گذار دموکراتیک

مروان اولاش از فرماندهان نیروهای مدافع خلق: روح ۱۴ ژوئیه در چشمان هر گریلا دیده می‌شود مروان اولاش، از فرماندهان نیروهای مدافع خلق (ه.پ.گ) درباره مقاومت ۱۴ ژوئیه گفت: "روح ۱۴ ژوئیه در چشم هر گریلا دیده می‌شود. مقاومت در کوه‌ها و زندان‌ها با روحیه ۱۴ ژوئیه…

زیرا می‌تواند روحیه و انگیزه زیادی باشد و خط ما، گذشته ما، مقاومت ما را تعریف می‌کند و اعتماد به نفس ما را در موفقیت تقویت می‌کند و قدرت ما را افزایش می‌دهد. برای این منظور باید هدف بزرگی تعیین شود. آزادی رهبر آپو یک هدف بسیار بزرگ و بسیار مقدس است و معنای آن بسیار مهم است.

به عنوان مثال، بسیاری از رفقا هستند که در آستانه آزادی هستند، به عنوان مثال ۳۰ سال در زندان مانده‌اند، ما می‌دانیم که اکنون باید آزاد شوند، اما اعتصاب غذا باعث می‌شود که رژیم ترک برای آنان پرونده‌‌ تازه تشکیل دهد و به ۶ سال دیگر محکوم شوند. به رغم ۶ سال اضافه شدن به محکومیتش دوباره اعتصاب غذا می‌کند. این یک امر مقدس است، چیزی شخصی نیست و فدایی بودن را نشان می‌دهد. این فداییگری در راه رهبر آپو را نشان می‌دهد. مردم اینگونه نگاه می‌کنند. این چیز کمی نیست. می‌گویند؛ "بدون رهبر آپو بیرون بروم، آزاد نخواهم شد". آزادی واقعی بیرون رفتن از زندان نیست. آزادی واقعی این است که مردم با رهبر آپو زندگی کنند. با این ایده و با این الگو زندگی کنید. مردم این را می‌بینند که رفقای ما این مسئله را بسیار عمیق درک کرده‌اند. بنابراین با ۳ روز یا ۵ روز اعتصاب غذا ترجیح می‌دهد ۶ سال خود را بسوزاند. به همین دلیل ده‌ها بار به این رفقا درود می‌فرستیم. آنها خط خود را اینگونه تعریف می‌کنند: پیروزی یا آزادی در خط رهبر آپو است و ما او را دنبال می‌کنیم. ما ۳۰ سال ماندیم، ۶ سال دیگر خواهیم ماند، ۳۰ سال دیگر هم می‌مانیم. این یک اراده بسیار مهم است، این خط رهبر آپو، اعتقاد به آن، امید به آن و اعتقاد به پیروزی و حقانیت این خط‌مشی است. به همین دلیل این مقاومت ده‌ها برابر مهمتر است. این مقاومت به ما، جنبش و خود رفقا روحیه می‌بخشد. دشمن می‌خواهد آن رفقا را در زندان‌ها از خط رهبر آپو دور نگه دارد و آزادی را فقط به عنوان تنها راه خروج از زندان نشان دهد. در برابر این، این مقاومت از ارزش بسیار بالایی برخوردار است. این مقاومت به ما می‌گوید که آزادی ذهنی از آزادی جسمی مهمتر است. آزادی جسمی هیچ ارتباطی با آزادی حقیقی ندارد. این یک فلسفه بسیار مهم است. بنابراین بسیار مقدس و معنی‌دار است.

ایستار محمد امین اوزکان ایستاری مقدس است

دولت ترکیه یک رژیم ستمگر و بی‌اخلاق است. از حقوق بشر به عنوان ابزاری برای ظلم و ستم علیه رفقای ما استفاده می‌شود. از هر فرصتی، ابزاری برای شکنجه به وجود می‌آورد. چنان می‌اندیشند که شاید با ظلم و شکنجه بتوانند این افراد را از راه مبارزه برگرداند. محد امین اوزکان هیچ نیازی به آنان ندارد. مسلماً اگر اخلاقی در این دولت وجود داشت، به شخصی که قادر به راه رفتن نیست دستبند نمی‌زند. بنابراین این یک پیام است و آنها می‌گویند؛ "ما شما را له خواهیم کرد، شما در مقابل ما زانو خواهید زد. ما شما را با چماق، نیرنگ یا ظلم و ستم می‌کوبیم." رفتار رفیق محمد امین اوزکان به گونه‌ای است که حتی اگر توانایی راه رفتن ندارد به آنها هم احتیاجی ندارد. می‌گوید که: "من زانو نخواهم رد." هیچ مقاومتی مقدس‌تر از این وجود ندارد.

ما همچنین به رفیق خود محمد درود می‌فرستیم و معتقدیم که این رفتار ا‌و هرگز در زندان پایان نخواهد یافت. دولت اشغالگر هرگز نمی‌تواند کسی که عزت‌نفس دارد را به خود محتاج کند. خلق کورد بیش از آب و غذا به آزادی نیاز دارند. خلق کورد فقط یک آرزو دارند و آن این است که با رهبر خود آزادانه زندگی کنند.

رفقای زندانی با ما هستند، آنها هميشه در یاد ما خواهند ماند

رفقای ما در زندان باید بدانند که ما همیشه به آنها فکر می‌کنیم و همیشه در یاد ما هستند و به سلامتی آنها اهمیت می‌دهیم. تعدادی از رفقا آزاد شدند، حتی دیدیم برخی از رفقا حدود ۲۰-۳۰ سال را در زندان گذرانده‌اند. بعضی از رفقا هم به کوه آمدند و ما با آنها ملاقات کردیم و واقعاً خوشحال بودیم. اما متاسفانه فرصت دیدن هم زیاد نیست. امسال جنگ سنگینی در جریان است و بنابراین فرصت ملاقات یکدیگر کم است. اما نامه‌های ما به همدیگر می‌رسند. از حال یک به یک رفقا پرسیدیم و از حال رفقا آگاهی یافتیم. هر کدام از رفقا که آزاد می‌شود و یا نامه‌ای از آنها می‌رسد ما را بسیار خوشحال می‌کنند. ما همیشه آنها را به یاد می‌آوریم. حتی بعضی اوقات نامه می‌فرستیم، گاهی حتی رفقا را به نوشتن تشویق می‌کنیم، ممکن است ما کمتر بتوانیم که نامه بنویسیم، زیرا فرصت ما کم است. نبرد سنگینی در حال انجام است که نیاز به تفکر بیشتری دارد. اما هر یک از رفقا فرصتی پیدا کنند نامه‌های خود را ارسال می‌کنند. در هر نوع مقاومتی ما با رفقایمان همصدا می‌شویم. یعنی جای رفقا همیشه در کنار ما است و در یاد ما هستند. در مورد رفقای زندان، سرگذشت آنان و خاطراتشان کتاب چاپ می‌شود. آنها همچنین می‌توانند در رابطه با تاکتیک‌های جدید مطالعه کنند.

495 views11:01