دایە نازدار، کوڕێکی گەریلایە و کوڕێکیشی پێشمەرگەیە...



🆔 @GozarDemocratic

‍ پیام قاطع کوردها به مسعود بارزانی؛ ١٨٠ پیشمرگ در مخالفت با کوردکشی اسلحه خود را بر زمین گذاشتند


خبرگزاری فرات مطلع شده است که در یکی از کمپ‌های آموزشی دهوک ١٨٠ پیشمرگ با بر زمین گذاشتن اسلحه اعلام کرده‌اند که "تحت هیچ شرایطی در جنگ علیه گریلا شرکت نمی‌کنند."



به نقل از منابع مطلع محلی، امروز (چهارشنبه ١۶ ژوئن/ ٢۶ خرداد) در کمپ آموزشی نظامی ارتوش شهر دهوک، ١٨٠ پیشمرگ با بر زمین گذاشتن سلاح‌های خود مخالفت خویش را با جنگ کوردکشی اعلام کرده‌اند. آنان اعلام کرده‌اند که "تحت هیچ شرایطی آماده نیستند علیه گریلاهای جنبش آزادیخواهی کوردستان در جنگ شرکت کنند."

همچنین ساکنان منطقه نیز مخالفت خود را با فتنه‌جویی گردانندگان پارت دمکرات کوردستان نشان داده‌ و تأکید کرده‌اند که به جنگ داخلی اجازه نمی‌دهند.

شایان ذکر است که مسعود بارزانی، رئیس پ.د.ک روز ۶ ژوئن ٢٠٢١ در پیامی به مناسبت کشته شدن ۵ پیشمرگ در رویدادی مشکوک در متینا با لحنی تحریک‌آمیز جنبش آزادیخواهی کوردستان را به انتقام‌گیری تهدید کرده بود. فرماندهی نیروهای مدافع خلق کوردستان در واکنش به رجزخوانی مسعود بارزانی خواستار تشکیل هیئت مستقل و بی‌طرف و تحقیق در مورد رویداد ۵ ژوئن شده بود و از خلق کوردستان دعوت کرده بود که در خصوص پافشاری پ.د.ک بر آغاز جنگ داخلی در کوردستان هشیار باشند.



ANF



🆔 @GozarDemocratic

ئامەد شاهۆ: سەرجەم داگیرکەران لە حەوزێک ئاو دەخۆنەوە



🆔 @GozarDemocratic

ئامەد شاهۆ: سەرجەم داگیرکەران لە حەوزێک ئاو دەخۆنەوە



لەبەرنامەی هێڵی سێ ئەم هەفتەیە ئامەد شاهۆ ئەندامی مەجلیسی پژاک ڕایگەیاند کە سیاسەتی چەپەڵی دەوڵەتی داگیرکەری تورکیا، گێرەشێوێنی و شەڕ نێوان گەلی کورد و هێزە کوردیەکان دادەگرسێنێت و پەدەکە کەوتووەتە ناو گەمەی سیاسی دەوڵەتی تورکیا و سیاسەتەکانی خزمەت دەوڵەتی فاشیستی تورکیا دەکات. ئامەد شاهۆ لەهەمان بەرنامەدا هەڵبژاردنەکانی سەرۆک کۆماری ئێران و بانگەشەی پالێوراوانی خولی ١٣ی سەرۆک کۆماری هەڵسەنگاند و رایگەیاند کە ئەو هەڵبژاردن جیا لەنمایش و سیرکێک واتایەکی بۆ گەل نییە. هاوکات شاهۆ دەستنیشانی کرد کە ئەگەر بەرپرسانی دەوڵەت بە کارهێنانی دەنگی سپی بە حەرام لەقەڵەم دەدەن، بە رای ئێمە لەبنەڕەتدا هەڵبژارتن لە ناو دەوڵەتێکی خوێنمژ و داپڵۆسێنەری رژێمی داگیرکەری ئێران حەرامە.

تورکیا بۆ شاردنەوەی شکستەکانی دەستدرێژی دەکاتە سەر باشووری کوردستان

ئامەد شاهۆ سەبارەت بە ئامانجی لەشکەرکێشی دەوڵەتی تورکیا بۆ سەر هەرێمەکانی پاراستنی مەدیا و بەشداری پەدەکە لەو هێرشانەدا رایگەیاند:

دوابەدوای قۆناخی پڕۆسەی بە ناو چارەسەری ئاشتیانە بەڕێوە چوو، دەوڵەتی داگیرکەری تورکیا، ناتۆ و زۆربەی زلهێزە جیهانی و هەرێمیەکان کۆنسێپتی پاکتاو کردنی گەلی کوردیان بە چڕی دەستپێکرد. لە بەر ئەوەی کە پەکەکە تاکە هێزێک بووە، کۆسپ و بەربەستی لە بەرامبەر پیلانی داگیرکەران لە ناوچەکە داناوە، هەوڵیان دا کە پەکەکە لاواز و بێ کاریگەر بکەن، تا ئامانجە چەپەڵەکانیان بە دی بهێنن. دەوڵەتی داگیرکەری تورکیا سەرەتا لە باکوری کوردستان و تورکیا بە هەموو شێوازێک پەلاماریان داوەتە سەر گەل و گەریلای ئازادی کوردستان، بەڵام کۆی ئەو هێرشانە بێ ئەنجام ماون. لەبەر ئەوەی تورکیا بۆ شاردنەوەی شکستەکانی دەستدرێژی کردە سەر باشووری کوردستان و هەوڵی داگیرکردنی دەدات و بە بێ بەشداری لایەنێکی کوردی ئەو پیلانەی سەر ناگرێت. ئەردۆغان پڕۆژەی خۆی لەمەڕ داگیرکردنی ناوچەکە و بە تایبەت هەرێمی باشووری کوردستان، لە نەتەوە یەکگرتووەکان بە ئاشکرا نیشانی ڕای گشتی دا و هەموو ئەو هێز و دەوڵەتانەی کە ئامادە بوون پشتیوانی ئەو پڕۆژەی ئەردۆ‌غانیان کرد. بەڵام لەو پڕۆژەشدا سەر نەکەوتن و ناچار مان بۆ شاردنەوەو پەردەپۆش کردنی قارەمانی و ئازایەتی گەریلا لەبەرامبەر داعش و دەستدرێژیەکانی دەوڵەتی تورکیا، بە هاوکاری پەدەکە پەنایان بردوەتە بەر هێرشێکی نوێ. لەم هێرشە داگیرکەریەدا پەدەکە رۆڵی هەسپی ترۆوای پێ سپێردراوە و دەیانهەوێت بە رێگای هەڵگرساندنی شەڕی ناوخۆیی، کوردی ئازاد پاکتاو بکەن. ئەوە زۆر روونە کە پەدەکە بە بڕێک وادەی پڕووپووچ فریودراوە. سەر کۆنسوولگەری تورکیا لە هەرێمی باشووری کوردستان بە ڕاشکاوانە رایگەیاند کە زۆربەی خاکی هەرێمی باشووری کوردستانمان کڕیوە. لەبەر ئەوەی زۆر بە ئاسانی دارستانەکانی باشوور و سەرچاوە ژێرزەوینی و سەرزەوینیەکان بە تاڵان دەبەن و پەدەکەش وەک کرێچییەک بە سەر باشوورەوە سەروەرە. ئەو سیاسەتەی پارتی دیمۆکراتی کوردستانی عێراق زیان و زەرەری بو دەستکەوتەکانی کورد لە هەر چوارپارچەی کوردستان هەیەو دەستبەجێ دەبێ واز لەو سیاسەتەی بهێنێ.

