لەکۆتاییدا داوا لەسەرجەم گەنجانی جەوانانی رۆژهەلاتی کوردستان دەکەین کە بۆ لە ناو بردن و تێکشانی رژێمی داگیرکەری ئێران رێگای هێمنەکان بە بنەما بگرن و بە بەشدارییان بۆ ناو ریزەکانی گەریلا درێژە پێدەری رێگای شەهید هێمن و شەهید فەسیح یاسەمەنی بن و تۆڵەی مێژوویی لەرژێمی داگیرکەی ئێران وەربگرن.

کۆردیناسیۆنی کەجەرە

٥\١\٢٠٢٢



kodar.info



🆔 @GozarDemocratic‌

🔺 علیه قتل‌عام زنان و محیط‌ زیست مبارزه نماییم

برای افکار عمومی

سال ٢٠٢١ یکی از سخت‌ترین سال‌‌‌ها برای زنان و محیط زیست بود. زیرا هم زنان و هم محیط زیست آماج حملات حاکمیت و اشغالگران خاک و آب و هوا قرار گرفتند. این حملات در برخی از کشورها تنها از سوی نظام‌های حاکم روی دادند اما در خاورمیانه و بویژه در کوردستان هم از سوی حاکمان و هم از سوی اشغالگران کوردستان به شیوه‌ای همه‌جانبه و سیستماتیک صورت گرفتند. این حملات از راههای مختلفی از جمله سوزاندن و قطع درختان، مسدود کردن آب رودخانه ها و استفاده از سلاح های ممنوعه انجام گرفت. همچنین حملات همه جانبه و سیستماتیکی هم علیه زنان انجام گرفت که میتوان به تداوم قتل به بهانه ناموس، تحمیل آداب و رسوم دولتهای بیگانه که هیچ همخوانی با فرهنگ کوردی ندارند، جنگ، اشغالگری و فقر اشاره کرد. تمامی این حملات انجام شد به دلیل اینکه زنان و طبیعت غیرقابل تفکیک از همدیگر هستند و این دو می‌توانند در رهایی بشریت از باتلاق نظام نئولیبرال و سرمایه‌داری نقش ارزشمند و موثری را ایفا کنند. به همین دلیل حاکمیت حملات خود علیه زنان و طبیعت را با هدف سیطره کامل بر آنان شدت بخشیده است. اگر چه حاکمیت با این حقیقت بیگانه است که نابودی این دو واقعیت نابودی خود او هم هست.

این وضعیت در شرق کوردستان بسیار شفاف در معرض دید است و متاسفانه روزانه شاهد قتل و خودکشی زنان، سوزاندن و قطع درختان و مسدود کردن آبهای کوردستان از جانب حکومت اقتدار رژیم ایران هستیم. این ذهنیت ضدبشری در ایران و شرق کوردستان بحران های زیست محیطی و اجتماعی زیادی را به دنبال داشته است. همانطور که در سال گدشته دیدیم قتل زنان و از بین بردن طبیعت هم در روژهلات کوردستان و هم در بلوچستان و لرستان و همچنین دیگر مناطق موجود در جغرافیای ایران به میزان بسیار زیادی افزایش یافت.

در چارچوب صیانت از ارزشهای جامعه در سال گذشته کارزاری با شعار « علیه اعدام و قتل‌عام زنان، زمان صیانت از زندگی آزاد فرا رسیده است » را به راه انداختیم. همچنین در راستای همین کارزار کمپین هایی «علیه سیاست قتل‌عام زندانیان سیاسی» و «ازدواج کودکان، ژنوساید زنان است» اعلام کردیم. این کمپین ها تاثیر و بازتاب بسیار خوبی هم در سطح کوردستان و هم در سطح جهانی داشت و از جانب فعالین اجتماعی و شخصیتهای آزادی‌خواه مورد پشتیبانی قرار گرفت. بدون شک ما نیز برای رسیدن به اهداف و مطالبات زنان و جامعه‌مان به مبارزات و فعالیتهای خود ادامه میدهیم. ما همچون جامعه زنان آزاد روژهلات کوردستان (کژار) برای صیانت از زنان و محیط زیست کمپین «علیه قتل زنان و محیط زیست مبارزه نماییم » را اعلام می‌کنیم و در این چارچوب هر وظیفه‌ای که بر دوش ما قرار گیرد را به انجام رسانده و آمادگی خود را برای انجام وظایف خویش اعلام می‌داریم. همزمان خلق کورد در روژهلات کوردستان و بویژه زنان را فرامی‌خوانیم تا با مشارکت فعال در این کمپین، توانایی خود را برای موفقیت این کمپین برای پایان دادن به ذهنیت نابودی زنان و طبیعت به کار گیرند.
جامعه زنان آزاد شرق کوردستان – کژار

2020/01/05

بیشتر بخوانید...

🌍 https://kjar.online/fa/2022/01/05/علیه-قتل‌عام-زنان-و-محیط‌-زیست-مبارزه/


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

از ملیت‌های تحت ستم بە مرکزگرایان ایران


فقط "جنوبی" صلاحیت گفتگو از بردگی را دارد زیرا سیاە را میشناسد، مردمان منزە و انتزاعی شمال فقط انسان را میشناسد کە مفهومی است کلی، این استلال خوش‌آیند هنوز هم بکار میرود. بویژە در ایالت هوستون، در روزنامە‌های اورلئان جدید و بعد هم ـ از آنجا کە بالاخرە هرکس نسبت بە یک نفر احساس "شمالی گری" می‌کند، در الجزایر فرانسە! روزنامە‌های الجزایر یادآور میشوند کە تنها "مستعمرە چی" حق دارد دربارە مستعمرە قضاوت کند و دیگران یعنی ما "مرکزنشینان" کم تجربەایم: پس صحرای سوزان آفریقا را باید از دریچە چشم آنان بنگریم یا جز آتش نبینیم!


