هدف، عوامفریبی تحت تبلیغاتی جهت رفاه و آموزش برای جوانان بود که در اکثر استان‌ها عملی می‌گشت. پیشتر و در سال ۱۳۴۰ «سازمان رهبری جوانان» در دوره نخست‌وزیری علی امینی تأسیس شده بود که درواقع نخستین تشکل مربوط به جوانان در ایران به شمار می‌رفت، اما به دلیل عدم استقبال بعدها به باشگاه ورزشی مبدل گردید. پس از آن در ۴ آبان ۱۳۴۵ به دستور محمدرضا پهلوی «کاخ جوانان» افتتاح گردید. پرورش ذوق، استعداد و نیروی فکری جوانان ایران برای رژیم پهلوی مطابق آمال قدرت‌مدارانه او بسیار مهم بود. کاخ جوانان شعب خود را در اکثر استان‌ها دایر کرد. این مرکز بعدها در دوران جمهوری اسلامی به «کانون فرهنگی و تربتی مفتح» مبدل‌شد. با شروع انقلاب ۵۷ ایران تمامی مراکز و شعب کاخ جوانان مورد هجوم مردم قرارگرفت و ساختمان‌های آن به آتش کشیده شد. در بهمن ۱۳۵۷ نام خود را به «سازمان ملی امور جوانان» تغییر داد ولی با قبضه قدرت در دست خمینی و سپاه پاسداران، «کانون اسلامی جوانان» وابسته به بخش فرهنگی «سپاه پاسداران» در ساختمان‌ها و مؤسسات برجای مانده از کاخ جوانان جایگزین شد و برنامه‌های مذهبی و سلطه‌گرانه رژیم ولایت‌مدار پیاده شد و به «سازمان بسیج جوانان» منتهی گشت.

نهاد بسیج ابتدا با نام «نیروی مقاومت بسیج» شناخته می‌شد و در ۵ آذر ۱۳۵۸ به فرمان خمینی تشکیل گردید و در دی ۱۳۵۹ پس از قانونی شدن به سپاه پاسداران تعلق گرفت. آرمان آن را تحقق ارتش ۲۰ میلیونی تحت پوشش سپاه اعلام کردند. این به معنی مبدل‌کردن جوانان به سوخت ارتش مستبد است نه جامعه آزاد. سه دسته «بسیج عادی، بسیج فعال و بسیج ویژه» کل نهاد بسیج را تشکیل می‌دهند. طبق عادت نحس تاریخ دولت، در جنگ هشت‌ساله با عراق، از جوانان بعنوان داوطلبان برای جنگ و کشتار استفاده شد. بسیج سعی می‌کند فقط سازمان خود و اعضای آن را در درون سپاه و کل ایران تقویت نماید البته به قیمت ضعیف‌نمودن دیگر پیوند‌های اجتماعی و هکذا بزرگ‌جلوه‌دادن رهبر مستبد خود که با این کار، وفاداری کورکورانه و بی‌چون‌وچرای جوانان به رهبرشان را ممکن ‌می‌سازند. بسیج ایران از نوع بسیج تهاجمی است که همه نهادها و موجودیت‌های طبیعی خارج از ساختار قدرت رژیم حاکم را مورد تهاجم بی‌رحمانه قرار می‌دهد. چون بسیار هزینه‌بردار است، بخش عظیمی از بودجه و منابع اقتصادی ایران را می‌بلعد. خامنه‌ای در سال ۱۳۸۸ نام سازمان را به «سازمان بسیج مستضعفین» تغییر داد که عنوانی کاملا فریبنده می‌باشد. این سازمان در سراسر ایران همچو اختاپوسی اتوریته یافت و اقشار ۲۲گانه خود را شکل داد. متعاقب آغاز فرماندهی «عزیز جعفری» بر سازمان بسیج، او تهدیدات علیه رژیم را به سه تهدید «نرم، نیمه‌سخت و سخت» تقسیم‌نمود و وظیفه مبارزه با تهدید نرم را به بسیج غیرنظامی، نیمه‌سخت را به بسیج نظامی و سخت را به نیروی زمینی سپاه و بسیج نظامی محول نمود. نیمه‌سخت به معنای «سرکوب خیزش‌های مردمی بدون سلاح‌گرم و نیز مهار تهدید‌های اقتصادی ـ سیاسی داخلی و خارجی» است. اختاپوس بسیج هیچ مجرایی را در سراسر ایران باقی نگذاشته که در آن نفوذ نکرده باشد. از مدرسه گرفته تا دانشگاه، بیمارستان، جامعه مهندسین، زنان، ادارات، مساجد، رسانه‌ها، کارخانجات و شرکت‌ها، اقتصاد و مراکز ورزش و غیره حتی حوزه‌های برون‌مرزی. گفته می‌شود که بسیج در ایران امروز بیش از ۲۳ میلیون عضو دارد. حتی از کودکان بعنوان سوخت ماشین جنگ و تبلیغات نظام بصورت بی‌رحمانه استفاده می‌کنند. آن را به شکل یک ارتش نیروی بیگاری بزرگ در سراسر کشور درآورده و از وجودشان برای انجام تبلیغات گسترده استفاده می‌نمایند تا چهره خود را در نظر جامعه مثبت جلوه دهند. این سازمان حتی در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران به نفع اصولگرایان دخالت جناحی می‌کند. نمونه آن دخالت در انتخابات سال ۸۸ و به خاک و خون کشیدن خیزش‌های مردمی در سراسر ایران بود. رژیم با استفاده از بسیج، جو و فضای امنیتی در جامعه ایران به مدت چند دهه ایجاد کرده و مستمرگشته. سیاست‌های تندروانه سپاه از طریق ابزار بسیج عملی گردانده می‌شود و جامعه را شدیدا تحت فشار قرار می‌دهند. با یک فتوا به راحتی یک فضای نرم را در جامعه برای بسیج ایجاد می‌کنند. بسیج مستقیما تحت نظر خامنه‌ای قرار دارد و با توسل به آن جامعه و قشر تحصیل‌کرده و آگاه جامعه را مرعوب می‌نمایند.