ئامانجی پەدەکە خزمەت کردن بە دەوڵەتی تورکیایە

ئامەد شاهۆ سەبارەت بە ناوەڕۆکی ئەو پەیامەی کە گوایا حکۆمەتی ئاکەپە پەیامێکی ئاراستەی پەکەکە کردووە کە لە باکووری کوردستان و تورکیا ئاگر بەست ڕابگەیەنن و لە پارچەکانی دیکە سەربەستن چ دەکەن، هۆشیاری بە پەدەکە دا و رایگەیاند:

بە رێگای مێدیاوە ئاگاداری ئەو بابەتە بووین کە فەرمانداری گشتی هێزەکانی پاراستنی گەل، بەرپرسانی پارتی دێمۆکراتی کوردستانی عێراقی وشیار کردووەتەوە کە نەکەونە ناو گەمەی چەپەڵی دەوڵەتی تورکیا. سیاسەتی دەوڵەتی داگیرکەری تورکیا بە درێژایی مێژوو بەو شێوەیە بووە کە لەگەڵ هێزێکی دەستەمۆی خۆی دەست دەداتەوە و لە لایەکی تریشەوە هێرش و پەلامار دەباتە سەر دەستەکەوتەکانی گەلی کورد. ئێستا تورکیا پەدەکە وەک مۆرەیەکی سەرەکی سیاسەتەکانی لەدژی کورد بە کار دەهێنێ. ئەم سیاسەتە لە دژی پارچەکانی دیکەی کوردستان بەڕێوە چووە و بنەڕەتی ئەو سیاسەتەش گێرەشێوێنی وشەڕانگێزی لە نێوان گەل و پێشەنگەکانیەتی. ئێستا ئەو هێزە رادیکاڵەی کە بەڕەنگاری داگیرکەری دەبێتەوە پەکەکەیە، لەبەر ئەوەی دەیانهەوێ مارژیناڵی بکەن. بەڵام پەکەکە لەم قۆناخە هەستیارەدا بەرخۆدان و تێکۆشانی لەلووتکەدایەو بە هەموو هێزیەوە بەرگری لەگەلی کورد و گەلانی ئازادیخواز دەکات. بەداخەوە ئێستا پەدەکە چاوساغی بۆ دەوڵەتی تورکیا دەکا و پەکەکە وەکوو سەرئێشە بۆ سەر گەلی کورد بەناو دەکا. بەڵام داخۆ ئەوەیان لەیاد ماوە کە کاتێک هێزەکانیان لە ڕۆژهەڵات و باکوور بوون، چ پێناسەیەکیان بۆ ئەوە هەیە؟ تەنانەت بۆ ڕەوا کردنی دەستدرێژیەکانیان لەرۆژهەڵاتی کوردستان هێرش دەکەنە سەر حیزبی دێمۆکرات.

داخۆ گەلی رۆژهەڵات هەمان بەرچەسپیان لەدژی پەدەکە بە کارهێناوە؟ سیاسەت و کردەوەکانی پەدەکە لەهەر بەشێکی کوردستان لەکات و ساتە جیاوازەکان لەقازانجی داگیرکەراندا بووە. درووست کردنی قیادەی مووەقەت لە ڕۆژهەڵات لەدژی پارتە کوردیەکان، شەهید کردنی کاک سولەیمان مۆعینی هەر وەکوو تر لە باکووری کوردستان شەهید کردنی سەعید قرمزی تۆپراک و لە باشوور ٣١ی ئاب و لە کۆتایی دا رادەستکردنی شەنگاڵ بە چەتەکانی داعش و داڵدەدانی بە ناو پێشمەرگەی رۆژ لەباشوور لەدژی رۆژئاوای کوردستان، بەشێکن لەو کردەوە دژە نیشتمانی و کوردیانەی پەدەکە ، کە سەرتا پا خزمەتی ناتۆ و لەقازانجی داگیرکەرانی کوردستاندا شکاوەتەوە. بە پێچەوانەی کردەوە و سیاسەتەکانی پەدەکە، پەکەکە هێزێکە کە بەردەوام لە کاتی زۆری و زەحمەتی، شەڕ و ئاڵۆزیەکان بەرگری لەخاک و نیشتمانی کردووە کە پاراستنی شەنگال، مەخموور، کەرکوک و ئێستاکەش سەرجەم باشووری کوردستان نموونەی کردەوەکانی پەکەکەیە. دوا بە دوای ئەو بەرخۆدانە بێ هاوتای پەکەکە لەهەرێمەکانی پاراستنی میدیا داخۆ بۆچی پەدەکە بە مەبەستی شەڕ چەکدارەکانی رەوانەی ئەو ناوچەیە دەکات کە گەریلا لە بەرخۆدان و شەڕدایە، ئەوەش دەیسەلمێنێ کە ئامانجی پەدەکە خزمەت کردن بە دەوڵەتی تورکیایە.