برگرفتە از کتاب چهرە استعمار گر، چهرە استعمارزدە

نوشتە آلبر ممی

ترجمە هما ناطق


🆔 @GozarDemocratic‌

دیالۆگ لەگەڵ هاوسەرۆکی پژاک بەڕێز سیامەند موعینی

ئەم دیالۆگە بە شێوەیەکی ئازادانە بە مەبەستی گفتوگۆکردن و گوێ گرتن بۆ شرۆڤەکان، پێشنیارەکان، تێبینیەکان و ڕەخنەکان ڕای گشتی بۆ خەباتی ڕۆژهەڵاتی کوردستان بە تایبەتی پژاک ڕێکخراوە، ئێوەش دەتوانن بەشداری بکەن و تێڕوانینی خۆتان باس بکەن. تکایە سەرەڕای بەشداری کردن، ببنە ئەندامی کلاب هاوسی پژاک پرێس.


کۆمیتەی دیپلۆماسی پژاک لە دەرەوەی وڵات
https://www.clubhouse.com/join/pjak-press/DYCVqiU2/xe7Rq84p




🆔 @GozarDemocratic‌

فواد بریتان: حمله به روستائیان بی‌دفاع بلوچ قابل‌قبول نیست


مصاحبه با فواد بریتان،‌ رئیس مشترک «جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان(کودار)»

رامتین صبا/روزنامه‌نگار


🆔 @GozarDemocratic‌

فواد بریتان: حمله به روستائیان بی‌دفاع بلوچ قابل‌قبول نیست


مصاحبه با فواد بریتان،‌ رئیس مشترک «جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان(کودار)»

رامتین صبا/روزنامه‌نگار



اخیرا و در روز ۱۱ دی ۱۴۰۰ برابر با ۱ ژانویه ۲۰۲۲ زنجیره درگیری‌هایی در کورین واقع در بلوچستان رخ داد و قرارگاه قدس سپاه پاسداران با حملات توپخانه‌ای و هوایی، روستای «شورو» در کورین بلوچستان را مورد هدف قرارداد. بازتاب این خبر در رسانه‌ها بسیار گسترده بود و اعتراضات زیادی به دنبال داشت. بعد پراهمیت این قضیه، حمله بی‌رحمانه سپاه قدس به روستائیان محروم و فقرزده شورو بود. در این خصوص و همچنین اوضاع فقر معیشتی و امر سلب آزادیهای خلق بلوچ با «فواد بریتان»، رئیس مشترک «جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان(کودار)» مصاحبه‌ای انجام دادیم که بصورت ذیل می‌باشد:

– درگیری‌هایی در ماه‌های اخیر در بلوچستان با نیروهای سپاه پاسداران ایران روی داد. درگیری‌ها در روز ۱ ژانویه ۲۰۲۲ شدید بود و جنبه خطرناک آن، حمله توپخانه‌ای بی‌رحمانه قرارگاه موسوم به قدس به روستای شورو از توابع کورین بود که در پی آن یک زن و فرزندش جانباختند، این شیوه از حملات را چگونه ارزیابی می‌کنید و خلق مظلوم بلوچ با چه تعدیاتی روبرو شدند؟

فواد بریتان: در روز ۱ ژانویه ۲۰۲۲ اخباری منتشر شد که گویا یک درگیری ۲۴ ساعته رخ داده و در رسانه‌ها بازتابی گسترده یافت. مسئله جالب‌توجه، حمله بی‌محابای سپاه پاسداران فاشیست بویژه قرارگاه موسوم به «قدس» در منطقه سرجنگل و کورین دزاپ به روستائیان بی‌دفاع بلوچ بود که همانطور که در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازتاب یافت، گویا یک زن و فرزندش جان‌باخته‌اند. نمی‌توان در برهه کنونی که خلق بلوچ و سراسر ایران در فلاکت و فقر و فشار جان‌فرسا بسر می‌برند، به آسانی از کنار این قضیه یعنی حمله بی‌رحمانه و سرکوب خلق محروم و ستمدیده بلوچ گذشت. سکوت در برابر آن هم اخلاقی نیست. هیچ دولت و نظامی حق ندارد با چنین جسارت فاشیستی‌ای با تانک و توپ به یک روستا آن هم محروم‌ترین روستا در بلوچستان که کاملا و عامدانه و سیستماتیک در فقر و فلاکت رهاشده‌اند، حمله کند. درواقع چنان نیرویی اشغالگر و فاشیست، وقتی با این گستاخی و بی‌رحمی، روستایی چون شورو را مورد تعدی قرار می‌دهد، چهره خشن و سرکوب‌گرانه و بی‌رحم نیروهای آن اثبات می‌شود و جهانیان نیز متوجه آن شدند. آن زنجیره حملات حال در هر سطحی یک شیوه از کشتار و سرکوب علیه خلق بلوچ خاصه طایفه «شه‌بخش»‌ها در شمال بلوچستان بود. حمله به شورو اساسا تعدی به همه خلق‌های ایران محسوب می‌شود، زیرا این ستم‌ها در سراسر ایران رواداشته می‌شود و ممکن حملات مشابه‌ آن فردای‌روز علیه سایر خلقها در مناطق دیگر ایران و شرق کوردستان هم تکرار گردد. لازم است تمامی آزادیخواهان و دموکراسی‌طلبان از هر خلق و ملتی این جنایات و سرکوب‌گری‌ای را محکوم کنند تا باردیگر چنین حملات بی‌رحمانه‌ای تکرار نشود و دولت به آسانی به اعمال فاشیستی خود دست نزند. موضع رسمی سازمان ما، کودار که یک سیستم مدافع حقوق و آزادیهای خلق‌های ایران هستیم، این است که نباید خلق بلوچ را تنها و بی‌دفاع در چنگال نظام بی‌رحم رها‌کرد. بایستی اعتراضات مدنی و سیاسی علیه حمله نظامیان به روستاها و سرکوب خلق‌ها، افزایش یابد، خاصه در برهه کنونی که همه خلق‌های ایران از فارس گرفته تا کورد و بلوچ در فقر و فشار مضاعف معیشتی و سلب کامل آزادی‌ها بسر می‌برند. اعاده حقوق دموکراتیک خلق بلوچ بدور از هرگونه خشونت و جنگ‌طلبی و به شیوه‌های مسالمت‌آمیز حق خلق بلوچ است.