سازمان بسیج و سپاه از وجود جوانان لر بعنوان خوراک‌های «تاریخ‌مصرف‌دار» استفاده می‌نمایند. حتی در سراسر مناطق بلوچستان، شرق کردستان(با احتساب لرستان)، خوزستان، و مناطق آذری‌نشین از آنها به‌مثابه گردان‌های سرکوب‌گر و ارعاب بهره‌برداری سلطه‌گرانه می‌کنند. هدف رژیم از مراحل متفاوت تعلیم و تربیت و جذب میلیونی جوانان از مدرسه تا دانشگاه و تمامی حوزه‌های جامعه، ایجاد یک نسل نوین از خلق لر است که کاملا به لحاظ ذهنیتی به انقیاد مطلق فرهنگ و دولت پان‌ایرانیسم درآمده است.

پس از گذشت چهار دهه، امروز نسلی نو از جوانان لر شکل گرفته‌اند که در چالش درونی خود دچار شکاف‌های عمیق گشته و خوشبختانه پس از چنددهه تزلزل و بی‌هویتی، با احیای فرهنگ مبارزه در راه آزادی لر خرم‌آبادی، بالاگریوه،مینجایی و بروجردی و لر بختیاری در قالب لرستان بزرگ، نسلی مخالف و آنتی‌فاشیسم هرچند نامنظم اجتماعی خارج از کنترل نهادهای اختاپوسی رژیم شکل‌گرفته‌اند که بسوی احیای مبارزه و میهن‌دوستی لرستان بازگشته‌اند. این نسل رژیم را به هراس می‌اندازد لذا بیش از پیش نهادهای رسمی سیستم مستبد در برنامه‌ریزی‌های کشوری و لشکری به جذب دوچندان جوانان لر اهتمام می‌ورزند، اما چون نظام در ساختار کلی خود با بحران‌های فروپاشنده گریبانگیر است و نسل نو سراسر ایران عنان تمرد را گسیخته، جوانان لر علی‌رغم گرفتاری در گرداب هولناک بی‌هویتی و برنامه‌های سیستماتیک ثانیه‌به‌ثانیه نظام، از جو ارتباطات آزاد جهانی استفاده بهینه نموده و بصورت مولد نسل خود به جانب هویت حقیقی لری خویش در یک جامعه طبیعی آزاد بازمی‌گردند و سعی می‌کنند حافظه خاموش دو قرن گذشته که از دوره کشتار رضاخانی تا به امروز رخ داده را فعال سازند و زندگی آزاد عشایری و بکری و دست‌نخورده سنتی را پایه پیشرفت‌ها در راستای مدرنیزاسیون جامعه لر قراردهند. اتفاقا بنا به تحقیقات انجام شده، دستجات و اقشار نسل‌ قدیمی که حافظه جامعه می‌باشند، بزرگترین پشتیبان نسل جوان برای بازگشت به هویت اصلی خودشان هستند تا فرهنگ لری را بصورت مطلوب احیا نمایند. این نسل، نسل مبارزه و میهن‌دوستی می‌باشد و مسلما زندگی‌ای آسان نه بلکه پرفرازو نشیب را با پرداخت هزینه‌های بسیار گزاف مالی و جانی پیش‌رو خواهد داشت، اما در عوض جامعه حقیقی لر زادن خواهد گرفت.

