خواهد داد. غیر عادی بودن، بیرون آمدن از مرزهای فکری، پرنسیپ‌های اخلاقی و کلیات زندگی مدرنیته‌ی کاپیتالیستی است.
یکی دیگر از اتهامات و یا بهتر بگویم علتی که برای ژینوساید کوردها ارائه می‌شود، تجزیه طلبی است! در این مورد نیز باید گفت: چیزی که تا سرحد استخوان‌هایش تجزیه شده است را نمی‌توان بیشتر از آنی که هست، تجزیه کرد. نه در ترکیه و نه در ایران چیزی وجود ندارد که کوردها بخواهند تجزیه کنند. نه یکپارچگی ملی، نه تمامیت ارضی و نه ارزش‌های تاریخی و فرهنگی مشترک میان ملل ایران! آنچه را که شما تجزیه کرده‌اید، به مرز سلول‌هایش رسیده‌اند و بیش از این اگر هم کسی بخواهد، نمی‌تواند تجزیه کنید. چون شما مرزهای تجزیه‌طلبی را درنوردیده‌اید.
مدعی توحید و اتحاد ملی، دینی و قاره‌ای هستید، اگر می‌خواهید ما را به تجزیه‌طلبی متهم سازید، بیاید و بحث از تجزیه و تجزیه‌طلبی کنیم، مطمئنا در این جدال پیروز نخواهید شد. اگر می‌خواهید از تروریسم بحث کنیم، بفرمایید، تروریسم چیست، منشاء آن چیست در حد مباحث آکادمیک و حتی مافوق مباحث آکادمیک می‌توانیم بحث کنیم. آمار و ارقام قتل و عام‌ها، اعدام، شکنجه، تجاوز و غیره را با تمام جزییات در اختیار شما قراردهیم. پس در این صورت این‌ همه کج فکری برای چیست؟
در پایان باید گفت که کوردها اگر بیش از صد سال در حال جنگ و ستیز با دولت‌-ملت‌های منطقه هستند، این جنگ را فقط در قالب «جنگ با ترور دولتی و جهانی» که بر آنان اعمال می‌گردد، می‌توان تعریف نمود. کوردها پرجمعیت ترین ملت خاورمیانه هستند که هنوز نتوانسته‌اند خود و سرزمین‌شان را از زیر پنجه‌ی ژینوساید آزاد سازند. حتی «انسانیت» آنان نیز زیر سوال است. مقابله با فاشیسم دولت-ملت، جنگیدن با ژینوساید، آپارتاید و انکار فرهنگی و تاریخی حتی در قانون خود نظام نیز به‌عنوان «دفاع مشروع» و حق زندگی تعریف شده است. کوردها فقط از خود دفاع می‌کنند و این مسلم‌ ترین حق آنان است و هرگز از این حق‌شان -که طبیعت به آنان ارزانی بخشیده است- چشم پوشی نخواهند کرد.
با این حال خروج نام PKK از فهرست سازمان‌های تروریستی شاید کمی از جرائم تمدن غرب در مقابل ملت مظلوم کورد بکاهد. واقعاً اگر PKK و کوردها با داعش به مبارزه نمی‌پرداختند، آیا حال خاورمیانه و جهان در چه وضعی بود؟ اگر PKK با تروریسمی که نظام جهانی مولد آن است مقابله نمی‌کرد حال شهروندان اروپایی و غربی در چه حال و روزی بودند؟ آیا وضعیت امنیتی اروپا و غرب همچنان می‌توانستند پا برجا بماند؟
اما در هر صورت این، یک جنگ و جدال تمام عیار است و به هیچ وجه خود به خود به تحقق نخواهد رسید. طلوع خورشید آزادی از پُشت ابرهای تیره و تار با جنگ بشریت علیه نظام متکی بر فریب بیرون خواهد آمد و پرده‌ی ظلمت بر فراز آسمان جهان را برخواهد افکند. کوردها با مبارزه، تروریسم واقعی را به انسانیت معرفی خواهند کرد!