– واکنش خلق بلوچ را چگونه دیدید و حقوق دموکراتیک و آزادی‌های خلق بلوچ امروز در چه سطحی پایمال می‌شود؟

ف. بریتان: واکنش خلق بلوچ در روزهای اخیر خاصه در مناطق طایفه شه‌بخش‌ها قابل‌تحسین است. آنها علیه نظام سرکوب‌گر ایستادند. وقتی یک رژیم بی‌محابا به روستائیان بی‌دفاع حمله کند، طبیعی است که واکنش خلقی چنین باشد و این حق‌شان است. خلق منطقه «سرجنگل» و «کورین« بنا به اخبار منتشر شده، علیه مراکز سرکوبگر سپاه پاسداران و پایگاه‌های آنها به خیزش برخاستند که یک حق طبیعی در قالب دفاع مشروع است. اتفاقا خلق بلوچ به اندازه‌ای که محروم و ستمدیده است، به همان میزان آرام و آزادیخواه هم هست. فشار فقر و فلاکت و منع آزادیهای انسانی، موجب شده که در سال‌های اخیر بیش از گذشته خلق بلوچ از هر قشری به مطالبه حقوق دموکراتیک خویش همت بورزد. خلق بلوچ هم بخاطر اینکه یک خلق است و هم بخاطر سنی‌مذهب‌بودن با یک ستم مضاعف و فزاینده روبرو است. همیشه شمار اعدام‌ها، بازداشت‌ها و زندانی‌کردن‌ها در بلوچستان بالا بوده. واکنش دمکراتیک خلق بلوچ به اینهمه فقر و ستمدیدگی کاملا طبیعی و برحق است و بایستی تا حصول آزادی‌ و برقراری دموکراسی ادامه یابد.

– سطح فقر را در بلوچستان در چه سطحی می‌بینید؟ و راهکار رهایی و گذار از این اوضاع اسفناک معیشتی و سلب آزادی‌ها، چیست؟

ف. بریتان: فقر و محرومیت از جانب نظام جمهوری اسلامی بصورت سیستماتیزه و برنامه‌ریزی شده بر خلق بلوچ همانند سایر خلق‌های ایران، تحمیل می‌شود. در واقع نوعی اعمال سیستماتیزه فقر در راستای سیاست‌های آسمیلاسیون و نسل‌کشی فرهنگی در جریان است. نمی‌توان نسبت به این قضیه بی‌توجه بود، زیرا همه خلق‌ها را در وضعیتی مشابه گرفتار ساخته‌اند. اگر به آمارهای رسمی و غیررسمی مختلف نگاهی بیاندازید متوجه می‌شوید که سیاست‌های نظام ایران در راستای محرومیت‌زایی سیستماتیک در بلوچستان و شرق کوردستان است. برای مثال هر ساله اعلام می‌شود که مناطق شرق کوردستان و بلوچستان جزو مناطق محروم هستند. در رده‌بندی‌ها در بودجه سالانه، در پایین‌ترین رتبه از لحاظ تخصیص بودجه‌های عمرانی و یا اختصاص سرانه بودجه به ازای هر فرد قرار دارند. برای سال ۱۴۰۰ اعلام شده که سرانه بودجه استانی به ازای هر فرد در استان‌هایی چون تهران بالای ۱ میلیون تومان است درحالی که در بلوچستان و استان‌های شرق کوردستان کمتر از ۲۰۰ هزار تومان است. این امر فقط جنبه‌های معیشتی و فقر اقتصادی را در آن مناطق برای هر دو خلق بلوچ و کورد می‌رساند، درحالی که اگر ستم ملی و نسل‌کشی فرهنگی را بر این قضیه علاوه کنیم، می‌بینیم که نظام فاشیست در کنار آن فشارهای معیشتی، سیاست‌های نسل کشی فرهنگی را نیز انجام می‌دهد که زندگی را برای خلق‌ها خاصه اقشار بی‌درآمد و مستمند، به حالتی دشوار درآورده. به اندازه‌ای که فشارها از مرکز علیه بلوچستان افزایش یافته، آن خلق هم مبارزتر و پرتکاپوتر شده‌اند. تنها راه رهایی از این فقر و فلاکت‌ها، مبارزه خلق بلوچ با پشتیبانی‌های سایر خلق‌های ایران است.

