باید «طیب شیمیایی» را به پای میز محاکمه کشید


حاکمیت طیب اردوغان دیوانه‌وار عمل می‌کند و توانایی اداره امور را از دست داده است. به همین دلیل باید حکومت را به کناره‌گیری دعوت کرده و آنرا تحت فشار قرار داد.


✍ صلاح‌الدین أردم



🆔 @GozarDemocratic‌

باید «طیب شیمیایی» را به پای میز محاکمه کشید


حاکمیت طیب اردوغان دیوانه‌وار عمل می‌کند و توانایی اداره امور را از دست داده است. به همین دلیل باید حکومت را به کناره‌گیری دعوت کرده و آنرا تحت فشار قرار داد.


✍ صلاح‌الدین أردم


◼️ مباحث سیاسی روز آنچنان افزایش یافته‌اند که انسان نمی‌داند از کدام موضوع آغاز کند.

آیا در مورد تصمیم ایالات متحده آمریکا در مورد ترکیه بنویسیم یا در مورد سفر به یاد ماندنی طیب اردوغان به روسیه؟ در خصوص تصمیم اردوغان برای اخراج سفرای کشورهای خارجی از ترکیه بنویسیم یا در مورد حملات نظامی روزانه ترکیه به روژاوا؟ در مورد جای گرفتن حکومت ترکیه در لیست خاکستری گروه ویژه اقدام مالی (FATF) بنویسیم یا در مورد هزیمت ارتش ترک و سوق دادن حاکمیت بسوی فروپاشی؟ انتخاب یک مورد از این مباحث کار آسانی نیست.

ما در مورد استفاده ارتش ترک از سلاح‌های شیمیایی در حمله به مناطق حفاظتی میدیا می‌نویسیم و موضوع لزوم به محاکمه کشیدن «طیب شیمیایی» را در اولویت قرار می‌دهیم.

در سال‌های دهه ١٩٩٠ موضوع وجود سلاح‌های شیمیایی رژیم ترک و استفاده از آن بارها مورد بحث قرار گرفته بود.

اما بویژه پس از ٢٣ آوریل ٢٠٢١ و پس از آن مبحث استفاده از سلاح‌های شیمیایی در حمله به عرصه‌های متینا، زاپ و آواشین به کرات در رسانه‌ها بازتاب یافت.

نخست خبرنگاران مستقر در مناطق مقاومت گریلا گزارش استفاده از این سلاح‌ها را به رسانه‌ها کشانده و مدارکی را نیز منتشر کردند. پس از آن تعدادی گریلا که توانسته بودند از این حملات جان سالم به در برند مشاهدات عینی خود را بیان کردند. این سخنان به مدارک غیرقابل انکار حملات شیمیایی مبدل شدند.

در پایان هم فرماندهی قرارگاه مرکزی ه.پ.گ افکار عمومی داخل و خارج را در جریان جزئیات این حملات قرار داد.

دیگر این موضوع کاملا آشکار شده است؛ فاشیسم آ.ک.پ-م.ه.پ در مناطق حفاظتی میدیا از سلاح‌های شیمیایی استفاده می‌کند.

این سلاح‌ها بصورت نامنظم علیه نیروهای گریلا به کار گرفته می‌شوند و تا حدی بر غیرنظامیان ساکن در مناطق گریلایی هم تأثیر می‌گذارند.

بویژه پس از شکست ارتش ترک در عرصه گاره در ماه فوریه (٢٠٢١)، به دلیل تداوم شکست در عرصه‌های متینا، زاپ و آواشین و خنثی شدن برنامه‌های ارتش ترک از سوی نیروهای گریلا حکومت طیب اردوغان بر استفاده از سلاح‌های شیمیایی متمرکز شد.

اینگونه طیب اردوغان می‌خواهد از فروپاشی رژیمش جلوگیری کند و در حاکمیت باقی بماند. یعنی همان کاری که صدام حسین در هلبجه انجام داد امروز از سوی طیب شیمیایی در متینا، زاپ و آواشین دوباره می‌شود.

به دلیل اینکه ما حقوقدان نیستیم، نمی‌توانیم اقدامات مذکور را از لحاظ حقوقی مورد ارزیابی قرار دهیم. اما ما در حال جنگ هستیم و می‌دانیم جنگ هم دارای قواعد و موازین خود می‌باشد.

بر اساس آگاهیمان می‌دانیم که در حقوق جنگ استفاده از سلاح‌های شیمیایی ممنوع و جرم است. همه از این موضوع اطلاع دارند و در مورد آن سخن می‌گویند و می‌نویسند.

مثلا، زمانی که آمریکا به حکومت صدام حسین حمله کرد بهانه اصلی وجود سلاح‌های شیمیایی بود. استفاده رژیم بعث از سلاح شیمیایی در هلبجه را گواه عینی بر ادعاهای خود اعلام کرده بود.

خلاصه اینکه حکومت آ.ک.پ-م.ه.پ هم دارای سلاح شیمیایی است و از این سلاح‌ها در مناطق حفاظتی میدیا علیه گریلاهای ه.پ.گ-یژا ستار استفاده می‌کند. بدون شک این سلاح‌ها عواقب ناگواری را بر ساکنان منطقه هم باقی می‌گذارد.

برای لاپوشانی استفاده ارتش ترک از سلاح‌های شیمیایی روستاهای واقع در عرصه‌های متینا، زاپ و آواشین را مجبور به ترک منطقه می‌کنند.

در این راستا کورکورانه به بمباران منطقه دست می‌زنند، مزارع و باغات را به آتش می‌کشند و درختان را قطع می‌کنند. تمامی این اقدامات در شش ماه گذشته در مناطق حفاظتی میدیا به کرات مشاهده شدند.

به رغم تلاش‌های وافر گریلاهای ه.پ.گ و یژا ستار اما افکار عمومی باشور کوردستان، تمامی کوردستان و افکار عمومی خارج از کشور در این رابطه به روشنگری لازم نرسیدند.

در روزهای گذشته رسانه‌های آزاد کمی به بازتاب آن پرداختند و در خارج بویژه در انگلستان به مبحث رسانه‌ها مبدل شد.

پس از بیانیه‌ی اخیر مراد کاراییلان، فرمانده قرارگاه مرکزی ه.پ.گ آشکار است که این موضوع بیشتر مورد بحث و رایزنی قرار خواهد گرفت.

١٠٩ روشنفکر باشور کوردستان در نامه‌ای مشترک سازمان ملل متحد و سازمان‌های بین‌المللی ذیربط منع استفاده از سلاح‌های شیمیایی را خطاب قرار داده بودند. به همین شکل ۴۴ روشنفکر عراقی و عرب نیز نامه‌ای مشترک را منتشر کرده و همان درخواست را تکرار کردند.

در این چارچوب آشکار است که هم حملات اشغالگرانه رژیم ترک به باشور کوردستان و هم بکارگیری سلاح‌های شیمیایی علیه گریلاهای جنبش آزادیبخش کوردستان بیش از گذشته مورد بحث و گفتگو قرار خواهد گرفت.

بدون شک تلاش‌های روشنفکران باشور کوردستان و عراق واجد ارزش است. بر این اساس باید این گام را ارزشمند دانسته و از آن تجلیل کرد. اما این گام با تأخیر برداشته شد و هم ناکافیست.

لازم بود بسیار زودتر از این در باشور کوردستان و عراق نارضایتی گسترده علیه حملات اشغالگرانه رژیم ترک و استفاده از سلاح‌های شیمیایی نشان داده می‌شد. اعتراض به این حملات لازم بود سازماندهی شده و متحد می‌بود.

باید خیزش علیه این حملات نه محدود به روشنفکران بلکه به آحاد جامعه و نیروهای سیاسی گسترش می‌یافت. وقتی از این زاویه به مسئله نگاه کنیم با تأخیر عمل شده و ناکافیست. اما برای آغاز گامی بسیار مهم است.

به واقع خلق باشور کوردستان و خلق‌های عراق لازم بود علیه حملات اشغالگرانه رژیم ترک و استفاده از سلاح‌ شیمیایی باید به خیابان‌ها سرازیر می‌شدند.

زیرا اشغالگری و بکارگیری سلاح‌های شیمیایی علیه آنان صورت گرفته است. مثل آنچه که در هلبجه روی داد خسارات و آلام بزرگ استفاده از سلاح‌های شیمیایی برای خلق‌ها باقی می‌ماند.

از سوی دیگر نارضایتی مشابه ولی به مراتب بزرگتر لازم است در باکور کوردستان و ترکیه روی دهد.

زیرا آنکه عراق را مورد حملات اشغالگرانه و استفاده از سلاح شیمیایی قرار داده است فاشیسم آ.ک.پ-م.ه.پ است. یعنی به نام خلق‌های ساکن ترکیه و کوردهایی که در باکور هستند حملات اشغالگرانه و سلاح شیمیایی صورت می‌گیرند.

