جمهوری کوردستان یک قیام‌ ضد استعمار بود، اما فاقد استراتژی!


✍ کاویان کامدین


جمهوری کوردستان نقطه عطفی در تاریخ سیاسی معاصر کوردستان بود که هنوز هم سرشار از تجارب و آزمون‌هایی می باشد که برازنده آموختن هستند. بدون شک در مورد جمهوری کوردستان هم از منابع داخلی و هم منابع خارجی کتاب‌ها و تحلیل‌های بسیاری به نشر رسیده‌اند و لزومی ندارد به تکرار آنان بپردازیم. اما در حین گرامیداشت یاد و خاطره شهدای جمهوری و جهت ادای احترام به تمام آنانی که با ایمان راسخ به آزادی و استقلال سرزمینشان به پای چوبه دار رفتند؛ در وهله نخست نیز شهید قاضی محمد رهبر و بنیانگذار جمهوری کوردستان، باید جهت به احقاق رساندن اهداف این شهدای گران قیمت به اساسی‌ترین نکات ضعف جمهوری کوردستان بپردازیم و نتایج مطلوبی از شکست و ناکامی‌های تاریخ سیاسی معاصر کوردستان استخراج نمایم تا مبادا اشتباهات و ناکامی‌های سیاسی گذشته تکرار شوند. چه بسا هنوز هم احزاب و رهبران سیاسی کورد پس از گذشت بیش از ۷۰ سال هنوز هم دست بردار این سنت کلاسیک سیاسی نشده و متاسفانه «فقدان استراتژی» و یا اتکا به نیروهای ابر قدرت به «نوعی استراتژی» مبدل گردیده است. تعهد و ادای احترام به جمهوری کوردستان تکرار اشتباهات آن نیست، بلکه گذار از آن و به احقاق رساندن اهداف و آرمان‌های آن می‌باشد. این درست‌ترین شیوه ادای احترام به تمام شهدای گران قدر کوردستان و در عین حال پاسخ به استعمار و استعمارگری در کوردستان خواهد بود.

جمهوری کوردستان در سه شنبه، ۲ بهمن ۱۳۲۴ – برابر با ۲۲ ژانویه ۱۹۴۶- به رهبری قاضی محمد رهبر کورد تاسیس شد و کمتر از یک سال یعنی تا ۲۴ آذر ۱۳۲۵ توانست بر مناطقی از کوردستان حکمرانی کند. وسعت جغرافیایی این جمهوری تنها به چند شهر نزدیک مهاباد، منجمله شهرهای بوکان، پیرانشهر، اشنویه، سردشت، سقز منتهی می‌شد. اما در واقع دارای کیفیتی ملی در سطوح تمام کوردستان بود و با مشارکت تمام سران سیاسی وقت کوردستان اعلام گردید..

به موجب اشغال ایران توسط متفقین در اواخر آگوست ۱۹۴۱، اتحاد جماهیر شوروی بخش‌های از شمال ایران را اشغال کرد. از طرف جنوب نیز بریتانیا بخش‌های از خاک ایران را اشغال نمود. چون طی جنگ جهانی دوم، جهان با فاشیسم هیتلری در نبردی سنگین به سر می‌برد و رضاشاه بر خلاف سیاست جهانی به فاشیسم گرایش پیدا کرده بود، بریتانیا و نیروهای متفقین که روسیه سوسیالیستی نیز بخشی از آنان بود و سخت با نیروهای آلمانی در جنگ بودند، جز ایران از هیچ کجا نمی‌توانستند مهمات و کمک‌های جنگی به روسیه برسانند و رضاشاه هر گونه همکاری با نیروهای متفقین را رد می‌کرد. در این صورت متفقین چاره‌ای جز اشغال ایران نداشتند. پس از اشغال ایران رضاشاه از تخت برکنار و پسرش محمد رضاشاه به عنوان جانشین او انتصاب گردید.

در این شرایط بحرانی و تنش‌زا رهبران کورد متوجه خلاء سیاسی-نظامی موجود در منطقه شده بودند و جهت استفاده مفید از این شرایط با نیروهای درگیر با ایران به داد و ستد تاسیس یک جمهوری در شرق کوردستان پرداختند. قاضی محمد و برخی دیگر از چهره‌های مهم کورد در نوامبر ۱۳۲۰ به باکو دعوت شده بودند و در این دیدارها توانستند حمایت جماهیر شوروی را جلب نمایند. جمعیت احیای کورد که از سال ۱۳۲۱ تاسیس و در منطقه فعالیت داشت، پس از این تحولات متحول به «حزب دمکرات کوردستان» گردید.

در سپتامبر ۱۹۴۵ قاضی محمد و عده‌ای دیگر از شخصیت‌های مهم به تبریز، برای ملاقات کنسولگری شوروی دعوت شدند، سپس به باکو رفتند و با میرجعفر باقرف، نخست‌وزیر جمهوری آذربایجان دیدار کردند. در بازگشت از این سفر انحلال جمعیت احیای کورد انجام گرفت و بیانیه‌ای با امضای قاضی محمد و ۱۰۵ تن از رهبران کورد انتشار یافت. در این بیانیه تأسیس حزب دموکرات کوردستان اعلام و هدف‌های حزب برشمرده شد. بدین طریق در روز دوم آبان ماه سال ۱۳۲۴ برابر با ۱۹۴۵ میلادی، کنگره اول حزب دموکرات کوردستان برگزار شد.

تنها ۱۵۹ روز بعد از تأسیس یعنی روز دوم بهمن ماه ۱۳۲۴ (برابر با ۲۲ ژانویه ۱۹۴۶)، این حزب با استفاده از شرایط مناسب آن زمان -اشغال ایران توسط متفقین- و با حمایت دولت سوسیالیستی شوروی جمهوری خودمختار کوردستان را تشکیل داد.

در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۶، مجلسِ حکومت مستقل کوردستان برگزار شد و قاضی محمد به عنوان رئیس‌جمهور منتخب گردید و وزیر جنگ محمدحسین خان صدر قاضی پسر عموی قاضی محمد، وزیر کشور نیز ابوالقاسم سیف قاضی برادر کوچک‌تر قاضی محمد بودند که هر کدام دارای تحصیلات عالی در روسیه و مسلط بر زبان‌های ترکی و روسی و فارسی بودند. حاجی باباشیخ به عنوان نخست‌وزیر جمهوری کوردستان منتخب گردید. سپس مصطفی بارزانی نیز که در جنگ با دولت عراق شکست خورده و فرار کرده بود به عنوان ژنرال ارتش با پیش‌مرگ‌های خود به جمهوری پیوست.

از سویی قاضی محمد سعی می‌کرد با سران ایل‌ها و کوردهای دارای قدرت در سایر شهرها نیز در ارتباط باشد و آن‌ها را در این جمهوری سهیم کند.

پس از فشارهای بین‌المللی و قرارداد قوام-سادچیکف بین دولت وقت ایران با اتحاد جماهیر شوروی، دولت شوروی اعلام کرد که نیروهایش را از مناطق اشغال شده خارج می‌کند. این کار باعث می‌شد که حکومت خودمختار آذربایجان و جمهوری کوردستان بدون پشتیبان شوند. نهایتاً ارتش در ۲۴ آذر ۱۳۲۵ وارد شهر مهاباد شد و رئیس‌جمهور وقت یعنی قاضی محمد را به همراه بسیاری دیگر -همچون حامد مازوجی- در میدان مرکزی شهر مهاباد به دار آویخت. اعدام‌های دیگری در سقز و سایر شهرها نیز صورت گرفت. سایر اعضای حزب نیز یا زندانی شدند یا موفق شدند به خارج و به ویژه به مناطق کوردنشین شمال عراق پناه بیاورند.