جوانان لر این شکوه را تنها با توسل به سازماندهی در قالب سازمان‌های خارج از حیطه پدیده دولت ولی متکی بر اقشار خودجوش جامعه می‌توانند به انجام برسانند. یافتن فرم و ساختار لازم برای سازمان از اولویت‌های آن اقشار مبارز می‌باشد. ساختارهای کنفدرالی و یا فدرالی. مهم خودمدیریتی است که جامعه باید برای جوانان در ساختار خود درنظر گیرد و جوانان بصورت خودمدیر به مدیریت و اداره امورات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی خویش بپردازند. از احزاب و سازمان‌های مدنی گرفته تا حکومت‌های محلی خودمختار و خودمدیر، بایستی جوانان بصورت یک بخش اصلی از ساختار مدیریتی درنظر گرفته‌شوند که این مهم در خاورمیانه بصورت حقیقی و فعلی تنها در ساختار سیاسی و حقوقی حکومت خودمدیر روژاوای کردستان تحقق یافته. جامعه بکر لرستان از همین امروز استعداد و توانایی رساندن جوانان به آن سطح از تشکل مدرن و دمکراتیک را دارد. بنابراین امروز، بزرگترین انتقاد متوجه احزاب و سازمان‌های داخلی و مقیم اروپای لرها است که به این وظایفه خویش در قبال جوانان اهتمام نورزیده‌اند و بصورت کلاسیک و سنتی پیرو عادات احزاب چپ و راستگرای معمول عمل کرده‌اند. جوانان لر می‌توانند اولین گام‌ها را برای تغییر و تحول بنیادین لرستان به نگین زاگرس، بردارند.



kodar.info



🆔 @GozarDemocratic‌

‏🔸 ڕێگا و ڕێباز

🔷 ئەڵقەی ٥۰

🟥 بابەتی ئەم هەفتە: تایبەتمەندیی کادر، خەباتکار و وڵاتپارێز، لە خوێندنەوەی پژاک و تەڤگەری ئاپۆیی دا

✅ بەروار: ٠٨-٠٧-٢٠٢١


🔸 ڕێگا و ڕێباز (راە و روش)

https://t.me/regaurebaz

نمایشی وەرزشی گەریلا لە دڵی چیاوە

🆔 @GozarDemocratic‌

بەیادی شەهیدی نەمر #دلێر_ئارین


🆔 @GozarDemocratic‌

🔹جمیل باییک: پ.د.ک در متن جنگ علیه ملت کورد و جنبش آزادیبخش کوردستان قرار دارد

🔻جمیل باییک ریاست مشترک شورای رهبری ک.ج.ک اعلام کرد رویه دولت ترک علیه پ.ک.ک و خلق کورد رویه نابودی و قتل‌عام است. در این حمله هم دولت ترک و هم پارت دمکرات کوردستان جا گرفته‌اند.

بیشتر بخوانید ...

🌍 https://bit.ly/3zcWxEk

وبسایت | تلگرام | اینستاگرام | فیسبوک | توئیتر | ارتباط با ما

در سال ۲۰۲۲ برای اتحاد و دموکراسی‌خواهی خلق‌های ایران می کوشیم




🆔 @GozarDemocratic‌

در سال ۲۰۲۲ برای اتحاد و دموکراسی‌خواهی خلق‌های ایران می کوشیم




سال ۲۰۲۱ برای جامعه ایران یک سال مملو از مبارزه بر ضد نظام حاکمیت و دولت آن بود و توده‌های خلقی متنوع توانستند بصورت خودانگیخته و خودبنیان، اعتراضات مدنی ـ دموکراتیک خود را باشکوه‌تر از سال‌های آتی برگزار نمایند. شاخصه بارز سال، تلاش‌های بی‌شائبه و بی‌بدیل اقشار مختلف از قبیل جوانان، زنان، کارگران، معلمان، کارمندان و … برای استحصال حقوق طبیعی و دموکراتیک خویش بدون واهمه از سیاست‌‌های خشونت‌طلبانه و سرکوبگرانه حاکمیت و فاشیسم ایران بود. سال ۲۰۲۱ در سراسر کشور به سال بنیان‌نهادن عقلیت و روش‌های مبارزات دموکراتیک در خیابان بصورت متفاوت‌تر از سال‌های گذشته بود.