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

قیام سوم اسفند نونهال پژاک را آبیاری نمود


✍ رامین گارا



🆔 @GozarDemocratic‌

قیام سوم اسفند نونهال پژاک را آبیاری نمود


✍ رامین گارا



در آستانه‌ی ۲۳امین سالگرد توطئه بین‌المللی ۱۵ فوریه علیه رهبر خلق‌کورد، رهبر اوجالان قرار داریم. رهبری در زندان تک‌نفره‌ی امرالی از سال ۲۰۱۵ بطور کامل ممنوع‌الملاقات شده. این انزوای مطلق بخشی از سیستم جهانی امرالی است. سیستم امرالی را قدرت‌های بزرگ جهان با هدف نابودی رهبر آپو و جنبش آزادیخواهی خلق کورد ایجاد کرده‌‌اند. امرالی سیستمی است که با هدف انحلال رهبری پ.ک.ک به عنوان سیستمی خاص برای نابودی اراده‌ی آزاد خلق کورد و گریلاهای آزادی کوردستان ایجاد شده است. این سیستم فقط به خلق‌های ترکیه محدود نمی‌شود بلکه همه‌ی اقشار کوردستان، انقلابیون، دموکراسی‌طلبان، کارگران، دهقانان و زنان را دربرمی‌گیرد. در واقع با هدف بی‌اراده ساختن خلق‌های تحت ستم خاورمیانه است. یک توطئه‌ی قویا برنامه‌ریزی ‌شده، جامع و مداوم است. در برابر این حمله که به طور مشترک توسط قدرت‌های حاکم بر جهان برنامه‌ریزی و اجرا می‌شود، مقاومت به طور مشترک و بر اساس همبستگی انقلابی در حال توسعه است. به ویژه مقاومتی که رهبر خلق کورد به مدت بیست و دو سال در امرالی پیشبرد داده است معنای بزرگی دارد و در عین حال میراث انقلابی مقاومت ما را با رهنمودهایش رشد می‌دهد.
در حالی ۲۳‌امین سالروز توطئه‌ی بین‌المللی علیه رهبر آپو و خلق کورد فرا می‌رسد و بار دیگر از قیام سوم اسفند ۱۳۷۷ در شرق کوردستان و ایران یادی حماسی می‌کنیم که در سایه‌ی مبارزات برحق، نستوه و فداکارانه‌ی رهبر آپو در امرالی علیه سیستم انزوای مطلق، مبارزات شرق کوردستان نیز ادامه دارد. به اندازه‌ای که توطئه، بین‌المللی هست، به تبع آن، سیستم امرالی هم یک سیستم طراحی شده‌ی بین‌المللی می‌باشد و در همان وسعت نیز مبارزات و حمایت‌ها از رهبر اوجالان قویا جهانی و بین‌المللی گشته است. این وسعت از آزادیخواهی و دموکراسی‌طلبی بر ضد ذهنیت منحوس توطئه‌گر و سرمایه‌دارانه، در چارچوب کمپین «شکستن انزوا و آزادی رهبر اوجالان» سال‌هاست مرزهای کوردستان و خاورمیانه را درنوردیده و نحله‌های آن در کشورهای عربی، اروپا، آفریقا، آمریکای لاتین و سایر نقاط جهان به رشد و نمو رسیده است. اگر ۲۳ سال پیش چهار بخش کوردستان در محکومیت اسارت رهبر آپو در کنیا و انتقال ایشان به امرالی، به پاخاست و قیام سوم اسفند در شرق کوردستان و ایران شکل گرفت، امروزه این قیام در سایه‌ی مقاومت رهبری و نیروی گریلای فدایی و خروش شگفت‌انگیز زنان، جهان را به خروش آورده است. به‌ویژه سازمان‌ها‌ و شخصیت‌های روشنفکر و فیلسوف در کشورهای بریتانیا، ایتالیا، سراسر اروپا و چندین نقطه‌ی دیگر از جهان، علنا و طی ابتکارعمل‌های شجیع خویش به کمپین «آزادی برای رهبر آپو» ملحق شده‌اند. نمونه‌ی بارز آن، بیانیه ۱۰۰۳ فیلسوف، آکادمیسین و روشنفکر جهان در چارچوب کمپین «آزادی برای رهبر اوجالان» بود که تلنگری به جهان ستم‌کش و قدرت‌مدار سرمایه‌داری است.
جای بسی امید و شعف است که قیام سوم اسفند ۱۳۷۷ به همان اندازه که کوردستانی بود، ایرانی هم بود و تهران و تبریز را کانون خیزش‌هایش ساخت. این قیام که در سایه‌ی شهدای گرانقدری همچو «شرمین‌، یوسف گنجی‌زاده، بهزاد رحیمی، سیروان کریمی، محمد کنعانی و اشرف زندی» و ده‌ها شهید دیگر همچون یک پدیده‌ی خلقی، شگفتی آفرید و پایه‌های ستم و نسل‌کشی دولت ایران را لرزاند، حقیقتا اولین قیام منحصر به فرد دارای ابعاد خارجی و منطقه‌ای بود. یک هفته قیام سوم اسفند در واقع پیوستن به قیام آن روزهای هر چهاربخش کوردستان، خاورمیانه، اروپا و سایر نقاط جهان بود. پیوستن به قیام علیه توطئه‌ی بین‌المللی محسوب گشت. امروزه علی‌رغم گذشت ۲۳ سال، آن همه دستاورد عظیم مبارزاتی حاصل گشته و مسئله‌ی کورد و آزادی رهبر آپو جهانی ‌شده است. از نبردهای نیروی فدایی گریلا در زاگرس‌، آواشین، زاپ و گاره گرفته تا مقاومت جهانی کوبانی و به بار نشستن شکوفه‌های اندیشگی در اذهان آزادی‌خواهان جهان، زنجیره‌ای ناگسستنی از مبارزات کانون‌های آزادی در خاورمیانه، اروپا، آفریقا و آمریکای لاتین را دربرگرفته و نام رهبر آپو را با مفاهیم آزادی و دموکراسی مساوی ساخته است. همگان به چشم خویش می‌بینند که چگونه کمپین‌ها، ابتکارعمل‌های گوناگون و کنفرانس‌های بین‌المللی به‌صورت رشته آکسیون‌های به‌هم پیوسته، شخص رهبر آپو، آزادی‌خواهان، مبارزان و متفکران بزرگ جهان را به هم وصل نموده و همدرد و هم‌زبان ساخته است. این جدال جهانی زیر سایه‌ی فداکاری‌های بی‌شائبه‌ی رهبر آپو در حقیقت جدال علیه مدرنیته‌ی سرمایه‌داری است؛ مدرنیته‌ای که خلق‌ها، طبقات و توده‌های مختلف را برده و اسیر زنجیرهای زنگار گرفته‌ی نابرابری، جنگ و کشتار ساخته است.