در اردیبهشت ۱۳۲۵، اتحاد جماهیر شوروی زیر فشار دول غربی، نیروهای نظامی اش را از ایران خارج نمود. برخی معتقدند که مهمترین علت سقوط دولتهای کوردستان و آذربایجان، عقب‌نشینی قوای شوروی از ایران و همزمان اعزام نیروهای ارتش ایران به مهاباد بوده‌است. در آذرماه ۱۳۲۵ ارتش به فرقه دموکرات آذربایجان حمله کرد و جمهوری آزربایجان نیز سقوط کرد. با شکست نیروهای دموکرات آذربایجان در گردنه قافلانکوه در شب ۱۹ آذر، جمهوری کوردستان نیز سقوط کرد و دو روز بعد برادر قاضی محمد، صدر قاضی به قصد ملاقات با سرلشکر همایونی به میاندوآب رفت. این دیدار به قصد زمینه‌سازی در جهت استقرار مسالمت آمیز نیروهای ارتش ایران در منطقه مهاباد بود. در فرجام این دیدار، قرار شد نیروهای جمهوری کوردستان از مهاباد خارج شوند و قوای دولتی در آن محدوده مستقر شوند. بارزانی‌ها به روسیه گریختند و نیروهای ارتش به سمت مهاباد به حرکت درآمدند. تا چند روز روابط دوستانه ای میان فرماندهان ارتش و سران جمهوری کوردستان برقرار بود، اما به یکباره همه چیز تغییر کرد و در ۲۶ و ۲۷ آذر، ارتش شروع به دستگیری سران جمهوری کرُردستان کرد. قاضی محمد و پسرعمویش سیف قاضی نیز دستگیر و روانه زندان شدند. نهایتا هم‌زمان با قاضی محمد، صدر قاضی پسرعموی قاضی محمد و نیز ابوالقاسم سیف قاضی برادر کوچک‌تر قاضی محمد در شهر مهاباد به دار آویخته شدند.

در این نوشتار به تمام علل سقوط زود هنگام جمهوری کوردستان نخواهیم پرداخت، فقط بر جنبه «فقدان استراتژی» و «فقدان رهبری استراتژیک» خواهیم پرداخت. این کار درستی است که باید در علوم سیاسی از خلاء و شکاف‌های سیاسی-نظامی استفاده کرد، هر قدرتی سیاسی اگر نتواند از شکاف و خلاءهای سیاسی-نظامی استفاده نماید، صرفا با مقاومتی تک جانبه چندان نخواهد توانست به موجودیت سیاسی خود ادامه بخشد و در نتیجه با ناکامی موجه خواهد شد. اما در جمهوری کوردستان ارزشی استراتژیک قائل شدن برای «روابط با روسیه» یک اشتباه استراتژیک بود! روابط با روسیه فقط می‌توانست «ارزشی تاکتیکی» و موقتی داشته باشد. این ناشی از رهبری قیام و فقدان رهبری استراتژیک بود که در «بلند مدت» توان پیشبینی تحولات را نداشت؛ جمهوری کوردستان فقط و فقط امید به حمایت خارجی داشت و این بزرگرترین و شایع‌ترین اشتباهی است که قیام‌ها، احزاب و رهبران سیاسی کُرد به آن مرتکب شده‌اند. حتی پس از این‌همه سال وپس از گذشت بیش از ۷۰ سال هنوز هم «حکومت اقلیم کوردستان» و سران بارزانی به صورتی نا برازنده، نا شایسته و ذلت‌بار به این «روابط وابستگی» ادامه می‌دهند؛ آن هم در حد تسلیم شدن به دشمنان! البته مقایسه کردن جمهوری کوردستان با حکومت اقلیم کوردستان از هر نظر کار درستی نبوده و نیست، فقط جهت جلب توجه بیان میداریم.

شاید گفته شود:«اگر به یک نیروی خارجی اتکا نمی‌کرد، پس باید به چه نیروی اتکا می‌کرد؟» این پرسش درستی است و باید مطابق شرایط ژئواستراتژیک و ژئوپولتیک کوردستان این پرسش مورد پژوهش قرار گیرد.

اگر توجه داشته باشیم روژآوای کوردستان از سال ۲۰۱۱ تا کنون شرایطی غیرقابل مقایسه‌ای با جمهوری کوردستان دارد. در صورتی که فقط نیروهای تضعیف شده‌ی ارتش به مهاباد یورش اشغالگرانه انجام دادند، در روژآوا دولت نژادپرست و فاشیست ترک همراه با حمایت ناتو بالغ بر ۱۲ سال است که به روژآوا در حال یورش و بر انگیختن جنگی همه جانبه است. حتی طایفه بارزانی و ENKS با تمام توان از اشغال و تهاجمات دولت نژادپرست ترکیه حمایت می‌کنند و حتی در جنگ عفرین علیه ملت خود از دست زدن به اسلحه علیه سرزمین و ملت خود، بیمی به دل راه ندادند! پس چرا هنوز هم دولت نژادپرست و فاشیست ترکیه نمی‌تواند علیه ملتی که جز ایمان و اتحاد چیزی در مقابل ارتش مجهز آنان در درست ندارد ،مانند جمهوری مهاباد موفق گردد؟

در اینجا باید به پوشش رهبری استراتژیک و تعهد استراتژیک انقلاب اشاره نمود که حتی مجهزترین دشمنان را نیز به زانو در خواهد آورد. به جای اتکا بر ابر قدرت‌ها باید به «مردم و ملت» اتکا نمود. چون روژآوا بجای اتکا بر نیروهای هژمونی‌خواه به استراتژیک «خود اتکایی و خود کفایی» متکی شد توانسته تا کنون علیه هیولا و نیروی وحشی مانند داعش که تحت حمایه دولت فاشیست ترکیه بود، مقاومت کند.

بدون در نظر گرفتن «سازماندهی» اصطلاح «مردم و ملت» در یک مفهوم کلی خنثی و فاقد یک مفهوم سیاسی می‌باشند. یعنی ملت و مردمی «فاقد سازماندهی» و از هم پراکنده و نا متحد، در حوزه سیاست و نظامی نمی‌توانند تاثیر گذار باشند. آنچه در جمهوری کوردستان باید صورت می‌گرفت، سازماندهی خلق، تشکیل «نیروهای دفاع ذاتی» و انسجام مردمی در تمام حوزه‌های زندگی یک ملت بود. در این صورت عقب نشینی و بیرون رفتن روسیه از کوردستان یک عامل تعیین کننده نبود.

اگر توجه شود پس از ۳۰ سال حکمرانی هنوز هم حکومت اقلیم کوردستان خودکفا و خود اتکا نیست و بدون حمایت آمریکا، اسرائیل و بریتانیا حتی ۶ ماه نمی‌تواند به حیات سیاسی خود ادامه بخشد، این نیاز قدرت‌های جهانی است که حکومت اقلیم کوردستان را همچنان پابرجا باقی می‌گذارند و یک سرمایه‌گذاری بلند مدت است جهت استفاده از آن علیه دولت‌های منطقه! چون هیچ قدرت کاپیتالیستی بیخود و بی‌جهت سرمایه‌گذاری سیاسی در حد تریلیون‌ها دلار نمی‌کند. با این حال مشخص هم نیست که چه ارزشی برای ملت کُرد قائل هستند و تنها میدانیم که این نیروها به نیروی انسانی و سرباز در جنگ نیاز دارند و بس!

از این منظر نظریه «استراتژی جنگ انقلابی خلق» از رویکردی استراتژیک نسبت به مردم و ملت برخوردار می‌باشد و تمام خلق‌های که به آزادی و استقلال نیازمند هستند با این رویکرد و بدون اینکه محتاج به هیچ قدرتی شده باشند و به کسی امتیاز بدهند می‌توانند به اهداف و آرمان‌هایشان دست پیدا کنند.

در جمهوری کوردستان مردم در زمان تاسیس جمهوری «مشارکت» کردند، اما آمادگی مقابله با «دشمن» را نداشتند، چون سازماندهی شده نبودند و کسی تصور نمی‌کرد که خود ملت بزرگترین قدرت و نیرو است! هیچ انقلابی بدون سازماندهی خلق امکان پیروزی به دست نخواهد آورد، زیرا «انقلاب‌ها اثر خلق‌ها» هستند. انقلاب خود یک طغیان از امواج اجتماعی علیه استبداد و استعمار می‌باشد که در رهبران و نیروهای «پیشاهنگ» تجلی پیدا می‌کند و اساسی‌ترین وظیفه پیشاهنگ «مردمی کردن انقلاب» است. انقلاب را مردم به پا نمی‌کنند، این انقلابیون هستند که یک انقلاب را طراحی، برنامه‌ریزی و رهبری می‌کنند، اما پس از این مرحله این مردم است که وارد میدان می‌شود و انقلاب را جهت‌دهی و هدایت می‌نماید.