آنالیز نتایج مبارزات دموکراتیک و آزادیخواهانه توده‌های خلقی در جامعه متنوع و متکثر ایران نیازمند آسیب‌شناسی اعتراضات خیابانی و سطح سازماندهی‌های گسترده سیستماتیک و گاه پراکنده همچو یک جامعه مدنی پیکارگر در بطن خاورمیانه می‌باشد. در سال ۲۰۲۱ بطور اخص تمامی توجهات جامعه جهانی و هژمونی بین‌المللی پس از سوریه معطوف به ایران شد و هم ستمگری‌های حاکمیت ایران و هم مبارزات خلقی بر ضد آن نظام فاشیست در صدر اخبار و گفتمان‌های بین‌المللی و محافل جهانی قرارگرفت. این اثبات می‌کند که جامعه و حاکمیت در ایران دو مقوله متضاد هستند که قطب‌های مبارزه دیالکتیک برای تحقق بزرگترین تحولات دمکراتیک را شکل می‌دهند. مقوله عیان، قرارگرفتن جامعه مدنی در جبهه مقابل نظام فاشیست ایران است و دیگر وجود این حاکمیت را برنمی‌تابد. در سال ۲۰۲۱ اما در سایه مبارزات نستوه خلقی مسلم گشت که این مبارزات در بطن خیابان همچو میدان ابراز وجود دمکراتیک، به دو مقوله «سازماندهی و اتحاد» تمامی توده‌ها و اقشار خلقی خارج از هرگونه دخالت‌گری‌های دولت نیاز دارد. جامعه برای آغاز یک قیام، قویا تلاش اعتراضی کرد و همگان آگاه گشتند که جهت ارتقای اعتراضات به قیام و تبدیل آن به یک انقلاب شکوهمند، بایستی یک سیستم خاص «خلقی» وجود داشته باشد که سازماندهی‌ها را سیستماتیزه و منظم گرداند و با تشکیل رهبریت قیام در بطن خیابان، زمینه‌های تحول ساختارین در حوزه‌های سیاست، اقتصاد، اجتماع، ایدئولوژی و فرهنگی را بصورت ریشه‌ای به وجود آورد و به حاکمیت استبدادی موجود پایان دهد. این پرسش که به چه دلیل در سال ۲۰۲۱ انقلاب روی نداد به شناخت کامل از نقایص و کمبودها در امر سازماندهی جامعه مدنی بازمی‌گردد. باید اذعان کرد که خلق‌های ایران با ابراز وجود در خیابان و با انجام اعتراضات مدنی زنجیره‌ای زمینه‌های یک انقلاب را فراهم‌نموده‌اند اما به دلیل اینکه سیستمی خاص خلق در مقابل دولت بصورت منظم، منسجم و سازماندهی شده وجود نداشت، اعتراضات معلمان، کارگران، کارمندان و روشنفکران و فعالان منجر به یک خیزش متحد نگشت اما به مرزهای یک اتحاد بزرگ هم نزدیک شد و دستاوردهایی حاصل نمود. طوری که امروز توده‌ها و اقشار خلقی برای برگزاری هرگونه اعتراضات دمکراتیک مدنی آماده‌تر از سال‌های قبل هستند ولی در نقطه‌مقابل آن، سطح سرکوب‌گری‌های نظام فاشیست هم بشدت افزایش یافت.