هر اندازه که خاورمیانه با مرکزیت کوردستان به کانون فوق‌بحرانی جنگ جاری جهان سوم مبدل می‌گردد، به همان اندازه مقاومت رهبر آپو در زندان و سیستم امرالی بیشتر به اوج می‌رسد و به موازات آن بعد بین‌المللی می‌یابد. توطئه‌ی بین‌المللی ۱۵ فوریه در اصل توطئه برای از میان برداشتن نماد آزادی، رهبر آپو با هدف آغاز جنگ جهانی سوم بود ولی توطئه‌گران امروز در منجلاب آن جنگ گرفتار آمده‌اند. پایان این جنگ که کشورهایی چون عراق، سوریه، لیبی، یمن و میهن‌ کوردستان را به ویرانه مبدل نموده، زمانی به وقوع خواهد پیوست که توطئه پایان یابد. این جنگ امروز در فازی بعدی قلب ایران را نشانه رفته و تصادفی نیست که در این کشورها مسئله‌ی کورد بزرگترین مسئله می‌باشد. هژمونی جهانی توطئه‌گر دیروز، رهبر آپو، معمار بزرگ صلح و دموکراسی را مانع جنگ و اشغال در عراق، سوریه، ایران و ترکیه دید، لذا توطئه را طراحی کرد، پس امروز جدال علیه ایران هم مرحله‌ای از همان جنگ است. تنها راه نجات ایران دموکراتیزاسیون مبتنی بر پارادایم دموکراتیک رهبر آپو با محوریت همه‌ی خلق‌های کورد، فارس، بلوچ، آذری، عرب و غیره است درغیر این صورت جنگ و کائوس گریزناپذیر خواهد شد.
نه هژمونی جهانی یارای ممانعت از جهانی‌شدن فزاینده‌ی مسئله‌ی کورد و رهبر آپو را دارد و نه ایران توان سرکوب آزادیخواهی ملتمان و ملل را. بزرگترین هنر، صلح است، اما آیا امروز در خاورمیانه، هنرمند و معمار صلحی هست که به اندازه‌ی رهبر آپو فداکاری کرده و زندگی‌اش را در راه آن نثار کند؟! ملل ایران و آزادیخواهان آن کشور به واسطه‌ی وجود مسئله‌ی کورد به‌ مثابه‌ی بزرگترین مسئله‌ی سیاسی، با مقوله‌ی آزادی ملت کورد روبرو شده‌اند. پس برهمگان است در تعیین این سرنوشت سیاسی که همانا تعیین سرنوشت خویش و آینده‌ی آزاد و دموکراتیک است، برای به‌ جای آوردن وظایف سیاسی ـ اخلاقی خویش با اتکای بر مفاهیم ناب و پرارزش دموکراسی اهتمام ورزند.
درحقیقت قیام سوم اسفند در شرق کوردستان در سال ۱۳۷۷ و نیز قیام ماکو در سال ۲۰۰۶ نمودهای بارز امید خلقمان در آن خطه از کوردستان به رهبریت رهبر آپو است. قطع‌یقین سفر رهبر آپو به اروپا با خروج از سوریه هم از سر ناچاری نه بلکه بصورت حساب‌شده و دقیق با هدف اشاعه‌ی جنبش آزادیخواهی گریلا در هر چهار بخش کوردستان و گسترش قیام‌ها در هر چهار بخش بود که دقیقا قیام سوم اسفند که اوج آن در شهرهای سنه، اورمیه، کرماشان، کامیاران، مهاباد، سقز و دهها شهر دیگر بخوبی مشاهده شد، همان رویداد شگفت‌انگیز تاریخی بود که برگی زرین از تاریخ مبارزات کورد را رقم زده. در آن قیام همزمان با سایر بخش‌های کوردستان و چندین کشور جهان فرزندان غیوری از خلقمان در راه رهایی رهبر آپو جانشان را فداکردند که خون آنها نهال نوشکفته‌ی «حزب حیات آزاد کوردستان(پژاک)» را آبیاری نمود و به ثمر رساند. حزبمان پژاک و سیستم کودار هر دو ثمره‌ی خون به‌هدر نرفته‌ی هزاران شهید هستند. لذا چون سوم اسفند برای پژاک پایه و بنیان مستحکم است، ماهیت پژاک مطابق آن شفاف و نیرومندی در مبارزه می‌باشد. آن قیام همزمان با قیام بخش‌های دیگر کوردستان آغاز شد و امروز هم همزمان با خیزش دموکراتیک همان خلق‌ها در شمال، شرق، جنوب و روژاوای کوردستان به پیروزی خواهد رسید. ماهیت پاک سوم اسفند، تضمین پیروزی برای خلقمان در شرق کوردستان و ایران است.
جنبه‌ی دیگر سوم اسفند، اتحاد با بخش‌های دیگر کوردستان بود، بنابراین بنیان استراتژی پژاک و کودار برای تحقق اتحاد دموکراتیک ملت کورد در چارچوب کنگره‌ی ملی کوردستان هم هست. خود سیستم کودار که اساسا پژاک با پیشاهنگی در درون آن مبارزاتش را نضج می‌دهد، پروژه‌ی دمکراتیک برای تحقق اتحاد و پیروزی نهایی بصورت همزمان است. خودمدیریتی دمکراتیک شرق کوردستان هم به پاسداشت قیام سوم اسفند است که باید به خلقمان در شرق کوردستان به مثابه‌ی کمترین لطف، تقدیم گردد.
چه‌بسا قیام شهر ماکو در نوروز سال ۲۰۰۶ همانا تداوم قیام زنجیره‌ای سوم اسفند ۱۹۹۹(۱۳۷۷) بود. این قیام در زمان اوج مبارزات پژاک که در سراسر شرق کوردستان از ماکو تا لرستان اشاعه یافته بود، بارقه‌ی امیدی گشت که راه شهدای قیام سوم اسفند ادامه دارد. خلقمان هر روز بیش از پیش به آزادی نزدیک می‌شود. قیام هر چهار بخش کوردستان در حمایت از رهبر آپو بویژه قیام سوم اسفند و قیام ماکو اساسا جرقه‌ی نخست قیام‌های بعدی در خاورمیانه بودند. زیرا به یک دوره‌ی سکوت و خفقان پایان دادند و خلق‌ها با مشاهده‌‌ی احوال خلق غیور کورد جرات و جسارت بیشتری برای خیزشی نوین یافتند. این بعد از رویداد سوم اسفند و ۱۵ فوریه همچنان بازتاب‌های زنجیره‌ای در سال جاری یعنی ۲۰۲۲ دارد.

در سایه‌ی قیام‌های خلقمان و به یمن مبارزات مداوم فداییانه و فداکارانه‌ی گریلا، علی‌رغم اینکه بیش از ۶ سال است رژیم اشغالگر ترکیه اجازه نمی‌دهد حتی یک نفر از خانواده و وکلا با رهبر آپو دیدار کنند، اما حمایت‌های جهانی به طرز حیرت‌انگیزی در سراسر جهان افزایش می‌یابد. ما به قیام‌ باشکوه‌تری چون روز سوم اسفند نیاز داریم تا آرزوهای خلق کورد در بطن خاورمیانه‌ای که گرفتار جنگ و آشوب است، برآورده گردد. علی‌رغم خصومت‌های فاشیستی دول منطقه و هژمونی جهانی، بازهم چه بخواهند و چه نخواهند، رهبر آپو پیشاهنگ و رهنمونگر این قیام خاورمیانه‌ای است. اگر امروز خلق شرق کوردستان در سایه‌ی حضور پژاک و کودار در کلیت هر چهار بخش کوردستان حرفی برای گفتن دارد و به بخشی از نیروی سوم آپویی در خاورمیانه مبدل شده، در سایه‌ی دستاوردهای قیام سوم اسفند و قیام ماکو بوده و هست. بی‌شک زمان گذار از حرف‌های باقی‌مانده به عمل فرارسیده. بسیاری از حرف‌ها را به عمل نشاندیم و قطعا با تداوم این آهنگ مبارزه چهار بخش متحد کوردستان، حرف‌ها و حرف‌های بی‌شمار دیگری را بر کرسی عمل خواهیم نشاند و آن مهم با آزادی رهبر آپو به اوج تاریخی خویش خواهد رسید.



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ پیام مادر زینب جلالیان بە سازمان‌های حقوق بشری

مادر زینب جلالیان در پیامی ویدیویی از سازمان‌های حقوق بشری می‌خواهد برای نجات دخترش تلاش کنند. وی با تاکید بر اینکە مدت ١۵ سال است دخترش را ندیدە می‌گوید او کاری انجام ندادە است تا مستحق این مجازات باشد.



مرکز خبر- بە گزارش خبرگزاری زن، مادر زینب جلالیان، زندانی سیاسی کورد، در پیام ویدیویی خود از سازمان‌ها و نهادهای حقوق بشری می‌خواهد برای نجات جان دخترش و بررسی وضعیت او تلاش کنند.

مادر زینب جلالیان در پیام خود می‌گوید: ١۵ سال است کە زینب جلالیان زندانی است، تاکنون مادرش را ندیدە و اجازە نمی‌دهند وکیل بە پروندەی او دسترسی داشتە باشد.

این مادر پیر در ادامەی سخنان خود از سازمان‌های حقوق بشری می‌خواهد وضعیت زینب جلالیان را روشن سازند و می‌گوید: من مادر وی هستم، پیر شدەام و دیگر نمی‌توانم هر وقت بخواهم بە دیدن دخترم بروم. کاری برایم انجام دهید تا بتوانم دخترم را ببینم. او را از اینجا دور کردەاند، ما پیر هستیم و توان رفتن بە ملاقات او را در شهرهای دور دست نداریم.

وی با تاکید بر اینکە ما نمی‌دانیم زندە است یا مردە می‌گوید: گفتند بە کرونا مبتلا شدە و ما اطلاعی از او نداریم، تنها دولت از او اطلاع دارد و اجازە نمی‌دهند وکلا هم بە پروندەی وی دسترسی داشتە باشند.

وی از سازمان‌های حقوق بشری می‌خواهد وضعیت دخترش را روشن سازند و می‌گوید: می‌خواهم بروم دخترم را ببینم اما اجازە نمی‌دهند، اصلا نمی‌دانم کجا است.