– راهیافت و راهکار مشخص و حقیقی برای گذار از این وضعیت از نظر شما چیست و چه باید کرد و چه تحولاتی بایستی صورت گیرد؟

ف. بریتان: مسئله فراتر از این است که یک درگیری یا یک واکنش خلقی در مثلا فلان روز روی داده، مسئله، مسئله آزادی خلق بلوچ و همه‌ی خلق‌های ایران است. ایران و نظام حاکم آن حتی خود تحمل ادامه درازمدت این وضعیت سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را نخواهد داشت، چه رسد به خلقی چون بلوچ که این همه تحت فشار روند میلیتاریزاسیون قراردارد و روزانه در اوج بی‌رحمی سرکوب می‌گردد. آنچه برای رهایی کل ایران و خلق‌های آن از وضعیت دهشتناک کنونی همچو یک راهکار ارائه می‌شود، همان مشمول خلق بلوچ هم هست. راه گذار سراسر ایران و شرق کوردستان، تغییر بنیادین ساختار موجود و تغییر آن به یک سیستم خلقی خودمدیریتی دموکراتیک مبتنی بر کنفدرالیسم از دید ما با اتحاد همه خلق‌های آن است. امروز در ایران خلق‌ها از فارس گرفته تا کورد و بلوچ و آذری و عرب از همان حق مسلم و انسانی محروم هستند. درحالی که خاورمیانه آبستن این همه تغییر و تحول دموکراتیک است، ایران نمی‌تواند از آن مستثنی باشد. اتفاقا خلق‌های ایران در راس خیزش‌های خاورمیانه‌ای قراردارند و برای خیزش و انقلاب و کسب آزادی تلاش می‌کنند. این حق‌خواهی با حمله سپاه پاسداران به یک روستا و سرکوب و کشتار چند تن پایان نمی‌یابد. پذیرش حق خودمدیریتی دموکراتیک برای خلقها خاصه بلوچ، بعنوان فرم سیاسی بلوچستان در چارچوب ایران دموکراتیک و آزاد، تنها راهکار است. اگر غیر از این باشد، تاریخ همه ما را نخواهد بخشید. یک خلق، کمبود نان و غذا را تحمل می‌کند، اما فقدان آزادی را هرگز. به همین دلیل راه دموکراتیزاسیون ایران و آزادی همه خلق‌های آن، از آزادی و خودمدیریتی دموکراتیک خلق‌های محروم و تحت فشار بلوچ و کورد می‌گذرد.

ما اطمینان داریم که در سایه مبارزات خلقی و تکاپوی مداوم نستوه همگانی، ایرانی دموکراتیک و بلوچستانی آزاد آن هم با اتحاد با خلق‌های فارس و کورد و سایرین محقق خواهد شد و مبارزات خلقی سنگ‌محک آن می‌باشد. خودمدیریتی حق مسلم و برحق خلق بلوچ است و آن روز خواهد آمد.

– از اینکه وقت‌تان را در اختیارمان گذاشتید سپاسگذاریم.

ف.بریتان: من هم متشکرم. به امید آزادی همه خلق‌های ایران.



kodar.info



🆔 @GozarDemocratic‌

🔺پیام گرامیداشت یاد و خاطره ی رفیق سارا و همراهانش

رمان جنبش مبارزه ی آپویی درخط فرماندار و پیشآهنگ آزادی با هدف، ادعایی بزرگ و فداکاری ای بی نظیر، روز به روز در دل و مغز خلق کورد، بذر امید و باوری کاشته و موجبات ترس و بیچارگی دشمن را پدید آورده است. یکی از آن فرمانداران و پیشقرآولان بزرگ نیز رفیق سارا می باشد که در شخصیت انقلابی خود، ایستادگی در برابر ظلم و خودکامگی ای که دشمن اشغالگر بر خلق کورد روا می دارد را مبنا قرار داده، پرچم مبارزه ی آزادی ملی دموکراتیک را مصررانه و وفادارانه برافراشت و مسئولیت تاریخی خود را لحظه به لحظه بجای آورد را باری دیگر با حرمت و احترام یاد و خاطره ی وی را گرامی می داریم. یکی از قهرمانان رمان آپویی که نقشی بنیادین در فلسفه ی زندگی آزاد، تعمیق فلسفه ی رهایی زن و توسعه ی خط عملی – سیاسی به شیوه ای غنی ایفا نموده و به مبدأ و ضامن پیروزی مبدل گشت. دشمن اشغالگر و نابودگر برای شکستن اراده، موجودیت و هویت از هیچ تلاشی فروگذار نکرده و برضد کادرهای آپویی بدترین و وحشیانه ترین روش های شکنجه، رفتارهای ضد شرافت و حیثیت انسانی را به کار برد، اما رفیق سارا با ایستار استوار خود، هم دشمن اشغالگر را درمانده ساخت و هم سمبل و سیمای مقاومت زنان کورد و جهان گشت. شخصیت زن مبارز و نامدار، مرز ملی را درهم شکسته و به یکی از پیشآهنگان زنان جهان مبدل گشت. بر این اساس، بسیاری از جنبش های زن، رفیق سارا را به مانند رهبر و راهنمای خود می بینند. چراکه زنی انقلابی، مبارز، مقاوم، عاصی و فعال بود. زنی از تبار خداوندان که با روح زریفه و بسه ها سیقل یافته بود. بازمانده و تداوم زنانی که در برابر دشمن اشغالگر خود، سر تعظیم فرود نیاورده و برای آنکه زنده به اسارت گرفته نشوند، خود را از پرتگاه ها فروانداختند. در دیرسیم، پرچم مقاومتی را که به دست زریفه و بسه ها، بلند گشته بود، در زندان آمد رفیق سارا همان میراث را در برابر تسلیمیت و خیانت با ایستار خود، زنده گرداند...

بیشتر بخوانید...


🌍 https://kjar.online/fa/2022/01/06/پیام-گرامیداشت-یاد-و-خاطره-ی-رفیق-سارا-و/


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

‍ روزا آمارا: زنان روژهلات کوردستان و ایران نیاز به همبستگی دارند


روزا آمارا گریلای ه.پ.ژ خاطرنشان کرد که در روژهلات کوردستان و ایران پیشاهنگی سیاسی را زنان بر عهده گرفته‌اند و در ادامه افزود: زنان کورد و زنان خلق‌های ساکن در ایران باید همبستگی سازمانی و ایدئولوژیک را گسترش دهند.