پەکەکە حەقیقەتێکە کە هەمیشە دەدرەوشێتەوە

ئامەد شاهۆ سەبارەت بە شەڕی تایبەتی دەوڵەتی فاشیستی تورکیا لەدژی گەلی کورد و رۆلێ پەدەکە لەو شەڕەدا رایگەیاند:

دەوڵەتی تورکیا دەوڵەتێکە کە بە رێگای شەڕی تایبەت هاش و هووش دەکات و وەکو بالۆنێکی بەتاڵ خۆی مەزن نیشان دەدا. ئەو سیاسەتەش بە رێگای مێدیاوە لەهەر جێگایەک تەشەنەی پێ دەدات. لەم خاڵە دا راگەیاندنەکانی پەدەکە رۆڵی مەزنی شەڕی تایبەتیان پێسپێردراوە. بچووک ترین لێدوانێکی دەوڵەتی فاشیستی تورکیا بە خێرایی و بە رێگای شەڕی تایبەت بڵاو دەکاتەوەو راستیەکان چەواشە دەکات و بەردەوام بۆدرۆمانی فکری چەوت و درۆ دەرخواردی گەل دەدەن. دەبێ گەلی کورد زۆر ئاگادار و هۆشیار بێ کە نەکەوێتە داوی ئەم شەڕە تایبەتانەی دەوڵەتی فاشیستی تورک و پەدەکە کە ئامانجیان، درووست کردنی شک و گومان و نانەوەی دووبەرەکی و بێ باوەڕی ناو گەلە. لە سەردەمی داعش دا ویستیان بە شەڕی تایبەت ورەی هەموو لایەنەکان دابەزێنن. بەلام گەریلا بە خۆڕاگری ئەو شەڕە تایبەتەی تێکشکاند و هاوکات داعشی تێکشکاند و ئەوەش گورزێکی کوشندە بۆ دەوڵەتی فاشیستی تورکیا بوو. دەبێ هەر کەس ئەو لێدوانانەی کە لە لایەن پەدەکە و تورکیاوە بڵاو دەبێتەوە، بە پێچەوانەوە تێبگەن و بزانن کە ئەوە شەڕێكە و ناوەڕۆکەکەی فرت و فێڵ، چەواشەکاری و درۆیە. پەکەکە حەقیقەتێکە کە هەمیشە دەدرەوشێتەوە و بەم بانگەشانە ڕەش نابێ.

رۆژی هەڵبژارتنی سەرۆک کۆماری، ڕۆژی دادگایی کردنی رژێمی ئێرانە

لەبەشێکی تری بەرنامەی هێڵی سێ، ئامەد شاهۆ تیشکی خستوەتە سەر سیاسەتی پاکتاوکاری دەوڵەتی داگیرکەری ئێران و سەبارەت بە دەرئەنجام و ئاقارەکانی ئەو سیاسەتە و بەڕێوەچوونی هەڵبژاردنی خولی ١٣هەمینی سەرۆک کۆماری رایەگەیاند:

لەسەر گشتی کوردستان بازنەیەکی داگیرکەری دامەزراوە، تورکیا بە شێوازی سەربازی و ئێران بە شیوەی سیاسی و مەرگی تەدریجی بەشدارە لەکۆمەڵکوژ کردنی کوردان. گەلی کورد ئەمڕۆ لە سەرجەم گۆڕەپانی سیاسی و کۆمەڵایەتی دا چالاکە و پێداگرە لەسەر دەستەبەر کردنی ناسنامەی ئازادی خۆی. تایبەت ژنان و گەنجان بوونەتە ئامانجی سیاسەتە چەپەڵەکانی رژێمی داگیرکەری ئێران. رۆژانە شاهیدی شەهید کردنی چالاکانی ژینگە پارێزین و دەستگیر دەکرێن و دەیانخەنە زیندانەوە. کۆڵبەرێک کە بۆ پارویەک نان دەچێتە سەر سنوور بە گولە پێشوازی لێ دەکرێ. هەروەها ژنێک کە بە داوای ئازادی و مافی خۆی دەکەوێ لەلایەن هەر دوو دەوڵەتی داگیرکەری تورکیا وئێران دەبنە هەدەفی هێرشەکانیان. گەلی کورد ئیدی ئاشنای ئەم سیاسەتانەیە و هەڵناخڵەتێ. هاوکات گەلی کورد هێزی پاراستنی خۆی وەک؛ YRK، HPJ،KJAR ، KODAR وPJAK هەیە کە بەڕەنگاری ئەو زۆڵم و زۆریە دەبێتەوە. دەنگدان دان و هەڵبژارتن لەم قۆناخەدا بەلای گەلی کوردەوە، هیچ بایەخ و گرینگی نییە. رژێم ئەمڕۆ گەل دەخاتە ناو کونجی زیندانەکان و دواتر داوای دەنگدان دەکات و دەڵێ دەنگم پێ بدەن ئازادتان دەکەم یان مافتان پێ دەدەم، بەڵام گەلی کورد ئازادی لەو شێوەی رژێم دەڵێت نایەوێ. ئیمە وەکوو PJAK و KODAR هەڵبژارتنی سەرۆک کۆماریمان بایکۆت کردووە و لامان روونە کە شەپۆلێکی نوێ دیکتاتۆری و ملیتاریزم لەئیران سەرهەڵدەدات و یەکەم قوربانی ئەوەش گەلانی ئازادیخوازی وەک؛ گەلی کورد، بەلووچ، ئازەری و گەلانی تێکۆشەر و ژنان و گەنجان دەبنە ئامانجی رژێم. ڕۆژی هەلبژارتنی سەرۆک کۆماری ڕۆژی دادگایی کردنی رژێمی ئێرانە.

هەر چۆن ئێستا گەریلا لە گارێ و ئاڤاشین و مەتینا فیشەک لەدژی زۆڵم و زۆری دەتەقێنێ، گەلی کوردیش لە رۆژهەڵات بە بایکۆت، کۆنسێپتی دوژمن پووچەڵ دەکاتەوە.هاوکات گەل بۆ هەڵبژاردنی شورای شار و گوند بۆ خۆیان کەسێک بە گونجاو دەبینن و شایانی ئەو پۆستەیە و جێگای متمانە و باوەڕی گەلە دەتوانن خاوەندارێتی یان لێ بکەن.