فاشیسم آ.ک.پ-م.ه.پ با تحمیل نژادپرستی در ترکیه و باکور کوردستان به اشغالگری و استفاده از سلاح‌های شیمیایی در روژاوا و باشور کوردستان روی آورده است.

به همین دلیل حملات اشغالگرانه و استفاده از سلاح‌های شیمیایی مستقیما به باکور کوردستان و ترکیه مربوط است.

اما با این همه به اندازه کافی این حملات به مبحث روز مبدل نشده‌اند، مورد گفتگو قرار داده نشده و مبارزه علیه آنان گسترش نیافته است. در این میان عبارت «اتحاد ملی» بر سر زبان‌ها افتاده و بدون قاعده و اصول پی در پی تکرار می‌شود.

در حالیکه حاکمیت آ.ک.پ-م.ه.پ برای اشغال مناطق حفاظتی میدیا از سلاح‌های شیمیایی استفاده می‌کند.

بیش از همه وظیفه خلق باکور کوردستان و خلق‌های ترکیه است که این موضوع را به بحث گذاشته و علیه آن بپاخیزند.

ضعف مبارزه علیه فاشیسم آ.ک.پ-م.ه.پ در داخل خود به این موضوع برمی‌گردد.

علیه حاکمیت فاشیست آ.ک.پ-م.ه.پ که از هر سو با فروپاشی مواجه است، ضربه مرگبار پایانی بر آن وارد نمی‌شود. حکومت طیب شیمیایی با هدف کناره‌گیری تحت فشار قرار نمی‌گیرد.

به انتخابات عمومی دلبسته‌اند که در واقع هنوز هم معلوم نیست چه زمانی و چگونه برگزار می‌شود. چشم به راه کلید انتخابات هستند.

خلق باید خیابان‌ها را در اعتراض به حملات شیمیایی و اشغالگری فاشیسم آ.ک.پ-م.ه.پ به لرزش درآورند.

طیب اردوغان عقل خود را از دست داده است و نمی‌تواند کشور را مدیریت کند. به همین دلیل باید خواستار استعفای این حکومت شد و آنرا تحت فشار قرار داد تا کناره‌گیری کند.

افرادی همچون طیب اردوغان و دولت باخچلی خوب می‌دانند که مثل بقیه دیکتاتورها باید پاسخگو باشند، به همین دلیل دچار هراس شده‌اند و نمی‌خواهند کنار روند. زیرا از آنچه پس از حاکمیت بر سر آنان می‌آید می‌ترسند.

زیرا سال‌هاست ظلم بزرگی را بر همه افراد جامعه روا داشته‌اند.

ده‌ها میلیون نفر انسان که سال‌هاست تحت بزرگترین ظلم قرار گرفته بودند در انتظار حسابخواهی هستند. ترس آنان از این واقعیت سرچشمه می‌گیرد.

اما ترس استفاده‌ای ندارد. به هر کاری که دست بزنند اما در نهایت حساب اعمال خود را پرداخت می‌کنند.

مورد مهم این است که مرحله مذکور زیاد به درازا نکشند و رژیم ظالم بدون آنکه زیان بیشتری بر انسانیت وارد کند به پایان برسد.

بدون شک این در دست ماست، با مبارزه مشترک و خلاقیت میسر است. پس باید مبارزه حسابخواهی گسترش یافته و سرعت گیرد.◻️

منبع: ozgurpolitika



ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

خانواده‌ی دمکراتیک؛ سرچشمه‌ی تراوش ذهنیت و ملتی دمکراتیک و آزاد


✍ آندوک سنه


🆔 @GozarDemocratic‌

خانواده‌ی دمکراتیک؛ سرچشمه‌ی تراوش ذهنیت و ملتی دمکراتیک و آزاد


✍ آندوک سنه



قبل از بررسی شکل دمکراتیک خانواده، ابتدا بایستی به ارائه‌ی تعریف صحیحی از خانوادە و مناسباتی که امروزه تحت عنوان خانواده مطرح شده، پرداخته شود. طرح برخی سوالات در درک ما از واقعیاتی که تحت لوای نهاد خانواده به خورد جامعه داده می‌شود، کمک شایانی خواهد نمود. خانوادە چیست؟ وظیفە و نقش آن درون جامعە و سیستم موجود به چه شکلی‌ست؟ چرا نظام حاکم به طور مستمر به تلاش جهت تشکیل و تحمیل نظام خانوادە می‌باشد؟ سیر سعودی معظم نفوس جمعیتی کە این نظام مسبب آن است، جامعه‌ی انسانی را بە کدامین سو سوق می‌دهد؟

تعریف خانوادە تنها به صورت ساده‌‌ی؛ نهادی‌ست متشکل از مادر، پدر و فرزندان کافی نیست. خانوادە فراتر از این‌ها دارای معنایی تاریخی، اقتصادی و جامعە‌شناختی داشته و حتی دارای ارتباط تنگاتنگ و هزاران ساله با ذهنیت اقتدارگرایی می‌باشد. می‌توان به راحتی گفت کە خانواده از اولین گام‌های نهادینە‌سازی مالکیت می‌باشد. اگر بدینصورت به مسئله نپردازیم، بە احتمال زیاد هم در دام ذهنیت دین‌گرا و اقتدارگرا گرفتار آمده و هم بە تعریف سطحی ارتباط خونی افراد و یا گردهم آمدن افراد اکتفا نمائیم. پس چه باید کرد؟ آیا بایستی این نهاد را بە طورکلی رد نماییم؟ البتە کە خیر. بلکه باید بە نحو صحیحی به ارزیابی و انتقاد آن پرداخته تا به ویژگی‌های حقیقی خانواده پی برده، از حالت کنونی‌اش خارج ساخته و متحول نماییم. پیشتر اظهار داشتیم که خانواده اولین حالت نهادینه گشتن مالکیت است. خود مالکیت و ملک چیست و چگونە شکل گرفته است؟ ارتباط مالکیت – قدرت و قدرت – اقتدارگرایی را باید مورد پژوهش چیست؟. در صورتی کە بە سوال‌های ذکر شدە پاسخ دهیم، خواهیم دید کە حقیقتی تاریخی پیش‌روی ما قرار دارد. رهبر آپو گفته بود؛ ” ذهنیت اقتدارگرا ابتدا در مردان برای نهادینە و تنظیم کرد “، چگونە؟ با تخریب نظام زن – مادر و غصب و استثمار ارزشهایی کە آفریدە بود، بە هدف خود دست یافت. بر اساس تاریخ انسانیت، ٩٨ درصد از حیات انسان پیرامون زن – مادر شکل گرفتە و این زندگی در عین حال اولین حالت اجتماعی شدن انسان بوده است. پرنسیپ زندگی اجتماعی بر مبنای ” یاهمە و یا هیچکس ” شکل گرفته، افراد درون کلان ( اجتماعی که به آن تعلق دارد ) بە حیاتی خارج از آن فکر نمی‌اندیشد، کلان نحوە زندگی‌ای بدون امتیاز، طبقە، بدور از هیرارشی و استثمار بودە است. زندگی نه بر اساس تحکم، بلکه بر مبنای حمایت و همکاری بوده است. می‌توان گفت؛ آگاهی و درک عظیم زن – مادر سبب گشت تا انسان با طبیعت، هستی و جامعە، در یک توازن و هماهنگی به سر برد. بە محض قوی شدن هوش تحلیلی در انسان حس قوی بودن و ملموس بودن آن پدیدار شد در این اثناء مرد حیلەگر با استفادە از انواع راهکارها در صدد برآمد تا قدرت اتوریتە و رهبری زن – مادر را از او سلب نماید. زیرا برای ایجاد نظام نوینی که از طریق آن در صدد سیطره بر طبیعت و جامعه بود، بە آن نیاز داشت. افراد جامعه را بر محوریت این نظام گردآورده و به حاکمیت پرداخته، از آن پس نیز، از گوهر حقیقی خود، کلان خویش و طبیعت دور گشته است. زیرا با انباشت قدرت به دور خود، کاربرد فشار و خشونت در ارتقای سروری بیشتر بر انسان و طبیعت، با رشد سروری بیشتر، خود و قدرت خود را خدائی پنداشته و از آن پس، به ارائه و تحمیل تعاریف و عناوین نوینی از خویش برآمد.