حمله رژیم به جنبش‌های اجتماعی و ممانعت از سازمان‌های مدنی خودانگیخته و نضج‌گرفته برای مطالبه حقوق دموکراتیک، از اهم وقایع سال ۲۰۲۱ بود. جز نظام فاشیست و سپاه پاسداران انحصار‌گر و اشغالگر، مدیریت خلقی را تحمل نمی‌نماید. چه‌بسا خلق‌های ایران و شرق کوردستان به مراتبی رشدیافته‌تر از آگاهی و بیداری دموکراتیک و آزادیخواهانه رسیده‌اند و در وضعیت فوق‌العاده یک خیزش بسر بردند که این نیز تعیین‌کننده ملاک‌های ضروری یک قیام است. لذا کاراکتر یک قیام پراکنده شکل گرفت. سیاست رژیم علیه زنان و مطالبات برحق آنها بشدت خشونت‌طلبانه و بصورت قدرت عریان مردسالاری در برابر آزادی زن، عرض اندام‌کرد. به همین دلیل سرکوب‌های امسال نظام فاشیست بر ضد زنان چندین برابر سال‌های گذشته بود لذا ابراز وجود زنان در خیابان را منع ساخت و به حوزه زندان کشاند. البته شکل‌گیری یک عقلیت و آگاهی زنان، فراتر و رشدیافته‌تر از سال‌های گذشته می‌باشد. زنان هم در کنار گارگران و معلمان و کارمندان یکی از توده‌های خلقی اعتراضات مدنی را شکل داده‌اند. چه‌بسا رژیم با خشونت تمام اقدام به سرکوب کامل و خفقان‌آور جامعه تحول‌خواه شرق کوردستان نمود. بازداشت قریب ۵۰۰ فعال سیاسی، مدنی و فرهنگی در سال نشانه عزم فاشیسم برای تداوم نسل‌کشی علیه کهن‌ترین خلق جهان و خاورمیانه، یعنی خلق کورد بود. بازداشت، شکنجه و اعدام را بعنوان رویه‌ای فاشیستی و سیستماتیزه بر ضد خلقمان دربرگرفت، اما مسئله کورد و مطالبه برقراری سیستم خودمدیر شرق کوردستان بصورت بنیادین‌ترین مطالبه دموکراتیک از جانب خلقمان مطرح گشت که این امر گذشته از سرکوب‌گری‌های ددمنشانه رژیم، نظام فاشیستی آن را ناچار ساخت که به حربه‌های مذبوحانه از قبیل تنظیم

طرح فریبکارانه و شدیدا محدود موسوم به «تدریس زبان مادری» در پایان سال اقدام نماید. این طرح در راستای سیاست استحاله و نسل‌کشی فرهنگی با هدف فریب افکار عمومی جامعه مدنی شرق کوردستان و سایر خلق‌های ایران تنظیم گشته. این درحالی است که بیداری خلق‌کورد فراتر از چنان رهیافت‌های مزورانه‌ای است و تسلیم نخواهدشد.

در سال، مسئله معیشت و بحران‌های گریبانگیر آن، پایه اعتراضات اقشار را تشکیل‌داد. مهاجرت نخبگان و فرار مغزها، بویژه مهاجرت اجباری توده‌های زیر خط فقر به اروپا؛ بحران‌های زیست‌محیطی و کم‌آبی؛ ستم به تنوعات خلقی و ملیت‌ها، باورداشت‌ها و نیز سرکوب فعالان مدنی در عرصه‌های سیاسی، محیط‌زیستی و فرهنگی و فقدان قانون اساسی دموکراتیک و لذا یکدست‌کردن نظام قدرت فاشیستی بجای آن، موجب شد که رژیم به سرکوب شدیدتر با حربه‌های امنیتی و زندان بپردازد. بازداشت فعالین کورد و ایرانی کماکان در صدر وقایع سال قرارگرفت ولی خیزش‌های خوزستان، اصفهان و لرستان را بصورت گسترده‌تر درپی‌داشت. این خیزش‌ها سازمان‌یافته‌تر از خیزشهای سال‌های ۹۶ و ۹۸ بودند و با خیزش سراسری معلمان مهر خود را بر پایان سال زد و متکامل‌تر گشت. نتایج این خیزش‌ها این است که دیگر ایران به وضعیت سرکوب و خفقان سابق بازنخواهد گشت.

بازتاب ستم‌گری‌ها و فساد در حوزه سیاست‌های حاکمیت به تمامی مجراهای کشور از قبیل اقتصاد، فرهنگ و حتی محیط‌زیست کشانده شد و آسیب‌های جبران‌ناپذیری به بار آورده. بحران زیست‌بوم بصورت نابودی تدریجی خاک، آب و اکوسیستم از جمله بحران‌هایی است که به حد کائوتیک و تحمل‌ناپذیر رسیده که دیگر جامعه مدنی ایران و شرق کوردستان آن را برنمی‌تابد و به این نتیجه رسیده که بایستی مدیریت و اداره آن حوزه‌ها بطور کامل به خود جامعه آن هم بدون دخالت دولت و حکومت واگذارشود. بنابراین همین جامعه تحول‌خواه تمامی خسران‌ها را در حد یک جنگ بر ضد خود تلقی نموده و نظام فاشیست و سرمایه‌داری مافیایی ایرانی را مسبب آن می‌داند.

