در همین چهارچوب بر خلاف واقعیت تاریخی و اجتماعی موجود با رویکرد جزم‌اندیشی سعی در همگون‌سازی این تنوعات و تفاوت‌ها در یک گفتمان غالب بە نفع طبقەی حاکم در چهارچوب یک ملت، یک زبان، یک فرهنگ، یک نظام سیاسی تک بعدی برآمدەاند، و با توسل بە برساخت مدیریت هیرارشیک و تمرکزگرا سعی در استیلای جامعه و تضادهای اجتماعی به منظور یکدست‌سازی آن داشته‌اند. این رویکرد مستبدانه موجب تشدید بحران‌های اجتماعی و اقتصادی همینطور عدم تحقق حقوق فردی و اجتماعی ملیت‌ها در ایران گشته و در نهایت رژیم با جامعه همانند یک پادگان نظامی برخورد می‌کند. این عملکرد و راهبرد دیکتاتورگرایانه جوامع ایران را در لبه‌ی فروپاشی اجتماعی قرار داده است و بحران‌های روز افزون بحران‌زاتر می‌شوند. این بخشی کوتاهی از پانورامای دردناکی‌ست از وضعیت موجود در جوامع و برای خلق‌ها در ایران.

برای گذار از چنین باتلاقی اجتماعی و سیاسی که جمهوری اسلامی ایران در بیش از چهار دهه حاکمیت خود به ارمغان آورده و بر خلق‌ها و جوامع تحمیل نموده است. یک آلترناتیو منسجم دمکراتیک با جهانبینی چند بعدی کە بتواند روابط میان جامعه‌ی انسانی و طبیعی را در جامعه‌ی ایران مبتنی بر روابط، قوانین دمکراتیک و حقوق بشری بازتعریف کند و شرایط گذار از این رژیم مستبد را فراهم آورد و همزمان بتواند جوابگوی مشکلات و مطالبات جامعه‌ی زیست‌محیطی ایران در تمام سطوح در حوزەهای حقوق بشری، آزادیهای فردی و جمعی در بخش‌های سیاسی-اجتماعی، رفع ستم جنسیتی، تامین رفاه و عدالت اجتماعی، مشارکت اقشار مختلف جامعه در پروسه‌ی مدیریت اجتماعی و سیاسی، تحقق مطالبات ملی خلق‌ها و حل مشکلات محیط‌زیستی… و نهایتا برقراری دمکراسی باشد، نیاز مبرم این جوامع می‌باشد. اینجاست که با توجه به این مسائل ضرورت توجه به ایده‌ی کنفدرالیسم دمکراتیک به مثابه‌ی یک سیستم سیاسی – اجتماعی مدرن بر پایەی سه معیار اساسی: آزادی زن، اکولوژیک و دمکراتیک به عنوان راەچارەی این بحران‌ها و تحقق این مطالبات مطرح می‌شود. کنفدرالیسم دمکراتیک با یک رویکرد دیالکتیکی، تحلیلی دقیق و عمیق از تاریخ، حال و گام‌های آینده‌ زمین، مشارکت را برای تمام اقشار جامعه با هرگونه تنوع فرهنگی، اجتماعی، اتنیکی و ملی به منظور سازمانبخشی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی خود بطور ذاتی در موقعیت‌های سیاسی – اجتماعی در فرم خودمدیریتی‌ها فراهم می‌کند. مطالبات آنها را بدون تغییر در فرم اجتماعی و سیاسی و همینطور ملی برقرار می‌سازد. همینطور در حوزه‌ی مدیریتی کنفدرالیسم دمکراتیک با تأسیس مجالس، خودمدیریتی، کانتون و فدراسیون‌ها از کوچکترین واحد اجتماعی یعنی روستا گرفته تا بزرگترین آنها کلان شهرها از سمت پایین به بالا تمام اقشار جامعه را در برساخت این سیستم و تصمیم در خصوص آینده‌ی خود مشارکت می‌دهد. در همين راستا کنفدرالیسم دمکراتیک قادر است عناصر ناهمگون را گردآورد و در ساختار سیاسی و مدیریت اجتماعی مشارکت دهد. حتی در موارد استثنایی، بعضی مناطق که از لحاظ جغرافیایی اتحاد سیاسی میان اتنیک و خلق‌ها وجود ندارد و پراکندگی بچشم می‌خورد را در این ساختار غیر تمرکزگرا و منعطف مبتنی بر مرزهای شناور گرد هم می‌آورد. این راهبرد موانعی که از جمله دمکراسی حداکثری و نمایندگی به اقلیت جامعه در عدم شرکت در پروسه‌ی سیاسی تحمیل می‌کند را رفع خواهد کرد. و شرایط را با اتکا بر دمکراسی رادیکال بر مبنای برساخت سیستم از پایین به بالا و حضور نماینده و سياست کوچکترین واحد اجتماعی را در سطوح بالای مدیریتی فراهم می‌سازد. کنفدرالیسم دمکراتیک با درک تاريخی از زندگی و تجربه‌ی مشترک همچنین خودویژگی‌های خلق‌های ایران، در نظرگرفتن مطالبات ملی آنها می‌تواند بطور دمکراتیک با برقراری مرزهای شناور انسان محور مبتنی بر ملت دمکراتیک مشکلات اجتماعی – فرهنگی و ملی را بر خلاف دولت – ملت (مرزهای بستە و تنشزا) کمرنگ نماید. به جای مرزهای سفت و سخت و آتش‌زای ملی‌گرایی، اتحاد خلق‌ها را به منظور ایجاد زندگی مسالمت‌آمیز و دمکراتیک میان آنها جهت روابط تقابلی و گذار از سيستم موجود مبنا قرار می‌دهد. این بدان معنا نیست که درون این سیستم اجتماعی جایی برای تحقق حقوق ملی وجود ندارد. بلکه کنفدرالیسم دمکراتیک مفاهیم ملیتی را قانونی و حق بلامانع در برساخت خودمدیریتی‌ها، که نمود مستقلی از سیاست، اقتصاد، مديريت اجتماعی و دفاع‌ذاتی می‌باشند را برمی‌شمرد. کنفدرالیسم دمکراتیک برخلاف نظام دولت –ملت تنوع فرهنگی، اجتماعی و اتنیکی را یک ثروت و سرمایه برمی‌شمرد. بگونه‌ای که یکی از پایه‌های تشکیل ماهیت این سیستم بشمار می‌آید. چنین شرایط ملی، فرهنگی و سیاسی در جغرافیای سیاسی ایران دلیل اصلی تاکید به مناسبت و همخوان بودن سیستم کنفدرالیسم دمکراتیک با این جامعه‌ی زیست محیطی می‌باشد.

این سیستم مبتنی بر مردم‌سالاری تمام شهروندان خود را عامل تصمیم‌گیری در ایجاد تحولات و مدیریت مسائل اجتماعی می‌داند. شهروندان در درون چنین سیستمی، عامل تصمیمگیری در سرنوشت خود بوده و فضای نقش آفرینی برای فرد و گروه بدور از محدودیت‌های ناشی از جامعه‌ی سنتی، مردسالار و نظام دولت – ملت خواهد داشت.

کنفدرالیسم دمکراتیک بر خلاف دولت – ملت، مخالف برقراری جامعه سلسله مراتبی می‌باشد. بر این اساس که ایجاد جامعه‌ی طبقاتی منجر به تقسیم ثروت بطور ناعادلانه میان و به نفع اقشار بخصوصی از جامعه که بطور معمولا این گروه در راستای قدرت حاکم قرار دارند، می‌شود. ساز و کارهای دمکراتیک کنفدرالیسم دمکراتیک بطور جدی از چنین وضعیتی جلوگیری خواهد کرد. در همین‌راستا نیز، سیستم اقتصادی هم‌گرا با در نظر گرفتن مبانی اخلاقی و ارزش‌های اجتماعی مبتنی بر اقتصاد کومینال و جامعه‌ی اکولوژیکی تنظیم می‌نماید. بازار اقتصادی نیز در همین راستا مدیریت می‌شود. اما این بدان معنا نیست که در آرمانشهر کنفدرالیسم دمکراتیک، جامعه‌ی بدون طبقه و یکدست بطور صرف پایه‌ریزی می‌شود. بلکه با تعيين مرزهای اقتصادی اجازه‌ی رشد بی‌رویه اقتصادی را به گروه خاصی داده نمی‌شود. از وابستگی بدون مرز و صِرف اقتصادی جامعه، به بازار آزاد جهانی دوری می‌ورزد و اجازه درآمد از طریق فینانس سرمایه یعنی کسب درآمد از طریق پول به پول را نمی‌دهد. این نظام بر اساس اقتصاد کمونال و درک صحیح از نظام اقتصادی کنونی جهان، بستر رشد کافی و برابر را برای تمامی اقشار مختلف جامعه و سیستم مدیریتی تامین می‌کند. با مبنا قرار دادن اقتصاد کمونال و جامعه‌ی اکولوژیک زمین برای رشد اقتصادی فردی و گروهی حاصلخیز خواهد بود.