گەل بەو سیرکبازیانە هەڵناخڵەتێ

ئامەد شاهۆ سەبارەت بە قەیرانی ئابووری ناوخۆی ئێران و درووشمی یەکێک لە بەربژێرەکانی سەرۆک کۆماری کە جەخت لەسەر دەوڵەتی شەڕ لەگەڵ قاچاخ و بانگەشەی بەربژێرەکان رایگەیاند:

دیارە ئەو پاڵێوراو درەنگ هەستاوە لە خەو، چون دەوڵەتی شەڕ زیاتر لە ٤٠ ساڵە سەر دەسەڵاتە. کاتێک دەڵێن کە دەمانهەوێ بگەڕێنەوە بۆ دەسپێکی شوڕش، هەڵگری پەیامێکی مەترسیدارە و گەلی کورد دەبێ وشیاری ئەو دۆخە بێ. کاتێک دەڵێن بە کارهێنانی دەنگی بەتاڵ حەرامە، دەبێ گەل ئەوە بزانێ کە ژیان کردن لە ناو دەوڵەتێک دا کە دەرەوەی شەڕانگێزی و تاڵانکاری هیچ شتێکی تری نەکردووە، حەرامە. ئەو پاڵێوراوەی کە دەڵێت من ئابووریتان بۆ چارەسەر دەکەم و ئازادی دەستەبەر دەکەم، ئەگەر چاوێک بە کارنامەکەی بخشێنین، دەردەکەوێ کە گەورەترین بکوژی گەلە و بە ساڵانە وەکوو بەرپرسی سوپای پاسداران ئابووری لە کوردستان دا قۆرخ کردووە. ئیدی گەل بەم دوروشم و مونازرانە هەڵناخڵەتێ. بەربژێڕەکان دەڵێن کە ژن لە ناو کابینەکەی خۆم دا بە جێ دەکەم. بەڵام بۆچی هەر ئەو ژنە ناتوانێ ببێ بە سەرۆک کۆمار و مەجالی تێکۆشانی لێ زەوت دەکرێت. ئەمڕۆ ژنێک دەکەوێتە ناو گۆڕەپانی سیاسی، یان دەیهەوێ زمانی زکماکی خۆی پەروەردە بدا دەیگرن. هەروەها کۆڵبەرێک کە نایهەوێ مۆحتاجی کەس بێ و بە ٨٠ کیلۆ بارەوە دەڕواتە سەر سنوور تا پارچەیەک نان پەیدا بکات بەڵام بە گولە پێشوازی لێ دەکەن. دەڵێن کە ئیمە یارانە زۆر دەکەین، ئەمە لە حاڵیک دایە کە مەعاشی زۆربەی کرێکار و کارمەندانیان تا بە ئەمڕۆ نەداوە. ئیدی گەل بەم جۆرە سیاسەتانە ناخڵەتێ. کاربەدەستانی رژێم چەند مونازرەیەکیان رێکخست و بە رواڵەت مەلەفی یەکدی هەڵدەدەنەوە، بەڵام ئەمانە هەموویان نوێنەری رژێمن و لە یەک حەوز ئاو دەخۆنەوە. بۆیە گەل بەو سیرکبازیانە هەڵناخڵەتێ. ئێران وای لێ هاتووە کە کەسانێکی وەکوو ئیبراهیم ڕەئیسی و مۆحسێن ڕەزایی بوون بە ئازادیخواز، یان کەسێکی وەکوو ئەحمەدی نژاد بووە بە ئۆپۆزسیۆن. ئەو بەربژێرانە دەڵێن کە سفرەی خەڵک دەوڵەمەند دەکەین، بەڵام گەل پێویستی بە سفرەیەک نییە کە دەسەڵات بیڕازێنێتەوە، گەل پێویستی بە ئازادی و خۆ بەڕێوەبەری دیمۆکراتیک هەیە. هەڵبژارتنی سەرۆک کۆماری شتێکی نمایشی و سیرکبازی مۆرەکانی رژێمە و بەشداری لەو هەڵبژاردنەدا حەرامە.

خاوەنداری لە بەرخۆدانی گەریلای ئازادی کوردستان ئەرکە

ئامەد شاهۆ لەکۆتایی بەرنامەی هێڵی سێ دا بانگەوازی لەگەنجان و ژنان کرد و دەڵێت:

دەبێ گەلی کورد بە تایبەت لە ڕۆژهەڵاتی کوردستان خاوەنداری لە بەرخۆدانی گەریلای ئازادی کوردستان بکات و بەشداری ئەو بەرخۆدانە بکات و تا کۆتایی بەڕەنگاری هێڵی خیانەت و بە کرێگیراوی ببنەوە. ژنان و گەنجان دەبێ هەڵویستی خۆیان لەدژی ئەو داگیرکارییە راشکاوانە دیار بکەن و بەشداری ڕیزەکانی بەرخۆدان ببن. ئەگەر دوژمن دەیهەوێ کورد پارچە بکا، گەلی کوردیش بە سیاسەتی دێمۆکراتیک و یەکڕیزی نێو ماڵی کوردی خۆی بە هێز دەکات. نابێ کەسێکی خاوەن ویژدان لە بەرامبەر داگیرکەران بێدەنگی هەڵبژێرێت. ویستی دوژمن ئەوەیە کە گەل بێ هەڵوێست بێ و ئاگاداری ئەوە نەبێ کە لە باکوور، باشوور و ڕۆژئاوا چ دەقەومێ. گەلی ڕۆژهەڵاتی کوردستان دەبێ زۆر وشیار بێ و نەکەوێتە ناو گەمەی سیاسی و شەڕە تایبەتەکانی دەوڵەتی داگیرکەری تورکیا و ئێران و بە پێچەوانەوە پێویستە گەلی کورد باوەڕیان بە تێکۆشان و بەرخۆدانی رەوای خۆیان هەبێ.



pjak.eu





🆔 @GozarDemocratic

تاوێک گوێ لە گوتنەکانی گەلاوێژ هەمزە بگرن کە باوکی لە شەڕی براکوژیدا ژیانی لەدەست داوە