مبارزات توده‌های خلقی خاصتا در دو حوزه «خیابان و زندان»تداوم یافت. در متن خیابان، تظاهرات‌ها و نارضایتی‌ها یک قطب خیزش‌ها و در عرصه زندان‌ها نیز فداکاری فعالان سیاسی، محیط‌زیستی، اجتماعی و روشنفکری قطب دیگر آن را بصورت موازی تشکیل‌داده‌اند و این رویه بصورت بالفعل ادامه دارد و وارد سال نو می‌گردد. مسئله خلق‌های متنوع ایران از قبیل «عرب، کورد، بلوچ، آذری و …» بصورت بارز گفتمان‌های سیاسی و فرهنگی سال را شکل‌داده‌اند ولی حاکمیت مستبد با یورش به خلق‌ها بویژه در بلوچستان، خوزستان و شرق کوردستان به سرکوب شدیدتری در فاز‌های نظامی و امنیتی دست می‌زند. با یکدست‌شدن نظام حاکمیت و قبضه آن در دستان جریان موسوم به اصولگرایان، این پیام به خلق‌ها و ملت‌های ایران داده شد که نظام هیچگونه مطالبه‌گری دمکراتیک و رویه مدنی برای نشان‌دادن اعتراضات و نارضایتی‌ها را برنمی‌تابد. سرکوب ملت‌ها در داخل و تنش‌زایی و جنگ‌افروزی در حوزه سیاست خارجی به دو رویه مکمل یکدیگر در زمینه سیاست‌های کلی نظام جمهوری ولایی ایران مبدل‌گشته. با ایجاد خفقان کامل از شکل‌گیری سیستم خودمدیریتی دموکراتیک خلق‌ها جلوگیری کرده و هرگونه فعالیت سیاسی و فرهنگی را با ترفندها و حربه‌های مزورانه از قبیل احکام خودساخته «محاربه با خدا و بغی» سرکوب می‌نماید. در مقابل جامعه مدنی و دموکراتیک از دین بعنوان ابزار سرکوب استفاده می‌کند که یکدست‌کردن قدرت آن را به صورت عریان‌تر نمایاند. امروز تمامی توده‌های خلقی و حتی مذهبی از هر سنخ و حتی جناحی که باشند، مشروعیت را از نظام فاشیست بازستانده‌اند و ناراضی می‌باشند. جامعه ایران در خاورمیانه از جمله آگاه‌ترین جوامعی است که خواهان تحقق تحولات دمکراتیک است آن هم بدور از رویه‌های جنگ‌افروزانه و ویرانگرانه شبیه افغانستان، عراق و سوریه.

بدون شک همچو «جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان(کودار)» معتقدیم که هر جامعه به «سیستم دموکراتیک خودمدیر» خویش نیاز دارد زیرا «دولت و حکومت» نمی‌توانند از آن خلق‌ها و توده‌ها باشند بلکه در قطب متضاد و ضد آن قراردارند. امروز نیز به دلیل فقدان سیستم خودمدیریتی دموکراتیک برای بدست‌گرفتن رهبریت خیابان و زندان در بطن مبارزه، اعتراضات و خیزش‌های پراکنده توده‌‌ها و اقشار به یک موج متحد و همگرا و لذا یک قیام سراسری و فراگیر، متحول نمی‌گردد. بنابراین در سال ۲۰۲۲ جامعه ایران و شرق کوردستان به یک سیستم خودمدیر در اعتراضات مدنی برای حفاظت از جامعه در برابر دولت و نظام، نیاز فوری دارد. کودار در شرق کوردستان و ایران برای تحقق این نیاز آمادگی فکری و عملی دارد که آن نیز محتاج اتحاد نیروهای دموکراتیک و خلق‌های ایران و شرق کوردستان است.

مسلما با توسل به رویه اتحاد نیروهای دموکراسی‌خواه می‌توان جبهه‌ای قوی در برابر نظام مستبد شکل‌داد و به نجات جامعه مدنی از چنگال نظام فاشیست سرمایه‌داری ایرانی همت‌کرد. در سال ۲۰۲۱ نیز به همین دلیل کمپین «نه به اعدام، بله به دموکراسی» در چارچوب ایران و شرق کوردستان راه‌اندازی شد. به موازات آن، کمپین «آزادی برای رهبر آپو» نیز که کمپین‌هایی بین‌المللی هستند، راه‌اندازی گردید، زیرا خاورمیانه و ایران نیز به اندازه کوردستان نیاز به دموکراسی و آزادی و صلح دارند پس بی‌ارتباط با مقوله برقراری دموکراسی و آزادی رهبر آپو نیستند. رهبر آپو دیگر یک شخص صرف نه که یک اندیشه برای جوامع و یک سیستم خاص برای نجات خلق‌ها تلقی‌می‌گردد به همین دلیل پشتبانی آزادیخواهان و دموکراسی‌طلبان جهان را بدست آورده است.