کنفدرالیسم دمکراتیک مالکیت خصوصی را تا مرز تامین رفاه اجتماعی فردی و جمعی تقلیل داده و مالکیت خصوصی در سطوح بالا را به منظور به ارمغان آوردن عدالت و امنیت اجتماعی و اقتصادی در حوزه همگانی لغو می‌کند. سیستم کنفدرالیسم دمکراتیک تمام ثروت اجتماعی همگانی را در اختیار ملت در واحدهای سازماندهی شده در مجالس، کمونها، کانتونها، فدراسیونها که مالک اول و آخر آن خود مردم هستند قرار می‌دهد. بدین وسیله با برساخت بازار اشتراکی و مالکیت عمومی تمام امکانات و ثروت جامعه را در اختیار استفاده‌ی عموم قرار می‌دهد. مبتنی بر این خطوط کلی در نهایت کنفدرالیسم دمکراتیک به مطالبات و نیازها و خواست‌های اقتصادی جامعه جوابگو خواهد بود و در کنار تکامل اقتصادی جهانی هم بدور از صنعتگرایی در پیشبرد فناوری و تکنولوژی تلاش خواهد کرد.

نتیجه‌گیری:

عواملی کە سیستم اجتماعی _ سیاسی کنفدرالیسم را عملی می‌کنند در وهلەی اول طرفدران غیر منتقد این سیستم بوده و خواهند بود. اما تمام اقشار جامعه زمانی تصمیم به انتخاب این سیستم به عنوان گزینه‌ مناسب گرفتند همگی در پراکتیزه و اجرای آن مسئول خواهند بود. مدیریت کنفدرالیسم صرفا سياسی نخواهد بود بلکه متخصین در حوزه‌های علوم انسانی، مدیریتی، و… در آن جای گرفته و به نقاط ضعف و قوت آن در راستای توسعه یاری می‌رسانند. همینطور تشکیلاتی غیر متمرکز هم که در دایره‌ی سازماندهی کنفدرالیسم دمکراتیک به هر دلیلی شرکت نکنند از حقوق خود برخوردار خواهند شد. سیستم سیاسی – اجتماعی کنفدرالیسم دمکراتیک یک سیستم سکولار و پلورالیسگرا می‌باشد. آن بخش از جوامع ایران و شرق کوردستان که دارای تفکرات دینی هستند زمانی اجازه‌ی بروز و حضور می‌یابند که تفکرات و باورداشت‌های آن‌ها به صورت امری دمکراتیک بروز نماید. یه همین دلیل برای تمام ئایدیاها احترام قائل بوده و در نهايت اجازەی رشد ارتجاع و واپسگرایی را بە هیچ تفکری نخواهد داد. سیستم کنفدرالیسم دمکراتیک با اجرای فراگیر دمکراسی نارسایی‌های ابراز وجود اجتماعی را درمان نموده و روابط سیستم و جامعه را مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر تدوین می‌کند. آنچه که در خروجی این سیستم در نهایت مورد نظر است زندگی ارزشمند و شایسته‌ی خلق‌ها در ایران و شرق کوردستان از جمله کورد، عرب، ترک، بلوچ، آذربایجانی، ترکمن و… تحقق مطالبات آنها با گذار از ساختار نادمکراتیک جمهوری اسلامی ایران می‌باشد.



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

🔹انتخاب برهان سونمز به سمت ریاست جدید پن بین‌المللی

🔻ریاست جدید پن بین‌المللی انتخاب شد

بیشتر بخوانید...

🌍 https://bit.ly/2XP3htr

وبسایت | تلگرام | اینستاگرام | فیسبوک | توئیتر | ارتباط با ما

لە ژیانی گەریلا دا یادەوەرییەك لە سۆز و سەداقەت


✍ ئاویەر سنە – ئەندامی راگەیاندنی پژاک

ژیانی هەر مرۆڤێک، بە تایبەت ئەگەر ئەو مرۆڤە شۆڕشگێڕێک بێت بە هەزاران رۆمانی لێئەبێتەوە، یاخود بەسه‌دان فیلمی لێی دروست دەبێت. بە رای من جوانترین دونیا دونیای بیرەوەرییە بۆ مرۆڤ، بێگومان ئێمە یادەوەریەکانمان پڕاوپڕن لە ئێش، خۆشی و ئەزمون بۆ ژیانمان.



🆔 @GozarDemocratic‌

لە ژیانی گەریلا دا یادەوەرییەك لە سۆز و سەداقەت


✍ ئاویەر سنە – ئەندامی راگەیاندنی پژاک

ژیانی هەر مرۆڤێک، بە تایبەت ئەگەر ئەو مرۆڤە شۆڕشگێڕێک بێت بە هەزاران رۆمانی لێئەبێتەوە، یاخود بەسه‌دان فیلمی لێی دروست دەبێت. بە رای من جوانترین دونیا دونیای بیرەوەرییە بۆ مرۆڤ، بێگومان ئێمە یادەوەریەکانمان پڕاوپڕن لە ئێش، خۆشی و ئەزمون بۆ ژیانمان.

بە تایبەت ئەو کاتەی مرۆڤ یەکەم جار پێ دەنێتە ناو ژیانی ئاپۆییەوە و وەکوو منداڵێکی تازە لە دایك بوو سەر لە نوێ فێری ژیان دەبێت، ئەو کاتە هەر ساتێکی بۆ مرۆڤ یادەوەرییەکە کە ئەگەر بەسەری‌دا نە یەک ساڵ، بە سەدەش تێپەڕ ببێت، قەت لە یاد ناچنەوە. لە دڵ و مێشك‌دا هەر دەمێنن و جوانن. ڕێبەر ئاپۆ ژیانێکی وای بۆ ئێمە ئافراند، لە ناوی دا هێز، بڕوا، پاکی، خۆشەویستی، فیداکاری و هاوڕێتی، بنەمای سەرەکەن بۆ ژیان. سەرەتا وەها بیرم دەکردەوە کە چۆن دەبێت هەر کەس لە شوێن، هەرێم و تەنانەت وڵاتێکی جیاوازدا گەورە بووە و لێرە هەموو لە یەک ئاست دا و پێکەوە بژین! بەڵام رازی ژیانی گەریلاش لێرەدا شاراوەیە کە لە سەر بنەمای کێشەی ئازادی توانیویەتی لە هەموو نەتەوەیەك مرۆڤ بەدەوری خۆیدا کۆکاتەوە. ئەرێ لە دونیادا بە بڕوای من هیچ پەیوەندییەك ناگاتە ئاستی پەیوەندی هاوڕێتی، پەیوەندییەك کە نە بەرژەوەندی نە منەتی تێدایە. بەڵکوو بە نرخترین مەعنەویاتە و تۆ بۆ ئەوەی هەڤاڵەکەت بەرز و بەڕێز ببێت و کەسایەتی پێشبکەوێت یان بۆ ئەوەی بیپارێزی، نە جارێك ئامادەی بە هەزاران جار خۆتی بۆ فیدا بکەی.

پێشەکی پێش ئەوەی بکەومە ناو یادەوەریەکە، زۆربەی ئەو هەڤاڵانەی کە ئەو کات لە پەروەردەی سەرەتایی گەریلا کە پێ دەڵێن شەڕڤانی نوی پێکەوە بووین و بە قارەمانانە گەیشتنە لووتکەی بەرزی شەهادەت، لە کەسایەتی ئەو هەڤاڵانە دا تەواوی شەهیدان بە بیر دێنمەوە و سۆز و پەیمانی بەدیهێنانی ئاواتەکانیان دووپات و نوێ دەکەمەوە.

پاییزێکی سارد بوو کە هێواش هێواش بەرەو زستان بارگەی لێدەنا، ئێمەش ئەگەر هەڵە نەبم ١٨٨ هەڤاڵ بووین و زۆربەمان تازە بەشداری ناو گەریلا ببووین. لە ناو کەمپ دا هەری نوێ و بەتەمەنیش هەری گەنج، ئەمن بووم. ڕۆژێك کە دەبوایە نان دروست بکرێت، هەڤاڵان گرووپێکیان ڕاسپارد بۆ ئەوەی بچنە نانەوا. گرووپێک پێکهاتوو لە ٨ هەڤاڵ بووین کە کەسمان هەتا ئەو کات نە دەیزانی هەویر درووست بکات، نە زانیبووی نان چۆن درووست دەکرێ، لەوەش خراپتر هەڤاڵان گوتبوویان هەری جەوان لە گروپەکەدا تۆی. بۆیە تۆ دەکەین بە بەرپرسیاری گرووپ، دەبێ ئەوەش لە یاد نەکەم کە ئەو کاتە دەرفەتمان کەم بوو. هاوکات شەرت و مەرجیش هەندێک زەحمەتتر لە ئێستای ژیانی گەریلا بوو.