مادر زینب جلالیان با تاکید بر اینکە ١۵ سال است دخترش را ندیدە است می‌گوید: این ظلم است کە در حق من روا می‌دارند. دخترم کاری انجام ندادە است تا این همە سال در زندان باشد. پدرش پیر است.

"نە اجازە می‌دهند پدر و برادرانش او را ببینند نە وکیل، اصلا نمی‌دانیم او چە کاری انجام دادە است کە مستحق این مجازات باشد. در ایام جوانی بە گریلا پیوستە و پس از بازگشت به ایران او را دستگیر کردند."

او با تاکید بر اینکە ١۵ سال عمری است و این مستحق زینب نیست کە این مدت را در زندان باشد از سازمان‌های حقوق بشر می‌خواهد وضعیت دخترش را مورد بررسی قرار دهند.



jinhaagency



🆔 @GozarDemocratic‌

در قیام سوم اسفند سال‌ ١٣٧٧ چه اتفاقی افتاد؟


شما در این روز تاریخی شرکت کردید؟ و آیا از این روز خاطره‌ای به یاد دارید؟


پس از دستگیری رهبر خلق کورد"عبدالله اوجالان"، اعتراضات وسیعی در دانشگاهای تهران و تبریز و شهرهای سنندج، ارومیه، کامیاران، مهاباد، سقز و ماکو و دیگر شهرهای شرق کوردستان به منظور صيانت از رهبر آپو و محکوم نمودن توطئه‌ی بين المللی به وقوع پیوست. در این برنامه به زوايایه این روز تاریخی خواهیم پرداخت. شما هم می‌توانید در این بحث مشارکت داشته باشید.

🔹لطفاً کلاب رسمی پژاک پرس را فالو کنید و با ما همراه باشید.

https://www.clubhouse.com/join/pjak-press/jN8QrfB5/Prk64BoL



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ هشتمین روز اعتصاب غذای دو جوان کورد در زندان‌ بارزانی


مظلوم داغ و عبدالرحمن أر که با دستور بارزانی زندانی شده‌اند در اعتراض به نقض حقوق بشر در زندان‌ از ٨ روز پیش دست به اعتصاب غذا زده‌اند.



روز ١٧ ژولای ٢٠١٩ در شهر هولیر باشور کوردستان یک مسئول سازمان جاسوسی میت به نام عثمان کوسه به قتل رسید. پارت دمکرات کوردستان (پ.د.ک) به درخواست رژیم ترکیه دو جوان کورد مظلوم داغ و عبدالرحمن أر را به اتهام قتل عثمان کوسه دستگیر و محاکمه کرد و دادگاه هر دو جوان کورد را به اعدام محکوم کرد. این دو جوان که در زندان بارزانی محبوس شده‌اند از ٨ روز پیش در محکومیت نقض حقوق بشر در زندان‌های پ.د.ک دست به اعتصاب غذای مرگ زده‌اند.

داغ و أر امروز در تماس تلفنی با اعضای خانواده خود اعلام کردند که برای پایان دادن به نقض حقوق بشر در زندان‌های پ.د.ک و همچنین عدم توجه به درخواست آنان برای تغییر زندان از روز ١٣ فوریه دست به اعتصاب غذای مرگ زده‌اند.

داغ و أر اعلام کردند آنان به دلیل شرایط و وضعیت نامناسب بارها خواستار تغییر زندان شده‌اند اما درخواست آنان بی‌پاسخ مانده است.

مظلوم داغ و عبدالرحمن أر خاطرنشان کردند که مسئولین امنیتی زندان در گفتگو در رابطه با نقض حقوق بشر به آنها گفته‌اند که "شما یک دیپلمات را به قتل رسانده‌اید ما نیز اینگونه رفتار می‌کنیم."

اعلام شد که وضعیت جسمی داغ و أر رو به وخامت می‌رود و در خلال ٨ روز گذشته ١٠ کیلو از وزن خود را از دست داده‌اند، خون استفراغ می‌کنند و از افکار عمومی درخواست کردند تا در این مورد هشیارانه عمل کنند.


ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

https://jinhaagency.com/fa/all-news/content/view/29891

🆔 @nujinhapersia21

تبلور حقیقی آزادی یک خلق با آزادی زبان مادری ممکن می‌گردد

🆔 @GozarDemocratic‌

تبلور حقیقی آزادی یک خلق با آزادی زبان مادری ممکن می‌گردد


زبان مادری جزو هویت و موجودیت فرهنگی هر خلق آزاد می‌‌باشد. این حق انسانی و فرهنگی، کلیت آزادی خلق تحت‌ستم کُرد را امروزه به همه آزادیخواهان و دموکراسی‌طلبان گوش‌زد می‌نماید و جزوی انکارناپذیر از مبارزات جنبش آزادیخواهی خلقمان است. برای حفظ زبان کُردی به مبارزه بی‌امان در همه عرصه‌ها نیاز هست.

زبان یک ابزار قدرتمند فرهنگی برای حفظ و توسعه میراث تاریخی بشریت است و هر حرکتی در جهت ترویج و اشاعه زبان مادری کُردی با تمامی گویش‌های آن، تنها از تنوع فرهنگی و زبانی حمایت نمی‌کند، بلکه آگاهی کاملتری از سنت‌های مبارزاتی را به همه خلق‌ها بر اساس تفاهم، مدارا و گفتگو در سایه صلح و دوستی ارائه می‌دهد. بویژه در چهار کشوری که دول آنها کردستان را اشغال‌کرده‌اند، تمامی این آگاهی سلب کرده و نسل‌کشی را با انکار زبان مادری کُردی آغاز کرده‌‌اند که امروز نیز به طرزی فاشیستی آن را ادامه می‌دهند. در مبارزات خلق‌کُرد برای حفظ هویت، جایگاه زبان یکی از ابعاد بنیادین را تشکیل داده. تنها راه برای تحقق آزادی خلقمان مبارزه برای برگرفتن حق آموزش به زبان مادری است نه درخواست از اشغالگران کردستان برای به‌رسمیت شناختن آن. فاشیسم در جایگاهی نیست که مبارزه را سرکوب و حق به‌رسمیت‌شناختن و یا نشناختن زبان کُردی را در ید قدرت بگیرد. در روند مبارزات برحق خلقمان هیچگونه معامله‌ای سیاسی جایز نیست و به‌جای آن، مبارزه یومیه و بی‌وقفه در اوج فداکاری لازم است.