بنا به این دلایل، مبارزه بر ضد فاشیسم در سال ۲۰۲۱ مهر خود را بر اعتراضات و نارضایتی‌های مدنی ایران زد و کاراکتر جامعه تشنه دموکراسی ایران را با جامعه کوردستان همسنخ و مشابه ساخت. در این سال نیاز مبرم خلق‌های ایران به سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک و ملت دموکراتیک آن هم با سیستم خودمدیر در ایالت‌ها بیش از سال‌های گذشته احساس شد و محرز گشت که بدون یک اندیشه فلسفی‌ـ سیاسی و سیستم خودمدیر خلقی متکی بر آن، نمی‌توان فاشیسم را در ایران از میان برد. لازم است تمامی خلق‌ها، توده‌ها واقشار متنوع ایران و شرق کوردستان بصورت خیزش‌ها و سازماندهی‌های متحدانه، همگرایانه و همصدا کیفیت مبارزات خود در سال ۲۰۲۲ را ارتقاء دهند و بدون واهمه از ارعاب‌گری‌های نظام فاسد، با حضور باشکوه‌تر در خیابان و میادین مبارزاتی، ابراز وجود کنند. بویژه در شرق کوردستان از ماکو در اورمیه گرفته تا سرحدات بختیاری در لرستان، خلق‌کورد بایستی حماسه‌ای باشکوه‌تر همصدا با سراسر ایران بیافریند. هیچ قدرتی توان مهار خیزش‌های متحد خلق‌های ایران و شرق کوردستان را نخواهد داشت و ما همچو کودار در سال ۲۰۲۲ برای اتحاد و دموکراسی‌خواهی خلق‌های ایران می کوشیم.

جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان(کودار)

٣٠\١٢\٢٠٢١



kodar.info



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ رفیق روناهی؛ نماد انتقام و مقاومت انقلابی