شەو سەعات ٢ بۆ نانەواخانە بە ڕێ‌ کەوتین تا هەویر درووست بکەین تا بۆ بەر لە بەیانی یەکسەر دەست بە نان‌برێژی بکەین. جا بۆ ١٨٨ هەڤالیش نان درووست کردن کارێکی ئاسان نییە. تا ڕێکەوتین هێشتا کەس بیری لەوە نەکردبووە کە چۆن هەویر درووست بکەین. منیش کە بە حەساب بەرپرسی گرووپەکە بووم، تەنانەت نەمدەزانی ئاو و ئارد، هەر چۆن تێکەڵ ئەکرێن، کە بە ڕێی دا ئەچووین شەهید دەنگتاڤ ئێشکچی بوو، پێم گوت؛ چۆن هەویر بکەین ئەویش لە وڵامدا گوتی بە پێی بیشێلن. بە ڕاستی کە گوێم لەو وشە بوو ئەگەر فیشەکێکم لێدرابا لەوەیە قەت خوێنم لێنەهاتبا، شۆک بووم. ئیتر نەمپرسی چۆن بە پێی دەشێلدرێت؟ و ڕۆێشتم، بێ گومان ئەگەر پرسم کردبا ئەمزانی کە هەڤاڵان ئەو کاتانەی کە هەویر زۆر بێت لە تەشتەکە دا ئارد و ئاو لێك دەدەن و چەند جار جوان نایلۆن لە تەشتەکە دەپێچن دوایی بە پێی دەیشێلن. بەڵام چۆن نەمپرسی و بەو شخکەوە ڕۆێشتم. وامزانی کە هەر ئاوا یەکسەر بە پێی دەیشێلن، هەر بەو شۆک و تووڕەییەوە گەیشتمە هەڤاڵان کە باسم بۆیان کرد، ئەوانیش وەکو من چاو و دەمیان کراوە ما. لە سەرووی هەمویانەوە ئێمە هەموومان لە ژیان لە چیادا نوێ بووین و کەسمان نەیدەزانی کە هەڤاڵان ئاوا نان درووست ناکەن کە ئێمە دەیکەین. ئیتر تازە دەستمان پێکردبو و هەویرمان درووست کرد. سەرەتا بڕیارمان دا کە بە دەست درووستی بکەین و گوتمان هەر چۆن ببێت، پێی لە هەویر نانێن و گوناحە.

٥ تالیس هەویر شێلاندن کاری دەست نەبوو، بەڵام دەستمان پێکرد، تەشتی یەکەم‌مان دەست پێکرد، کەمێک کە تێپەڕی، دیتمان کە نابێ دەستمان لە کار کەوت و چونکە فێر نەببووین هەم نەماندەزانی، هەم نەماندەتوانی درێژەی پێبدەین. دەستمان بە باس کرد کە چی بکەین و چی نەکەین ودوایی گوتمان بە پێی دەیشێلین. هەموومان زۆر تووڕە بووین و دەمانگوت؛ ئەوە تا ئێستا نانی پێی هەڤاڵانمان خواردووە و نەمانزانیوە! ئەمجار کاتی ئەوە هاتبوو کە یەکێکمان پێ لە نانەکە بکات. هەموومان سەیری ئەوی ترمان دەکرد. دڵمان تێکدەچوو و بە یەکتر ئەڵێن زوو بە تۆ پێ لێنە و بیشێلە. لە کۆتایی‌دا بڕیار گیرا من لە بەر ئەوەی لە هەمو کەس بچوکترم هەویرەکە بشێلم. بۆ من باشتر بوو، چۆن نانی پێ خۆمم بۆ دەخورا.

بەڵام ئەوان چۆن بیانخواردبا نازانم!؟ ئەوانیش دەیانگووت ئەگەر نانی پێی ئەو هەموو کەسەمان خواردبێ هی تۆشمان پێدەخۆرێت. دوای ئەو قسانە، بڕیار درا کە من بیشێلم. لە پاڵ نانەواخانەکەمان‌دا کانیەکی خۆش و جوان هەبوو. چوومە سەر کانیەکە تا پێم خاوێن بشۆم تا بتوانم هەویر بشێلم. هەڤاڵان هاتن بە تەلیس پێمیان جوان جوان شۆرد و وایان لێکردم کە دەتگوت پێستی ژورینی پێمیان لێکردەوە. دوای ئەوەش نەدەبو کە دوبارە پێڵاو لە بەر کەم. بۆیە چوار هەڤاڵ هاتن و لە باوەشیان گرتم و بردیانمە سەر تەشتی هەویرەکەوە. گۆرەویەکانم درێژ بوون، جووتێکی نویان بۆ هێنابوم، هەتا ئەژنۆ هەڵیانمکێشا و کەوتمە ناو تەشتەکە. هەندێ هەڤاڵ تووڕە ئەبوون، هەندێک دەیانگووت هەڤاڵ وەها نان درووست ناکەن، هەندێک ئەیانگوت خودایە هەتا ئێستا نانی پێی فڵانکەس وفڵانکەسمان خواردووە؟! واتا پڕ بووین لە نەزانی و دەست بە کار ببووین. من دەستم بە شێلانی هەویر بە پێ کردبوو. بەڵام هەویرەکە بە گۆرەویەکەمەوە دەنووسا، هەر پێیەکم هەلدەگرت و بە زۆر هەویرەکەیان لێدەکردەوە، تا بتوانم پێیەکەی ترم هەڵبگرم. دوای تەشتێک بینیمان کە بەم شێوە نابێت و بە دوای چارە دەگەڕیان. ئەمجارە گۆرەویم دانا و بە پێی ڕووت کەوتمە هەویر شێلانەوە. دوای ماندووبونێکی زۆر هەویرەکەمان دروست بوو. بەس هەر کەس مەراقی دەکرد، ئاخۆ ئەو هەویرە چ نانێکی لێیدەرکەوێ!!!

ئیتر بەرە بەیانی بوو، ئێمەش چاوەڕێی بووین هەویر ترش بێ، لە ناکاو شەهید دەنگتاڤ هات ووتی ماندوو نەبن و دۆخی پرسی، ووتی وەڵا زۆر زیرەکن تەواوتان کردووە. سەیرێکی منی کرد وگوتی نایلۆنەکانتان چی لێکرد؟ کە وای گوت تەنها ئەمویست ئەو زەویەی ژێر پێم بقەڵشێی و منیش بکەومە ناوی. لەو چرکەدا نازانم چۆن توانیم ئاوا وڵام بدەمەوە!؛ یەکسەر گوتم شۆردومانە و هەڵمانگرتون. ئەویش گوتی باشە و ڕوێشت لە جارێک دا کە سەیری سەرمیچەکەم کرد نایلۆن هەڵواسرابوو. بەڵام وەک ئەوەی کە دەڵێن تازە کار لە کار ترازابوو، نەماندەتوانی هیچ بکەین، تا دوانیوەڕۆ نانمان تەواو کرد. نانی کامە گروپ نمونە بوایە نانێکیان کوون دەکرد و بە سەر دەرکەی فڕنەکەوە هەڵیئەواسن. کەس بڕوای نەدەکرد ئەو نانە، هەویرەکەی بە پێی شێلدرابێ، نانێکی زۆر جوان بوو. ئێمەش نانێکمان کون کرد و هەڵمانواسی. ئەبوایە بگەڕێینەوە کەمپ و پێش ئەوە ئەبوایە بگێشتینایە پەیمانێك، پەیمانەکەش ئەوە بوو کە نابێ بێجگە لەم گرووپە کەس بزانێ چۆن هەویرمان شێلاوە. بەوجۆرە گێشتینە بڕیار، سوێندمان خوارد و گەڕاینەوە کەمپ. لە لایەکی ترەوە ویژدانمان ئاگری پێکەوتبوو، بەڵام نەماندەتوانی ڕاستیەکەش بڵێین.

ئەوانە هەمووی لەلایەک چونکە هەموومان شەڕڤانی نویین، یەکتریش ناناسین لە ترسان لە یەک جیا نەدەبوینەوە. شەش مانگ ئەو گرووپە لە هەموو کارێکدا بەبێ ئەوەی پیلانی پێشومان بووبێت لە یەک دانەدەبڕاین. بە جۆرێک کە ئیتر سەرنجی هەڤاڵانی ڕادەکێشا. بەڵام ئێمە نەمان دەتوانی لێک دوور ببینەوە، وەک مێغناتیس، یەکمان لە کوێی بوایە، هەموو لەوێی کۆ دەبوینەوە. چونکە یەکمان نەدەناسی هەر کامەمان لەویتر ئەترسا کە ڕاستیەکە ئاشکرا بکات. ئیتر هەرچۆنێك بێت ڕۆژی یەکەممان تێپەڕاند.