🆔 @GozarDemocratic

✍ پیمان ویان

انقلاب مشروطه تا انقلاب اخیر و تاسیس دولت تئوکراتیک


🔺 #جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🔻🔻🔻🔻

🆔@kjar_2014

انقلاب مشروطه تا انقلاب اخیر و تاسیس دولت تئوکراتیک
انتخابات یکی از پایه های اصلی دموکراسی است. جامعه ی دموکراتیک جامعه ای است که توانسته اراده سیاسی خویش را ثابت کند و در خط مش آزادی پیش میرود. در چنین جامعه ای تمام قشرهای جامعه با گرایش های متفاوت دارای حقوق بوده، که  خروجی آن جامعه ای سالم و برابر است. انتخابات مسیری است که راه را برای ایجاد دموکراسی در بخش های مختلف  جامعه هموار میکند، جامعه ای که در آن ملل، زنان، جوانان و افکار مختلف  با اراده ی سیاسی خود میتوانند موجودیت خود را ثابت کنند. اما نمیتوان گفت در تمام جهان انتخابات با اراده ی مردم و آنگونه که باید، پیش میرود. جامعه نماینده خود را انتخاب نکرده بلکه «نماینده» به صورت انتصابی از سوی حاکمیت تعیین شده که نام آن نیز نماینده نخواهد بود. بخصوص در سیستم دولت-ملت انتخابات تنها ابزاری است که حکومت خود را بوسیله آن مشروعیت ببخشد و به مردم تحمیل کنند.
در سیستم انتخاباتی سراسر جهان، حاکمان همیشه در تلاش این می باشند که نیمی از جامعه را حذف کرده تا بتوانند ذهنیت مرد سالار را حاکم نماید. زیرا زمانی که نیمی از جامعه  از راه سرکوب اراده حذف شود، خروجی انتخابات در چنین جامعه ای فقط در خدمت حاکمیت خواهد بود. از کشورهای اروپایی گرفته تا آمریکا، آفریقا و خاورمیانه، زنان مبارزات عظیمی را  به منظور نیل به حق انتخاب کردن و انتخاب شدن، راه انداختند، تلاش نموده و قربانی دادند. زنان برای اولین بار در کشور نیوزیلند توانستند به حق رای دادن دست یابند. سال ۱۹۰۲ در استرالیا، سال۱۹۱٨ در بریتانیا،۱۹۲۰  در آمریکا، سال۱۹۴۴ در فرانسه و کشورهای دیگر بعد از گذشت نیمی از قرن بیستم حق شرکت در انتخابات را بدست آوردند. هنوز هم در مقابل ذهنیت های ناسیونالیستی، جنسیت گرا و مذهب گرا مبارزه میکنند تا اراده ی سیاسی خود را بقبولانند.
 این ذهنیت تاریک و خفقان آور مذهب گرا و جنسیت گرا که در تاریخ سیاه حاکمیت ایران نیز حکمفرما بوده همواره زنان  و حقوق زنان را انکار می کند، در چنین سیستمی زنان قربانیان اصلی بازی های سیاسی می باشند. باید گفت «بدون شک حق گرفتنی است نه دادنی!» و با الگو قرار دادن چنین گفته ای به مبارزه ادامه داد. در حال حاضر سیستم موجود بطور کلی مردسالار و زن ستیز است و در مقابل آن نیز زنان ایرانی همواره در برابر چنین تفکراتی به مبارزه به شیوه های گوناگون برخاسته اند و برای گرفتن حق خود مبارزه کرده اند. زیرا با نگاهی به تاریخ دولت گرایی ایران خواهیم دید که حاکمیت در ایران به این نتیجه رسیده است که جهت کنترل جامعه زنان باید همیشه از حقوق طبیعی خود محروم بمانند. زنانی که در صد سال اخیر در جغرافیای ایران، از اقوام مختلف، زندگی کرده اند از انقلاب مشروطه تا انقلاب اخیر و تاسیس دولت تئوکراتیک، جهت اخذ حق رای و اراده ی سیاسی جهت شرکت در مسایل اداره ای کشور بسیار زحمت کشیده اند و قربانی داده اند. این در حالی است که تا به امروز نیز در بسیاری از پست های دولتی از جمله ریاست جمهوری حق انتخاب شدن نداشته و جهت انتصاب در پست های متفاوت نیز باید واجد شرایط تعیین شده از سوی مردان و راهب سانان دولت تمامیت خواه و تئوکراتیک زیگوراتی باشند. با نگاهی به تاریخ سیاسی ایران در قرن بیستم  و در سال ١٣٨٥ که قوانین نوینی به تصویب رسیده و مجلس تاسیس گردید حقوق زنان در قوانین ایران نیز به یکی از موضوعات مورد بحث تبدیل گشت. کلمات، اصطلاحات و موضوعاتی از این قبیل در ایران تازگی داشته و به مرور وارد ادبیات این مرز و بوم می شدند که از جمله نیز کلمه ی هموطن بود که اندکی بعد مشروعیت یافته و وارد ادبیات فارسی شد.
زنان به نسبت، بیشتر وارد عرصه های سیاسی شدند و توانستند بخشی از مشکلات خود را در سطح جامعه بروز دهند. با توجه به بستری که فراهم شده بود زنان توانستند در فعالیت های متفاوت اجتماعی جای گرفته، توانایی‌های خود را ثابت کنند و سطح دانش سیاسی و اجتماعی خود را بالا ببرند. علی رغم این نیز مدتی طولانی تلاش و مبارزات زنان ایرانی ادامه داشت تا اینکه توانستند به بخشی از حقو سیاسی و اجتماعی خویش دست یابند. در سال ۱۳۴۱ زنان توانستند به حق انتخاب شدن برسند که در طی آن نیز برای اولین بار ۶ زن بعنوان  کاندید مجلس شورای اسلامی  صلاحیت گرفتند و ٤ نفر از این کاندیدهای زن به مجلس راه یافتند. البته که این امر گامی بود و البته که نتوانست آنگونه که باید موجبات وصال زنان ایرانی را به حقوق اجتماعی و سیاسی خویش فراهم آورد. این نیز بدین سبب بود که از سوی حاکمیت زنان جهت ابزاری به کار گرفته می شدند تا سیستم مشروعیت خویش را حفظ نماید. این در حالی بود که چنین گام های جزئی نیز جهت سیستم مردسالار قابل هضم نبود. تا به امروز نیز زنانیکه تایید صلاحیت و در نهایت انتخاب میشوند باید از فیلترهای آنان عبور کنند.