آنچه پس از نظام زن – مادر ایجاد گشته، بخش عظیم و اساسی جامعه‌ی انسان برده گشته و به استثمار کشانیده شده است. بە راحتی می‌توان گفت رابطە میان زن و مرد بە رابطە ارباب و بردە تبدیل شدە است. بردە، در واقع موجودی کاملا تابع فاقد فکر و توان سخن است. رابطه‌ای فراتر از رابطه‌ی خدا – عبد، به صورت روابطی که با استثمار در هم تنیده‌ست براه برده می‌شود. اگر آنگونه که امروزە زنان به جایگاه ماشین تولید مثل، ابزاری جهت ارضاء مردان تلقی شده، میان چاردیوار و زیر لباسی سیاه قرار داده شده و یا مانند کشورهای اروپایی بە عنوان ابزار تبلیغاتی بر هر عضو از بدنش قیمتی برای فروش گذاشته شود، آیا می‌توان از خانوادە و ارتباط صحیح خانوادگی سخنی بە میان آورد؟ اکنون صدای جوامع اروپایی کە فریاد دمکراسی، آزادی و برابری را سر می‌زنند و ملل اسلامی معتقدند که بهشت زیر پای مادران است، پس چه چە پاسخی می‌توان بە تجارت زنان، ازدواج در سنین کم و ازدواج کودکان دختر داد؟ نظامی کە تنها بدنبال تحریک غرایز انسانی را دارد، آیا توان برای مشکلات خلق ها پاسخی داشتە باشد و یا حتی تلاشی دارد تا مشکلات را چارە نماید؟ البتە کە نە! اوضاع و احوال کنونی، کائوس و بحران‌های موجود فقدان این واقعیت را بە خوبی نشان می‌دهد.

جمعیتی که به ٧-٨ میلیارد نفر رسیده، آماری نزدیک بە صد میلیون انسان فقیر و بیکار، طبیعتی کە دیگر هوارش به عرش آسمان رسیده، رشد روز افزون بیماریهائی که مانند سلول‌های سرطانی در حال رشد هستند، جنگ و کشتارهایی کە هر روزە شدت می‌گیرند ، انسانیت را بە به نابودی کشانده است. نهاد خانواده انگار تنها هدفش کسب بیشینه‌ی سود و آماده نمودن سرباز برای ارتش‌های قاتل است. در مجلس عربستان سعودی نمایندگان بر سر این موضوع بە بحث نشستەاند کە سن ازدواج را برای زنان بە ٩ سالگی کاهش دهند. در ایران نیز بر همان منوال است. در دولت فاشیست و استثمارگر ترکیە رئیس‌جمهور از مردم می‌خواهد تا ازدواج و بچەدار شدن را رواج روزافزون نماید، این کافی نبوده، تعداد فرزندان را نیز مشخص می‌کنند. رهبر آپو نهاد خانوادە را ” دولت کوچک ” می‌نامد، دولت نیز نهاد ذهنیت سلطەگری، استبداد و تالان می‌باشد کە رسمی و نهادینە شدە است. بە همین دلیل هر ارتباطی کە در درون خانوادە‌ای که با ذهنیت دولت شکل گیرد، ناگذیر با قانون همان نظام دولت همسان خواهد بود. حقوق، آموزش و زندگی همه از همین قوانین آنها تبعیت خواهد کرد. پس باید شعار ” آزادی فردی ” را بایستی چیزی جز یک دروغ ندید.

از همین‌رو همانگونە کە سراسر تاریخ در برابر ظلم و اقتدارگرائی، خط مقاومت و یک زندگی آلترناتیو مقابلە کردە، امروزە نیز بر همان منوال ادامە دارد. اما برای شکست این ذهنیت، نیاز بە انقلابی ذهنیتی و یک نظام سازماندهی شدە می‌باشد. هر چند کە تلاش و کوشش‌های شخصی حائز اهمیت هستند، اما کافی نبودە و ناقص خواهند ماند. زیرا نیاز بە مقاومتی جمعی و سازماندهی شدە می‌باشد.

انسان یک موجود اجتماعی است و فردی بودن آن هیج معنایی نخواهد داشت.آزادی فرد بە تنها فاقد معنا و غیر حقیقی است زیرا آزادی امری‌ست اجتماعی. جامعەای آزاد نیز با فرد آزاد معنا خواهد داشته و رابطەای تنگاتنگ با هم دارند. بە همین دلیل باید هم زن و هم مرد آزاد شوند، زیرا آزادی یک جنس بە تنهایی فاقد هرگونە معنائی خواهد بود. انسان در سیستم مدرنیتە‌ی کاپیتالیستی به وضعیتی عدم موجودیت درآورده شده، تنها زندگی‌ای تشکیل شدە از افراد و بدون وابستگی در حال وقوع می‌باشد. انگار کە ارزشهای دمکراسی، آزادی و برابری به آن‌ها تعلق داشته و آن را بە مردم اهدا می‌کنند. امروزە دولت – ملت‌های بە اصطلاح دمکراتیک، آزاد و برابر موجود، به نسبت با منافع خود آن ارزش‌ها و حقوق را تقسیم می‌کنند و آن را با توسل بە قدرت خود بە هر جای جهان انتقال می‌دهند. مصر، تونس، جزایر، افغانستان، لیبی، سوریە، عراق، کشورهای آفریقایی، کشورهای آمریکای لاتین و کشورهای عربی بە سرچشمە دمکراسی بدل شدەاند.( ! )ملت‌هایی مانند کورد، بلوچ، ارمنی و … در انتظار همان سرنوشت چشم‌براه مانده‌اند، تا کی نوبت به آن‌ها برسد.

این سیستم نابودگر طی ٢٠٠ سال اخیر در خاورمیانە و بە خصوص در کوردستان یک پروسە‌ی سیستماتیک نابودسازی، قتل‌عام و نسل‌کشی فرهنگی ملت‌ها را به اجرا گذاشته‌اند. بە دلیل اینکە بتواند تمام ملت‌ها و سیستم‌ها را بە مرکز خود پیوند دهد، تمام باور‌ها و عقاید، فرهنگ و تاریخ را از میان برمی‌دارد. یک جنگ فیزیکی، ویژه؛ فرهنگی – فیزیکی براه انداخته‌اند. در مقابل این مواضع سیستم کاپیتالیسم دەها عصیان بە وجود آمدە و خواهد آمد. بە ویژه در این چهل سال اخیر جنبش آزادیخواهی با پیشاهنگی رهبر آپو تلاش‌هایی بی‌مانند، برای احیای ارزشهای اجتماعی و اساسی زندگی صورت گرفتە است. رهبر آپو سیستم کاپیتالیسم و تاریخ را بە صورتی ژرف و گسترده تحلیل و مشخص نمودە و در برابر آن بە مصابە‌ی راهکاری اساسی، سیستمی آلترناتیو را ارئە دادە است. با پیشبرد سیستم مدرنیتە‌ی دمکراتیک اثبات نمودە کە قابلیت مقابله با سیستم کاپیتالیسم را داشته و مشکلات بە وجود آمدە در بطن اجتماع را چارە نماید. جهانبینی آزادی زن، جامعە‌ی اخلاقی – سیاسی و اکولوژیک و ملت دمکراتیک توانستە در نمود ملت کورد و کوردستان بە وقوع بپیوندد.

بە ویژە در مکانی مانند خاورمیانە و کوردستان کە بە تمامی در انحصار دولت‌های دسپوت، دین‌های منحرفی کە فاسد شدە و جنگ مذاهب و منافع آنها، درآمدە است، ملت‌ها از هر لحاظ بردە گردانده شدە، از حقیقت وجودی خود دور گردانده شده‌ و بر مسیر همگون‌سازی و یک نسل‌کشی قرار داده شده‌اند. این اقدامات بر ضد ملت کورد به صورتی یگانه و بی‌همتاتر عملی شده و خواستەاند تا آن‌ها را از صفحات تاریخ حذف و انکار نمایند. این اقدامات با راهکارهائی چون فاقد حافظە و ایدئولوژی باقی گذاشتن این خلق صورت پذیرفته است. علی‌رغم تمامی این‌ها ملت کورد، هرگز سر خم نکردە و مقاومت نموده. اما با آغاز قرن ٢١ در چارسوی دنیا پراکندە شدەاند. زبان و فرهنگ‌شان در حال نابودی است و افراد کورد بە وضعیتی درآمده‌اند که بە راحتی خود را انکار ‌می‌کنند و بە تمامی ارزشهای خود پشت کنند.

در نتیجه‌ی این حملات سرنوشت ملت کورد به خانوادەهایی حقیر، فاسد و خائنی تسلیم شدە است. این خانواده‌های خائن با بازی ” دولت کوردی ” ضربە‌ی نهائی مهلک را بە ملت کورد وارد ‌می‌کنند. بە همین علت دمکراسی هر اندازه که برای کوردها لازم است برای خاورمیانە و تمامی خلق‌‌های جهان لازم است. زیرا در نظام دمکراتیک، کسی بر کسی تحکم و مدیریت تحمیلی نمی‌نماید، کسی تحت انصاف دیگری سپرده نمی‌شود. سیستمی‌ست که جامعه خود تمامی عرصه‌های حیات خود را مدیریت می‌نماید. خلق‌ها میباشد. سروری وجود ندارد، زیرا در جایی کە سروری وجود داشتە باشد بردگی و بیعت حاکم است. از همین‌رو جستجو بدنبال مفاهیمی چون آزادی و برابری درون آن تنها مصداق سرپوش نهادن بر واقعیت خود می‌باشد. اما در سیستم مدرنیتە‌ی دمکراتیک آزادی و برابری ارتباطی تنگاتنگ با یکدیگر دارند. هر اندازه درون جامعەای دمکراسی پدیدار شود دولتداری یا بە عبارتی اقتدارگرایی رو بە افول خواهد نهاد. آزادی تنها در این اثناء شکوفا می‌شود. یعنی افراد درون یک جامعه‌ی مبتنی بر ذهنیتی اخلاق‌مدار، سیاسی، برابر و آزاد توان ایجاد ارتباط سالم را داشته و بدین منوال هر فرد جهت پیشرفت جامعه‌ی خود، با تکیه بر معیارهای آزادی زندگی بسر برد.