بەیانی زوو سەعات ٣ هەستاین و چوین مەراسیمی لەشکەری بەیانیان. لە مەراسیمەکەدا بانگیان کردم، منیش نەمزانی کە بۆ ئەوەی خەڵاتمان بدەنێ بانگیان کردوم. لەترسان نازانم چۆن چووم و پێش ئەو ١٨٨ هەڤاڵە ڕاوەستام، مەراسیمەکەش لەشکەری بوو و دەبا توند پێم لە زەوی دابا. بەڵام بەداخەوە، من لە ترسان ئەو هێزەم نەبوو و هەرچیم دەکرد لە شڵپە شڵپ زیاتر دەنگ دەرنەدەکەوت. بێگومان ئەوە تەنها حاڵی من نەبوو جارێک سەیری پێش خۆمم کرد تەواوی گرووپی نانەواکەم لە من خەراپتر بون و ئەوانیش ئەژنۆیان دەلەرزا. هەمووی لە جێگای خۆیان دانیشتبون. من هەستم دەکرد دڵم دەیهەوێ لە نێو سینگم دەرکەوێت. تا فەرماندەکەمان گوتی هەڤاڵان؛ دوێنێ نانەواکانمان نانیان نموونە بووە و لە سەر ناوی گرووپ ئەم هەڤاڵە خەڵات دەکەین. ئێستاش ئەڵێم خۆزگە ئەو چرکانەم قەد نەبینبا. لەوێ‌دا وەك خەڵات گۆڵە سینگێک کە وێنەی ڕێبەرئاپۆی لە سەر بوو پێمیاندا. ئەو سەردەمانە وێنەی ڕێبەرتی هیچ پەیدا نەدەبوو، لە چرکەیەکدا ویستم بڵێم هەڤاڵ من لایەقی ئەو خەڵاتە نییم کەچی نەمدەتوانی بیڵێم چۆن سۆزمان دابوو بە کەس نەڵێن هەر وەکو ڕازێک سەر بە مۆر بە کەس نەڵێن کە چۆن نانمان درووست کردووە. گۆڵە سینگەکەیان لە جلەکانم‌دا و فەرماندەکەمان گوتی خەبات خۆش و بەم شێوە مەراسیمەکە کۆتایی پێهات. هەر کە گوتی خەبات خۆش، لە شوێنی خۆم دانیشتم و بێ حاڵ بووم. چۆن وامدەزانی شتێك کە لایەقی نییم، وەرمگرتووە. گروپ چاویان لە سەر من بوو بۆ ئەوەی شتێک نەڵێم. هەڤاڵان هاتن و بە دەورمدا کۆبوونەوە، گۆڵەسینگەکەم لە خۆ کردەوە و بە یەکیانم‌دا و گوتم ئەمەم لێدوربخەنەوە. هەڤاڵان بینیان دۆخم باش نییە، هەر هەموویان هاتن، دەورەمیان‌دا و بردمیانە شوێنی حەسانەوە.

٣ ڕۆژ لە ناو جێ نەخۆشکەوتم. هەر کەس وایدەزانی کە نەخۆشم، بەڵام لە ڕاستیدا چاوم بە نانەکە ئەکەوت و چاوم بە گۆڵە سینگەکەی ڕێبەرئاپۆ دەکەوت بێ حاڵ دەبووم. نەمدەتوانی لە ناو جێگا دەرکەوم و نانیشم پێنەدەخورا. دوای سێ ڕۆژ کە تۆزێک باش بووم و توانیم بەشداری ژیان و خەبات ببمەوە، پەروەردەمان بەردەوام بوو. ئەمە تا ٦ مانگ بەردەوام بوو و ڕازە نهێنیەکەمان هەر نهێنی ماوە. بەڵام گرووپی ئێمە هەدادانی بۆ نیە چۆن هەر ئەبێ ئاشکەرای بکەین ئەو کەتنەی کردوومانە. چونکە ئیتر زانیمان کە هەڤاڵان بەو جۆرە، کە ئێمە درووستمان کردووە، نان درووست ناکەن. دوای شەش مانگ کە ئیتر خۆلی پەروەردەمان تەواو دەبوو، دەبوایە ئامادەکاری بۆ حەفلە و شائی بکەین. ئێمەش وەک گرووپ هەر ٨مان پێکەوە دەستمان هەڵێنا و خۆمان بۆ شانۆیەک ئامادە کرد. ئیتر ئەم ڕووداوەمان بێ کەم و کورتی کرد بە شانۆ و ڕۆژی شائی بردمانە سەر سەحنە. بێگومان لە پێش چاوی سەدان هەڤاڵ، کەس چاوەڕێ سوورپرایزێکی وا نەبوو. کە دەستمان بە نمایش کرد، شەهید ئازێ ئەوەندە پێکەنیا کە بێحاڵ کەوت. منیش بێ ئەوەی کە کەم و زیاد بکەم، بەردەوام بووم لە گێڕانەوەی وەکو خۆدی ڕووداوەکەی هەویر شێلانەکەماندا. ئەمە بۆ گروپەکەمان وەکو دەرسێکی گەورە بوو. هەم توانیمان سۆزدار بین پێکەوە، هەم توانیمان سەداقەت و هاوڕێتی ئاپۆیی فێر ببین.


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌

🔻ارومیه؛ ادریس فقیهی، عضو پژاک زنده است و در بازداشتگاه سازمان اطلاعات سپاه تحت شکنجه قرار دارد

🔸شبکه حقوق بشر کردستان به شواهدی دست یافته است که نشان می‌دهد، ادریس فقیهی، عضو حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) که پیشتر اعلام شده بود در جریان درگیری میان نیروهای این حزب و نیروهای سپاه پاسداران در اطراف شهر بوکان در استان آذربایجان غربی در تاریخ ۲ مرداد ۱۴۰۰ کشته شده، زنده است و در بازداشتگاه سازمان اطلاعات سپاه پاسداران ارومیه نگهداری می‌شود.

🔸یک فعال کُرد که اخیرا بخشی از دوران بازداشتش را در این بازداشتگاه گذرانده در گفت‌وگو با شبکه حقوق بشر کردستان تایید کرده است که ادریس فقیهی نیز در بازداشتگاه سازمان اطلاعات سپاه پاسداران که به نام “هفت تیر” شناخته می‌شود به سر می‌برد.

🔗 https://kurdistanhumanrights.org/fa/?p=16744

‍ شەهید ڕێناس.. گەڕیدەی ئازادیی کوردستان

کەم نین ئەوانەی لەم سەردەمەدا تەختەی مێژوویان سڕیوە و گوزەشتەیەکی نوێیان بەدیهێناوە، ئەوانەی دەیانەوێت تاڵ بەتاڵی تەونی پچڕاوی نیشتمانێک گرێبدەنەوە و ببنە کۆترەشینکەی بەرهێلانەی ئەو نیشتمانەی، هەموو ڕۆژێک خوێنێکی نوێی لێ دەبارێت.

دواجاریش هەر ئەوانەی وەک گەڕیدە هەنگاو بە هەنگاوی ئەو نیشتمانە تەی دەکەن و ئاوازی ژیانێکی نوێ و سیستم و سەردەمێکی نوێ دەژەنن و بانگێکی نوێ بۆ ئازادیی دەدەن بەگوێی ئەهلی مەملەکەتدا، ڕۆژێک دەبنە ناسنامەی ئەو نیشتمانە و مێژووش سەریان بۆ نەوی دەکات.

شەهید ڕێناس ڕۆژ یەکێکە لەو گەڕیدانەی، ژیانی خۆی تەرخانکرد بۆ گرێدانەوەی یەک بەیەکی تەونەکانی ئەو نیشتمانەی یار و یاوەری ژیان و مەرگی بوو، کەم بستەخاکی ئەو نیشتمانە هەیە شاهیدیی بەرخۆدێریی شەهید ڕێناس نەدات و یاد و یادەوەرییەکانی ئەوی لە ئامێزیدا هەڵنەگرتبێت.



ئەو ڕۆژهەڵات زێدی لەدایکبوونی بوو، بەڵام هەرزوو ملی ڕێی چیاکان دەگرێتەبەر و ئیدی هەموو کوردستان دەبێتە گۆڕەپانی تاودانی ئەسپی خەبات بۆی، لە باشوورەوە بۆ باکوور سنوورەکان کاڵدەکاتەوە وڕۆژئاوا دەبێتە دوایین مەنزڵی و خوێنی ئاڵی تێکەڵ بە خاکی مەملەکەتی ئاشتیی دەبێت.

سەلاحەدین شەهابی ناسراو بە هەڤاڵ ڕێناس ڕۆژ، ساڵی ١٩٧٩ لە گوندی ئێرانشای ناوچەی تیلەکۆی سەر بەشاری سەقز لە ڕۆژهەڵاتی کوردستان لەدایکبووە، خوێندنی سەرەتایی لە زێدی باو و باپیرانی لە گوندی مەوی لە زەڕینەی هەوەتووی سەر بە شاری دیواندەرە تەواو کردووە و تا ئاستی زانکۆ لە خوێندنگەی شەو و ڕۆژیی شاری سەقز بەردەوام دەبێت.

هەر لە منداڵییەوە شەهید ڕێناس نیشانەی پرسیاری خستووەتەسەر زۆر لە ڕووداو و بارودۆخەکانی زەمەنی خۆی و نەیتوانیوە ئەو قەدەرە پشتگوێ بخات، کە خانەوادەکەی ئەو و گەلەکەشی خستووەتە بەردەم تیغی ڕمی دەوڵەتێکەوە، کە چەوسانەوەی کوردی کردووەتە بناغەی دامەزراندنی.