سیاست نظام فاشیست ایران مبنی بر تحمیل «زبان رسمی» امروزه در قرن بیست‌ویکم اوج ارتجاع را می‌رساند و از شکل‌گیری اولین نطفه دولت‌ـ ملت تا به امروز این سیاست نسل‌کشانه با شکست مواجه شده. مسلما تبلور حقیقی آزادی یک خلق با آزادی زبان مادری ممکن می‌گردد. امروز نیز در راه آزادی خلق کُرد همه مبارزات با مبارزه راستین برای حفظ زبان مادری و رشد آن معنا می‌یابد. قطعا با حفظ زبان کُردی می‌توان جامعه آزاد کُرد را در کنار سایر خلق‌ها برساخت. زبان کُردی غنای اندیشه آزاد هر فرد کُرد و جامعه آن را امروز به جهانیان اثبات ساخته و با جهانی‌شدن مسئله کُرد در سایه مبارزات رهبر آپو و جنبش آزادیخواهی، حق آموزش به زبان کُردی و حفظ آن نیز مطرح گشته. مبارزات جنبش آزادیخواهی کُرد در برابر حاکمیت فاشیستی یک‌زبان، یک فرهنگ، یک تاریخ و نظام آموزشی تک‌زبانی امروز به درجه‌ای رسیده که از انکار و نسل‌کشی جلوگیری نموده ولی هنوز هم تا آزادی کامل راه زیادی باقی ماند. خلقمان برای حفظ زبان کُردی شهدای بسیاری تقدیم نموده. بی‌شک هر خلقی بایستی در راه حفظ زبان و هویت خود مبارزه نماید و با توسل به شکوه همان زبان به صلح و آزادی دست‌یابد. جامعه کُرد نیز امروز در آن مسیر به پیش می‌رود و نباید حتی یک لحظه از مبارزات خود بازماند. حفظ موجودیت خلقمان به صیانت از زبان کُردی پیوند خورد و غیر از حصول آزادی کامل راه دیگری باقی نمانده.

زبان کُردی قدیمی‌ترین زبان در سطح منطقه و جهان است ولی امروز با ستم فاشیستی دولت‌ـ ملت‌های فارس، ترک و عرب این غنای فرهنگی بشریت مورد هجوم بی‌امان قرارگرفته. با دربرگرفتن سیاست آسمیلاسیون فرهنگی، همه ادبیات، شعر، موسیقی و شگفت‌انگیزی جامعه ما را انکار و در معرض نابودی قرارداده‌اند. اگرچه سازمان‌های حقوق بشری و در رأس آنها سازمان ملل ادعای حفظ این میراث عظیم بشری را شبانه‌روزی تبلیغ می‌کنند، اما در قبال حفظ زبان کُردی کوچکترین تلاشی به خرج نداده‌اند.
منع آموزش به زبان مادری در ایران، بازداشت، شکنجه و زندانی‌کردن فعالان حوزه زبان کُردی از سوی حاکمیت فاشیست آن کشور امروز به جایی رسیده که مرزی نمی‌شناسد. درحالی که آموزش به زبان مادری و حفظ آن یک حق است و تصدی این حق نیز در دستان حاکمان زورگوی ایران نمی‌باشد. فاشیسم بخوبی بداند که خلق‌های ایران بویژه خلق کُرد کارزاری دموکراتیک و حق‌طلبانه را آغاز کرده‌اند که دیگر هیچ قدرتی یارای مهار آن را ندارد.

همچو حزب حیات آزاد کردستان(پژاک) ضمن تبریک روز جهانی زبان مادری به همه خلق‌های تحت ستم، بویژه خلق فداکار کُرد، از تمامی احاد خلقمان و همه اقشار دعوت بعمل می‌آوریم که در تمامی عرصه‌ها و میادین به صیانت از زبان کُردی برخیزند. بویژه در برهه اخیر که حامیان زبان کُردی یعنی معلمان به اعتراضات دموکراتیک برخاسته‌اند، بجاست که همه اقشار جامعه بویژه جوانان، زنان، کارگران و روشنفکران به حمایت از آنها برخیزند. حفظ حق جهانی آموزش به زبان کُردی یکی از پایه‌های مبارزات خلقمان است و بایستی هر از خانه گرفته تا مدارس به مکان‌های حفظ و رشد و آموزش زبان کُردی بصورت خودجوش مبدل گردانده شود. به یمن شکوهمندی بیشتر این مبارزات خلقمان و جنبش آزادیخواهی آن، یک‌بار دیگر روز جهانی زبان مادری را به خلقمان و همه خلق‌های آزادیخواه و دموکراسی‌طلب تبریک می‌گوییم.

حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)
۲۰۲۲-۰۲-۲۱


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

🔹در قیام سوم اسفند ١٣٧٧ چە اتفاقی افتاد؟

🔸در اینجا می‌توانید بە پودکاست این برنامە در خصوص قیام تاریخی خلق کورد در شرق کوردستان به منظور صيانت از رهبر خلق کورد"عبدالله اوجالان" گوش دهید.

🔸این برنامه در کلاب پژاک پرس انجام شد.
https://www.clubhouse.com/join/pjak-press/jN8QrfB5/Prk64BoL



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ هاوار سوروج: داغ ناکامی بر دل توطئه‌گران باقی ماند


هاوار سوروج از فرماندهان نیروی مدافع خلق به تداوم مبارزات با اشغالگران در جبهه‌های مختلف کوردستان اشاره کرد و آنرا نتیجه دوراندیشی رهبر آپو عنوان کرد که ٢٣ سال پیش پس از توطئه پانزدهم فوریه ١٩٩٩، جلوی جنگ میان خلق‌های کورد و تورک را گرفت.



هاوار سوروج از فرماندهان نیروی مدافع خلق، توطئه بین‌المللی پانزدهم فوریه علیه رهبر خلق کورد اوجالان را محکوم کرد و گفت محکوم کردن این روز از طرف ما به عنوان یک نیروی نظامی و گریلا، کافی نیست. ما با مبارزه مسلحانه می‌توانیم که پاسخ توطئه‌گران را بدهیم و رهبر آپو را از میان دیوارهای اسارت رها کنیم. ما به دنبال آزادی جسمانی رهبر آپو هستیم چون وی از نظر ذهنی آزاد است.

هاوار سوروج گفت وقتی رهبر آپو دستگیر شد تصور می‌کردند که جنبش کورد شکست خواهد خورد اما نمی‌دانستند که رهبر آپو هزاران رهبر ساخته است. بنابراین می‌توان گفت گرچه رهبر آپو اسیر شد اما هدف نهائی در گلوی توطئه‌چیان ماند.

این فرمانده ه.پ.گ به اظهارات وزیر خارجه وقت ایالات متحده آمریکا اشاره کرد که در پی تظاهرات گسترده در واکنش به اسارت رهبر آپو اذعان کرد ما حدس نمی‌زدیم که چنین واکنش تندی را شاهد باشیم.

هاوار سوروج گفت وقتی اشغالگران میزان محبوبیت رهبر آپو در میان خلق کورد را دیدند شوکه شدند. بولنت اجویت نخست وزیر ترکیه در آنزمان اعلام کرد ما نمی‌دانیم که آمریکا چرا اوجالان را به ما تحویل داد. این، بار سنگینی بر دوش ترکیه بود که نمی‌توانست زیر آن تاب بیاورد. توطئه در واقع فقط علیه خلق‌ کورد نبود، بلکه علیه خلق‌های ترکیه بود. نیروهای امپریالیست با به اسارت گرفتن رهبر آپو سعی کردند آتش جنگ میان کورد و تورک را شعله‌ور کنند.