انقلاب در یک معنی سازماندهی است و سازماندهی یعنی اتحاد و عدم نفوذ دشمن حتی به درون یک فرد از یک ملت می‌باشد! سازماندهی عاملی است که نه تنها به صورتی ذهنی بلکه در عمل هم ملت را متحد و برای دشمنان غیر قابل نفوذ می‌سازد. قدرت یک ملت در اتحاد سازماندهی محلی، شهری، روستای و در تمام سطوح ملی و فرا ملی است. جز این ملل فرودست هیچ قدرتی ندارند که بخواهند از آن علیه دشمنانشان از آن استفاده نمایند و در صورتیکه به این قدرت دست پیدا نمایند، دول و ابر قدرت‌ها چون به قدرت مبدل گشته‌اند برای آنان احترام قائل خواهند شد و مورد تحسین و تمجید انسانیت قرار می‌گیردند.

اگر ارزش سیاسی و نظامی را که جهموری کوردستان برای روابطش با روسیه قائل بود برای ملت و مردم خود قائل بود، بدون شک حال وضعیت بسیار متفاوت می‌بود.

صدق این نظریه را به صورتی «برعکس» در رویکرد دشمن و نیروهای استعمارگر با نیروها و احزاب کوردستان می‌توان هرچه بهتر درک نمود. توجه داشته باشید که دولت فاشیست و نژادپرست ترک هرگز نمی‌گوید «من دشمن ملت کورد» هستم و مدام پیشاهنگان و رهبران انقلاب را مورد هدف قرار می‌دهد. از دیگر سو نیز مدام در تلاش ایجاد تفرقه و فتنه در میان ملت کورد، احزاب و رهبران سیاسی کوردستان است. این استراتژی دشمن علیه انقلاب کوردستان است؛ چون نیک میداند که اتحاد سیاسی یک ملت یعنی شکست استعمار و پایان نظام اشغالگری او!

همراه شدن، هماهنگ شدن و همدست شدن با دشمن علیه یک حزب، جنبش و نیروی سیاسی که در حال انجام مبارزه و جنگی سرنوشت ساز با دشمن است به مفهوم خیانت به ملت، سرزمین و انسانیت می‌باشد و این از بزرگترین جرائم سیاسی و اخلاقی تاریخ بشریت بشمار می‌آید. در جمهوری کوردستان مانند حال کم نبودند آنانی که شهید قاضی محمد و یارانش را تنها گذاشتند و به روسیه گریختند. فقط با این تفاوت که بارزانی‌های در آن زمان مانند بارزانی‌های امروز لوله اسلحه‌هایشان را به سینه مردم و ملت خود نگرفتند! فقط به «فرار» اکتفا نمودند!

دیر یا زود ملت کورد باید ایمان بیاورند که جز «استراتژی خودکفایی و خود اتکایی» هیچ چاره ای ندارد. در اینجا خودکفا بودن چیزی از ارزش استراتژیک اتفاق میان خلق‌کم نمی‌کند. مهم نیست که دیگر احزاب و رهبران سیاسی ایمانی به این داشته باشند یا نه. مهم این است که مردم به خود و هموطنانشان ایمان داشته باشند. در شرق کوردستان به عنوان فرهنگ و ذهنیت محافل سیاسی بسیاری در انتظار «ناجی» هستند که آمریکا و غرب باشد!‌ در انتظار هستند «سوپر من» از راه برسد و آنان را نجات دهد!

حال ما به عنوان جوانان کوردستان جهت اینکه یک بار دیگر اجازه تکرار به تاریخ منفور سیاسی ندهیم، «محکوم به ناجی شدن» هستیم، در استراتژی انقلاب دموکراتیک کوردستان رهبر آپو «جوانان و زنان را ناجی » تعریف نمودند. سرکوب‌شده ترین، منفور شده‌ترین، نابود شده‌ترین و محروم مانده‌ترین اقشار از آزادی و عدالت، زنان و جوانان هستند، شاید ظاهرا این متناقض به نظر برسد اما «علت بزرگی » برای متفق شدن انقلاب از نظری اخلاقٍ آزادی با این اقشار است. سازماندهی یک زن و یا جوان – که معمولا در ایران کارتون خواب و آلوده به مواد مخدر شده‌اند- از حیث اخلاق آزادی و دموکراتیک با ارزش‌تر از برقراری ارتباط با یک دولت است. زیرا در جهان زنان و جوانان، زیبایی، نیکی و امید به زندگی نهان است. حال اینکه فرهنگ دولت-ملت و مدرنیته کاپیتالیستی جامعه را بیمار و از جوانان آن کارتون خواب، فراری و معتاد می‌سازد؛ در صورتیکه مدرنیته دموکراتیک از همین جوانان با احقاق «انقلاب وجدان و اخلاق» جوانان ناجی و والاترین انسان به انسانیت تقدیم می‌نماید. زیرا در مناسبات قدرت دروغ، فریب و حیله گری وجود دارد و فرهنگ دولتی و قدرت کیفیت برساخت «انسان والا» را ندارد. این فقط پیشه و کار مختص به مدرنیته دموکراتیک و کادرهای خلاق آن است که ارزشی برای مناسبات قدرت‌محور حتی در روابط خانواده و زن-مرد تا حوزه سیاسی و اقتصادی قائل نیستند! ملل و دیگر خلق‌ها دوست‌ و حامی چنین انقلاب بوده و خواهند بود، هیچ ملتی در ایران -جز دولت- مخالف آزادی و دمکراسی در کوردستان نیست. چون آزادی و دموکراسی در کوردستان جز خوبی، نیکی و زیبایی آسیبی به «مصالح» کسی وارد نمی‌کند. بیش از ملت کُرد ملل ایران به آن نیاز دارند. ملت کُرد پاسخ ژینوساید، استعمار و استبداد را با ارمغان آزادی و دموکراسی خواهد داد. بدون شک با دول منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای نیز در ارتباط خواهیم بود، اما برای این «ارتباط» فقط باید ارزشی تاکتیکی قائل شد و نه بیشتر! چون این از ریشه‌ای ترین التزامات انقلاب آزادی و دموکراسی کوردستان است. ملل ایران و کوردستان نباید به چشم «ناجی» به آمریکا و نیروهای غربی بنگرند، ملت کُرد بزرگترین دوست و یار ملل ایران بوده وهست و ملل ایران نیز باید همچنان با کهن‌ترین متفق و دوستانشان در کوردستان متعهد بمانند. هرچند دولت رسمی اشغالگر منکر تاریخ سیاسی مشترک ملت کورد و ملت فارس است، اما در اعماق قلب و مغز هر ایرانی با شرافت و با همتی که کمی اخلاق و وجدان وجود داشته باشد، جایگاه و پایگاه ملت کورد در این تاریخ مشترک وجود دارد. و هرچند دولت همیشه در صدد بوده بر مطالبات آزادی و عدالت ملت ما مهر «تجزیه‌طلبی» بزند و دیگر ملت‌ها را از ملت ما بترساند، اما ملل ایران نیک میدانند که ملت ما جز حیاتی با شرافت و قابل زیست که بتوانند با فرهنگ، تاریخ و زبان خود در آن زندگی کنند، چشم به هیچ چیزی نداشته و ندارند. زیرا امروزه نیز ناجی ایران خود «ما» هستیم و جز خود ما، کسی «دوست» ما نیست. در سالگرد جمهوری کوردستان این با معنی‌ترین و با ارزش‌ترین رویکرد سیاسی و اخلاقی در مقابل شهدای گران قدر تاریخ ملت ما است و جز این پُشت بستن به بیگانگان، سرابی بیش نیست!

منبع: مجلە ژیلمو شمارە 19


pjak.eu




🆔 @GozarDemocratic‌

🔻زینب جلالیان؛ زنی کە رنگ لالە و عطر یاس میگوید

▪️زینب جلالیان تنها زندانی سیاسی زن، کە در جمهوری اسلامی بە حبس ابد محکوم شدە است، در نامەایی کە سال‌ها پیش از این از زندان بە بیرون راه یافتە بود، از زنان خواستە بود کە از خودگذشتگی، خودکشی و خودسوزی را بە تلاش در راهی بدل کنند کە سرانجام آن بە آزادی برسد.



#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

✅ئەوانەی راستی دەگوازنەوە


ڕۆژنامەوانانی ئازاد✌️✌️



#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

ئه‌وانه‌ی راستی ده‌گوازنه‌وه‌

دوو گه‌ریلای راگه‌یاندنی ئازاد له‌ چیا، به‌ ناو به‌فرێكی زۆردا و به‌ رێگایه‌كی درێژدا ده‌چنه‌ سه‌ر ئه‌ركه‌كه‌یان. مه‌دیا هاوار یه‌ك له‌و گه‌ریلایانه‌ هه‌ست و تێڕوانینی خۆی و هۆكاری ئه‌و هه‌وڵ و ماندووبوونه‌یان ده‌گێڕێته‌وه‌.