هەر ئەوەش شەهید ڕێناس بە فەلسەفە و تێکۆشانی پەکەکە ئاشنا دەکات، ئیدی خۆی دەبێتە بەشێک کاروانی ڕزگاریی کوردستان و ڕۆڵی کاریگەری دەبێت لە جۆشدانی ناڕەزایەتییەکانی ڕۆژهەڵاتی کوردستان دژی پیلانگێڕیی نێودەوڵەتیی سەر ڕێبەر ئۆجالان، تا دەگاتە ئەوەی ساڵی ١٩٩٩ لەگەڵ سەعدی شەهابی ئامۆزای بڕیاردەدەن چەکی گەریلایەتیی لەشان بکەن و ناسناوی ‘ڕێناس ڕۆژ وەردەگرێت.

ئیدی لەوە بەدوا هەموو بستەخاکێکی کوردسان لە ئیلامەوە تا زاگرۆس و زاپ دەبێتە گۆڕەپانی گەریلایەتیی هەڤاڵ ڕێناس، پاشتریش دەبێتە ئەندامی فەرماندەیی یەکینەکانی پاراستنی ڕۆژهەڵاتی کوردستان یەرەکە و گووڕی زیاتر بە تێکۆشانی گەریلایەتیی خۆی دەدات.



ساڵی ٢٠١٣ عیرفان شەهابی ناسراو بە ڕێباز تیلەکۆ، برای شەهید ڕێناس بەشداری ڕیزەکانی گەریلا دەبێت، دوای دوو ساڵ لە چالاکییەکی فیداییدا لە ڕۆژی ١٩ی ئەیلولی ٢٠١٥ شەهید دەبێت.

فەرماندە ڕێناس لە پرسەی براکەیدا دەڵێت: من هێزم لە شەهید ڕێباز وەرگرتووە و هەتا دوایین هەناسە لەیادی ناکەم.

هێرشی چەتەکانی داعش بەرەو ڕۆژئاوای کوردستان وا لە شەهید ڕێناس دەکات، خۆی ئامادەبکات و مەیدانی تێکۆشان بگوازێتەوە بۆ ڕۆژئاوای کوردستان، وەک خۆی لە هۆنراویەک دا دەڵێت: ئەمڕۆ یاربووە بە دیار، دیاریش بووە ڕۆژئاوا و بووە بە کۆبانێ.

هەتا شەهیدبوونیشی هەرگیز سەنگەرەکانی بەرگریی چۆڵ نەکرد و وێڕای ئەوەی ڕۆڵی دیاری لە زۆربەی ئۆپەراسیۆن و شەڕەکاندا هەبوو، لە پرۆسەی ڕزگاکردنی منبیج و تربەسپیدا ئەرکی فەرماندەیی شەڕەکانی لە ئەستۆگرت و توانی ئەرکەکەی بە سەرکەوتوویی بەجێ بگەیەنێت.



لە دوو ساڵی ڕابردووشدا شەهید ڕێناس ڕۆڵی هەبوو لە پاراستنی ناوچەکانی زرگان و تلتەمر-ی ڕۆژئاوای کوردستان لە داگیرکارییەکانی دەوڵەتی داگیرکەری تورک و چەتەکانی.

شەهید ڕێناس هەمیشە دەیوت: هیوادارم ئەوەندە هێز لە جەستەم دا بێ، بتوانم قەرزی خۆم بە کوردستانەکەم بدەمەوە.

ڕۆژی ١٩ی ئابی ٢٠٢١ لەسەر ڕێگەی نێوان حەسەکە – قامیشلو ئۆتۆمبێلی فەرماندە ڕێناس ڕۆژ لەلایەن فڕۆکە جەنگییەکانی دەوڵەتی تورکەوە دەکرێتە ئامانج و شەهید دەبێت.



لەسەر ڕاسپاردەی خۆی تەرمی شەهید ڕێناس هەر لە ڕۆژئاوای کوردستان بەخاکدەسپێردرێت و لە باشووری کوردستانیش هەزاران کەس بەشداریی پرسەی شەهید ڕێناس دەکەن و هاوخەمیی خۆیان دەگەیەننە خانەوادەکەی لە شارۆچکەی دەربەندیخان

ئەمڕۆش ٤٠ ڕۆژ تێدەپەڕێت بەسەر شەهیدبوونی فەرماندە ڕێناس ڕۆژ.



ڕۆژنیوز


🆔 @GozarDemocratic‌

"بەرخودانی زەندورا بۆ ئێمە بووەتە سەرچاوەی هێز و ورە"


گەریلاکانی هەڵمەتی جەنگی خابوور لە هێڵی قاشورا لە سەنگەرەکانی بەرەنگاری و بەرخوداندا لە دژی داگیرکەریی دەوڵەتی تورکی پاکتاوکار – داگیرکەر شەڕ دەکەن. ئەو گەریلایانە رایانگەیاند، "زەندورا بۆ ئێمە سەرچاوەی هێزە و ورە و بەرخودانە".


🆔 @GozarDemocratic‌

"بەرخودانی زەندورا بۆ ئێمە بووەتە سەرچاوەی هێز و ورە"


گەریلاکانی هەڵمەتی جەنگی خابوور لە هێڵی قاشورا لە سەنگەرەکانی بەرەنگاری و بەرخوداندا لە دژی داگیرکەریی دەوڵەتی تورکی پاکتاوکار – داگیرکەر شەڕ دەکەن. ئەو گەریلایانە رایانگەیاند، "زەندورا بۆ ئێمە سەرچاوەی هێزە و ورە و بەرخودانە".


راستیی شەڕ لە هەرێمەکانی پاراستنی مەدیا رۆژ بە رۆژ زیاتر روون دەبێتەوە. هێزەکانی گەریلا، کە سوپای تورک-یان لەو ناوچانەدا تێکشکاندووە، بە پێداگرییەوە بەرەنگاری و بەرخودان دەکەن. گەریلاکانی هەڵمەتی جەنگی خابوور لە هێڵی قاشورا لە مەتینا لە سەنگەرەکانی جەنگ و بەرخوداندا بۆ ئاژانسی هەواڵی فورات (ANF) قسەیان کرد.


گەریلا عەلی شێر باسی دۆخی رووخان و تێکشکاندنی سوپای تورک و چالاکییەکانی هێزەکانی گەریلای کرد و وتی، "هەموو رۆژێک ئێمە چالاکی لە دژی جموجوڵە داگیرکەرییەکان ئەنجام دەدەین. دوژمن لەو شوێنەدا، کە خۆی جێگیر کردووە ناتوانێت بە ئاسانی بمێنێتەوە و بجوڵێتەوە. هەر چەند رۆژ جارێک سەربازەکانیان دەگۆڕن. دەوڵەتی داگیرکەر تاوەکو ئێستا ئەو ئەنجامەى بە دەست نەهێناوە، کە چاوەڕێی دەکرد و تاوەکو دێت تێکدەشکێت. هەوڵ دەدات لە رێگەى شەڕەوە تەمەنی خۆی درێژ بکاتەوە".

'بەرخودانی زەندور چاوگەیە'

گەریلا عەلی شێر رایگەیاند، بەرخودان لە ناوچەى زەندورا بووەتە قیبلەى گەریلا و رۆحی سەردەم تیایدا روون بوویەوە. راشیگەیاند، "لە جەنگی خابووردا بەرخودانی شاخی زەندورا بۆ گەریلا لە مەتینا بووەتە چاوگەى هێز و ورە و بەرخودان. لەو شەڕەدا خوڵقکاریی گەریلا خۆی دەرخست و گەریلا بەو خوڵقکارییانە شەڕ دەکات. تاوەکو دێت هێرشە ئاسمانییەکانیان و ئەو تەکنیک و تەکنەلۆژیایەى بەکاری دەهێنن، بەهۆی شێوازەکانی گەریلای مۆدێڕنەوە بێ ئەنجام و بێ کاریگەر دەبن.

'لە کاتی چالاکییەکاندا سەربازانی تورک بە دوای رێگای راکردندا دەگەڕێن'

سوپای داگیرکەر هەوڵ دەدات سەربازەکانی خۆی بۆ مانەوە و بەردەوامیدان بەو شەڕە قەناعەت پێ بکات، بەڵام ناتوانێت، چونکە کاتێک ئێمە چالاکی دەکەین و لێیان دەدەین سەربازەکان هەموویان بە دوای رێگای راکردندا دەگەڕێن. دوژمن لە بەرامبەر بەرخودانی گەریلا تووشی شۆک بووە. گەریلا لە هەلومەرجی بێ ئاوی، بێ نانی و بە کەمترین ئیمکانیەتەوە هیچ شتێک بۆ خۆیان بە رێگر نازانن و هەموو لەمپەرەکان تێکدەشکێنن. ئەوەش بیرو و باوەڕی گەریلایە و هێزەکەشی لەوەوە سەرچاوە دەگرێت".