در چنین موقعیت و شرایطی می‌توانیم تعریف نوین برای نهاد خانوادە درون سیستم مدرنیتە‌ی دمکراتیک ارائە دهیم. خانوادە در مدرنیته‌ی دمکراتیک دیگر نهادی نیست که جهت برآورده کردن و حفظ منافع نظام حاکم، فرزند بە دنیا بیاورد و تنها جهت ارضاء غرایض خود با زن برخورد نماید. زن و مرد بە صورت برابر در حق زندگی آزاد، کارکردن، مدیریت و انتخاب را دارا می‌باشند. همچنین پایە و مبنای ارتباطات در خانوادە نه بر اساس تعاریف موجود نادمکراتیک از روابط خانوادگی، بلکه بر اساس دمکراسی باید پی ریزی شود. هدف خانوادە باید توسعە احساسات و درک میهن دوستی، ایجاد شخصیت هایی آزاد و با ارادە باشد. بە ویژە در مکانی مانند کوردستان کە رهبر آپو می‌گوید ” زمانی کە اولین گام‌های شروع تلاش و کوشش را در کوردستان برداشتم کسی را ندیدم کە بە خود خیانت نکردە باشد ” برای همین سیستم استبدادی تا این حد می‌خواهد در کوردستان نهاد خانوادە موجود را تقویت کند، از طریق همین خانوادە‌ها ملت کورد را مدیریت می‌کند و درصدد است تا مانع از ایجاد وحدت ملت کورد شود. به همین خاطر است کە در اذهان اکثر کوردها در کوردستان دیدگاه “کورد هرگز نمی‌تواند متحد شود” ظهور کردە است. با رشد روزافزون جنبش آزادیخواهی کوردستان، رهبر آپو ابتدا در برابر این نهاد جنگی بزرگ بە راه انداخت، سعی نمود تا آخرین حد ممکن شخصیت کورد و نهاد خانوادە را تحلیل نموده از آن پس شاهد آن بودیم که خلق کورد، ارادەای قوی نمایان گشت و بە ملتی قهرمان و فدائی شکل گرفت.

اگر با دقت به بررسی این مبحث بپردازیم، خواهیم دید کە هدف دولت فاشیست ترکیە از این کە خانوادە های کورد را بر علیه جنبش آزادیخواهی تحریک نموده تا جلوی مراکز ه-د-پ HDP ( حزب دمکراتیک خلق‌ها ) تحصن کنند،چیست؟ و چرا آن‌ها را مجبور به ادعای اینکه؛ ” جنبش آزادیخواهی فرزندان ما را فریب و فراری می‌دهند “. از طرفی دیگر دولت فاشیست ترکیە کە در تمامی جنگ‌ها در برابر گریلا با شکست مواجه گشتە، هر روزە با تکاذیبی از قبیل ” ما تعدادی از فرزندان خانوادە‌های کورد را نجات دادە و بە آنها برگرداندیم ” می‌خواهد در اذهان عمومی اختشاش و ناباوری ایجاد نماید. از طرفی دیگر دولت اشغالگر ایران از بیشترین سیاست و برنامه‌های مدیریتی‌اش رواج ازدواج و خانوادە گرایی را بیش از هر جائی در کوردستان را تشکیل می‌دهد. این در حالی‌ست که خانوادەها را بە حال و روزی درانداخته کە حاضرند فرزندانشان به ورطه‌ی منجلاب اعتیاد و مواد مخدر، فحشا و فساد غلت بخورند، بی ارادە و بی‌شخصیت گردند و حتی مانند بردەای زندگی کنند، اما برای یک زندگی آزاد، کاری گامی دورتر از خانوادە را برندارند. این رژیم اشغالگر برای پست و رذیل نمودن زنان و همچنین شعله‌ورسازی غرایز مردان انواع راهکارها اعم از صیغە، طلاق، فحشا و مواد مخدر استفادە می‌کند. در کنار این تحلیلات باید سوالاتی نیز مطرح شوند. به عنوان مثال؛ علی رغم تمامی این فلاکت‌های بی‌حد و مرز چرا واکنشی توانمند و موثر در برابر بیکاری و تخریب جوانان رخ نمی‌دهد و فریاد مخالفت بر ضد این اعمال رژیم، به امری اخلاقی و حیاتی سر داده نمی‌شود؟ آیا نهاد خانواده قربانی نظام دولتی اقتدارگرا و مستبد نگشته؟ چرا زمانی که زنان و جوانان کورد می‌خواهند در راه حیاتی شرافتمند مبارزه کنند، خانواده‌ها با شیوه‌‌ای خشونت‌بار و رادیکال با آن‌ها برخورد می‌کنند.

نقش و وظیفە‌ی خانودە در مدرنیتە‌ی‌ دمکراتیک در این باب حیاتی می‌باشد. شخصیت‌هایی را کە از خود و ذات طبیعی خود بیگانە گشتە، بر اساس ذهنیت جنسیت‌گرایی مردسالار پرورش یافته، از همان دوران جنینی درون رحم مادر، نقش جنسیتی‌اش تعریف و تفکیک می‌شود، از سیاست بە کلی دور انداختە می‌شوند و میان چرخه‌ی لیبرالیسم مبدل به ابژه می‌شوند، نابود از نو بازسازی و آزاد نماید. از همین‌رو همانگونه که دمکراسی به معنای خودآموزی و آموزش جامعه بر پایەهای یک ذهنیت آزاد و دمکراتیک است، خانواده نیز بایستی به عنوان سلول بنیادین نظام دمکراتیک به همان شیوه به آموزش فرزندان خود و خود بپردازد. اینگونە خانوادە‌ها تا حدودی طعم آزادی را چشید‌ه، فرزندان خود را به سوی حیات و جنبش آزادیخواهی سوق داده، جوانان در چنین خانواده‌هائی با طلبی آگاهانه و نستوه، به صفوف گریلا پیوسته و به این سطح از در ک و شعور انسانی دست یافته‌اند که آزادی و اتحاد ملی، بدیل گران‌بهائی را می‌طلبد. گر در مقابل این سیستم استعمارگر بە صورت یکپارە و در همەی نقاط میهن مجادلەای متحد و سازماندهی شدە شکل نگیرد، هرگز کسی نمی‌تواند حیات آزاد و عزت‌نفس را تجربە نماید.