روزا آمارا، گریلای نیروی مدافع زنان روژهلات کوردستان (HPJ) در گفتگویی با خبرگزاری فرات، به اهداف سازمانی ه.پ.ژ پرداخته و می‌گوید برای بهم رسیدن زنان روژهلات کوردستان و ایران باید اتحادیه سازمانی و ایدئولوژی خود را تقویت کنیم. او می‌گوید زنان از این طریق می‌توانند در کنارهم یک جامعه سیاسی و اخلاقی بسازند.

روزا آمارا آن چه در کوردستان رخ می‌دهد را جدای از تحولات جهانی نمی‌داند و به قدرت جنبش آزادیخواه کوردها به عنوان یک بازیگر مطرح در خاورمیانه اشاره می‌کند که بر جهان نیز تأثیر فعال می‌گذارد.

گریلای نیروی مدافع زنان روژهلات کوردستان به فکر و فلسفه رهبر اوجالان به عنوان بانی پیدایش این موقعیت استراتژیک پرداخته و می‌گوید در سیستم مدرنیتەی دمکراتیك که رهبر آپو در برابر مدرنیتەی سرمایه داری مطرح می‌کند، همه جوامع جهان می‌توانند زیر یک چتر در صلح زندگی کنند.

او در رابطه با حکومت ایران به ضرورت تحلیل دقیق آن چه بر جغرافیای روژهلات کوردستان تحمیل می‌کند پرداخته و می‌گوید: "حملات رژیم اشغالگر ایران بر چند ستون استوار بوده که یکی از آنها زیست‌بوم است. حمله به طبیعت را نمی‌شود که نادیده گرفت. حکومت ترکیه هم در باکور کوردستان همین کار را طبق برنامه قبلی انجام می‌دهد. جنگل‌ها بی‌وقفه از بین می‌روند و کسی غیر از ساکنین بومی برای اطفای آتش‌سوزی‌ها اقدام نمی‌کند. یک ابزار دیگر حکومت، ایجاد فشار نظام‌مند اقتصادی علیه تنوعات فرهنگی است."

روزا آمارا هدف حکومت ایران را باقی نگذاشتن فرصت تفکر به آزادی و دمکراسی از طریق مشغول کردن مردم به تأمین معیشت روزانه دانسته و می‌افزاید: "خلق ما تحت ستم شدید رژیم ایران است. مردم از روی بیکاری مجبور به کولبری می‌شوند و حکومت آنها را در طول زمان قتل‌عام می‌کند."

گریلای ه.پ.ژ اضافه می‌کند: "در اثر سیاستی که رژیم ایران پیگیری می‌کند، زنان مانند زندانی در قفس هستند. هیچ میدانی برای انعکاس رنگ و فکر و عاطفه زن باقی نگذاشته‌اند. با این وجود زنان ایرانی و روژهلات کوردستان از یک پایگاه عظیم فکری و اجتماعی برخوردارند."

روزا آمارا می‌گوید نیروی مدافع زنان روژهلات کوردستان (ه.پ.ژ) تلاش می‌کند بفهماند که زن یک متاع یا یک ابژه جنسی نیست. زن یک موجود آزاد است که جامعه را می‌سازد و به آن معنی می‌بخشد. وظیفه زن در تشکیل یک اجتماع استراتژیک بوده و این ریشه در دوره نوسنگی دارد. برای بهم رسیدن زنان روژهلات کوردستان و ایران باید اتحادیه سازمانی و ایدئولوژی خود را تقویت کنیم تا بتوانیم یک جامعه سیاسی و اخلاقی بسازیم.



ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

✅ویژە نامەی‌ نشریه‌ی زنان شرق شماره ٤٢ منتشر گردید


جامعە زنان آزاد شرق کوردستان (کژار)، در این مرحلە بنا به بررسی وضعیت جنبش آزادی کوردستان، رهبر آپو، شرایط زنان در ایران و کوردستان بە طور میانگین فعالیت های خود همچون جنبش رهایی زنان در کوردستان، در طی یک سال اخیر دستاورد و وضعیت زنان در منطقە را مورد نقد و بررسی خویش قرار میدهد.


هیئت تحریریه‌ی زنان شرق دراین شماره از نشریه خود، وضعیت رهبر آپو را ارزیابی می نماید و در خصوص کارزار های کە برای آزادی رهبر آپو اورگانیزاسیون شدەاند می گوید :” زمان، زمان آزادی رهبر آپو است”. همچنین در ادامە این نشریە رهنمود کژار را خواهیم خواند کە در چارچوب فعالیت های زنان کورد و ایرانی می گوید با نیروی برساختِ زن، انقلاب شرق کوردستان را سازماندهی کنیم، در ادامە این مقالات روابط و اتحاد میان جنبش‌های انقلابی و … در این ویژە نامە مورد بررسی قرارمیگیرد.

برای دانلود کلیک کنید.


🌍 https://kjar.online/fa/2022/01/07/ویژە-نامەی‌-نشریه‌ی-زنان-شرق-شماره-٤٢/


وبسایت| اینستاگرام| تویتر| یوتیوب| فیسبوک| تلگرام


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

✅ویژه نامه نشریه زنان شرق شماره 42 منتشر شد.