'بڕیار و پێداگریی ئێمە بۆ شەڕ گەورە و بەهێزە'

لە شەڕی گەریلادا ژن خاوەن رۆڵێکی گەورەیە. دەوڵەتی تورکی داگیرکەر لەوە دەترسێت و کەوتووەتە حسابات و لێکدانەوە. لەبەر ئەوەش قورسترین هێرشەکان لە دژی ژنان ئەنجام دەدات.


گەریلا ئارین یەکێک لە گەریلاکانی هێڵی بەرخودانی قاشورایە لە مەتینا و لە سەنگەرەکانی بەرەنگاریدا ئەم شیکارییەى بۆ کردین، "بڕیار و پێداگریی ئێمە لەم شەڕەدا زۆر گەورە و بە هێزە. سوپای تورکی داگیرکەر بێچارە و بێ وەڵام ماوەتەوە و ئەنجامیش بە دەست ناهێنێت. مرۆڤ هەر چەند باسی بەرخودانی گەریلا بکات ناتوانێت مافی خۆی پێ بدات و بە تەواوی روونی بکاتەوە. زۆرترین مانادان بە بەرخودان لەلایەن بەرەنگاران و بەرخودێرانەوە دەکرێت.

'بە شێوازی نوێ و هاوچەرخ لە زەویدا دەجوڵێینەوە'

ئێمە بە شێواز و رێبازی نوێمان لەسەر زۆر بابەت هەڵوەستەمان کردووە. ئێستا ئێمە شەڕی تیم بەڕێوەدەبەین و بەو شێوازە بە زەویدا بڵاودەبینەوە. یەکێکیتریش بابەتی خۆشاردنەوەیە و بەو هەستیارییەى هەیە ئێمە زیاتر کاری لەسەر دەکەین. لە بابەتی خۆشاردنەوە و ناسینی جوگرافیا و زەوییەکاندا لە هەموو روویەکەوە گەریلا باڵادەستە. ئێمە گۆڕەپانەکە چۆن بەپێی پێویستی بەکار بهێنین ئێمە تیادا سەردەکەوین".

'ئێمە دوژمن لە هێڵی قاشوردا لەگەڵ زەوی تەخت دەکەین'

گەریلا ئارین رایگەیاند، زەندورا جێگە و هەواری عەگیدەکان و زیلانەکانە و گەریلا بە هەست و باوەڕبوون شەڕ دەکات و وتی، "بەرخودانی زەندورا لە کەسایەتیی ٦ عەگیددا پێکهات و ئەو بەرخودانە بۆ ئێمە لێوەردبوونەوەیەکی قوڵی دروستکرد. بەڕاستی مرۆڤ بیردەکاتەوە ئەگەر لە شوێنی ئەو هەڤاڵانە بوایە چیی دەکرد. یانی ئەو بەرخودانە بۆ ئێمە وەک هێڵێکە، کە ئێمە لەسەری دەڕۆین و درێژەى پێدەدەین. کاتێک دەوترێت زەندورا، فەرماندە هەژار و هاوڕێکانی دەکەونەوە بیری مرۆڤ. فەرماندە رێبەر بە یادی مرۆڤ دێتەوە. بۆ ئەوەى ئێمە خاوەندارییان لێ بکەین بێگومان ئێمە لەسەر رێگاکەى ئەوان شەڕ دەکەین. بۆ من وەک کەسایەتییەک زەندورا شتی زۆری لە مندا گۆڕی.

هێزی ژن لەو جەنگەدا هێزی یەکلاکەرەوە و چارەنووسسازە. کاتێک مرۆڤ خۆی لە ناویدا دەژی، هێزی ریشەیی ژنان لە رەگەوە دەناسێت. هەر منیش بۆ خۆم لە ناو شەڕدا زیاتر هێزی خۆم ناسی و هەستم پێکرد. لەو چوارچێوەیەدا ئێمە ئیدعای زۆرمان هەیە. ئێمە دوژمن لە هێڵی قاشورا لەگەڵ زەوی تەخت دەکەین".



ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

رویش یک گل در دل سخره‌های سیاه

✍ کاوان کامدین - عضو مطبوعات پژاک



🆔 @GozarDemocratic‌

رویش یک گل در دل سخره‌های سیاه

✍ کاوان کامدین - عضو مطبوعات پژاک




در تاریخ هر ملتی هستند قهرمانانی که سیر تاریخ آن ملت را از بردگی و سرخوردگی به سوی آزادگی و سرافرازی تغییر داده‌اند. ظهور این گونه قهرمانان مدام در برهه‌ای از تاریخ بوده که ابر سیاه ظلمت و مه‌آلود آسمان آن سرزمین را فرا گرفته است. در این گونه برهه‌های تاریخی اکثراً ناامیدی و سرخوردگی به حد شرم‌آوری فضای روانی جوامع تحت ظلم و ستم را فرا می‌گیرد. سکوتی مرگبار، انتظاری نا امیدانه و خوفی سنگین دل تمام افراد یک جامعه را فرا می‌گیرد، تقدیر مورد نظر ستمکاران بر جوامع برده شده همچون یک تقدیر الهی از سوی هر کس پزیرفته شده و دقیقا در اینچنین فضایی فردی یا افرادی برخلاف جریان تاریخ مسیر دیگری را در پیش می‌گیرند و بدین صورت نیز سیر تاریخ را تغییر می‌دهند.

به مانند سر دادن آواز زندگی در خفقان مطلق مرگ، به مانند گیر افتادن در گرداب از خود بیگانگی، گیر افتادن در کابوس نیمه‌ی شب و فرو رفتن در خواب مرگ! همه گویند این راه مرگباری است، اما او در دل ظلمت روزنه روشنایی و زندگانی را از دور می‌بیند. راه نجات را در تاریکی و مه آلودگی در می‌یابد. به مانند قیام حضرت عیسی در سکوت مرگبار بردگی علیه خدایان روم، به مانند طغیان خشم حضرت ابراهیم علیه نمرود و بت‌های سنگی و بت‌پرستی!

روز 14 ژوئیه 1982 در تاریخ معاصر کوردستان چنین جهش پیامبرانه‌ای علیه فاشیسم دولت فاشیست ترک در زندان آمد (دیاربکر) از سوی انقلابیون جوان کوردستان است. رهبر آپو، رهبر این خیزش ابراهیمی و خیری دورموش، کمال پیر، آکیف یلماز و علی چیچک نیز از حواریون عصر آن هستند. در سال 1982 هنوز جنبش گریلا در کوهستان‌های کوردستان سازماندهی نشده بود، پ.ک.ک هنوز دارای یک سازماندهی منسجم مردمی نبود، رهبران و احزاب چپ ترکیه همگی دستگیر و یا به شهادت رسیده بودند. سازمان مخفی ناتو، گلادیو علیه تمام احزاب چپ در ترکیه از طریق ارتش و فرمانده کل ارتش

کنعان اورون در سال 1980 یک کودتای نظامی انجام داده و قدرت سیاسی را به دست گرفته بود. حکومت نظامی، نژادپرستی و فاشیسم در اوج سازمان یافتگی و قدرت بود. به وحشیانه ترین شکل ممکن زندانیان چپ شکنجه می‌شدند. بر زندانیان کورد، پذیرش هویت ترک و ترک شدن تحمیل می‌گشت. تنها راه نجات و زندگی برای زندانیان سیاسی انکار هویت ملی خویش یعنی«کورد بودن» و پذیرش«ترک شدن» بود. چون ایدئولوژی رسمی دولت فاشیست ترک در سال 1939 و در حین قیام آگری مسئله کورد را برای همیشه حل نموده بود. با سرکوب قیام آگری دولت فاشیست ترک مدعی بود که: «کوردستان خیالی در اینجا مدفون است».

حتی خود کوردها نیز به تقدیر خود راضی شده بودند. اما این جوانان انقلابی باز ،شعله‌های آتش انقلاب را نه در کوهها، نه در فضای مبارزاتی خارجی بلکه در زندان و در قلب دشمن آنهم در وضعیت اسارت مطلق بر افروخته بودند. این نبرد در میان زندانیان انقلابی کورد و دولت فاشیست ترک به یک جنگ نهایی مبدل شده بود. طرفی باید بر دیگری غلبه

می‌کرد! به همین دلیل شکنجه‌های وحشیانه‌ای بر آنها اعمال شد، در هیچ کجای جهان نمونه دیگری از این وحشی‌گری وجود نداشته و ندارد. جهت شکستن عزم و اراده این جوانان انقلابی از تمام راه و روش‌های فاشیستی استفاده شد. چنین وضعیتی وجود داشت که حتی نمی‌توانستند به دلخواه خود بمیرند. دولت، کوچک‌ترین فرست یک مرگ شرافت مندانه را هم از میان برداشته بود. استراتژی دشمن این بود: باید شکنجه شوند اما زیر شکنجه نمیرند، زنده بمانند و قطعا باید تسلیم ‌شوند!