یکی از همین خانوادە‌ها نیز خانواده‌ی شهید رِناس رُژ و شهید رِباز تیلَکو می‌باشد. دولت استعمارگر ایران، در ایران و شرق کوردستان در حوزەهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، عقاید و لهجە ها در هر شهر شرق کوردستان سیاستی مخصوص دارد و بە صورت نا محسوس در تکاپو می‌باشد کە از هم گسیختگی‌ای عظیم در بافت‌های اخلاقی – فرهنگی جامعه ایجاد نمودە است. کورد بودن را بە سطح یک عشیرە و یا اقلیتی تقلیل دادە است. همچنین درون خود کورد ها شکافی ایجاد کردە کە بعضی از لهجەها خود را کورد و از ملت کورد بە حساب نمی‌آورند. هدف از این سیاست در واقع ممانعت از ایجاد وحدت ملت کورد می‌باشد. اقتصاد را نیز بە انحصار خود در آوردە بە گونەای کە اشتغال برای کوردها بە شدت سخت شدە، کوردها بیشتر خود را در روستا محبوس و منزوی نموده و دولت سعی در به جا نمودن دیگر ملت‌ها مانند آذری و فارس و غیره دارد. البته اکثرا نیز افراد سرمایەدار و انحصارگر می‌باشند. می توان به دەها گونە از این سیاست‌ها اشاره نمود. اما با اسارت رهبر آپو و تشکل حزب پژاک و آغاز فعالیت‌هایش در عرصه‌ی شرق کوردستان و ایران با محوریت دیدگاه کوردستانی آزاد و ایرانی دمکراتیک، زندگی معنا و رنگی نوین یافت. با اینکە قبل از آن احزاب دیگری نیز کە شهادت‌ها و بدیل گرانبهائی نیز در راه سازماندهی جامعه اهدا کردند، حضوری چشمگیر داشتند، اما آنها بە جای پیشبرد، سازماندهی و حفظ اتحاد ملی با هم سر جنگ داشتند و سیستمی آلترناتیو را ارائە نداند. این اوضاع که از نتایج مستقیم سیاست‌های رژیم اشغالگر ایران بود میان جامعە شکست روحی و روانی و اختلال در دیدگاه و ذهنیت این افراد آن در برابر جامعه ایجاد کرد. در شرق کوردستان آنچه میان خانواده‌ها رواج یافت؛ حفظ منافع خانوادە، عشیرە‌، طایفە، روستا و شهر خود بود. هر کوردی که برای موجودیت خود، کوچکترین اعتراض و قیامی می‌کرد، سرکوب و با نابودی روبرو گردانیده می‌شد. بە همین دلیل فکر و ایدئولوژی رهبر آپو بە چتری برای تمامی نیروهای ضد رژیم اشغالگر و غیردمکراتیک حاکم بر ایران تبدیل شد و مقاومت در برابر رژیم دیگر غیر ممکن نبود و از مهمترین و ضروریترین فعالیت‌ها بە حساب می‌آید. شکل‌گیری شخصیت‌هائی مانند شهید رناس که به شکلی فداکارانه به مبارزات رهائی ملی و آزادی خلق کورد و خلق‌های منطقه در صفوف گریلا می‌پردازد، دیگربار به بررسی منشأ ظهور اشخاص انقلابی‌ای که در طول تاریخ به هویت یک ملت مبدل گشته‌اند، ملموس‌تر و چون نیازی مبرم پیش‌ روی ما قرار می‌گیرد. اگر درون خانوادە‌ فرزندان با فکر و روح میهن‌دوستی و درک آزادانه از زندگی تربیت نماید، غیر ممکن است کە فرزندان آن خانواده برای آزادی میهن و حیات آزاد خویش تلاش ننمایند. اگرچه بیان تاریخچە‌ی این خانوادە در طاقت این مقال نمی‌گنجد، اما ارزش تأمل و بررسی آن توسط هر فرد آزاداندیشی واقعیتی روزآمد و غیرقابل چشم‌پوشی‌‌ست. اگر دولتی مانند ایران از خانوادەای اینچنین آنقدر می‌ترسد، باید نتیجە گرفت کە این قابلیت و نیروی ملی و میهن‌دوستی که در فیگور این خانواده نمادین گشته را نشان می‌دهد. علی رغم تمامی فشارهایی کە دولت استعمارگر ایران بە دلیل پیوستن شهید رناس بە جنبش آزادیخواهی کوردستان، بر خانوادە‌ی ایشان اعمال می‌کنند، آنها هرگز از تلاش دست بر نداشتە و بە جنوب کردستان نقل مکان نمودند. اما باز هم دولت فاشیست با هدف آسیب رساندن بە آنها دست از اعمال غیر انسانی خویش برنداشت. برادر کوچکتر شهید رناس یعنی شهید رباز تیلکو در سنین نوجوانی پا جای پای برادر بزرگ خود گذاشت و در فعالیت‌های سازمانی و فرهنگی جنبش بە جای گرفت.

رژیم فاشیست ایران او را دستگیر و شکنجەهای غیر انسانی و وحشیانە‌ای بر او اعمال می‌کند. اما او هرگز پاپس نکشیدە و با کینه و نفرت بیشتر در برابر استعمار و نابودی‌ای که بر جوانان و تمامی موجودیت جامعه تحمیل می‌شود، در فعالیت‌ها جای گرفت. آگاهی و شناخت او در زمینه‌ی مسائل ملی خلق کورد و شناخت ژرف نظام دشمنانه‌ و ضد اجتماعی حاکم بر ایران، بە او ارادەای عظیم و ایستاری توانمند بخشیده بود. او سال ٢٠١٥ در شمال کوردستان طی عملیاتی فدائی در برابر فاشیست و نظام انکارگرای حاکم بر کوردستان، بە کاروان شهدا پیوست. امروزە ما در رفتار و مواضع این خانوادە که از نزدیک و یا در تلویزیون می‌بینیم این را در می‌یابیم کە این خانوادە جز حیاتی با شرف و عزت را نە برای خود، نە برای فرزندان و نە کس دیگری قبول نمی‌کنند. همچنین درمی‌یابیم که چگونە از دایره‌ی محدود یک رابطە‌ی خونی، خود را رهانیده، اجتماعی – جهانی و برای بقیە بە سرچشمە‌ی نیروی مقاومت و مبارزه مبدل می‌شود.

در واقع هزاران خانوادە‌ی کورد، فرزندان خود را جهت حیاتی با شرف و حیثیت آموزش داده و می‌پرورانند. از این پس نهاد خانواده از ارتباطات خانوادگی، فامیلی – خونی گذار نمودە و با خاک، میهن‌دوستی و مفاهیم و ارتباط درون ملتی دمکراتیک و یک زندگی آزاد تنیده شدە است. مادران این شهیدان و چنین خانواده‌هائی، ما را باری دیگر با زایش و حیات دوباره‌ی مادر – خداوندان آشنا می‌نمایند، کە چگونە از مرزهای عاطفی بودن گذار نمودە و با فلسفە‌ی آزادی یکی شدە و توانستە‌اند آفرینندە‌ی چنین شخصیت‌های بزرگ و با ارادەای شوند.



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ ۳۲۳ حمله شیمیایی در عرض ۶ ماه


نیروهای مدافع خلق کوردستان در اطلاعیه‌ای بیلان جنگ ۶ ماهه خود را در رابطه با عملیات برون مرزی ارتش ترک منتشر کرده و اعلام نموده است که ارتش اشغالگر ترک ۳۲۳ بار از سلاح شیمیایی استفاده کرده است.



عملیات اشغالگرانه دولت ترک در مناطق آواشین، زاپ و متینا از ۲۳ آپریل در باشور کوردستان شروع و همچنان ادامه دارد. نیروهای مدافع خلق کوردستان بیلان ۶ ماه مقاومت خود در در مقابله با حمله اشغالگران را منتشر نمود.

در اطلاعیه نیروهای مدافع خلق کوردستان آمده است که علیرغم استفاده ارتش اشغالگر ترک از سلاح‌های شیمیایی و حمایت‌های پارت دمکرات کوردستان، ترکیه نتوانسته است در حملات ۶ ماهه خود به نتایج از پیش خواسته شده دست پیدا کند و همچنین خاطرنشان ساخته است که حکومت ا.ک.پ/م.ه.پ تلاش می‌کند تا شکستهای خود را از افکار عمومی ترکیه مخفی کند.

۳۲۳ حمله شیمیایی

در اطلاعیه نیروهای مدافع خلق امده است که دولت اشغالگر ترک در ۶ ماه جاری، حداقل ۳۲۳ بار از سلاح شیمایی علیه نیروهای گربلا استفاده کرده و در این باره خاطرنشان ساخت که بعد از عدم موفقیت ترکیه در صحنه جنگ، از این سلاح‌ها استفاده کرده است. همچنین آمده است که در جریان ۳۸ حمله شیمیایی ۱۰۱ نفر از نیروهای مدافع خلق به شهادت رسیده‌اند.

نیروهای مدافع خلق همچنین خاطرنشان می‌سازد که زمانیکه یک نظامی ارتش ترک، با نام سزای اونگور خواسته است تسلیم شود، از سوی نیروهای ترک مورد هدف قرار گرفته است. از طرف دیگر در طول حملات ۶ ماهه، ۶۷۰ نفر از نیروهای نظامی و شبه‌نظامی ترک کشته شده‌اند.


ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ احداث بیمارستان ویژه مجروحین شیمیایی از سوی پارت دمکرات کوردستان


نبز خالد از امضاکنندگان نامه سرگشاده روشنفکران کورد به دبیر کل سازمان ملل و سازمان OPCW اعلام کرد که پارت دمکرات کوردستان برای کسانی که توسط بمباران شیمیایی ارتش اشغالگر ترک مجروح شده‌اند، بیمارستان ویژه‌ای را احداث کرده است



نبز خالد از جمله شخصیت‌هایی است که در رابطه با بکارگیری سلاح‌های شیمیایی از سوی دولت ترک علیه گریلاهای آزادی کوردستان، نامه ارسالی به سازمان ملل متحد و سازمان منع و بکارگیری سلاحهای شیمیایی OPCW را امضا کرده است. این فعال سیاسی در گفتگویی با روژ نیوز اظهار داشت که تا زمانیکه کمیسیونی برای تحقیق در خصوص استفاده از این سلاح‌ها تشکیل نشده و هیاتی برای تحقیق و تفحص به مناطق جنگی اعزام نشود، فشارهای خود را ادامه می‌دهند. در این رابطه نبز خالد اظهار داشت که پارت دمکرات کوردستان به منظور مخفی نگاه داشتن اطلاع‌رسانی در مورد کسانی که تحت تاثیر گازهای شیمیایی ارتش ترک قرار گرفته یا دچار جراحت شده‌اند بیمارستانی ویژه را احداث کرده است.