جێژوان كه‌ژوان
قه‌ندیل - پێنجشه‌ممه‌

گه‌ریلا مه‌دیا هاوار به‌ هه‌ناسه‌بڕكێیه‌كی پڕ له‌ ماندوبوون و شه‌كه‌تبوون به‌ده‌م رێكردنه‌وه‌ ده‌ڵێت، " بۆ ئه‌وه‌ی به‌رنامه‌یه‌كی گه‌ریلا تۆمار بكه‌ین و په‌یامه‌كه‌یان بگه‌یه‌نینه‌ گه‌ل ئێمه‌ ئێستا به‌ رێگایه‌كی دوور و درێژه‌وه‌ین. رێگامان دووره‌. له‌ قه‌راغ رێگا درێژه‌كه‌شه‌وه‌ زیاتر له‌ نیو مه‌تر به‌فر باریوه‌ و هێشتاش ده‌بارێت. تازیاتر به‌ره‌و به‌رزایی چیاكه‌ ده‌چین به‌فریش زیاتر ده‌بێت".

كاتێك گه‌ریلا مه‌دیا هاوار قسه‌ ده‌كات، گه‌ریلا و كامێرامان نه‌واڵ ژیان كه‌ ئه‌ویش بۆخۆی به‌شداره‌ له‌و رێپێوانه‌دا، لێی ده‌پرسێت، "ئایا تۆ له‌ به‌ر ئه‌م به‌فره‌دا ئه‌م دژواری و ماندوبوونه‌ بۆ ئه‌وه‌ی ده‌كێشیت كه‌ به‌رنامه‌یه‌ك تۆمار بكه‌یت؟" گه‌ریلا مه‌دیاش به‌م جۆره‌ وه‌ڵامی ده‌داته‌وه‌: "ره‌نگه‌ زۆر هیلاك ببین و رێگایه‌كی درێژ بپێوین. وێڕای ئه‌وه‌ی كه‌ دره‌نگ دادێت و ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ زۆر شتی جیاواز له‌و به‌فره‌دا رووبده‌ن، به‌ڵام كاتێك مرۆڤ پێویستی گه‌لێك به‌ په‌یامێكی گه‌ریلا ببینێت، هیچ جیاوازیه‌كی نییه‌ ئه‌و په‌یامه‌ له‌ رێگه‌ی نوسراو، ده‌نگێك یان به‌رنامه‌یه‌كه‌وه‌ بێت. كه‌ ئه‌و په‌یامه‌ بۆ گه‌لێك ده‌بێته‌ وه‌ڵام و ده‌بێته‌ هۆكاری راپه‌ڕین، تێكۆشان و به‌رخودان. مرۆڤ بۆ گه‌لێك ببێته‌ وه‌ڵام، له‌به‌ر ئه‌وه‌ش مرۆڤ هه‌موو ماندویه‌تی خۆی به‌و جۆره‌ تێگه‌یشتنه‌ له‌ بیر ده‌كات و ئه‌مه‌ش به‌و واتایه‌یه‌ كه‌ هه‌موو دژواری و ماندوبوونێك به‌ رێگه‌ی بیركردنه‌وه‌ و تێگه‌یشتندا تێده‌په‌ڕێت".

مه‌دیا له‌ درێژه‌ی قسه‌كانیدا سه‌رنج ده‌خاته‌ سه‌ر ئه‌و كه‌سانه‌ی له‌ ماڵه‌كانیان دانیشتوون و ده‌ڵێت: " ره‌نگه‌ زۆر كه‌س له‌ دیمه‌نه‌كانی ئێمه‌ بڕوانن و پێبكه‌نن، به‌ڵام ئازادی هێنده‌ شتێكی ئاسان نییه‌، ئێمه‌ بۆ ئازادی تێده‌كۆشین. ئێمه‌ ره‌نج ده‌ده‌ین و ماندووده‌بین، ئه‌وه‌ هه‌مووی له‌ پێناو ئازادیدایه‌. چۆن مرۆڤ ده‌توانێت له‌ ماڵه‌كه‌یدا ئاسوده‌ و بێخه‌م پاڵبداته‌وه‌. ئه‌گه‌ر رۆژانه‌ له‌ ته‌نیشت ئێمه‌وه‌ ژن بكوژرێن، منداڵ برسی بن و له‌ ناو زبڵداندا به‌دوای خواردنێك بۆ تێركردنی سكیان بگه‌ڕێن. كاتێك من ئه‌وانه‌م بینی دانیشتن له‌ ماڵم بۆ خۆم وه‌ك سوكایه‌تی و تاوانێك بینی".

گه‌ریلا مه‌دیا هاوار به‌م جۆره‌ كۆتایی به‌ قسه‌كانی هێنا: "ئێمه‌ هه‌موو كات وتومانه‌ و تائێستاش ده‌یڵێین، 'بۆچی پیر و به‌ته‌مه‌نه‌كانی ئێمه‌ تێنه‌كۆشان'. به‌ڵام ئه‌گه‌ر من له‌م ته‌مه‌نه‌دا سه‌رهه‌ڵنه‌بڕم و تێنه‌كۆشم، نه‌وه‌ی داهاتوو هه‌مان ئه‌و شتانه‌ی ئێمه‌ به‌ داپیره‌ و باپیره‌كانمان ده‌گوت، به‌ ئێمه‌ ده‌ڵێته‌وه‌. كاتێك مرۆڤ له‌ دونیای خۆی بێته‌ ده‌ره‌وه‌ و هه‌ندێكیش بێت له‌ ده‌وروبه‌ری خۆی وردببێته‌وه‌ و لێی بڕوانێت، هه‌رگیز قبوڵی ناكات كه‌ ژنێك یان هاوڕێیه‌كی له‌ ته‌نیشتیدا بكوژرێت، قبوڵی ناكات له‌ ته‌نیشت مرۆڤه‌وه‌ منداڵێك به‌ برسێتی بمێنێته‌وه‌. سه‌رهه‌ڵده‌دات و تێده‌كۆشێت. له‌به‌ر ئه‌وه‌ی تاقه‌ رێگای تێكۆشان ئه‌م رێگه‌یه‌یه‌ و رێگه‌ی دیكه‌ بوونی نییه‌. تاقه‌ رێگه‌ی چاره‌سه‌ری و تێكۆشانێكی به‌هێزه‌ كه‌ كۆتاییه‌كه‌ی سه‌ركه‌وتن بێت، رێگای گه‌ریلاكانی ئازادییه‌".


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

دلنوشتەهای کوتاە برای
رهبر راە آزادی عبدالله اوجالان

✍ 🎶 ریوار آبدانان


🆔 @GozarDemocratic‌

🔹کنگره ملی کوردستان فراخوانی بین‌المللی علیه تهدید داعش صادر کرد

🔻ک.ن.ک در بیانیه‌ای از جامعه جهانی خواست برای پایان دادن به تهدید داعش، ضمن محاکمه زندانیان این گروه تبهکار در یک دادگاه بین‌المللی، حکومت ترکیه را به خاطر حمایت از داعش تحت فشار قرار داده و خودمدیریتی شمال و شرق سوریه را به رسمیت بشناسد.

بیشتر بخوانید ...

🌍 https://bit.ly/3u1kNcd

وبسایت | تلگرام | اینستاگرام | فیسبوک | توئیتر | ارتباط با ما

🔹جویندگان راه حقیقت

🔻دو گریلای رسانه‌های آزاد در کوهستان، در میان برفی زیاد مسیر راهی را طی می‌کنند تا جلوه‌ای دیگر از این کشور استعمارزده را به تصویر کشند. میدیا هاوار یکی از این روزنامه‌نگاران است که در مورد احساسات خود سخن می‌گوید.

بیشتر بخوانید ...

🌍 https://bit.ly/341zxNv

وبسایت | تلگرام | اینستاگرام | فیسبوک | توئیتر | ارتباط با ما

#زینب_جلالیان که چهارده سال از زندگی خود را پشت میله‌های زندان گذرانده است پس از تبعید به زندان یزد از ٥٤٨ روز پیش تاکنون حق ملاقات با وکیل و خانواده اش نداشته است.