پیروزی در این فضای مطلق مرگبار که حتی انتخاب مرگ و نوع مرگ دست خود انسان نیست و شکست دادن دشمن در شرایط اسارت مطلق، پیروزی اراده بود! به مانند شکوفا شدن گل در دل سخره های سیاه بود. در این جنگ اراده جوانان انقلابی کوردستان، اراده دشمن را شکستند.

روز 14 ژوئیه، روز جشن میلاد دوباره زیستن است.

شعار جوانان انقلابی کوردستان مبنی بر: «مقاومت زندگی و تسلیم شدن خیانت است» نقشه راه انقلابیون کوردستان را شکل داد و یکی از اساسی‌ترین پایه‌های مبارزاتی انقلاب دمکراتیک کوردستان است. جوانان انقلابی کوردستان با دشمن اعلام جنگ کردند. یکی از بزرگترین اعتصاب غذای خشک تاریخ معاصر را سازماندهی نمودند. این اعتصاب غذا توسط شش نفر از کادرهای رهبر که اکثراً از اعضای کمیته مرکزی پ.ک.ک بودند، آغاز شد. خیری دورموش، کمال پیر، آکیف یلماز و علی چیچک از پیشاهنگان این نبرد اراده بودند. بعدها هزاران زندانی کورد به این اعتصاب پیوستند. آنان تصمیم گرفتند تا برخلاف خواست دشمن بمیرند و با مرگ خود دشمن را شکست دهند و این گونه جاودانه گردند. اکثراً در روزهای پنجاه و شست در اعتصاب غذا همگی به شهادت رسیدند.

وقتی مدیر زندان به کمال پیر می‌گوید: کمال، دست بردار چرا خود را به کشتن می‌‌دهید؟ کمال پیر در پاسخ بار معنایی و مفهومی

این عمل خود و رفقایش را خلاصه‌وار این گونه توجیه می‌کند: « ما زندگی را به حدی دوست می‌داریم که حاضریم برایش بمیریم»!

این اعتصاب در تاریخ مبارزاتی جهان اولین و بزرگترین اعتصابی است که بزرگترین موفقیت را به دست آورد. مبارزات گریلایی و جنگ انقلابی خلق با اتکا بر این پیروزی در زندان های دشمن پایه و شکل گرفت. اگر جوانان کورد اراده دشمن را شکست نمی‌دادند و یا تسلیم می‌شدند، حال نه پ.ک.ک ای در میان بود و نه مبارزاتی موفقیت‌آمیز یک ملت! چون آن سالها، سالهای نخست مبارزات و اولین گامهای انقلابی در کوردستان بود. دیگر جنبش‌های رفرمیستی و چپ مسیر دیگری را در پیش گرفتند. آنان بدون مقاومت در مقابل خواسته‌های دشمن سر خم کردند و بر این باور بودند باید در انتظار

گذر این طوفان فاشیستی ماند و مقاومت نکرد. بعد از اینکه طوفان فاشیسم فرو نشست دوباره به میدان مبارزاتی بازگردند. اما غافل از این بودند که

خود زندان، بزرگترین میدان مبارزاتی است!

تصور کنید: در کشوری که نام کورد و کوردستان ممنوع و مجازات آن مرگ است، ساخت کوردستانی آزاد و دمکراتیک که در میان چهار دولت-ملت تقسیم شده را هدف قرار داده‌اید. هیچ قدرت جهانی و منطقه‌ای از شما حمایت نمی‌کند و حتی مخالفت می‌کنند. هنوز ارتشی را هم بنیان ننهاده‌اید، مردم کشور خود را هم سازماندهی نکرده‌اید. هیچ قدرتی داخلی و خارجی در پشت ندارید که از شما حمایت نماید. با بیرون از زندان هم ارتباطی ندارید. حتی زندانیان در میان خود ارتباطی منظم ندارند. دولت و ایدئولوژی رسمی تسلیم شدن مطلق را در عزای زنده ماندن فیزیکی بر شما تحمیل

می‌نماید و شما نماینده یک ملت تحت استعمار هستید. اگر شما بودید چگونه عمل می‌کردید؟ کمال پیر در روزهای اواخر اعتصاب غذا اندک اندک قدرت بینایی ‌اش را از دست می‌دهد، دکتر به کمال پیر می‌گوید: کمال، دست از اعتصاب غذا بردارد و گر نه کاملا قدرت بینایی را از دست می‌دهید. در پاسخ کمال پیر به دکتر می گوید:

«من با بینایی بدون شرافت چه کنم»!

در انقلاب دمکراتیک کوردستان هر گلی شکوفه نمی‌زند، اگر هم شکوفه کند دیری نمی‌پاید که پژمرده شده و خشک می‌شود. چه گل‌هایی در کوردستان کاشته شدند و بعد از مدتی کوتاه پژمرده شده و مردند. این ناشی از بستر اجتماعی، فرهنگی، تاریخی و سیاسی کوردستان می‌باشد.

جنبش‌های سیاسی که مدعی پیروزی، آزادی و دمکراسی در کوردستان هستند باید قطعا از ویژگی پیامبرانه برخوردار باشند. بدون قدرت ایمان و خط مشی فدائی اهداف سیاسی به دست نخواهند آمد. خط مشی 14 ژوئیه، خط مشی پیروزی بر اساس فدائی بودن است. بدون شک منبع این خط مشی، رهبر آپو است. رهبر فدائی، کادر فدائی -حزب فدائی و ملتی فدائی را زنجیروار در شرایطی که هیچ امیدی برای یک زندگی شرافت‌مندانه وجود نداشت، ساخت. اگر امروزه پس از گذشت 40 سال علیرغم تهاجمات فاشیستی با تمام امکانات و تجهیزات نظامی، رسانه‌ای رهبر آپو در امرالی، گریلا در کوه‌های کوردستان و ملت کورد در تمام شهر و روستاهای کوردستان یک مقاومت تمامیت‌مند از خود نشان می‌دهند، این ناشی از خط مشی فدائی رهبر ‌آپو است که در زندان آمد درست نمایندگی شد و به پیروزی رسید. در مقابل قدرت ایمان به حقیقت، هیچ قدرتی قادر به ایستادگی نبوده و نیست. صدام حسین با ارتش مجهز خود طی چند هفته از هم فروپاشید، دولت استعمارگر ایران نیز در زندان اوین همان سیاست را در مقابل شاگردان مظلوم دوغان اجرا نمود. اما با همان جواب راسخ انقلابیون کورد مواجه شد. در شرایط کنونی حتی اگر به قدرت اتمی هم دست پیدا کند، این مانع از فروپاشی آن نخواهد شد. همچنان که در تاریخ انسانیت هم نمونه‌های بسیاری وجود دارد، هیچ قدرتی نه نمرود، نه حمورابی، نه یزید و امپراتورهای عباسی و اموی قادر به ایستادگی در مقابل قدرت آزادی، تکاپوی نجات از بند استارت در قلب و مغز انسانیت نبوده‌ و نخواهد بود. در چهلمین سالگرد مقاومت جوانان انقلابی کوردستان، ملت کورد با اتکا بر ارزشهای که آنان آفریده‌اند هر چه بیشتر به پیروزی انقلاب دمکراتیک کوردستان، انقلاب دمکراتیک ایران و انقلاب دمکراتیک خاورمیانه نزدیک‌ شده‌ است. این انقلاب فقط با گل‌ها شکوفا خواهد شد که بتوانند دل سخره‌های سیاه را بشکافند، ریشه بدوانند و جوانه زنند!

ساقه و شاخه‌های این گل‌ها حال در متینا، زاپ و آواشین علیه فاشیسم دولت ترک در حال مقاومتی تاریخی هستند و دولت ترک با تمام تجهیزات نظامی و حمایت کامل سیاسی، رسانه‌ای و اقتصادی ناتو به بن بست رسیده است.

استقلال فکری و سیاسی در کانال‌های سازمانی جاری شدند و جوانان انقلابی کوردستان را از دیگران تفکیک می‌داد و این تفاوت، ملتی ساخت که تصمیم به حیات آزاد گرفت و شکست ناپذیر است. پس از چهل سال حال ما یاد و خاطر آنان را گرامی می‌داریم و این گرامی داشتن مستلزم ادای احترامی شایسته با پیام و ندای آنان است. این تنها شیوه مبارزاتی است که یک ملت را به ایستگاه آزادی و دمکراسی خواهد رساند. ما به عنوان جوانان انقلابی شرق کوردستان دارای چنین رگ و ریشه‌های مستحکمی در مقابل استعمارگری هستیم. در این صورت هیچ استعمارگر و دشمنی نمی‌تواند در مقابل ما ایستادگی و مقاومت نماید. کافی است که قدرت اندیشه، سازماندهی و خلاقیت را بر این روح فداکار و جسور بیفزایم!

منبع: مجله ژیلەمو


pjak.eu


🆔 @GozarDemocratic‌

TO WHICH DIRECTIONS AND PATHS WILL THE FUTURE EVENTS GO IN THE REGION?