#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🆔 @kjar_2014

♦️کلاپ:جامعه آزاد و دمکراتیک

⏰تاریخ ۶/۱/۲۰۲۲

✔️ موضوع ضرورت اتحاد جنبشهای ملی اجتماعی تحت ستم، علیه دولت ملت ایران

🎤 سخنرانان اهون چیاکو -مهیم سرخوش بلوچ-پیمان گیل -عبدالله بلوچ -علی سلیمانی -عبدالله مصطفی سلطانی -ابراهیم علیپور - جهانبخش رستمی -نادر جماعتی

❑ انقلابــــ روژآوا
https://t.me/enqelabrojava

شماره ١٩ نشریه «ژیله‌مو» منتشر شد


نشریه ژیله‌مو، ارگان رسمی جمعیت جوانان روژهلات کوردستان (ک.ج.ر) و اتحادیه زنان جوان روژهلات (ی.ژ.ج.ر) شماره‌ی تازه‌ای را منتشر کرد

شماره ١٩ نشریه ژیله‌مو مطالبی را در مورد تاریخ باستان و تاریخ معاصر کوردستان و ارزیابی آن از لحاظ سیاسی، اجتماعی، جایگاه جوانان و زنان در خود جای داده است. همچنین در این شماره با تولهلدان زیلان عضو شورای اجرایی ک.ج.ک مصاحبه‌ای شده است. در بخش‌های دیگر ژیله‌مو مطالبی در رابطه با تأسیس جمهوری کوردستان در مهاباد و توطئه بین‌المللی علیه رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان منتشر شده است. همچنین مطالبی در مورد شهید همین بیکس و شهید درسیم تولهلدان، مطالب هنری نیز در این شماره از ژیله‌مو جای گرفته‌اند.


🆔 @GozarDemocratic‌
⬇️⬇️⬇️

🆔 @GozarDemocratic‌

‍ فرماندهی نیروهای مدافع زنان روژهلات: سارا تاریخ گذشته و آینده زنان است


فرماندهی نیروی مدافع زنان شرق، "ه.پ.ژ" در یک بیانیه نیروهای سهیم در واقعه کشتار جمعی سکینه جانسز و یارانش در پاریس را در آستانه نهمین سالگرد آن محکوم کرده و می‌گوید مبارزه رفیق سارا، روژبین و روناهی از سوی همرزمانشان ادامه دارد.



فرماندهی نیروی مدافع زنان شرق در یک بیانیه با ذکر مصائبی که زنان در عصر مدرنیتەی سرمایه‌داری با آن مواجهند، به این نکته اشاره می‌کند که این نظام، مبارزه زن بر اساس ایدئولوژی رهایی زن برگرفته از فکر و فلسفه رهبر آپو را تهدیدی علیه خود تلقی می‌کند و طرح جنگ با آن را طبق یک برنامه پیش می‌برد.

این بیانیه واقعه نفرت‌انگیز ترور سه زن انقلابی کورد طی نهم ژانویه ٢٠١٣ در پاریس را در این چارچوب عنوان کرده و می‌گوید دشمن با دسیسه‌گری از طریق این قتل‌عام در واقع در پی لطمه زدن به رهبری، جنبش زنان آزاد و عموم زنان و جوامع جهان بود.

فرماندهی ه.پ.ژ به وجود هزاران گریلای فدایی که رهروان خط فکری سکینه جانسز هستند اشاره کرده و می‌گوید او یک بنیان‌گذار جنبش زنان، یک چهره انقلابی و معنوی بود که عملکردش بر اقصی‌نقاط دنیا تأثیرگذار است.

در بخشی از این بیانیه نوشته شده که گریلاهای ه.پ.ژ در روژهلات کوردستان و ایران در برابر نظام مردسالار و اشغالگر ایران مطابق خط مشی رفیق سارا مبازره می‌کنند تا بتوانند زنان فارس، آذری، بلوچ، ترک و عرب را حول اندیشه و فلسفه رهبر آپو گردهم بیاورند و سازمان دهند.

فرماندهی ه.پ.ژ می‌گوید در این سرزمین نیز مانند سایر نقاط جهان، زنان نیاز به خودشناسی و اراده ‌مندی و سازمان‌یافتگی دارند. وقتی که به این موارد می‌پردازیم، قبل از همه شهید سارا و پیکار او به یاد و خاطر انسان می‌آید.

نیروی مدافع زنان روژهلات با تصریح آن که زندگی شهید سارا مبارزه با بردگی هزاران سالەی زن بود، می‌گوید وصیت رفقای شهید به ما تدام‌بخشی به این مبارزه علیه بردگی زن و اجتماع است.

فرماندهی ه.پ.ژ اضافه می‌کند برای پیوستن بهم زنان روژهلات کوردستان و ایران و دفاع یکپارچه از تاریخ مادر- خداوند و تقویت احساسات آزادیخواهانه در حوزەهای زندگی، می‌باید به صف گریلاهای آزادیخواه پیوست و مبارزه زنانی همچون سارا، شیرین، کاوندا و زیلان پپوله‌ها را ادامه داد.



ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

ڕۆژ باش وڵات
ڕۆژ باش گەلی کوردی وڵات پارێز
ڕۆژ باش گەریلا


🆔 @GozarDemocratic‌

‍ رفتار با رفیق زینب جلالیان، مصداق بارز ستم و شکنجه سیستماتیک و توهین به جامعه و افکار عمومی است


فشارهای دستگاه قضایی و نهادهای امنیتی رژیم فاشیست ایران علیه فعالان سیاسی و مدنی پس از رسیدن اصولگرایان به قدرت، افزایش یافته. سرکوب فعالان زن و رویه تبعید برخی از زنان زندانی به زندان‌ها اخیرا یومیه گشته است. رفیق «زینب جلالیان» از زنان مبارز زندانی است که با سنگین‌ترین حکم یعنی حبس ابد روبرو است. نظام حاکم ایران و دستگاه قضایی و امنیتی آن مسئول سلامت کامل رفیق جلالیان هستند.