@aryentvfarsi

📋 زنده‌ایم تا روایت کنیم

+ آلبوم عكس‌‌

🆔 @anfpersian

💢کمپین حذف نام پ ک ک از لیست ترور
🔹صدها فعال سیاسی و مدنی در جنوب کوردستان خواستار حذف نام پ ک ک از لیست ترور شدند

🔹صدها فعال سیاسی و مدنی کورد در جنوب کوردستان در مراسمی در شهر سلیمانیه، کمپین جمع آوری امضا در جهت حذف نام پ ک ک از لیست ترور را آغاز کردند.

@aryentvfarsi

عبدالله اوجالان: لازم نیست هیچ کس به نمایندگی از طرف من حرف بزند


عبدالله اوجالان رهبر خلق کورد اعلام کرده بود که لازم است دولت با جدیت عمل کرده و این هشدار را داده بود: که تحت عنوان من با میلیونها نفر دروغ نگویید. هیچ کس حق ندارد به جای آپو حرف بزند.


🆔 @GozarDemocratic‌

عبدالله اوجالان: لازم نیست هیچ کس به نمایندگی از طرف من حرف بزند


عبدالله اوجالان رهبر خلق کورد اعلام کرده بود که لازم است دولت با جدیت عمل کرده و این هشدار را داده بود: که تحت عنوان من با میلیونها نفر دروغ نگویید. هیچ کس حق ندارد به جای آپو حرف بزند.


مدت ۱۰ ماه است که از سرنوشت عبدالله اوجالان رهبر خلق کورد که از ۱۵ فوریه سال ۱۹۹۹ در زندان امنیتی امرالی زندانی و با انزوایی شدید روبرو شده است، هیچگونه اطلاعی در دست نیست. علیرغم تمام مراجعات خانواده و وکلای وی، تا کنون اجازه هیچگونه ملاقاتی با وی داده نشده است.

در قبال حقایق و واقعیت‌ها به هیچ عنوان کوتاه نخواهم آمد

اوجالان در سال‌های گذشته که با وکلا و خانواده خود ملاقات کرده بود، ممانعت و محدودیت در مقابل دیدارها را در راستای دادن امتیاز ارزیابی کرده و در دیدار ۱۲ اکتبر ۲۰۱۱ به خانواده خود گفته بود: "اجازه نمی‌دهند که شما و وکلا به ملاقات من بیایید. از این طریق می‌خواهند که من امتیاز بدهم. حتی اگر ۱۰ سال هم اینجا تنها باقی بمانم، نمی‌توانند من را وادار کنند که امتیاز بدهم. نسبت به واقعیت‌ها و حقایق کوتاه نمی‌آیم. تمام حقوق ما را سلب کرده‌اند. هر از گاهی یکبار اجازه دیدار را می‌دهند و می‌خواهند اعمال خود را لاپوشانی کنند."

دولت اشتباه می‌کند

رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان در ۲۷ آپریل ۲۰۲۰ و در ۲۵ مارس ۲۰۲۱ برای دومین بار با برادرش محمد اوجالان طی تماسی تلفنی گفتگو کرده بود. دومین تماس بعد از چند دقیقه ناگهان قطع شده بود. اوجالان به ممنوعیت دیدارها واکنش نشان داده و محمد اوجالان در این باره گفته بود: "برادرم [رهبر خلق کورد] گفته است که در خصوص رویدادهایی که به وقوع می‌پیوندند هم تو و هم دولت مقصر هستید. علت هم این است: مدت یک سال است که به هیچ نحوی دیداری صورت نمی‌گیرد. اقداماتی که صورت می‌گیرند نه در حقوق دولتی وجود دارند و نه در قوانین دیگر. آمدن تو [به دادگاه رحا] بسیار اشتباه و بسیار خطرناک است. دولت هم بسیار خطرناک است. این اقدام درستی نیست. در صورتیکه دیداری صورت بگیرد، باید در چارچوب قوانین باشد. بعد از یک سال بر اساس درخواست آنها از طریق تلفن نمی‌توان دیداری انجام داد." رهبری دوباره گفتند: "اقداماتی که شما انجام می‌دهید اشتباه هستند. دولت هم به نحو اشتباهی بازی می‌کند و شما هم. این غیر حقوقی است، درست نیست. این مسئله هیچوقت و هرگز مایه پذیرش نیست. همزمان این مسئله بسیار خطرناک است. آیا شما می‌دانید چگونه عمل می‌کنید؟ من می‌خواهم وکلایم به اینجا بیایند و با من دیدار داشته باشند. این مسئله‌ای غیر حقوقی است؟ مدت ۲۲ سال است که من در اینجا هستم. این مسئله در آینده چگونه خواهد بود؟ آیا این مسئله تنها از طریق حقوق می‌تواند حل شود؟ چرا به اینجا نمی‌آیند؟ در صورتیکه دیداری صورت گیرد، باید با وکلا باشد. چون این مسئله هم سیاسی و هم حقوقی است.

دوبار است که اردوغان از اوجالان حرف می‌زند

از آن روز، دیگر هیچگونه اطلاعی از رهبر خلق کورد در دست نیست. به همین دلیل افکار عمومی دچار نگرانی شده است. طی دو هفته اخیر اردوغان دوبار در خصوص رهبر خلق کورد حرف زده است. نخستین بار اردوغان در ۱۲ ژانویه در نشست گروه حزبی خود سخنرانی کرده و گفته بود که باید آنی که در ادرنه است پاسخگوی کسی باشد که در امرالی است. بعد از این سخنان، اردوغان دو روز قبل در برنامه‌ای تلویزیونی بار دیگر در رابطه با رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان سخن گفت. اردوغان گفت: باید این مسئله را از اوجالان پرسید. اوجالان، به دلیل پیام‌های دمیرتاش در زندان، ناراحت است.

باید صلح از جنگ جدی‌تر پیگیری شود

رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان در دیدار خود با هیات امرالی در فاصله سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ در رابطه با جدیت دولت گفته بود: لازم است دولت در پیگیری صلح، جدی‌تر از جنگ باشد. رهبر خلق کورد در دیدار خود در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۳ هم گفته بود که اوجالان کسی نیست که مورد بهره‌برداری قرار گیرد. "من چیزی برای خودم نمی‌خواهم. من در برخورد و رفتار خواهان جدیت هستم."

هژمونی شخصی اردوغان

رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان در دیدار ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳ گفته بود: دمکراسی نیازمند توزیع است. احترام متقابل است. درک متقابل است. اردوغان نمی‌تواند هژمونی شخصی خود را برقرار کند، خلق این مسئله را قبول نمی‌کند.

هیچ کس حق ندارد به نمایندگی از طرف من حرف بزند

رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان در دیدار ۲۶ ژوئن ۲۰۱۴ با هیات امرالی گفته بود: من هشدار می‌دهم که هیچ کس به نمایندگی از طرف من حرف نزند. همه چیز باید مکتوب باشد. حتی اگر دولت امضا نکند، لازم است که من هم امضا کنم. لازم است که مشخص باشد من در اینجا چه می‌گویم. این مسئله‌ای ناگزیر است. در غیر این صورت مانند شنا کردن در حوض بدون آب خواهد بود. تحت عنوان نام من میلیونها دروغ گفته می‌شود. باید مانع تمام این دروغ‌ها شد.

ما توسط هیچ کسی بازی نمی‌خوریم. هیچ کس هم این جرات را ندارد که از ما بهره‌برداری کند. همه در این باره باید جدیت بخرج دهند. از از یک صندوق صد لایه هم جنبش جدیتری هستیم. لازم است که دولت به نحوی جدی گام بردارد و در اقدامات خود جدیت به خرج دهد.



ANF




🆔 @GozarDemocratic‌

مراد کاراییلان: دولت ترک مسیر داعش را تغییر داد


مراد کاراییلان عضو کمیته رهبری حزب کارگران کوردستان اعلام کرد که دولت ترک، سمت و سوی داعش به سوی خلق کورد را تغییر داد و در ادامه افزود: آ.ک.پ و داعش در بعد ایدئولوژیک با هم ارتباط دارند. اسناد و مدارک بسیاری در دست است که ترکیه با داعش در حال همکاری است.