Siamand Moeini – Joint Leadership Of PJAK



🆔 @GozarDemocratic‌

TO WHICH DIRECTIONS AND PATHS WILL THE FUTURE EVENTS GO IN THE REGION?

Siamand Moeini – Joint Leadership Of PJAK


Equations and relations in the region change daily and there is no fixed and final process. The Taliban in Afghanistan, utilizing the anti-foreign interests and sentiments and possibly based on behind-the-scenes agendas, first took over the areas where the government was weak. Furthermore, it has made development progress in considering the helplessness of the government and the disintegration of governance in Afghanistan. Over the last 30-40 years, jihadist movements have been more active and mobilized than ethnic and nationalist movements. In the Middle East, the jihadist movements have replaced the national movements for more than 40 years. After World War I, and with the Sykes-Picot Pact, the first wave of nation-state building culminated in the Middle East, which was more construction on the colonialism of Britain, France, and, of course with the Russia awareness. After the World War II, the consolidation and continuation of the nation-state copied process of the European colonialism in the form of capitalist modernity developed on a non-democratic and centrist basis. The process of unbalanced and unnatural development of state-management from a sociological consideration of view has been appeared to deviations of self-sponsoring in the growth system of a society.

The arrival of Soviet troops in Afghanistan, the intervention of capitalist hegemony and the overthrow of the dictatorship of Mohammad Reza Shah Pahlavi, which created a system like the Islamic Republic of Iran. It provided the opportunity platform for the authoritarianism of the Islam-state. At the same time, it has turned the Middle East into an undisputed arena for the jihadist and Islamist movements. At the same time, it has turned the Middle East into an undisputed arena for the jihadist and Islamist movements. Iran, Afghanistan, Iraq, Syria, Turkey, Lebanon, Jordan, Libya, Pakistan, the Gulf States, and parts of Africa, with the support of the powers of capitalist modernity, have become the jihadist and the fundamentalist movements, or become the source them. The Jihadism, in turn, is the result of the helplessness of Sykes-Picot appointed governments at home and abroad. At the same time, the lack of a socialist and justice-seeking alternative, after the collapse of the Soviet Union and the end of the Cold War between the East and West blocs, has nostalgically provided the way for Islamic fundamentalism to be appeared.

Pakistan, which has acted as a factory for the production and training of the Taliban jihadists, is utilizing them for its strategic policies against Hindus and possibly in the future against China’s hegemonic policies in the region. Turkey as well after the AKP reached to power, with its mosque-building policy, considered itself the inheritor of the Ottoman Empire and became the absolutely supporter of jihadists by having direct contact with vampire jihadists. Why if it is aware of this affair that at this historical juncture, the jihad and jihadism are mobilized and can to mobilize thousands of people with a short time of the different part of the world can be mobilized related to their regional and strategic interests and needs? The groups such as ISIS, the Taliban, Jabhat al-Nusra, Ahrar al-Sham, etc., have always been used by Turkey and other governments for hegemonic interests. In this regard, Iran itself is also one of the poles of this bout region in a new way.

It is with this intellectual and competitive background that the jihadists have succeeded in forcing nationalism, Marxism and progressive forces in society to retreat in the absence of a proper cultural and democratic context in society, the main cause of which is colonial politics and appointed systems.

The liberalism of Ashraf Ghani and Mohammad Reza Shah, the secular nationalism of Najibullah or Babrak Karmal, and even the moderate forces like Hamid Karzai failed because they were unable or unwilling to influence and transmit the background of society. The values such as freedom of expression or equality between men and women, which they represented, never materialized and were always viewed marginally and dramatically. This was not stood on the intellectual and ideological foundations of these systems.

The establishment of a national government in Afghanistan began in the late 19th century with repression and violence against various nationalities, and Abdul Rahman Khan carried out a key role in this repression with the cooperation and alliance of Britain. The massacre that occurred during this period and the massacre of thousands who revolted against the tyranny and injustice of Abdul Rahman Khan, the remembrances are still alive after more than a hundred years. The sinister British project to unify the societies in Afghanistan has not only failed to materialize, but has brought increasing destruction and backwardness to the people of Afghanistan. By observing at the path of these events, we can clearly witness and analyze today’s events. Therefore, the appearance of the Taliban cannot be described simply and accidentally. The coming up of the Taliban; can be considered from several perspectives and dimensions.

The historical background of the region, especially Afghanistan, and its current government structure, which, following the helplessness of Ashraf Ghani’s government, the fragility of the middle class, and the collapse of society into a poor and consuming society, were among the reasons of these events. In addition, imported democracy without the presence of the people, the absence of civil society, the hypocritical and business-colonialist vision of the world powers to solve the Middle East problems, but in fact they themselves are the cause. In addition, the destructive interventions of the regional countries for the remaining of their political hegemony are among the other factors that provided an opportunity platform for the growth of the reactionary forces so that they can carry out their mission in a historical period.

The lack of an inherently popular defense force in Afghanistan and systematic corruption at the helm of the government, have made the country fragile, and provided the way for the Taliban to seize power without serious resistance. It is very natural that when political and economic corruption is rampant, no intelligent person is willing to risk their life for a corrupt authoritarian. Resisting the onslaught of groups such as the Taliban and ISIS is impossible without believing in an obvious political ideology and perspective. Also we witnessed during the occupation of Mosul in Iraq, there was no any resistance against ISIS. Some may suppose that the surrender of Mosul to ISIS was part of a global and regional plan, but it can be indicated that if, like Kobani, there was an inherent force that resisted and one alone, despite Turkey’s relentless assistance to ISIS, we could have witnessed more and more resistance and epics in Afghanistan.

The circumstances in other countries in the region, namely Iraq, Syria, Libya and Lebanon, are not better than in Afghanistan. ISIL and Taliban are determined forces that do not see any serious resistance against them, that because of the corruption and incompetence of the rulers, there are desperate people who have no interest in resisting this savage force. When political corruption is rampant in Kabul, Baghdad, Hewler (Erbil) and Beirut, which soldier and a wise man is willing to risk their life for a handful of corrupt and immoral rulers? The capitalist modernity projects in the region and the emergence of proxy wars have created opportunities and threats for nation-state hegemony.

Simultaneously, these governments became involved in these projects without consideration for the construction of society and the sociological development of these societies or have been forced to participate in them.

The specific logic of war in the view of the founders of post-World War II projects has stood off itself from the ideological and prestigious meaning of the wars of the nineteenth century and they manage their programs only in one project arena. This means that the thought arena of the powers and the intellectual and economic apparatuses, according to their economic and strategic logic, appoint their governments. This is to launch a war or ends their pointed governments when it is economically harmful to these powers.

The Kurdish affair is one of the most complicated issues since the signing of the Lausanne Treaty. The main founder of the project of the Lausanne Treaty was European colonialism and the involved countries have become involuntary executors, which eventually the peoples of the region have been become victims of this colonialist policy. After a hundred years, it has promoted the mentality of chauvinism in the rule of these states and has caused the instability of the society. The process of natural growth of these societies has diverted them in another direction, which is contrary to the democratic process. Analyzes based on conspiracy theories are very simplistic and at the same time authoritarians. It is entirely irresponsible to assume that everything is packed and that the fate of things, especially in the world of politics, is predetermined.

However, we must know that the world powers are functioning very seriously to advance their policies based on various strategic projects. For instance, the various jihadist groups could not grow enough without the logistical, propaganda, and the economic support of world and regional powers. It is questionable that how the prisons’ gates in Iraq and Syria were opened before the growing of ISIS, and the dangerous prisoners escaped. Mosul, which had just bought new weapons by billions of dollars, while more than fifty thousand Iraqi troops and more than fifteen thousand gunmen of Barzani’s Party, the city easily surrendered to ISIS, and the Sinjar tragedy occurred. The same scenario now has been recurring in Afghanistan, with billions of dollars in cash and military weapons have been handed over to the Taliban. At the same time, Taliban utilizes advantage of the poverty and indigence of the Afghan people.

In addition to producing terror and frightening, it is a military business with a public acceptance of the Islamic ideology and familiarity with the oppressed people of Afghanistan, imagining a different spiritual, and a better world. This business, along with the belief that the previous structure of Ashraf Ghani and Karzai’s government did not have the capacity to produce it, which caused strengthened the Taliban movement. In addition to these factors, the Taliban has the support of some of the spy agencies of the International Security Assistance Force and the Pakistani ISI.

At the present, the query is being provided that to which directions and paths, will the future events go in the region? Will the Taliban have enough power to create an obstacle for India and China, or will it be a serious dilemma for the Shiite rulers of its neighbour, which is the Islamic Republic of Iran? According to the author, with the conditions that the Islamic Republic is facing, that is, unemployment, poverty, inadequacy at the level of small and large management, denial of solving the Iranian people’s problem, which are the fundamental issues, will provide an appropriate arena of serious challenges for the current unintelligent and incompetent rulers, it will fall downhill, which they have chosen by themselves.



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic‌