او اشاره کرد که رهبر اوجالان فورا به هدف توطئه‌گران پی برد و همه را به آرامش دعوت کرد. در غیراینصورت هزاران نفر خود فدا می‌کردند و هر یک بمب ساعتی‌ای بودند که در حکومت ترکیه منفجر می‌شدند. کادرهای جنبش و مردم ما برای این آماده بودند. رهبر آپو جلوی جنگ میان دو خلق را گرفت و توطئه را خنثی کرد.

این فرمانده ه.پ.گ اضافه کرد رهبر آپو مانند ما احساساتی به ماجرا نگاه نمی‌کرد و روش انتقام‌گیری رهبری مبتنی بر ژرف‌اندیشی تاریخی و آینده‌نگری بود.


ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

"در مقابل دشمن متحد شوید"


زیلان وژین: هدف ما این است به‌ عنوان نیروهای کورد حتی‌المقدور در مقابل دشمنان متحد باشیم اما به دلیل موضع‌گیری‌های حزبی و شخصی تاکنون به هدف دلخواه خود نرسیده‌ایم. البته این موضوع تا حدی نیز به جایگاه احزاب مستقر در باشور برمی‌گردد.

🆔 @GozarDemocratic‌

"در مقابل دشمن متحد شوید"


زیلان وژین: هدف ما این است به‌ عنوان نیروهای کورد حتی‌المقدور در مقابل دشمنان متحد باشیم اما به دلیل موضع‌گیری‌های حزبی و شخصی تاکنون به هدف دلخواه خود نرسیده‌ایم. البته این موضوع تا حدی نیز به جایگاه احزاب مستقر در باشور برمی‌گردد.


رژیم ترکیه نه ‌فقط روژآوا و باشور کوردستان را هدف قرار می‌دهد، بلکه روژهلات کوردستان را نیز آماج حملات خود قرار داده است. در رابطه با این موضوع و وضعیت مبارزات کوردها و زنان روزنامه ینی‌اوزگور پولتیکا با زیلان وژین، ریاست مشترک حزب حیات آزاد کوردستان (پژاک) مصاحبه‌ کرده است. وژین در رابطه با عدم اتحاد طیف‌های کورد اظهار ناخشنودی کرد و گفت:"هدف ما این است که به‌عنوان نیروهایی کورد تا حد امکان در مقابل دشمنان متحد باشیم، اما به دلیل موضع‌گیری شخصی و حزبی تاکنون به این اهداف خود دست نیافته‌ایم. البته این وضعیت به جایگاه احزاب مستقر در باشور هم مرتبط است."

ینی‌اوزگور پولتیکا: شما به‌ عنوان پژاک حملات دولت ترکیه علیه روژهلات کوردستان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا میان رژیم ایران و دولت ترکیه همکاری وجود دارد؟

زیلان وژین: حملات دولت نژادپرست و اشغالگر ترکیه علیه مناطق تحت کنترل نیروهای ما با اهداف و برنامه‌‌ای از پیش طرح شده صورت می‌گیرند، نیروهای بسیاری در پشت این حملات قرار دارند. مناطق ما ۲۰۰ کیلومتر از مرزهای ترکیه دور هستند. دولت اردوغان و باخچلی نه‌تنها نیروهای روژهلات کوردستان را هدف قرار می‌دهند، بلکه در هر جایی‌که کوردها برای آزادی و دمکراسی مبارزه کنند، آنها را هدف حملات ضداخلاقی و خارج از موازین جنگ قرار می‌دهند. جنبش ما و نیروهای ما در مقابل دولت اشغالگر ایران می‌جنگند و مبارزه می‌کنند. مناطق ما از مرزهای دولت ترکیه دور هستند، اما کوردها در هر جایی ‌که دستاوردی داشته باشند اردوغان به آنجا حمله می‌کند. اردوغان، حکومت و ارتشی فاشیست ایجاد کرده و رؤیای آن‌ها از نو زنده کردن امپراتوری عثمانی است. اما این رؤیای آن‌ها دور از حقیقت می‌باشد. آنها هر روز و هر لحظه به کوردها حمله می‌کنند. آنها در روژآوا بدون وقفه حملات خود را انجام می‌دهند. هر بار که تحت فشار و تنگنا قرار می‌گیرند به کمپ پناهندگان مخمور و همچنین به شنگال حمله می‌کنند. باشور کوردستان را نیز به میدان جنگ دائم خود تبدیل کرده‌اند، اما هر روز در آن‌جا متحمل شکست می‌شوند. آن‌ها دست به اشغالگری می‌زنند.

ما سازمانی هستیم که در روژهلات کوردستان براساس فکر و فلسفه رهبر آپو خود را سازماندهی کرده و برای آزاد نمودن خلق خود و دمکراتیزه کردن ایران مبارزه می‌کنیم، اما آن‌ها به ما حمله می‌کنند. اگر کوردی نوکر و مزدور مانند خانواده بارزانی وجود داشته باشد و هر روز برای نوکری در جلوی در آن‌ها حاضر باشد، به آن‌ها حمله نخواهند کرد. اما ما سازمانی هستیم که در روژهلات برای آزادی مبارزه می‌کنیم و تا زمان آزادی به مبارزات خود بدون وقفه ادامه خواهیم داد. خلق ما نیز در روژهلات کوردستان از روزی‌ که رهبری را شناخته‌اند، با دلسوزی خود موضع‌گیری آشکاری انجام داده‌اند. ما نیز مسئول هستیم و این کار را برای خود وظیفه‌ای می‌بینیم. اساس حملات دولت ترکیه نیز همین است.

هر زمان که این ۲ کشور تحت فشار قرار می‌گیرند، از یکدیگر پشتیبانی می‌کنند. هر ۲ دولت با یک هدف به خلق کورد حمله می‌نمایند و نقطه‌ی مشترک همکاری‌های آن‌ها نیز قتل‌عام و پاک‌سازی کوردهاست. قبلاً هر رفت‌وآمدی میان مسئولین ۲ حکومت سبب اعدام و به دار آویخته شدن جوانان کورد می‌شد. اکنون نیز هر همکاری و همفکری سبب حمله به خلق کورد خواهد شد. اما نه ترکیه می‌خواهد ایران قدرتمند شوند و نه ایران نیز می‌خواهد ترکیه قدرتمند باشد. هر ۲ برای مبدل شدن به نیروی برتر منطقه تلاش می‌کنند. ترکیه با نیروی ناتو و آمریکا می‌خواهد در منطقه به قدرت اول تبدیل شود و ایران نیز با هم‌پیمانی با چین و روسیه می‌خواهد ترکیه را تضعیف نماید. این دو حکومت تاریخ دشمنی و رقابت طولانی با یکدیگر دارند و هم‌پیمانان منطقه‌ای و جهانی آن‌ها نیز متفاوت است. به‌همین دلیل استراتژی‌های درازمدت برای همکاری با یکدیگر ندارند تنها نقطه ی اشتراک همکاری‌ها و همفکری آن‌ها پاک‌سازی کوردهاست.