انقلاب مشروطه نیز نتوانسته بود که موقعیت زنان را در درون سیستم به ورای شکلی و ابزاری بودن ارتقاء دهد. انقلاب مشروطه به ظاهر یک جنبش بود و نمیتوان آنرا به عنوان یک انقلاب تلقی نمود. زیرا نتوانست تمام اقشار جامعه را پوشش دهد. علی رغم این نیز زنان از زمینه ی ضعیف به وجود آمده استفاده نموده و وارد فعالیت های اجتماعی و سیاسی گشتند و تا حدودی نیز به موفقیت هایی دست یافتند. پس از سر کار آمدن حکومت مشروطه در همان آغاز حقوق  نادیده گرفته شده ی زنان باری دیگر به موضوع بحث محافل سیاسی بدل شد که در نتیجه باری دیگر زنان از حق رای محروم ماندند که این نیز واکنشهای جدی را به دنبال داشت. سرچشمه ی چنین افکار پوسیده ای بازهم شخصیتهای مذهبی بودند که با افکاری چون «زن ضعیفه است» یا «عقل زنان کم است» و «زن نمیتواند در عرصه سیاست صاحب نظر باشد» واکنش نشان داده و به تحقیر جامعه ی زنان پرداختند. نسلی که حق انتخاب نداشته باشد بدین معناست که وجودش انکار شده و از حقوق ابتدایی و طبیعی انسانی خود محروم میشود. اما باز هم منع حق رای زنان نتوانست آنان را از عرصه های سیاسی و اجتماعی حذف کند .
در این دوره از سوی زنان تشکل هایی ایجادگشت، مدارس ساخته شد و روزنامه ها به چاپ رسیدند. فداکاریهای بسیاری برای کشور داشتند که هیچوقت به آن پرداخته نشد. تا جاییکه زنان در عرصه های  نظامی هم پیشاهنگ بوده و قربانی داده اند. بعنوان نمونه بارها در منابع مختلف به این موضوع اشاره شده که در پایان جنگ با آذربایجان میان جنازه های کشته شدگان جنگ جنازه ۲۰ زن که لباس مردانه پوشیده بودند تا بتوانند در میدان جنگ حضور داشته باشند دیده شده است. حتی در قحطی سال ۱۲۹۰ شمسی ۳۰۰ زن که زیر چادرهایشان تفنگ مخفی کرده به مجلس رفته و بر آن بودند تا نمایندگان را مجبور به مقاومت در برابر اعمال اشغال گری روسیه کرده و تسلیم نشوند. بطور کل زنان در قرن بیستم تلاش بسیار کرده و قربانی فراوان دادند. متاسفانه زنان نتوانستند این فعالیتهای خود را آنگونه که باید مدیریت نموده و در نتیجه نتوانستند در تمام ابعاد اجتماعی و سیاسی به زنان آموزش داده و آنان را آگاه سازند تا بتوانند تعداد کثیری از زنان اقشار متفاوت را در عرصه های مختلف به شکلی پویا وارد سازمان، تشکل ها  و فعالیت ها نمایند. مساله ی آزادی زنان بعنوان یکی از مسائل بنیادین به آن پرداخته نشد و«انقلاب» بوجود آمده هم به سدی مقابل جنبش زنان قرار گرفت. از آنجا که این انقلاب با ذهنیت مردسالاری که حقوق زن را تنها در استفاده ابزاری از آنان، آنهم در شرایطی که از آن  در راستای منافع خود بهره برداری کرده اند تعریف میکند. زنان دوشادوش مردان برای پاسداری از «آرمانهای انقلاب» مبارزه کرده اند! این مبارزات آنگونه که هویداست فقط و فقط برای حفظ حاکمیت موجود بوده و نه جهت رسیدن جامعه و بخصوص زنان به کرامت انسانی بوده است. میبایست زنان ایرانی تجربه های دوره ی مشروطه تا سیاستهای رضاشاه و پسرش که زن را تنها بعنوان ابزاری به منظور مدرنیزه کردن سیستم خود بکار گرفت تا انقلاب اخیر که  پایه و اساس آن بر محروم نمودن زنان از حقوق انسانی خود بنا شد، جهت برپایی انقلابی زنانه بهره می گرفتند.
 در سال ۱۳۱۴ که برای اولین بار رضاه شاه به ترکیه سفر کرد از سیستمی که آتاتورک برای حکومت بر ترکیه استفاده میکرد الگو برداری نموده و تصمیم گرفت این سیستم را در ابتدا از راه تحمیل بر زنان، بعد در خانه و  جامعه ی ایران پیاده کند. رضاشاه قانون کشف حجاب زنان را به تقلید از آتاتورک بر جامعه ی ایران  تحمیل کرد و بیشتر زنان از روی ناچاری مجبور به پذیرش آن شدند. تفکراتی که رضاه شاه برای روش زندگی زنان ایرانی در سر داشت در جامعه ی ایران نابسامانی هایی بوجود آورد. تا آنجا که زنان زیادی زیر بار فشار پدر، برادر و همسر خود از حق تحصیل و کار و حتی شیوه ی زندگی معمولی مختص آن دوره، محروم میماندند و تاثیر چنین تحمیلاتی تا به امروز نیز ملموس می باشد. مبارزات بدون وقفه ی زنان از مشروطه تا دوران حکومت محمدرضا شاه قابل توجه است. آنگونه که پیشتر نیز ذکر شد حق رای که بطور رسمی در دوران محمد رضاه شاه در سال ١٩٤١ به زنان تعلق گرفت. هرچقدر که در این باره تلاش زنان را نباید نادیده گرفت لیکن تغییرات صورت داده شده توسط شاه و رژیم وی که به عنوان انقلاب سفید نامگذاری شد پروسه ای تقلیدی بود که شاه راه های حفظ قدرت و اتوریته ی خویش را در عرصه ی خارجی و تا حدودی نیز داخلی، در ایجاد چنین تغییرات سطحی دنبال می نمود. دادن حق رای به زنان نیز که علی رغم مخالفت روحانیون صورت گرفته بود از نمونه ی این تغییرات بود. این تغییرات به طور کلی در شش ماده خلاصه شده بود که به واسطه ی یکی از این بندهای آن زنان به حق رای دست یافتند. قبل از اینکه این طرح وارد مجلس شود  خمینی از طریق نامه ای به شاه و نخست وزیر وقت این طرح را محکوم نمود.