بر اساس بیلان مرکز اطلاع‌رسانی نیروهای مدافع خلق در جریان جنگ ۶ ماهه در ایالت‌های آواشین، متینا و زاپ ارتش اشغالگر ترک تا کنون نتوانسته است که در مقابل مقاومت گریلا به پیشرفت دست پیدا کرده و تا کنون ۳۲۳ بار با سلاح شیمیایی به نیروهای گریلا حمله کرده است.

در بیستم اکتبر ۱۵۳ روشنفکر، نویسنده، نماینده مجلس، روزنامه نگار و دانشجو باشور کوردستان طی نامه‌ای از سازمان ملل متحد و کمیته ممنوعیت سلاح‌های شیمیایی OPCW درخواست نمودند که در خصوص حملات شیمیایی صورت گرفته دولت اشغالگر ترک در مناطق آواشین، زاپ و متینا تحقیقات لازم آغاز شود.

نبز خالد فعال سیاسی به عنوان یکی از امضا کنندگان این نامه در خصوص کاربرد سلاح‌های شیمایی از سوی نیروهای اشغالگر ترک در گفتگویی با روژنیوز اظهار داشت که: طی ۶ ماه گذشته ارتش اشغالگر ترک بیش از ۳۰۰ بار از سلاح شیمیایی استفاده کرده است و به دلیل این حملات تا کنون بیش از ۴۰۰ غیر نظامی از اهالی باشور کوردستان مجروح وبه بیمارستان منتقل شده‌اند. این حملات نتیجه شکست ارتش ترک در منطقه است. به همین دلیل است که ارتش ترک از سلاح‌های ممنوعه استفاده می‌کند.

نبز خالد در این باره ضمن اشاره به نامه ارسال شده به سازمان ملل متحد و سازمان مبارزه با کاربرد سلاح‌های شیمیایی OPCW اظهار داشت: ما می‌خواهیم به این سازمان‌ها اعلام کنیم که استفاده ارتش اشغالگر ترک از سلاح‌های شیمیایی واقعیت است. تا جایی که امکان داشته است که ما در این باره به آنان مدرک و سند ارائه داده‌ایم تا کمیسیون ویژه‌ای را به مناطق جنگی اعزام کنند.

احداث بیمارستان ویژه مجروحین شیمیایی از سوی پارت دمکرات کوردستان

نبز خالد در این باره اعلام کرد که پارت دمکرات کوردستان برای کسانی که توسط بمباران شیمیایی ارتش اشغالگر ترک مجروح شده‌اند، بیمارستان ویژه‌ای را احداث کرده است و در این باره افزود: به منظور مخفی کردن تاثیر گازهای شیمیایی، پارت دمکرات کوردستان به کسانی که تحت تاثیر سلاح‌های شیمیایی قرار گرفته‌اند اعلام کرده است که علت بیماری انها گونه جدیدی از بیماری کروناست. اما ساکنان منطقه از موضوع اطلاع دارند. در صورتیکه کمیسیونی در این باره تشکیل شود، لازم است هیات این کمیسیون به این بیمارستان عزیمت کند.

نبز خالد فعال سیاسی در خاتمه اظهار داشت: این نخستین بار نیست که دولت ترک از سلاح شیمیایی استفاده می‌کند. اکنون در این باره فشارهای بسیاری شکل گرفته است. تا زمانیکه هیاتی از این کمیسیون به منطقه نرفته و نتایج آن آشکار نشود، فشارها ادامه پیدا می‌کنند.



ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ جەمیل بایک: یەکینە هەواڵگرییەکانی پەدەکە زانیاریی دەدەنە میتی تورک



جەمیل بایک هاوسەرۆکی کۆنسەی بەڕێوەبەریی کەجەکە ڕایگەیاند: یەکینەکانی هەواڵگریی پەدەکە زانیاریی دەدەنە میتی تورک، ئەم هێرشانە دەرەنجامی پەیوەندییەکانی پەدەکەیە بۆ تورکیا، دەشڵێت: ڕێککەوتنی کورد-عەرەب تاکە هێزە بتوانێت پێشبگرێت لە نیو عوسمانی.

جەمیل بایک هاوسەرۆکی کۆنسەی بەڕێوەبەریی کەجەکە لەمیانەی چاوپێکەوتنێکیدا لەگەڵ ڕۆژنامەی ئەلنەهار-ی میسری،لە بەشێکی وتەکانیدا شیکردنەوەی بۆ هاوکارییەکانی پەدەکە بۆ دەوڵەتی تورک و گەمارۆدانی گەریلا و پێگەی سیاسی هەولێر و سلێمانی و چەندین پرسی دیکەی تایبەت بە هەرێمەکە کرد.

جەمیل بایک هاوسەرۆکی کۆنسەی بەڕێوەبەریی کەجەکە، سەرنجی خستە سەر هێرشەکانی دەوڵەتی داگیرکەری تورک بۆ سەر هەرێمەکانی گەریلا و ڕایگەیاند: ڕاستە دەوڵەتی تورک هێرش دەکاتە سەر سەرانسەری هەرێمەکانی پاراستنی مەدیا، بەڵام ئەمانە هەمووی بە بەبێ هەواڵگریی میت پێک نایەت و یەکینە هەوڵاگرییەکانی پەدەکە زانیاریی دەدەنە میتی تورک.

هاوسەرۆکی کۆنسەی بەڕیوەبەریی کەجەکە زیاتر باس لە هاوکارییەکانی پەدەکە لەگەڵ میتی تورک دەکات و وەها دەڵێت: یەکینەکانی هەواڵگریی پەدەکە زانیاریی و ئاگاداری دەدەنە میتی تورک، بەمشێوەیە هێرش دەکەنە سەر گەریلا، ئەم هێرشانە دەرەنجامی پەیوەندییەکانی پەدەکەیە لەگەڵ تورکیا، ئەگەر ڕێکخستنی هەواڵگری پەدەکە هاوکاری و زانیاری نەداتە میتی تورک، ئەم هێرشانە بەمشێوەیە ناکرێت.

دەربارەی ئەگەری کشانەوەی هێزەکانی ئەمریکا لە عێراق و باشووری کوردستان و کاریگەریی لەسەر ناوچەکە، جەمیل بایک ئاماژەی بۆ ئەوەکرد، ئەمریکا بەو هێزانەی لێرە هەن دەتوانێ هەر شوێنێکی بوێت دەستوەردان بکات، بنیاتنانی بارەگای سەربازیی ئەمریکا لەژێر ناوچەی کۆنترۆڵی پەدەکە لەوانەیە کاریگەریی نەرێنیی لەسەر ئێمە هەبێت، پەدەکە هەبوونی ئەمریکا وەک هێزێکی فشار بۆسەر پەکەکە بەکاردێنێت، هاوکات پەدەکە بە گەمارۆدانی گەریلا پێش بۆ سوپای تورک دەکاتەوە، پەدەکە لە پەیوەندییە نێودەوڵەتییەکانیدا لە دژی پەکەکە کار دەکات.

جەمیل بایک شیکردنەوە بۆ پێگەی سیاسیی هەولێر و سلێمانی دەکات و دەڵێت: هەولێر لە لایەنی سیاسی لاواز بووە، ئەو هێزەی کە زۆرترین پەیوەندی لەگەڵی هەیە تورکیایە ئەوەی، کە ئەوانیش دەگەیەنێتە لای یەکتر پرسی پەکەکەیە.

دەشڵێت: لەناو یەنەکە شوێنگرتنەوەی مام جەلال ئاسان نییە، کێشەکانی ناو یەنەکە کاریگەریی نەرێنییان لەسەر هەیە، ئەمەش بە تێپەڕبوونی کات چارەسەر دەبێت، سلێمانی و دەوروبەری خاوەن ناسنامەیەکی مێژوویین، پێویستی کوردان بە ڕێچکەی پێشینەی سیاسی سلێمانی و دەوروبەری هەیە، لە باشووری کوردستان نەوەیەکی خاوەن فکرێکی دیموکراتیک و ئازادییپارێز دەردەکەوێت و کاریگەری لەسەر لایەنی سیاسی دادەنێن.

لەبارەی چارەسەری بۆ دۆخی سوریا و خۆبەڕێوەبەریی دیموکراتیکی باکوور و ڕۆژهەڵاتی سوریاشەوە، بە وتەی هاوسەرۆکی کەجەکە’چارەسەری هەرە ڕاست ڕێککەوتنی خۆبەڕێوەبەری دیموکراتیکە لەگەل حکومەتی شام’.