ینی‌اوزگور پولتیکا: برخی از فعالین روژهلات کوردستان در باشور به قتل رسیدند. نقش ایران در این ترورها چیست؟ ایران در این رابطه چگونه برخورد می‌کنند؟

زیلان وژین: افرادی که ترور شده و به قتل رسیدند، افراد دلسوز سازمان و مبارزات خلق خود بودند. به‌علت میهن‌دوستی آن‌ها به قتل رسیده‌اند. نیروهای اشغالگر نتوانستند این افراد را از کار و مبارزات و انقلاب دور کنند و آن‌ها را وحشت‌زده نمایند، به‌همین دلیل دست به این اقدامات وحشیانه زدند.

این افراد به دلیل فشارهای ایران از اقلیم کوردستان حق پناهندگی گرفته بودند و در باشور کوردستان زندگی می‌کردند. افراد و خانواده‌های کورد بسیاری از روژهلات و باکور کوردستان به دلیل فشارهای دشمنان علیه آن‌ها به باشور کوردستان پناهنده شده و در باشور ترور می‌شوند. اساس این مسئله نیز وضعیت باشور کوردستان است.

اکنون عراق مرکز جنگ میان طرف‌های مختلف است. امروز در منطقه، در عراق، سوریه و یمن جنگ دشواری در جریان است. در این ‌میان کوردستان نیز به‌عنوان کشور چهارم در آن جنگ قرار دارد و به مرکز جنگ تبدیل شده است. اگر در عراق ثباتی به وجود آید، تاثیر خود را بر خاورمیانه خواهد گذاشت. اکنون از طرف آمریکا، ایران و از طرف خط ترکیه نیز برای حاکمیت بر عراق جنگ وجود دارد و می‌خواهند در این کشور نیروی غالب باشند.

ضعف حاکمیت در عراق قابل مشاهده است، تضعیف هر سه نیرو نیز در این میدان مشخص است که تا چه حد بر منطقه تاثیر خواهد گذاشت. این وضعیت بیشتر پس ‌از انتخابات میان این نیروها خود را نشان داد. برای این مسئله نیز اراده‌ای سیاسی و حاکمیت حکومت مرکزی در عراق وجود ندارد. هر ۳ نیرو نیز اکنون برای افزایش قدرت منطقه‌ای و حاکمیت خود بر منطقه، کوردها را به‌عنوان خطری علیه خود دیده و به کوردها حمله می‌کنند. هر نیرو در مقابل حاکمیت و غالب شدن علیه کوردها جنگ اشغالگری به راه انداخته و کوردها را به مانعی در مقابل خود می‌بیند.

حکومت عراق نمی‌تواند براساس نیاز جامعه خود سیاست، همکاری‌ها و یا حتی وضعیت اقتصادی خود را مشخص کند. عراق بر اساس همسایه‌ها و نیروهای خارجی حتی اپوزیسیون خود را مشخص می‌کند. این وضعیت در حکومت باشور کوردستان نیز وجود دارد.

ینی‌اوزگور پولتیکا: جنبش شما بارها اعلام کرده ‌است که برای ایران دمکراتیک و غیر مرکزی و کوردستانی آزاد مبارزه می‌کند. آیا در این رابطه دیالوگ و گفت‌وگویی در جریان است؟ آیا می‌توانیم از یک جبهه گسترده برای دستیابی به این اهداف سخن بگوییم؟

زیلان وژین: درست است، هدف و پروژه ما برای ایران و روژهلات کوردستان است. ما با اصرار این هدف خود را دنبال می‌کنیم. بر اساس پروژه‌امان با برخی طیف‌ها در گفتگو هستیم. ما به پروژه خود باور داریم، چون پروژه ما فقط برای خلق کورد نیست، بلکه برای مسئله همه خلق‌های ایران است. بر این اساس نیز ما با برخی طیف‌های آزادیخواه و دمکراسی‌خواه در ارتباط و گفتگو هستیم.

برای رسیدن به جبهه‌ای گسترده برای هدفمان مبارزات ما بدون وقفه ادامه دارد. اگر دمکراسی اساس قرار نگیرد و به پرنسیپ اساسی تبدیل نشود، این جبهه نیز تشکیل نخواهد شد.

امروز فعالیت‌های اجتماعی و دمکراتیک بسیاری درحال انجام هستند. جامعه و به‌ خصوص زنان، ملیت‌ها، آیین‌ها و باورهای مختلف، سندیکاها، کارگران، معلمان و همه در حال فعالیت و اعتراض هستند. به‌ویژه سازمان‌هایی که دولت خود آن‌ها را اداره می‌کند، در اعتراضات فعال می‌باشند. این اعتراضات عدم مشروعیت دولت را نشان داده و حکومت مشروعیت خود را از دست خواهد داد. هم‌زمان آشکار است که جبهه‌هایی که به وجود آمده‌اند، بسیار مهم است که با هم متحد باشند و با همدیگر همکاری کنند.

ینی‌اوزگور پولتیکا: آیا می‌توان از اتحاد نیروهای کوردستانی در روژهلات برای نیل به کوردستان آزاد سخن گفت؟ تحریم انتخابات اخیر و موضع‌گیری مشترک آیا نشانه‌ای مثبت برای اتحاد نیروهای کوردستانی است؟

زیلان وژین: بدون‌شک ما همیشه می‌گوییم برای آزادی خلق و جامعه ما اتحاد لازم و ضروری است. تنها گفتن هم کفایت نمی‌کند، بلکه برای آزادی روژهلات ما می‌خواهیم اتحاد به وجود آید و این مسئله باید در عمل نشان داده شود. ما بحث ایرانی دمکراتیک و روژهلاتی مستقل و آزاد را مطرح می‌کنیم. اما برخی احزاب با منطق فروپاشی نظام فعالیت می‌کنند. به همین دلیل برای حل مسئله کورد در ایران آنچنان که لازم است توافقی وجود ندارد. آن‌ها بر منطق دولت-ملت اصرار دارند و ما بر منطق پروژه ملت دمکراتیک اصرار داریم. ما معتقد هستیم که عمر - دولت ملت پایان یافته‌ است و کوردها با تفکر ملت دمکراتیک و با عزم خود می‌توانند به اهداف خود جامه عمل بپوشانند.

در این رابطه ما سال‌ها برای اتحاد تلاش کردیم و بر این مساله اصرار داشتیم. یکی از اهداف اصلی کنگره پنجم ما نیز همین بود. در همین چهارچوب ما مبارزات خود را گسترش داده و به پیش می‌بریم و بر این اساس ما پروژه‌ای را در ۱۰ بند به نیروها و طیف‌های کورد ارائه نمودیم. همچنین ما با همه احزاب دیدار و گفت‌وگو کرده و تماس گرفتیم و به‌صورت گسترده در این رابطه تلاش نمودیم. در نتیجه این تلاش‌ها و گفت‌وگوها همه این احزاب برای ایجاد اتحاد آماده نبودند. هدف ما این است که ما به‌عنوان نیروهای کورد در مقابل دشمنان متحد باشیم، اما متأسفانه به دلیل موضع‌گیری‌های حزبی و شخصی تاکنون ما به اهداف دلخواه خود نرسیدیم.