زیرا جامعه ی روحانیون معتقد بودند که دادن حق رای به زنان خلاف شرع و قوانین اسلامی می باشد. زنان به این واکنش خمینی  بشدت اعتراض کرده و به مبارزات خود در این باره ادامه دادند. شاه تحت فشار اذهان عمومی و اعتراضات زنان مجبور به پذیرش حق رای زنان شد. اما به هر طریقی برآن بود که با استفاده ابزاری از زنان پایه های حکومت پهلوی را محکم نماید. به همین جهت است که نخست وزیر وقت به اشرف پهلوی پیشنهاد میدهد با لیدری در فعالیتهای زنان از پتانسیل آنان در جهت پیشبرد اهداف حکومت بهره برده و آنان را تحت کنترل خویش درآورد. با سرکار آمدن رژیم اسلامی زنان از اندک زمینه ی حقوقی که با مشقات فراوان به آن دست یافته بودند، بی بهره ماندند اما همچنان حق رای داشتند!
در این نقطه باید پرسید خمینی که زمانی از مخالفان سرسخت حق رای زنان بود، چرا پس از انقلاب مردمی ایران و تسخیر حکومت از سوی خمینی و اطرافیانش، حق رای زنان همچنان پابرجا بود؟ البته جهت سوء استفاده از رای زنان و مشروعیت بخشی به حکومت نوپا. زنان ایرانی مقابل حکومت دیکتاتوری شاهنشاشی ایستادند و در صفوف نخست به مبارزه پرداختند. به خیال اینکه طی انقلاب بتوانند شرایط را جهت مشارکت در تمام عرصه ها اعم از اجتماعی، علمی، سیاسی و غیره هموار سازند. اما بیخبر از آنکه انقلاب توسط روحانیون تسخیر گشته و در نتیجه فقط جای دیکتاتورها تغییر یافت. اینبار از سوی افکار پوسیده ی مذهبیون به اسارت در خواهند آمد و در این بین قربانی اساسی انقلابی خواهند شد که در آن به نفع جزم گرایان دینی از آنان و حضورشان سواستفاده خواهد شد.
این پروسه در اصل ضد انقلابی بود. همان شخصیت هایی که بخصوص در ابتدای قرن بیستم علیه زنان وارد گود شده و وجود آنان را انکار میکردند بر سر کار آمده بودند. خمینی که همواره به نام اسلام و شریعت علیه زنان فتوا داده و نگاهی ضد انسانی به جامعه زنان داشت، حال چگونه میتوانست حکومتی را رهبری کند که در آن به حقوق زنان پرداخته شده بود؟ همینطور هم شد. تحت پوشش دین و مذهب قوانینی که بواسطه ی آن حقوق زنان پایمال می شد را تصویب نمود. در مقابل آن نیز زنانی که به این قوانین ضد زن معترض بودند را با برچسپ محارب، شکنجه و اعدام میکرد. رفته رفته اعتراضات  زنان را بی تاثیر کرده و تلاشهای آنان را سرکوب نموده تا از رسیدن آنان به نتیجه جلوگیری نماید. بخصوص زنان را از داشتن اراده سیاسی محروم نمودند. شاید بظاهر حق رای از زنان گرفته نشد اما همین حق نیز به صورت فرمالیته و علیه خود زنان و جامعه به کار گرفته شد. زن را با حقوق شرعی نصف مردها تعریف نمودند. به همین بهانه نیز آنان را از داشتن توانایی مدیریت نیز بری دانستند. کلمه ی «رجال سیاسی» را وارد ادبیات سیاسی و قانون اساسی  نمودند و زنان را از جای گرفتن در پست های کلیدی منع نمودند. با این برداشتهای کوته فکرانه از شخصیت و توانایی های زنان به آنان توهین شد و بر پایه ی همین تفکرات پوچ و بی مایه است که زنان از انتخاب شدن به عنوان رئیس جمهور در ایران، محروم ماندند. چهره ی کریهِ رژیمِ زن ستیزِ ولایتِ فقیه در مدت کوتاهی نمایان گشت. در همان آغاز انقلاب اسلامی حضور  زنان در انتخابات فقط استفاده ابزاری بوده و انتخابات تنها وسیله ای برای پوشش فساد سیستم موجود است.
بخصوص با ترفند اصلاح طلبی همیشه خواسته اند که زنان را با  امید اصلاح و تغییر شرایط فریب دهند. امروز جریان اصلاح طلب بخصوص در ایران به خودی خود هدر دادن پتانسیل جامعه است. از سویی نیز فریب جامعه و به شکل دراز مدت در محرومیت نگه داشتن مردم آن جامعه است. حتی از محرومیت مردم بنفع خود استفاده کرده و در زمان انتخابات با دادن وعده های انتخاباتی آنها را فریب می دهند. مکانیزم عملیاتی این جریان به این شیوه است، زمانی که حاکمیت به بن بست رسید جریان اصلاح طلب با ادعای حل مشکلات وارد میدان شده و ظاهری متفاوت را جهت وقت کشی ارائه می نمایند. این جریان طوری وانمود می کند که در صدد تغییر شرایط  است در حالی که در اصل هم جهت هستند. در واقع دو جریان وجود دارد جریان ملت و در مقابل آن نیز جریان حاکمیت که دولت-ملت است. جریانات رفورم خواهی هم تنها عمر حکومت را طولانی میکند. در این ۴۳ سال رژیم اسلامی با جریان رفروم خواهی تلاش کرد تا پتانسیل جامعه که شامل بخصوص زنان و جوانان می شود را دژنره و کریمینالیزه نماید. زمانی که ملتی در محرومیت خفه گردانیده شود، منتظر یک ناجی است که وی را نجات دهد. چنین تفکراتی از سوی دولت مردان با حقه های دینی نیز تقویت و جهت دهی می شود. در صورتی که در حقیقت این ملت است که با نیروی ذاتی خود میتواند خود را از چنین مسیر و موقعیتی خارج نموده و خود را مدیریت نماید.