🆔 @GozarDemocratic‌

مراد کاراییلان: دولت ترک مسیر داعش را تغییر داد


مراد کاراییلان عضو کمیته رهبری حزب کارگران کوردستان اعلام کرد که دولت ترک، سمت و سوی داعش به سوی خلق کورد را تغییر داد و در ادامه افزود: آ.ک.پ و داعش در بعد ایدئولوژیک با هم ارتباط دارند. اسناد و مدارک بسیاری در دست است که ترکیه با داعش در حال همکاری است.


ذهنیتی که خاورمیانه را به دریاچه‌ای از خون تبدیل کرده و چنین قدرتی را به داعش داد از کجا برمی‌خاست؟ کسانی که می‌خواستند دولت اسلامی شام-عراق را تاسیس کنند چگونه به دشمن کورد و جامعه بشری تبدیل شدند و چرا سنگین‌ترین نبردها به کوردستان رسید؟

در این جنگ که با تصمیمات ایدئولوژیک رژیم اردوغان آغاز شد، پ.ک.ک چگونه برخودان خود را آغاز کرد؟ کانتون‌های روژآوا که یکی از ضلع‌های آن با ترکیه همسایه است و سه طرف دیگر آن تحت محاصره داعش قرار گرفته بودند چگونه برخودان کردند؟ آمریکا، ترکیه، پارت دمکرات کوردستان و اتحادیه میهنی چه موضعی گرفتند؟ پ.ک.ک در مسیر نبرد و ادامه گفتگوها با دولت ترک چگونه پیش رفت و با این نیروها در چه رابطه‌ای گفتگو کرد؟

مراد کاراییلان فرمانده قرارگاه مرکزی نیروهای مدافع خلق و عضو کمیته رهبری حزب کارگران کوردستان طی گفتگویی به پرسش‌های روزنامه «اوزگورپولیتیکا» پاسخ داد.

اوزگورپولیتیکا: ما وارد هشتیمن سالگرد آزادی کوبانی از اشغال شدیم. داعش هنوز هم در شمال-شرق سوریه حضور دارد، می‌خواهم به زمان تاسیس داعش اشاره بکنم، داعش چگونه تاسیس شد؟ بر اساس چه بسترهایی ایجاد شد؟ در رابطه با مراحل پیشرفت آن چه نظری دارید؟

مراد کاراییلان: پیش از آنکه به پرسش شما پاسخ بدهم، یاد و خاطره تمام شهدای روژآوا و خلق‌های شمال-شرق سوریه را با احترام و ادای دین گرامی می‌دارم. در سایه فداکارها و جانبازیهای این شهدا، بشریت از مصیبتی بزرگ نجات پیدا کرد. برخودان آنها فقط برای دفاع از خلق کورد، عرب، آسوری و سریانی نبود، ان برخودان برای تمام بشریت صورت گرفت و از اهمیت بسیار بزرگی برخوردار است. ما وارد هشتمین سال آزادی مرکز کوبانی می‌شویم. به این مناسبت با احترام، یاد و خاطره تمام شهدای این برخودان قهرمانانه را، خصوصا شهیدان گلهات و آرین میرکان گرامی می‌دارم، بار دیگر تعهد خودم را به یاد و خاطره این شهدا تکرار می‌کنم.

۲۰ ژانویه مصادف است با چهارمین سالگردی که نیروهای اشغالگر ترک حمله را به عفرین آغاز کردند. خلقمان به میدان‌ها امده و به این حمله اعتراض کرد. با گرامیداشت یاد و خاطره شهیدان کارگر و آوستا خابور، یاد تمام قهرمانانی را که در برخودان بزرگ عفرین به شهادت رسیدند، گرامی می‌دارم و به این نکته اشاره می‌کنم که یادبود این شهدا باید در آزادی عفرین سهیم باشد.

امروز در مقابل چشم جهان، نیروهای استعمارگر و اشغالگر دولت ترک و تبهکاران فاشیست همراه با آنها در عفرین پاکسازی اتنیکی، شکنجه، قتل‌عام، دستگیری و زندان و مصادره اموال عفرینی‌ها، ربودن آنها را ادامه می‌دهند و این مسئله برای جهان نشان‌دهنده تباهی و رسوایی است. عملکرد دولت ترک امروزه در عفرین، دست کمی از قتل‌عام سربرنیتسا در بوسنی و هرزگوین ندارد. در عفرین شاهد وحشیتی گسترده هستیم. در واقع جان کلام این است که می‌خواهند کورد را از عفرین پاکسازی کنند و این منطقه را به ترکیه ملحق کنند. فراموشی اشغال عفرین خیانت است. نباید هیچ کوردی اشغال عفرین را فراموش کند. نام دیگر عفرین چیای کورمانجا است. در این منطقه به عنوان جایی که کوردها در آن زندگی می‌کنند باید مبارزه ادامه داشته باشد و این مسئله‌ای انسانی است. بر این اساس من به برخودان خلقمان در عفرین و شهبا، در مرکز شهر عفرین، به نیروهای رهایی‌بخش عفرین درود می‌فرستم و برایشان آروزی موفقیت می‌کنم.

در سال ۲۰۱۱ حرکتی که در تونس آغاز شد، در نهایت در خاورمیانه و تمام کشورهای عربی گسترش پیدا کرد، به این حرکت بهار عربی گفته شد. اما نیروهای هژمونیک بین‌المللی و نیروهای منطقه‌ای و همراهان و شرکای آنها، این فرایند را معکوس کردند. این فرایند که در سال ۲۰۱۱ اغاز شده بود، به جای بهار عرب‌ها به زمستان منجمد کننده عرب‌ها تبدیل شد. اقدامات مخرب و گسترده‌ای شکل گرفتند. این فرایند در سوریه تراژدی بزرگی را رقم زد. رژیم فاشیست آ.ک.پ و م.ه.پ در این فرایند دخالت کرده و این اقدام باعث شد که تراژدی موجود عمیق‌تر شده و تا امروز هم ادامه پیدا کند. سازمان‌های اسلامی بسیاری از جمله، ارتش آزاد سوریه، اخوان المسلمین، النصره، القاعده که خود را سلفی می‌نامند، در عمل دست به اقدامات وحشیانه‌ای زدند و در همه جا حضور پیدا کردند. نمی‌توان گفت این فرایند، فرایندی طبیعی بوده است. این فرایند به عنوان پروژه‌ای استراتژیکی علیه خلق‌ها بود.

داعش در میان این سازمان‌ها هم یک سازمان عادی به شمار می‌رفت و در کنار این سازمانها تاسیس و گسترش پیدا کرد و راه برای تاسیس آن باز شد. اگر این حجم از همکاریهای مادی و سلاح وجود نداشت، چنین سازمانی نمی‌توانست تاسیس شود و سازمانی مانند داعش چنین قدرتمند نمی‌شد و نمی‌توانست ادعای تسلط بر خاورمیانه را داشته باشد. بعد از سال ۲۰۱۴ داعش در برخی از مناطق سوریه به حوزه گروه‌های دیگر نفوذ کرده و سازمانهایشان را تحت الشعاع خود قرار داد. این اقدام هم یک پروژه بود. سازمانهایی که می‌گفتند که ما اپوزیسیون و مخالف سوریه هستیم، رقا را آزاد کردند، یا در آنجا به قدرت تبدیل شدند، اما در عین حال به داعش کمک می‌کردند. اما داعش نه فقط در رقا، بلکه در تمام مناطق دیگر هم به حاکمیت دست پیدا کرد. همین مسئله نشان می‌دهد که این یک طرح بوده است.

اوزگورپولیتیکا: وضعیت خاورمیانه و بی‌ثباتی بین نیروهای هژمونی هم زمینه را برای ایجاد چنین سازمانی میها کردند.

وضعیت ژئو- استراتژیک خاورمیانه، نفت، گاز طبیعی، آب و معادن آن، باعث جذابیت این منطقه می‌شود. فرهنگ غنی آن، حوزه‌ای که حیات طبیعی در آن آغاز شده است، فرهنک اجتماعی و سه دین سامی در این منطقه متولد شده‌اند. این مسئله بر اهمیت این منطقه می‌افزاید. ما به منطقه‌ای اشاره می‌کنیم که بر مبنایی تاریخی استوار شده است و از پتانسیل فراوانی برخوردار است. نیروهای حاکم و امپریالیست، همیشه خواسته‌اند که بر خاورمیانه حاکمیت داشته باشند.