همچنین این مسئله وابسته به جایگاه آن احزاب در باشور می‌باشد.

انتخابات اخیر در ایران تحت تاثیر موضع‌گیری احزاب بود. ما به‌عنوان پژاک و کودار همراه با تصمیم خلق خود بودیم. چون خلق نیز در انتخابات ریاست‌جمهوری، با شور و اشتیاق شرکت نکرد و به پای صندوق‌های رای نرفت، اما در انتخاب شورای روستاها و شهرها به دلخواه خود در آن شرکت نمودند، ما نیز به‌عنوان یک سازمان انتخابات ریاست‌جمهوری را بایکوت کرده و شرکت در انتخابات شورای روستا و شهرها و مجلس را به تصمیم‌گیری خلق واگذار کردیم. ما تلاش نمود‌‌ه‌ایم هر بار برای انتخابات در ایران بویژه انتخابات رئیس جمهوری موضع مشترکی را با احزاب دیگر در پیش بگیریم، اما متأسفانه این احزاب همکاری نمی‌کنند. ما دلیل عدم همکاری این احزاب را هم می‌دانیم، اما این مرحله زیان بزرگی را به احزاب مذکور وارد کرده است.

ینی‌اوزگور پولتیکا: رژیم ایران سیاست اعدام را ادامه می‌دهد. از طرف دیگر در سرتاسر روژهلات به دلیل فعالیت‌های جامعه و سیاست مردم را به زندان می‌اندازند. آیا شما برای محافظت از خلق سیاستی را در پیش گرفته‌اید؟

زیلان وژین: سیاست ما در این رابطه «خوددفاعی» است. امروز از هر لحاظی حمله، دستگیری، شکنجه و اعدام وجود دارد. در ایران تنش و بحران‌های سیاسی‌، اقتصادی و اجتماعی بسیاری وجود دارد. در داخل حکومت تفرقه و جدایی و اختلافات شدیدی بویژه پس‌از انتخابات به وجود آمده‌ است. قبلاً نیروهای اصلاح‌طلب و محافظه‌کار در حکومت وجود داشتند اما اکنون حکومت در دست محافظه‌کاران است. اکنون حکومت یکدست شده‌ است، اما در اساس این خط خود دچار جدایی و اختلافات بسیاری است و با گذشت زمان روز بروز اختلاف میان حکومت و جامعه بیشتر می‌شود. جامعه نیز به فعالیت‌های مدنی و دمکراتیک خود ادامه می‌دهد. برای ما دفاع اساس همه‌چیز است. جامعه هرچه قدر صاحب اراده خود باشد و خود را اداره کند بیشتر می‌تواند از خود دفاع نماید. برای ما محافظت و دفاع این‌گونه است که جامعه صاحب اراده باشد و به‌صورت گسترده خود را سازماندهی کند. دفاع یک موضوع جداگانه و دور از مباحث دیگر نیست، به‌همین دلیل هرچه قدر که جامعه به حقوق مشروع خود دست یابد، سیستم دمکراتیک ایجاد شود، در چهارچوب سیاست دمکراتیک خود را سازماندهی کند، وضعیت اقتصاد بهتر شود، سیستم یا آموزش بر اساس فرهنگ، تاریخ و با زمان مادری ایجاد شده و بصورت یکنواخت در میان ملت‌ها، باورمندان و جوامع مورد محافظت قرار می‌گیرد.

ینی‌اوزگور پولتیکا: شما به‌عنوان پژاک در روژهلات کوردستان به‌خصوص و در مجموع در ایران، وضعیت زنان را چگونه ارزیابی می‌کنید و برای خوددفاعی زنان چه برنامه‌ای دارید؟

زیلان وژین: در ایران و روژهلات کوردستان زنان در مقابل سیستم و تفکر حاکم و قدرت مبارزه می‌کنند. هرچند که مبارزات و مقاومت بسیار دشوار باشد، اما در هر لحظه امید برای پیروزی در میان انسان‌ها زنده است. در ایران و روژهلات کوردستان نیز چون مبارزات گسترده‌ای وجود دارد، امید بسیاری نیز در میان زنان وجود دارد. در هر جایی زنان هم در مبارزات شرکت کرده و هم پیشاهنگی آن را به‌عهده دارند. از لحاظ سیاسی تفکر حاکم و قانون جنسیت‌گرا به زنان اجازه شرکت در سیاست را نمی‌دهد، یعنی میدان سیاست در دست مردان است. اما زنان با مبارزه، فعالیت و تلاش خود در زمینه‌ی سیاست دمکراتیک پیش رفته و از هر لحاظ فعال هستند. پیشاهنگانی مانند زینب جلالیان، گلرخ ایرایی، آتنا دایمی، سپیده قلیان و زنان بسیاری از ملیت‌های دیگر و مذاهب دیگر مانند بهایی‌ها و دیگران، در زندان‌های دشمن محبوس هستند و با موضع‌گیری خود اراده زنان را با قدرت نشان می‌دهند. آن‌ها نشان داده‌اند که شکنجه و مجازات‌های سنگین سبب نمی‌شود تا آن‌ها از راه آزادی دور شوند.

حاکمان از قدرت و اراده‌ی زنان بسیار وحشت دارند. ترس آن‌ها از دست دادن پست و مقامشان است. تفکر مردسالار در دولت‌ها آماده نیست که دست از اقتدارگرایی بردارد. آن‌ها در مقابل خود این مقاومت زنان را می‌بینند و با روش‌های خود می‌خواهند آن‌ها را ساکت کنند. امروزه نیرویی که سیستم ولایت‌فقیه را به وحشت و نگرانی انداخته ‌است، نیرو و فعالیت‌ و مقاومت متحد زنان است. پس از بر سر کار آمدن ابراهیم رئیسی و قرار گرفتن موضوع زنان در دستور کار مجلس و تصمیم‌گیری در مورد آن‌ها این حقیقت تأیید شد. زنان ایرانی خود جزء نیروهایی بودند که با پیشاهنگی آن‌ها رژیم شاه سقوط کرد. اما متاسفانه تفکر مردسالار، همان‌طور که در افغانستان زنان با چندین مبارزه و قربانی دادن خواستند به حقوق خود دست یابند، اما پس‌از آمدن طالبان چه بر سر زنان افغانستان آمد، زنان در ایران هم متحمل همان بلایا شدند.

اما امروز تجارب گذشته و دستاوردهای مبارزات آزادی زنان کورد و و زنان جهان را به الگویی برای خود قرار داده‌اند و آنها را دستاورد خود می‌بینند و با اراده خود نقش پیشاهنگ را برعهده داشته و در هر زمینه‌ای مبارزه و مقاومت می‌کنند.



ANF


🆔 @GozarDemocratic‌