جەمیل بایک هاوسەرۆکی کۆنسەی بەڕێوەبەری کەجەکە، باسی لە کاریگەری ڕێککەوتنی کورد و عەرەب کرد و ڕایگەیاند: ڕێککەوتنی کورد-عەرەب دۆخی ڕۆژهەڵاتی ناوەڕاست دەگۆڕێت، تاکە هێز کە بتوانێت پێش لە خەیاڵی دەوڵەتی تورک و نیو عوسمانی بگرێت ڕێککەوتنی کورد و عەرەبە.


ڕۆژنیوز



🆔 @GozarDemocratic‌

شکاف داخلی یا دسیسه خارجی؟

✍ کاوان کامدین


pjak.eu


🆔 @GozarDemocratic

https://jinhaagency.com/fa/all-news/content/view/21466

🆔 @nujinhapersia21

هزاران باهوز رسته‌اند


✍ همرزم شهید


🆔 @GozarDemocratic‌

هزاران باهوز رسته‌اند


✍ همرزم شهید


شهید «حبیب‌الله گلپری‌پور» با کد سازمانی «باهوز سنه» از قیام ۳ اسفند ۱۳۷۷ که در شهرهای شرق کوردستان در محکومیت اسارت رهبر آپو شکل گرفت، بشدت متأثر شد و همان قیام موجب گشت که مسئله کورد و آزادی ملت خود را بعنوان سوژه اصلی زندگی خویش انتخاب نماید. همانطور که خود ایشان گفتند، نتوانست نسبت به اسارت رهبر آپو و ملت کورد در دست دشمن فاشیست بی‌تفاوت باشد. قیام سوم اسفند در حکم یک جرقه فروزان ذهن جستجوگر و ناآرام وی را بیدار ساخت و همچو آتش انقلابی شعله کشید. شهید باهوز در سال ۲۰۰۴ میلادی به دنبال تأسیس حزب حیات آزاد کوردستان (پژاک) راه کوهستان مشهور قندیل را دربرگرفت تا وظایف انقلابی و انسانی خویش را بجای آورد. ذهن باز، کنجکاو و شیفته وی همچو شخصیتی آرام ولی هوشمند، موجب شد که پس از گذراندن دوره آموزشی مقدماتی در کمپ «نومبارزان گریلا» به مرکز رسانه‌های پژاک فرستاده شود. باتوجه به اینکه کار رسانه آن هم در کوهستان بسیار سنگین و بنا به مبدأهای مشخص، بزرگ و انقلابی است، رفیق باهوز به خوبی در انجام‌ وظایفی که به وی محول شد، کوشید. چه‌بسا چون شخصی هوشمند و توانا بود، با یک دوره کوتاه آموزش رسانه، توانست در زمینه‌های مقاله‌نویسی، گزارش و خبرنویسی مهارت یابد. بخاطر اینکه چنان وظیفه انقلابی‌ای به وی محول شده بود، بسیار حساس و جدی عمل می‌کرد. اصرار داشت که هرطور شده در کارهای خود موفق گردد زیرا آن را محکی برای مبدل شدن به یک شخصیت خودساخته و آماده برای خدمت به خلق خود می‌دانست. اگرچه هنوز جوان بود و سن زیادی نداشت، اما در رفتارها و معاشرت خویش همچو جوانی پخته و بامعرفت معاشرت می‌کرد. در مدت چند ماهی که در بخش مطبوعات پژاک خدمت کرد، کارهای ارزنده‌ای به انجام رساند، اما وی همیشه در خیال اینکه باز همچو یک گریلای مدرن، آگاه و بیدار به میان خلق‌خویش در شرق کوردستان بازگردد، دمی از پای نمی‌نشست.

بالاخره بنا به اصرار خود در سال ۲۰۰۵ بعنوان عضو یک تیم گریلایی به منطقه موکریان رفت. مسئله جالب این بود که در آن مدت کوتاه سعی کرد که لهجه سورانی موکریانی را به نحو احسن یاد بگیرد که حقیقتا هم بخاطر جدیت و کوشابودن به خوبی از عهده آن کار برآمد. رفیق باهوز بعنوان عضو جوان گروه خود در مأموریت‌های مختلف در میان خلقمان در مناطق روستایی و شهری موکریان همیشه پیشتاز بود. وی مبدأ فدایی‌گری یک انقلابی را تنها در فداکاری‌های مکرر یک شخصیت جوان کورد می‌یافت. این را به اصل ذاتی زندگی مبارزاتی خویش قرار داد. همیشه سعی می‌کرد بعنوان نفر اول برای رفتن به مأموریت‌ها داوطلب گردد. از وحشی‌گری‌های دشمن فاشیست باکی نداشت و بی‌محابا و با جسارت تمام کمر همت به انجام کارها می‌بست. عشق رفیق باهوز برای خدمت به خلق، شخصیتی نستوه از وی ساخته بود طوری که به مدت چند سال در مناطق مختلف موکریان میان خلقمان به سازماندهی گسترده پرداخت. در ۵ مهرماه ۱۳۸۸ رفیق باهوز در حین خروج از شهر مهاباد به مقصد اورمیه، توسط نیروهای حفاظت اطلاعات سپاه رژیم فاشیست ایران بازداشت و ماه‌ها در بازداشتگاه‌های امنیتی و نظامی شهرهای مهاباد، اورمیه و سنندج تحت شکنجه‌های بسیار شدید فیزیکی و روحی قرار گرفت. شکنجه و اعتراف‌گیری یکی از ترفندهای وحشیانه رژیم فاشیست ایران علیه اعضای تمامی احزاب اپوزیسیون انقلابی بود. رژیم توانسته بود بزرگترین و مشهورترین رهبران احزاب ایرانی چپ‌گرا، اسلامی و راستگرا را به اعترافات تلویزیونی و ابراز ندامت عملی وادارد، اما رفیق باهوز جزو معدود انقلابیون بزرگ و جوان بود که با اعتقاد راسخ به راه رهبر آپو و مسیر آزادیخواهی ملت کورد، لب از لب نگشود و تمامی توطئه‌ها و خباثت‌های رژیم در زندان را خنثی‌ساخت. این مقاومت چندین ماهه رفیق باهوز در شکنجه‌گاه‌های مخوف سپاه پاسداران و اطلاعات رژیم نتوانست کوچک‌ترین خلیلی در امیدها و باورهای راسخ رفیق باهوز ایجاد کند. در آن سالها مقاومت‌های زندانیان سیاسی و انقلاب کورد در زندان‌ها، رژیم را به‌سختی دچار خشم ساخته بود. زیرا مقاومت سازماندهی‌شده زندانیان معتقد به راه آزادیخواهی رهبر آپو همه برنامه‌های ددمنشانه آنها برای شکنجه‌، اعتراف‌گیری و سپس اعدام جهت ناامید کردن ملت کورد را خنثی ساخته بود. رفیق باهوز یکی از زندانیانی بود که در اعتصاب‌ غذای تاریخی ۴۸ روزه سال ۲۰۰۸ میلادی که رژیم را مجبور به عقب‌نشینی از اعمال وحشیانه خود کرد، بود. رفیق باهوز وقتی دستگیر شد، تنها چند جلد کتاب به همراه داشت، ولی در دادگاه انقلاب به اتهام محاربه و داشتن ارتباط با مادران صلح شهر مهاباد و همکاری با پژاک وی را به اعدام محکوم نمود.

در تاریخ ۲۴ اسفندماه سال ۸۸ در شعبه یک دادگاه انقلاب رژیم منحوس در شهر مهاباد به ریاست قاضی جلاد، «خدادادی» و در یک جلسه تنها چند دقیقه‌ای بدون داشتن وکیل و حق دفاع از خود، رفیق باهوز به اتهام عضویت در پژاک به اعدام محکوم شد. علی‌رغم فقدان مدرک جرم و سپس با وجود درخواست اعاده دادرسی، اما رژیم هر گونه درخواست اعاده دادرسی را رد کرد و شعبه ۳۱ دیوان عالی رژیم فاشیست حکم اعدام صادره از سوی دادگاه انقلاب مهاباد را تأیید کرد. بالاخره پس از چندماه شکنجه بی‌وقفه در شکنجه‌گاه‌ها، رفیق باهوز در تاریخ ۱۲ آذرماه سال ۱۳۸۹ به بند ۱۲ زندان مرکزی اورمیه منتقل شد. از آن پس تا سال ۱۳۹۳ چند بار به انفرادی‌های شهرهای مختلف مهاباد، اورمیه و سنندج منتقل شد تا بلکه جلادان رژیم موفق شوند از وی اعتراف‌گیری کنند، اما این امر، مسئله حیثیت یک ملت و انقلابیون جسور و فدایی آن ملت بود، لذا رفیق باهوز علی‌رغم اینکه بارها دست‌ و پاهایش تحت شکنجه‌های طاقت‌فرسا شکسته شد، مقاومت عظیم نمود و کوچک‌ترین اعتراف و پشیمانی به زبان نیاورد. این جسارت و فدایی‌گری رفیق موجب محبوب‌شدن وی در نزد خلقمان و محافل حقوق‌بشری و انقلابی شد. یک جوان رشید که از مکتب اندیشه‌های ناب رهبر آپو برخاسته بود، به‌راحتی و با حب تمام برنامه‌های پلید رژیم ایران در زندان‌های مخوف آنها را نقش بر آب ساخت.