هم‌اکنون بیشتر از ۵۲۷ روز از ناپدیدشدن رفیق زینب جلالیان می‌گذرد و هنوز هم مسئولین زندان در این مورد اطلاع‌رسانی نمی‌کنند. این امر مایه نگرانی خلقمان، سازمان‌های حقوق‌بشری و میهن‌دوستان در ایران و شرق کوردستان گشته است. نهادهای امنیتی رژیم به تحمیل حکم ناعادلانه حبس ابد بسنده نکرده و با تبعیدها و انتقال‌های مکرر رفیق زینب به زندان‌های مختلف، فشار روانی اعمال داشته و بازی عامدانه‌ای را به انجام می‌رسانند. این مصداق بارز ستم و شکنجه سیستماتیک و توهین به افکار عمومی خاصه زنان می‌باشد. طی چهارده سال گذشته که رفیق زینب در زندان بسر می‌برد، جفای مضاعفی در حق رفیق زینب اعمال شده است. ایشان در ماه‌های گذشته دوران سختی را بخاطر مبتلاشدن به چند نوع بیماری از جمله کرونا پشت سر گذاشته و به موازات آن علی‌رغم وضعیت جسمانی نامساعد، چندین بار تبعد شده. اساسا این اقدامات تعمدانه نهادهای امنیتی نه صرفا متوجه شخص رفیق زینب بلکه مستقیما جهت فشار بر افکار عمومی ایران و شرق کوردستان و با هدف دادن پیام برای سرکوب و خفقان بیشتر است. درحالی که هیچگونه حقی برای رفیق زینب بعنوان حق هر زندانی در نظر گرفته نمی‌شود و در داخل زندان دچار چندین بیماری‌ و عارضه‌ی جسمانی شده، این شیوه برخورد و رفتار با یک زندانی زن مبارز، اوج سفاکی یک دستگاه قضایی دور از عدالت را نشان می‌دهد.

تنها جرم رفیق زینب جلالیان و مبارزان و فعالان امثال وی، خدمت به خلق و اهتمام دادن به آزادی خلق‌ها و مطالبه حقوق دمکراتیک بوده. بنابراین رفتاری که با ایشان می‌شود فراتر از مسائل حقوقی عادی و جفا به یک زندانی زن، یک رفتار سیاسی فاشیستی است و مسلما تنها موجب افزایش خشم خلمان و افکار عمومی خواهد شد.

همچو مجلس «حزب حیات آزاد کوردستان(پژاک)»‌، ضمن محکوم‌کردن رفتارهای نهادهای امنیتی نظام حاکم ایران در قبال رفیق زینب جلالیان خاصه سکوت مسئولین مربوطه در مورد سرنوشت ایشان، اعلام می‌داریم که نظام حاکم مسئول سلامت جسمانی و اطلاع‌رسانی در خصوص سرنوشت رفیق زینب است. بی‌اطلاعی از سرنوشت رفیق زینب از ۵۲۶ روز پیش، نقص آشکار حقوق انسانی بین‌المللی، حقوق زنان و حق طبیعی زندانیان است. ما نهادهای امنیتی مربوطه رژیم را مسئول سرنوشت و سلامت کامل رفیق زینب می‌دانیم و بایستی هرچه زودتر در خصوص وضعیت کلی ایشان اطلاع‌رسانی کنند. از تمامی سازمان‌های فعال حقوق بشری داخلی و بین‌المللی، فعالان سیاسی و مدنی، افکار عمومی و خلق‌مان دعوت بعمل می‌آوریم که در قبال این حد از رفتار ناعادلانه سیستماتیک سکوت نکنند. در سایه اعتراضات و مبارزات خلقی در حمایت از مبارزان، آزادیخواهان و دموکراسی‌طلبانی چون رفیق زینب، راه آزادی خلق هموار کشته و خلقمان به آزادی نزدیک‌تر شده‌اند.

مجلس «حزب حیات آزاد کوردستان(پژاک)»

۲۰۲۲-۰۱-۰٨

kodar.info


🆔 @GozarDemocratic‌

شماره‌ی سوم از دوره‌ی سوم مجله‌ی آلترناتیو چاپ و انتشار یافت

شماره تازه آلترناتیو ارگان رسمی حزب حیات آزاد کوردستان – پژاک چاپ و انتشار یافت.

در این شماره از مجله سعی شده تا به بررسی کارنامه ی تحولات مبارزات خلق کورد در راه آزادی – دمکراسی و تاثیرات آن بر مبارزات دیگر خلق‌ها در سال اخیر پرداخته شود. مقاله‌ای در باب وضعیت ایران در بخش نخست مجله جای گرفته. بررسی پیشرفت کارزار های زنان و تاثیر آن بر جامعه، یکی از مقاله‌های این شماره از مجله‌ی آلترناتیو می‌باشد. ارزیابی فعالیت‌هائی که در سطح جهان، جهت برداشتن اتیکت تروریسم از جنبش آزادیخواهی خلق کورد در حال انجام است، بخش دیگری از مجله را تشکیل داده‌. بخشی به تحلیل تاریخی شخصیت بابک خرمدین به عنوان پیشاهنگ خلق های ستمدیده اختصاص یافته. در نهایت نیز بررسی راهکارهای چاره‌یابی مشکلات جوانان در این شماره مورد ارزیابی قرار گرفته است.