عدم تسلیمت پذیری و ارتقای مداوم مقاومت و مبارزه یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد جنبش آپویی است که امروزه در عرصه‌ی کردار و گفتار، به مرکز توجه و الهام بخش تمامی آزادیخواهان و جویندگان راه راستین حقیقت در سطح جهان مبدل شده است. یقینا چنین دستاورد عظیمی نتیجه‌ی پیکار، قهرمانی و ازخودگذشتگی شهدایی است که با عشق به حقیقت و حیات آزاد، روشنگر راه رهایی و مبارزه با استعمار و اشغالگری شدند. در سیزدهمین سالگرد شهادت رفیق «صنم اریشن» معروف به «روناهی دنیز» یاد و خاطره‌ی ایشان و تمامی شهیدان راه آزادی را گرامی می‌داریم. رفیق روناهی اهل شهر وان شمال کُردستان بود که با تفکر پویا و شخصیت حقیقت‌جویی که داشت ظلم و ستم رژیم‌های اشغالگر کُردستان و به‌ويژه وضعیت اسفناک زنان در جامعه‌ی تحت اشغال را درک نموده و آن را برنتابید، لذا در راستای رهایی خلقمان از این وضعیت در سال ۲۰۰۲ به صفوف جنبش آپویی پیوست و سال‌ها در مناطق مختلفی از کُردستان با عزم و اراده‌ای راسخ و بر مبنای اصول اصیل انقلابی به مبارزه پرداخت. شهید روناهی در سال ۲۰۰۸ عضو «اتحادیه‌ی زنان شرق کُردستان» (ی.‍ژ.ر.ک) بود که به شناختی فراگیر و درکی عمیق از اندیشه‌های رهبر آپو دست‌یافته بود و با تمام توان برای آزادی خلقمان و مخصوصا زنان در شرق کُردستان با تلاشی همطراز عشق مشغول فعالیت انقلابی بود. بعد از آنکه در سال ۲۰۰۷ رژیم منحوس و اشغالگر ایران در مواجه با مقاومت تاریخی و انقلابی رفیق «حسن حکمت دمیر» معروف به «عگید» در زندان دچار شکست شد، در نهایت ناامیدی و درماندگی و در اقدامی شنیع، این رفیق نستوه را در حالی که زخمی بود، اعدام کرد. رفیق روناهی دنیز با درک عمیقی که از ماهیت این نظام پلید و اشغالگر داشت، در ۱/۱/۲۰۰۸ و در راستای انتقام اعدام رفیق «عگید»، ایستاری انقلابی و تاریخی از خویش نشان داد و طی عملیاتی فدایی علیه یکی از پایگاههای سپاه رژیم اشغالگر ایران در شهر ماکو به درجه‌ی رفیع شهادت نائل گشت. در آن برهه‌ی تاریخی که رژیم اشغالگر ایران از گسترش فعالیت و مبارزات حزب حیات آزاد کُردستان (پژاک) به هراس افتاده بود، با این تصور که خواهد توانست اراده‌ی خلق و گریلاهای آزادی را درهم بشکند، بنا به سنت و سرشت دژخیمانه‌ی خویش برای اولین بار متوسل به اجرای حکم اعدام یکی از گریلاهای جنبش آزادی کوردستان شد و حملات همه جانبه‌ی‌ غیراخلاقی و ضدانسانی خویش را بر جامعه و مبارزین پیشاهنگش تشدید نمود. با عملیات تاریخی رفیق روناهی که طی آن شمار زیادی از پاسداران دژخیم کشته و مجروح شدند، از سویی حکومت مستبد و مرتجع آخوندی متوجه عواقب اقدام خطرناک اعدام علیه گریلاهای آزادی و جدیت جنبش آپویی شد و از سویی دیگر، شعله‌های آتش مبارزه، مقاومت و انتقام خلقمان در شرق کُردستان فروزانتر گشت. شهید روناهی در مقابله با فرهنگ خیانت و تسلیمیت پذیری، روشنگر راه و جنبشی شد که کمر همت به ریشه‌کن نمودن هرگونه تسلیمیت پذیری، استعمار و اشغالگری، مخصوصا ظلم و ستمی که رژیم اشغالگر ایران در حق زنان روا می‌دارد، بسته است. ایستار انقلابی رفیق روناهی همچنین پاسخی کوبنده بود به حملات و هجمه‌های سیستماتیک رژیم علیه زنان به‌ویژه در شرق کُردستان. شهید روناهی با این واکنش تاریخی خود، نیرو و جانی تازه به مبارزات آزادی‌خواهی زنان ایران و شرق کُردستان بخشید و راه اعاده‌‌ی حیثیت و اراده‌ی‌ مقاومت و مبارزه برای آزادی زنان را هموارتر ساخت. امروزه در سایه‌ی فداکاری و جانفشانی شهیدان پیشاهنگی همچون رفیق روناهی، جنبش حق‌طلبانه‌ی خلقمان و پیشاهنگان آن در شرق کُردستان و ایران در عرصه‌های مختلف به پیشرفت‌ و دستاوردهای شگرفی رسیده است. قطع یقین هیچ نیرو و نظامی به‌ويژه رژیم اشغالگر ایران با سیاست اعدام، سرکوب و تشدید فشارها یارای مقابله و سرکوب خلقمان و جنبش آپویی را ندارد و این حقیقتی انکارناپذیر است که بر هر کس عیان گشته. اکنون هزاران رفیق و شاگرد شهید روناهی با شور و شوقی مضاعف در سنگرهای دفاع از آزادی و دموکراسی مخصوصا در زندان‌های رژیم در حال نبرد و مقاومت هستند. در پایان بار دیگر یاد و خاطره‌ی شهید روناهی و تمامی شهدای راه آزادی را گرامی می‌داریم و با تجدید عهد و پیمان‌مان با شهدا، یادآور می‌شویم که در هر شرایط و مکانی با الگوقراردادن ایستار و اراده‌ای پولادین رفیق روناهی، از دستاوردهای شهدا و ارزش‌های خلقمان صیانت نموده و تا دستیابی به آرمان و اهداف‌ آنها که همان برساخت جامعه‌ای دمکراتیک و آزاد است به تلاش و مبارزه ادامه خواهیم داد.

حزب حیات آزاد کُردستان (پژاک)

٣١/١٢/٢٠٢١



kodar.info



🆔 @GozarDemocratic‌

♦️ دریافت PDF درس بیست و دوم

موضوع: اسلام،از انقلاب بە سوی قدرتگرایی و تمدن مرگزگرای اسلامی

🔸 ڕێگا و ڕێباز (راە و روش)

https://t.me/regaurebaz

🎶 گەریلا
بە دەنگی #باهۆز_سنە


🆔 @GozarDemocratic‌

https://jinhaagency.com/fa/all-news/content/view/26295

🆔 @nujinhapersia21

https://youtu.be/Ra8UkLFU21I


🆔 @nujinhapersia21

سیدعلی اصغر کردستانی از اخلاف کُردهای لک همدان



✍ رامین گارا



🆔 @GozarDemocratic‌