هم اکنون هم این مسئله در جریان است. نیروهای جهانی و منطقه‌ای وجود دارند که برای دست‌یابی به هژمونی بر منطقه در حال رقابت هستند. این واقعیت، در نتیجه تاکتیک و استراتژیهای آشکار و پنهانی که زمینه را برای این سازمان‌ها ایجاد می‌کند، ایجاد شده است. داعش بر اساس چنین زمینه‌ای ایجاد شده است. در ١٠ ژوئن ۲۰۱۴ در جریان یک عملیات یک روزه موصل را اشغال کردند. ۳۳ هزار نفر نیروی دفاعی در موصل حضور داشتند و در مدتی کوتاه این شهر اشغال شد. اشغال این شهر از جمله شگفت‌انگیزترین بخش‌های این فرایند بود. در واقع زمانیکه موصل اشغال شد، داعش برجسته شد. در مسجد سخنرانی کردند. اعلام کردند که دولت اسلامی شام-عراق ایجاد می‌شود و گسترش پیدا می‌کند. ارتش عراق در مقابل آنها شکست خورد. هزاران نفر از سپاهیان عراق را دستگیر کرده و به قتل رساندند. نطامیان شیعی را انتخاب کرده و انها را گلوله‌باران کرده و سرشان را از تن جدا کردند. داعش وارد هر منطقه‌ای که می‌شد، دست به وحشگیری می‌زد، دست به قتلعام می‌زد، تلاش داشت تا بر همه حاکمیت داشته باشد. داعش به کابوسی برای همه تبدیل شده بود. نه فقط در خاورمیانه بلکه در اروپا هم. در شهرهایی مانند پاریس و امستردام با گروه‌های ۱۵-۲۰ نفره به فرودگاه‌ها رفته و در آسایش سوار هواپیما شده و به استانبول عزیمت می‌کردند. از استانبول هم با اتوبوس یا دیگر وسائط نقلیه که به آنها اختصاص پیدا کرده بود، به رقا عزیمت می‌کردند. راهی بزرگ برایشان گشوده شده بود.

اوزگورپولتیکا: مگر پلیس اطلاعی نداشت که این افراد جزو داعش هستند و به راحتی و گروهی حرکت می‌کنند؟

مراد کاراییلان: می‌دانستند، اما دخالتی نمی‌کردند. می‌گفتند اجازه بدهید که از ما دور شوند، خودشان می‌روند و ما کاری به آنها نداریم. اگر به پاسپورت‌ها و مدارک هویتی آنها نگاهی انداخته می‌شد، می‌شد مشاهده کرد که اکثر آنها جعلی بودند. اما انها را نادیده می‌گرفتند. کشورهای اروپایی این مسائل را نادیده گرفتند. می‌گفتند اجازه بدهید که بروند به سوریه و عراق، اجازه بدهید که از ما دور باشند، کاری به آنها نداشته باشید. از آنها می‌ترسیدند.

اوزگورپولیتیکا: در رابطه با ارتباط بین رژیم آ.ک.پ/م.ه.پ و داعش چه نظری دارید؟

مراد کاراییلان: در بعد ایدئولوژیک، ا.ک.پ/داعش با هم ارتباط دارند. در صورتیکه آنها با هم ارتباط ایدئولوژیک نداشته باشند چگونه می‌توانند از اروپا به استانبول و آنکارا و از انجا با وسایل نقلیه به مرز آکچاکالا و تل تمر بروند؟ اسناد بسیاری در دست است که ترکیه با داعش بازرگانی و شراکت داشته اشت. کارمندان کنسولگری ترکیه در موصل از سوی داعش گروگان گرفته شده بودند و بعد از مدتی در سلامت کامل به ترکیه بازگشتند. شایعات بسیاری در آن زمان منتشر شد که ترکیه با داعش زدوبندهایی داشته و با همدیگر به مصالحه رسیده‌اند.

اوزگورپولیتیکا: داعش در آن زمان چه استراتژیی داشت و چگونه بر اساس آن عمل می‌کرد؟ زمانیکه در خاک عراق و سوریه قرار داشتند چه اتفاقی روی داد که متوجه کوردستان شدند؟

مراد کاراییلان: اشغال موصل از سوی داعش، به عنوان ماکت و مدلی از خلافت بود به همین دلیل گسترش و توسعه‌طلبی خلافت هم در دستور کار قرار داده شد. اما داعش در این باره مرتکب اشتباهی بزرگ شد، به دستورات دولت ترک عمل کرد، با حمایت و طرفداری از دولت ترک، طرح خود را از دمشق و بغداد به سوی کوردها تغییر داد. این مهم در دستنوشته‌ها و مکاتبات داخلی اعضای داعش به عنوان سند ذکر شده است. به دلیل درخواست دولت ترک، داعش متوجه کوبانی شد. کوبانی و نه دمشق را هدف خود قرار دادند. و در ادامه شنگال، مخمور و هولیر و کرکوک را هم در همین رابطه مورد حمله قرار دادند.

اوزگورپولیتیکا: شما نخستین بار چگونه دریافتید که خطری متوجه باشور کوردستان است و در این باره چکار کردید؟

مراد کاراییلان: نخستین بار رهبر آپو این خطر را تشخیص داد. او این دوربینی را داشت که در شنگال خلق ایزدی ما دچار تهدیدی بزرگ می‌شود و لازم است که از آنان دفاع شود. این برای ما به عنوان یک دستور بود. شنگال تحت کنترل نیروهای عراقی و باشور کوردستان بود. مخمور و کرکوک هم به همین شیوه بودند. در آن زمان ارتباطاتی با نیروهای باشور کوردستان داشتیم ما به اتحادیه میهنی و پارت دمکرات گفتیم که داعش موصل را اشغال کرده است، باشور کوردستان و شنگال هم با خطر بزرگی از سوی آنها مواجه است. ما می‌خواهیم که به نیروهای دفاعی آن منطقه بپیوندیم. می‌خواهیم که نیرویی را به منطقه شنگال اعزام کنیم. می‌خواهیم که شما هم همکاری کنید. هیچیک از این دو نیرو قبول نکردند. پارت دمکرات کوردستان گفت چنین چیزی لازم نیست، در شنگال هزاران نفر از نیروهای پیشمرگه با سلاح‌های سنگین حضور دارند و تدبیر لازم را اتخاذ کرده‌اند. شنگال با هیچگونه خطری مواجه نیست، در صورتیکه خطری هم موجود باشد، نیروهای دفاعی ما کافی هستند و پاسخ لازم را می‌دهند. اتحادیه میهنی هم به ما اعلام کرد که لازم نیست، در صورت لزوم به شما اطلاع خواهیم داد و به ما پاسخ منفی دادند.

اوزگورپولیتیکا: خب شما چکار کردید؟

مراد کاراییلان: ما به عنوان پ.ک.ک زمانیکه مسئله دفاع از خلقمان باشد، هیچگاه اقدامات خود را بر اساس دستورات نیروهای خارجی و نیروهای دیگر تنظیم نمی‌کنیم. ما همیشه به نیروی خودمان متکی هستیم و بر اساس فرصت‌ها و امکانات خودمان را سازماندهی کرده و عمل می‌کنیم. این معیار ماست. اما هر چند در آن زمان ارتباطات ما خوب هم بودند، برای مداخله در وضعیت، در صورتیکه اوضاع رو به وخامت می‌نهاد، بدون اجازه نیروهای باشور کوردستان هم ما به گروهی از هوالان با تجربه‌‌امان در سطح فرماندهی دستور دادیم که خودشان را آماده کنند. ۱۲ نفر از هوالان با تجربه‌امان که بارها در رسانه‌‌ها بازتاب یافت، را با مسئولیت فرماندهی فرمانده قهرمان، هوال دلشیر هرکول به شنگال اعزام کردیم. همچنین گروهی مرکب از ۸ هوال را هم در سطح فرماندهی، با فرماندهی هوال تیکوشر که در مبارزات ما سهم عظیمی دارد، به کمپ مخمور اعزام کردیم. به همان نحو گروهی هم به کرکوک اعزام شدند.

بدون شک هوالان ما در این مناطق زمینه‌سازی‌های لازم را انجام دادند. برای اکتشاف منطقه، شناسایی میدان نبرد، آموزش به برخی از گروه‌ها، ایجاد گروه‌های مقاومت و گروه‌هایی برای نبرد، دست به کار شده بودند. در مخمور هم این اقدامات به شیوه‌ای جدی بکار گرفته شدند. در این میان از بازارهای باشور کوردستان سلاح خریداری کردیم و در مخمور، کرکوک و مناطق دیگر برای پاسخ زمینه‌سازی کردیم.