رفیق باهوز در رنج‌نامه‌های مقاومت خویش در زندان نوشته:«علی‌رغم بازداشت‌های طولانی‌مدت و شکنجه‌های فیزیکی و روحی، من را تا حد مرگ پیش بردند که شکایت آن را به ارگان‌های گوناگون دولتی ارسال کرده‌ام، ولی در این مملکت صدای ما از سلول‌های زندان‌مان هم عبور نمی‌کند چه‌برسد به اینکه شنونده داشته باشد».

رفیق باهوز پس از چند سال تحمل حبس همچو یکی از فرزندان برومند، جسور و معتقد به راه رهبر آپو و خلقش در سال ۱۳۹۳ اعدام گردید. بخاطر اینکه رژیم از مقاومت رفیق باهوز به‌شدت به خشم آمده بود و به دلیل اینکه پژاک در سال ۱۳۹۳ با عزم راسخ پایبندی به «خط سوم» در کردستان و خاورمیانه یعنی آزادی حتمی ملت‌کورد اصرارمی‌ورزید، رژیم تنها حربه‌ای که در دستش مانده بود، اعدام زندانیان بود. هدف رژیم ایجاد فشار و سرکوب با هدف پاکسازی «خط سوم» جنبش آزادیخواهی کورد در اولویت برنامه‌های استراتژیکش، به آن اعدام‌ها دست زد. چه‌بسا رهبر آپو در همان سال روند مذاکرات با رژیم فاشیست ترکیه را آغاز کرده و به مراحل موفقیت‌آمیزی هم رسیده بود که ایران حل مسئله کورد حتی در شمال کوردستان و ترکیه را تحمل نمی‌کرد. بنابراین با اعدام چند زندانی انقلابی کورد خواست انتقام صلح‌خواهی و انقلابی‌گری کوردها را بگیرد. در آن سال، روحانی، رئیس‌جمهور دورو با شعارهای بی‌مایه به قدرت رسیده بود، با یک تصمیم‌گیری سریع اقدام به اجرای حکم اعدام رفیق «باهوز سنه(حبیب‌الله گلپری‌پور)» و «رضا مامدی» اهل اورمیه نمود. این دو مقاومت‌گر انقلابی و فرزند رشید کورد در نیمه‌شب سوم آبان‌ماه سال ۱۳۹۲(۲۶-۱۰-۲۰۱۳) در زندان اورمیه اعدام‌شدند.

خلقمان در واکنش به اعدام رفقا به خیزش و اعتراض برخاست. علی‌رغم جو ملیتاریزه شده، اما کوردها در هرچهار بخش کوردستان در اعتراض به موج اعدام‌ها به پا خاستند. اعتراضات شهرهای بانه، مهاباد، بوکان، سنندج و مریوان از سوی رژیم به خشونت کشیده و تعداد زیادی از میهن‌دوستان دستگیر شدند. در شهر سلیمانیه هم جمعی از فعالین و میهن‌دوستان دست به اعتصاب‌غذا زدند. خلق‌های کورد، عرب، بلوچ و عموم آزادیخواهان فارس و آذری نسبت به موج اعدام‌های بی‌رحمانه رژیم اعتراض کرده و ندای خود را به گوش جهانیان رساندند. همچنین زندانیان سیاسی از همه طیف‌ها و ملت‌ها در اکثر زندان‌های ایران در محکومیت صریح اعدام مبارزان کورد اعتصاب سراسری کردند.

شهادت رفیق باهوز همانند مقاومت مشهور وی در زندان، در کنار راهپیمایی‌های اعتراضی خلقمان تاریخ‌‌ساز شد. رفیق باهوز به تاریخ انقلابات خلق‌های تحت ستم و خیل عظیم فرزندان فدایی خلق‌کورد پیوست و همچنان در دلها زنده است. امروزه پس از سالها، همچنان جوانانی غیور و میهن‌دوست که به صفوف نیروی گریلا می‌پیوندند، به یاد رفیق شهید باهوز نام وی را بعنوان کد سازمانی خویش انتخاب می‌کنند و اگرچه رفیقمان شهید شد، اما هزاران باهوز دیگر از میان آتش عظیم غیرت، انقلابی‌گری، فتوت، پاکی و غرور آن رفیق رهرو راه رهبر آپو برخاسته‌اند و راه وی با شکوه هرچه‌تمامتر پاینده گشته.

منبع: مجلە ژیلمو شماره‌ی 18



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

‍ نامه پیرهای علوی به سازمان منع استفاده از سلاح‌های شیمیایی


دایه‌پیر و پیران علوی در مورد استفاده دولت ترک از سلاح شیمیایی در حمله به مناطق حفاظتی گریلا علیه نیروهای گریلا نامه‌ای را به سازمان منع سلاح‌های شیمیایی وابسته به سازمان ملل متحد ارسال کردند.



قریب ٢٠ دایه‌پیر و پیران علوی در مورد بکارگیری سلاح شیمیایی از سوی رژیم اشغالگر ترک در حمله به مناطق حفاظتی میدیا علیه نیروهای گریلا نامه‌ای را به سازمان منع سلاح‌های شیمیایی (OPCW) فرستادند.

در نامه آمده است:"ما همچون مادران پیر و پیران آیین علوی استفاده از اسلحه شیمیایی که جرم ضد بشریت و جنایت جنگی است، را به هیچ شیوه‌ای نمی‌پذیریم.

با هدف جلوگیری از انجام جنایت جنگی، خواستاریم که در این مورد اقدام فرمائید. درخواست می‌کنیم که از زاپ، آواشین و تمامی مناطق حفاظتی میدیا دیدار کرده و تحقیق نمائید. ما همچون باورمندان آیین علوی اذعان داریم که شما به وظیفه خود عمل می‌کنید."

اسامی پیرهای علوی که این نامه‌ را امضا کرده‌اند؛

دایه‌پیر لیلی یاغمور

دایه‌پیر ملک أوغور

دایه‌پیر بیلگه شاهین

پیر رضا یاغمور

پیر ولی أوغور

پیر حسین بیلدیک

پیر ماهر شاهین

پیر مسعود کته

پیر علی کمال أوزترک

پیر دوغان قهرمان

پیر محمد یامان

محمد شَکر

پیر محمد اردوغان

پیر علی چالخان

پیر ولی روژ

پیر مرتضی داغ

پیر محمد یوکسل.


ANF


🆔 @GozarDemocratic‌

#متن_کوتاه

‏عظمت طلبی و توهم ایران بزرگ فرهنگی، بنیان وحدت ذهنی فاشیسم ایرانی، اعم از جمهوری اسلامی و اپوزسیون شوونیست را تشکیل میدهد، که همه در حفظ این توهم یکی میشوند!


🔸 ڕێگا و ڕێباز (راە و روش)

https://t.me/regaurebaz

مەرگی فاشیست و سەرکەوتنی ئێمە:

دەوڵەتی فاشیستی تورکیا، بەهۆی شکەستی تکنیکی (ئەو ئیمکانە تکنۆلۆژیەی کە بۆ لە بەین بردنی گریلا دڵی پێخۆش کردبوو)، تاکتیکی (پشت بەستن بە تەکنیک، هەواڵگری و خیانەتی ناوخۆیی) و استخباراتی (بە دەستبەسەرکردنی گەلێک بەرپرسی میت لە لایەن گریلاوە زەربەی گەورەی وەبەر کەوت) لە بەرانبەر گریلای مدڕن بێچارە ماوە و شکەستی خواردووە، تەهدید سەر رۆژئاوا، رووکردن لە چەکی شیمیایی و ترۆری شۆڕشگێڕان رژاندنی ژەهری ئەو شکەستەیە و پێویستە لە رۆژئاوا و گریلا خاوەنداری توکمە بکەین! تێکچوونی دوژمن و سەرکەوتنی ئێمە نزیکە، وەرن با یەک بین!



🔸 ڕێگا و ڕێباز (راە و روش)

https://t.me/regaurebaz

جمیل باییک: ائتلاف کورد-عرب می‌تواند وضعیت خاورمیانه را دگرگون کند (١)


جمیل باییک ریاست مشترک شورای رهبری ک.ج.ک اعلام نمود که ائتلاف کورد-عرب می‌تواند وضعیت خاورمیانه را دگرگون کرده و تنها راهی که می‌تواند مانع از رویاهای عثمانیگری نوین دولت ترک را بگیرد، ائتلاف کورد-عرب است.


🆔 @GozarDemocratic‌