kodar.info


🆔 @GozarDemocratic‌
⬇️⬇️⬇️

شماره‌ی سوم از دوره‌ی سوم مجله‌ی آلترناتیو





🆔 @GozarDemocratic

حسین خضری، واکنش به ستمی تاریخی


نوشته یک همرزم شهید


🆔 @GozarDemocratic‌

حسین خضری، واکنش به ستمی تاریخی


نوشته یک همرزم شهید



شهید حسین خضری (هیمن بیکه‌س) به تاریخ ۵.۱.۲۰۱۱ در زندان شهر اورمیه اعدام گردید. همچون بسیاری از آزادی‌خواهان و فرزندان ارزشمندی که در راه عقاید و آرمان‌های خویش جان سپردند و بی‌نام و گمنام بر موضع شرافتمند پای فشردند، حسین خضری نیز مبارزی بود که در راه آزادی خلق و میهن خویش، سر داد اما سر نداد. حسین خضری محصول واکنش جامعه‌ی خویش به ستم ناروا و نامشروع و غیرانسانی‌ای بود که سال‌های طولانی سرزمین و میهن وی از درد آن می‌نالید. او در منطقه‌ای (روستای گوله‌شیخان، از توابع محال برادوست شهر اورمیه) چشم به جهان گشود که محروم از همه نوع پیشرفت و امکاناتی بود. روستایی که در نقطه‌ی صفر مرزهای ساختگی‌ای واقع گشته که میهن او را از هم گسیخته بود و نکته تلخ اینکه همین مرز ساختگی تبدیل به تنها دروازه‌ی معیشت گشته و تلخ‌تر اینکه مسبب و وسیله‌ی کشته‌شدن هم‌میهنانش می‌گردید و می‌گردد. جنگ و تنش سیاسی و نظامی کل منطقه را دربرگرفته و امان از «زندگی» و «حیات» بریده بود. هرازگاهی دود از روستایی به هوا خاسته و اهالی آن دربه‌در شده و نام روستا دیگر بر ویرانه‌ای باقی می‌ماند که یا خالی از سکنه بود و یا سکنه‌ای انگشت‌شمار داشت. گاه نیز روستائیان از سر ناچاری و به دنبال امرار معاش رو به‌سوی شهر نهاده و چون توان سکنی در شهر را نداشتند، در محله‌های کنار شهر و به اصطلاح سردمداران جدید و مذهبی بصورت «غیرقانونی» سکنی می‌گزیدند. خانواده‌ی خضری از جمله‌ی همان خانواده‌هایی بود که به ناچار رو به این زندگی آورده و در «اسلام‌آباد» اورمیه در پی لقمه‌ای نان بودند.

اسلام‌آباد به سبب کثرت وجود چنین خانواده‌هایی تبدیل به سکونت‌گاهی شد که هزاران خانواده و ده‌ها هزار جمعیت را در خود جای می‌داد و به نوعی «انبار» کارگرها و عمله‌های مورد نیاز چرخ ستم‌کار شهری شده بود. علاوه بر هزاران کارگر ساختمانی و عمله‌ها، هزاران کارگر فصلی جهت کار در باغات و مزارع اطراف شهر نیز از همین «سرچشمه» تأمین می‌گشتند. پیدا بود حاکمان شهر علی‌رغم ادعاهای‌شان، چندان هم از وجود چنین سرچشمه و منبعی ناراضی نبودند، زیرا «کار» و «دسترنج» ارزانی را پیشکش نظام شهری‌شان می‌نمود که بدون آن قطعا دچار مشکل و معضل می‌گشتند. با وجود تمامی این «کار»ها، معیشت در این شکنجه‌گاه شهری بسیار دشوار بوده و وقتی «نیاز خلق به معیشت» با «طمع سودبری تاجران» یکی می‌گشت، پدیده‌ی «فرش‌بافی» با تمامی درد و ناخوشی و تراژدی خویش را نشان می‌داد. این پدیده‌ی ستم‌کارانه در حق کودکان که زجر «کوره‌های آجرپزی» را تداعی می‌کند، مسبب و وسیله‌ی درد و رنج هزاران و ده‌ها هزار کودکی است که هر لحظه‌اش برای آنان به مصداق شکنجه و تعذیب و صدمه‌ای روانی است، شکنجه‌ای که سود آن به جیب تاجرانی می‌رود که بی‌دغدغه هرچه بیشتر بر آن دامن می‌زنند.

«حسین خضری» از شکنجه‌دیدگان این محیط و این پروسه‌ی ناانسانی بود که هنوز چندصباحی از حیاتش نمی‌گذشت که خانواده‌شان به «شهر» آمده و از همان کودکی به یک رنجبر و کارگر و نان‌آور خانه تبدیل گشت. ولی دیدن این همه ستم و تربیت خانواده‌ای میهن‌دوست و به‌سر بردن در مجموعه‌ای بزرگ از چالش‌ها و مباحث و مناقشات، کم‌کم حسین کوچک را بسوی شکل‌گیری شخصیتی عاصی و انقلابی سوق داد. سنت‌ها و آداب و رسوم جامعه‌ی کردی مانع از آن شدند که شخصیتی لاابالی و بی‌توجه به اطراف در وی شکل بگیرد، فضای سراسر بحث و شور و تنش سیاسی سبب گردید تا بسیار بزرگتر از رده‌ی سنی خویش بیندیشد، دیدن مبارزه‌ی سازمان‌ها با دولت و خاطرات جنگ ایران و عراق و مباحث گرم‌شده‌ی مذهبی جملگی دنیای ذهنیتی این نوجوان را مالامال کرده و در کنار کار دشوار فرش‌بافی، حسین سر از مسجد «محمد رسول‌الله» اسلام‌آباد درآورد و وارد مباحث گردید. حسین خضری که مجال تحصیل و دیدن کلاس درس و مدرسه را نیافته بود، در کنار برادران و خواهرانش و با استعداد سرشاری که داشت سواد آموخت و گاه این سواد را با چاشنی مذهب نیز یکی می‌کرد. در این محله‌ی رنگارنگ حسین هم لهجه‌ی کردی منطقه‌ی خودش را می‌دانست و هم لهجه‌ی سایر مناطق اطراف اورمیه که تفاوت بارزی با همدیگر در تلفظ و واژه‌ها و اصوات داشتند. هنوز بسیار نوجوان بود که زبان آذری را نیز فرا گرفته و کودکی که بدون آموزش بود، با استعدادهای خدادادی‌اش در همان اوان نوجوانی با چندین زبان آشنا بود. چهره‌ی گیرا و زبان شیرین و خنده‌ی ژرفش به اندازه‌ی کافی او را انگشت‌نما کرده و سر و کله‌ای از دوستانش بالاتر بود: چه در کار و معیشت، چه امور مذهبی و فکری و چه توان فرهنگی و زبانی…