هوالانی که به شنگال رفتند، گروهی ۹-۱۰ نفره از جوانان را به خوبی آموزش داده بودند. هوالان منطقه را به خوبی شناسایی کرده بودند. اما سه نفر از هوالان ما توسط نیروهای پارت دمکرات دستگیر شده بودند. در واقع یکی از این هوالان برای فعالیت در امور اجتماعی در انجا حضور پیدا کرده بود. دو نفر هم از اعضای گروهی بودند که ما آنها را اعزام کرده بودیم. اما بقیه هوالان در عرصه جامعه با افراد میهن‌دوست در حال تلاش و فعالیت بودند .در این باره شهید سعید حسن نقش مهمی را داشت. خصوصا که خودشان و هم خانواده‌اشان و عشیره وی، از این گروه حمایت کرده و در پنهان کردن آن، راهنمایی آنها اقدامات بسیار ارزنده‌ای را انجام داده بودند. اما شهید سعید حسن در این روند نقش بسیار مهمی را ایفا کرده بود.

اوزگورپولیتیکا: زمانیکه داعش در ۳ اگوست ۲۰۱۴ به شنگال حمله کرد، وضعیت چگونه بود؟

مراد کاراییلان: در آن زمان داعش با روحیه‌ای قدرتمند و برخوردار از انگیزه در هر نطقه‌ای که دست به حمله می‌زد، هیچ نیرویی نمی‌توانست در مقابل آن بایستد. نه ارتش سوریه، نه عراق و نیروهای پیشمرگه و بسیاری از سازمان‌های دیگر در سوریه هم نمی‌توانستند در مقابل آن ایستادگی کنند. هیچ یک نمی‌توانستند در مقابل داعش ایستادگی کنند. نیروهای پیشمرگه هم نتوانستند چندان در مقابل حمله داعش به شنگال مقاومت کنند. به همین دلیل سریعا شنگال را ترک کردند.

منظور من از بر زبان آوردن این مسئله متهم کردن هیچ کس نیست. این واقعیتی است. داعش در بعد روانی حاکمیت و هژمونی را به دست آورده بود. پیش از آنکه به منطقه‌ای حمله کند، برای ایجاد رعب، چند نفر را دستگیر می‌کرد و به شیوه‌ای وحشیانه سر آنها را از تن جدا می‌کرد، و به همین دلیل پیش از انکه به نقطه‌ای حمله کند، مردم از انجا فرار می‌کردند. وضعیت به گونه‌ای بود که داعش شهرهایی را که درصدد اشغال آنها بود، پیشاپیش مشخص می‌کرد. کسانی فرار می‌کردند، افراد بجا مانده هم کلید شهر را به داعش تسلیم می‌کردند. برخی از نیروها بدون هیچگونه مقابله‌ای از مقابل داعش فرار می‌کردند یا عقب‌نشینی می‌کردند. از موصل تا مخمور ۲۲ پایگاه وجود داشتند که در همه آنها نیروهای عراقی حضور داشتند. از این مناطق حتی یک گلوله هم به سوی نیروهای داعش شلیک نشد و نیروهای داعش خودشان را به مخمور رساندند. در کمپ پناهندگان مخمور در مقابل آنها برخودان بزرگی شکل گرفت و متوقف شدند. یعنی بزرگترین نیروها در مقابل چنین نیروی وحشیی عقب‌نشینی می‌کردند. دولتهای اروپایی هم مایل نبودند که با انها روبرو شوند، گفتند که بی‌طرف هستند، ما وارد این موضوع نمی‌شویم. نیروها در منطقه هم نمی‌توانستند در مقابل آنها ایستادگی نشان دهند.

اوزگورپولیتیکا: حمله به شنگال چگونه روی داد؟

مراد کاراییلان: در سوم اگوست دور و بر ساعت ۹ فرمانده گرانقدرمان، دلشیر هرکول خودش را به ما رسانده و وضعیت تهدیدآمیز را به ما اطلاع داد. ما هم اعلام کردیم اگر ما دسته‌‌هایی را برای مداخله بسوی شما روانه کنیم، آیا شما می‌توانید رهبری آن را برعهده بگیرید؟ آیا به اندازه کافی بر منطقه اشراف دارید؟ به اندازه کافی منطقه را می‌شناسید؟ در صورتیکه وضعیت ناگوار و تهدید‌آمیزی روی دهد، این وضعیت در چه سطحی خواهد بود؟ شمار تلفات چقدر خواهد بود؟ این مسائل را از وی پرسیدم.

هوال بلافاصله جواب داد که ما آماده هستیم. ما منطقه را می‌شناسیم، و تا حدی بر آن اشراف داریم. از زمانیکه به اینجا آمده‌ایم با قدرت فعالیت کرده‌ایم. از او پرسیدم از افراد منطقه و محلی کسانی هستند که با شما همکاری داشته باشند؟ هوال دلشیر پاسخ داد: غیر از ۹ جوانی که در اینجا به آنها آموزش داده‌ایم، هیچ شخص دیگری وجود ندارد. به ما گفت که هوال مامو در یکی از مناطق شنگال در سنونی مشغول فعالیت است. بعدا فهیمدیم که زمانیکه هوال دلشیر مشغول گفتگو با ما بود، داعش در نزدیکی آنها قرار داشت. او در زمان نبرد با ما اینگونه سخن می‌گفت.

به طور خلاصه، بعد از آنکه گفت که اگر نیرو وجود داشته باشد می‌تواند فرماندهی نیروها را در اختیار داشته باشد. ما گفتیم، بسیار خوب، ما امروز دسته‌ها را اعزام می‌کنیم. یک دسته آماده داریم. همین امروز غروب از آنها استقبال کنید. در آنزمان یک دسته از نیروهای ما در خط روژآوا آماده بود. اینگونه بود که تصمیم به مداخله گرفته شد. بدون شک ظهر، ما تصمیمان را به اطلاع ریاست مشترک ک.ج.ک رساندیم. هوالان ریاست مشترک هم در پاسخ گفتند که تصمیم مناسبی است، هر چه که لازم است انجام بدهید. بر این اساس نیروهای ما برای مداخله در وضعیت شنگال حرکت کردند. مداخله در وضعیت شنگال اینگونه روی داد. نظامیان و غیرنظامیان در ان زمان تلاش می‌کردند که از شنگال فرار کنند، اما نیروهای ما به سوی شنگال در حال حرکت بودند. هوالان ما به فرماندهی هوال ماموی قهرمان برای آنکه خودشان را به گروه ۴-۵ نفره‌ای که مشغول نبرد بود برسانند، سریعا به سوی کوه‌های شنگال حرکت شدند. برخی هم در طول راه به هوالان هوشیاری می‌دادند که داعش در منطقه حضور دارد، به کجا می‌روید؟ اما هوالان ما توجهی نکردند و سریعا خود را به هوالان منطقه شنگال رساندند.

اوزگورپولیتیکا: در زمان مداخله، شما چه طرحی داشتید؟

مراد کاراییلان: طرح ما پیش از هر چیز، تامین امنیت کوهستان شنگال بود. زیرا اطراف این کوه دشت بود و در دست نیروهای داعش و پر از تانک و وسائط نقلیه زرهی بود. ما همین امکانات را داشتیم. اما این طرح را داشتیم که کوه و نه از دشت شنگال محافظت کنیم. بر این اساس ما نیروهایمان را به تحرک واداشتیم. نیروهای ما از زمانیکه به منطقه رسیدند، دست به برقراری تامین امنیت منطقه زدند. بدون شک داعش می‌خواست کوه شنگال را اشغال کند، در این باره بسیار تلاش کرد، اما هوالان آنها را مورد حمله قرار دادند و اجازه ندادند. سه ماه بعد از ان هم برای کنترل کوهستان شنگال دست به حمله زدند. اما هنر جنگی نیروهای ما در میدان عمل بیش از داعش بود. در این باره انها تجربه وسیعی نداشتند. در نبرد کوهستانی داعش درک کرد که در مقابل ما نمی‌تواند هیچ کاری انجام دهد. دست اخر، آنها در دشت و شهر و ما در کوهستان حاکمیت را کسب کردیم.

اوزگورپولیتیکا: واحدهای مدافع خلق چگونه به این نبرد پیوستند؟ مداخله واحدهای مدافع خلق هم در این دوره شروع شد؟