نمونه ی از این قبیل پروسه ی کاندیداتوری خاتمی بود که با شعارهای حمایت از زنان و جوانان توانست نظر آنان را جلب نماید برگ تازه ای در تاریخ انتخابات ایران رقم زد. خاتمی در آن دوره بیشترین آمار حمایت زنان را در تاریخ جمهوری ایران، به خود اختصاص داد. اما در طی ٨ سال دوران ریاست جمهوری وی هیچ یکی از وعده های او در باب حقوق زنان تحقق نیافت. در این ٨ سال حتی به صورت فرمالیته هم هیچ زنی بعنوان وزیر به مجلس پیشنهاد نشد. به همین دلیل هنگامی که خبرنگاری از خاتمی در مورد دلیل نبود نام هیچ زنی در لیست وزیران پیشنهادی به مجلس از او میپرسد خاتمی در پاسخ میگوید:«نمیخواهم با داشتن وزیر زن در کابینه دولت خود ریسک کنم». آشکار است که ایدئولوژی این سیستم بر پایه ضدیت با زنان است و مسلم است خاتمی هم نماینده این رژیم و در نهایت مانند همه ی دولتمردان ضد زن است. او انتخاب یک وزیر زن در کابینه اش را به ضرر حاکمیت و ریسکی برای دولت خودش قلمداد میکند.
در دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد، وی سه زن را به عنوان سه تن از اعضای کابینه ی خود معرفی نمود که در نهایت یک نفر از آنان توانست به مقام وزارت منصوب شده و در کابینه ی احمدی نژاد جای بگیرد. این در حالی بود که بیش از هر زمانی حضور زنان در عرصه های سیاسی و اجتماعی کمرنگ شد و زنان با فضای خفقان آوری روبرو بودند. روحانی نیز که با رنگ بنفش به میدان آمد و با شعار «دولت تدبیر و امید» به شیوه ی تازه ای به فریب مردم مشغول شد، نیز باری دیگر نبودِ هیچ گونه تدبیر و امیدی جهت حفظ و بست حقوق زنان در سیستم ولایت فقیه را اثبات نمود.  تدابیر زیادی گرفته شد که مردان بعنوان نمایندگان دولت در نهاد خانواده گرفته تا عرصه های سیاسی و اجتماعی بر حیطه ی زنان تسلط یابند، زن را تحت هر عنوانی قتل عام کنند و دولت نیز تحت نام حفظ ناموس از آنان حمایت کند. دولت تدبیر و امید نشان داد که ورای اینکه زنان مطالبه گر بسیاری را به زندان انداخت، در زندان نیز آنها را مورد آزار و اذیت بسیار قرار داد. بسیار آشکار است که در این ۴۳ سال هر انتخاباتی که برگزار میشود سرپوشی بر فساد  حاکم بر ایران است. انتخاباتی که نه تنها برای زنان دستاوردی به همراه نداشته بلکه فاصله میان وی و حقوق وی همچنان روبه ازدیاد می باشد و زنان همچنان قربانی تبعیض در سیستم ولایت فقیه هستند.
از سویی نیز مهم نیست در چنین سیستمی یک زن در مقام ریاست جمهوری و یا وزارت کشور منصوب گردانیده شود، زیرا در سیستم حاضر جایی جهت افاده ی خویش به عنوان یک زن واقعی موجود نیست و تمام مقام و جایگاه ها ازآن زنانی است که تنها به ظاهر زن بوده و از لحاظ ذهنیتی مردانی مانند همکاران مرد خویش می باشند. اما دیگر ملت، زنان و جوانان از این شعارهای توخالی به ستوه آمده اند. ذهنیت تاریک ولایت فقیه که با نمایندگان لبخند بر لبِ خویش وارد گودِ انتخابات میشوند، دیگر مثل گذشته حنایشان نزد مردم رنگی ندارد. دیگر مردم به بخصوص زنان حاضر نیستند از حق رای خویش در چنین سیستمی استفاده کنند. فشارهای اقتصادی و فضای خفقان آور سیاسی، همه دست به دست هم دادند تا مردم هیچ اشتیاقی به شرکت در انتخابات نداشته باشند. به همین خاطر رژیم دست به هر ترفندی میزند که مردم را به پای صندوقهای رای بکشاند که از جمله آنان نیز وعده ی واکسیناسیون کرونا در صفوف انتخابات می باشد.
ارتباط رژیم و خلق با انتخابات سال ١٤٠٠ وارد مسیر جدیدی می شود. تا به امروز مردم با انتخابات فرمالیته قربانی العاب سیاسی روحانیون شده و فریب خوردند. اما امروز خلق های ایران با  رای ندادن به جلادان ولایت فقیه خود را از موقعیت قربانی رهانیده و اعلام می کنند که نیل به آزادی و دموکراسی با چنین سیستمی به هیچ لحاظ امکان پذیر نمی باشد. برای دست یابی به سیستمی دموکراتیک تا خلق بتواند نماینده ی خود را خویش انتخاب نماید، زنان با خواست ها و ذهنیت  زنانه در تصمیم گیری های سیاسی شرکت کرده و دارای اراده ی سیاسی مستقل گردند، لازم است این سیستم توخالی و پدر سالار برکنار شود. این مهم نیز تنها با کوشش زنان و همه ی اقشار جامعه صورت می پذیرد. بایکوت کردن انتخابات تنها کافی نیست، بلکه بایکوت انتخابات پیامی است که ملت به صورت بنیادین و از ریشه به این سیستم به عنوان سیستمی اکسپایر و از رده خارج نگریسته و از این پس به آن اعتماد نداشته و نخواهند داشت. بلکه مانند هرزمان خواستار نیل به حقوق طبیعی خویش بوده و برای دست یابی به آن با تکیه بر پیشاهنگان راستین جهت آگاه سازی جامعه و نیرومند ساختن و ادامه ی اعتراضات علیه تبعیض های سیاسی، آیینی، جنسی، اقلیتی، طبقاتی و غیره به تلاش های خویش پرشورتر از گذشته ادامه خواهند داد. اینگونه است که علیه کوچکترین و ضعیف ترین لکه های رعب و ترس در میان جامعه مبارزه خواهد نمود.

اما فراموش نکنیم حق گرفتنی است نه دادنی! به همین منظور لازم است زنان میدان مبارزه را خالی نکرده و از هیچ کوششی برای تغییر و یا سرنگونی این رژیم دریغ نکنند. همچنین از یاد نبریم پیروزی حاصل مقاومت و مبارزه ی خلق و یا خلق های یک جامعه است...


🔺 #جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان
🔻🔻🔻🔻

🆔@kjar_2014

ئێمە ئاواز بۆ ژیان دەژەنین، ئەوان ئاوازی مەرگ جاڕ دەدەن
بێگومان حەقیقەت سەردەکەوێت

#DenizPoyraz


🆔 @GozarDemocratic

بانگەوازی دکتۆر سید حەسەن کوڕ شێخ محمد هاشمی کوردستانی، ڕێبەری تەریقەتی قادری لە ڕۆژهەڵاتی کوردستان داوا دەکات کە خەڵک بەشداری نەکەن لە هەڵبژاردنەکانی ئێران و ناسنامەکانیان بە مۆری انتخابات گڵاو نەکەن.


🆔 @GozarDemocratic

ئاڤێستا جودی گەریلای رۆژهەڵاتی کوردستان: هەموو ژنێک دەتوانێت چارەنووسی خۆی بگۆڕێت

‍ 'Her jin dikare çarenûsa xwe biguherîne'


Gerîlaya #HPJ'ê Avesta Cûdî bang li wan jinan kir ên li nava dîwarên civakeke zayendîparêz hepis bûne û got, "Her jin xwedî wê hêzê ye ku çarenûsa jê re hatiye destnîşankirin biguherîne."



Gerîlaya Hêzên Parastina Jinê (HPJ) Avesta Cûdî ji ANF'ê re axivî û diyar kir ku dewletên dagirker ên li ser Kurdistanê, bi taybetî li dijî jinan bi rêya polîtîkayên şerê taybet hewl didin encamê werbigirin, lewma her tim êrişî gelê Kurd dikin.

Gerîlaya HPJ'ê Avesta Cûdî bang li jinan hemûyan kir, bi taybetî jî li jinên Merîwan, Sine, Ûrmiye û Kirmaşanê, ku li dijî desthilatdarî û dagirkeriya dewletên serwer serî hildin û li hemberî vî şerê qirêj ku armanca xwe tunekirina Kurdan hemûyan e, baldar bin.

Avesta Cûdî bi dewamî got, "Dibe ku îro li Başûrê Kurdistanê şerekî gerim heye. Lê ev nayê wê wateyê ku rejîma Îranê polîtîkayên taybet ên qirkirinê nameşîne. Divê jinên Rojhilatê Kurdistanê baş zanibin ku rejîma Îranê pir bi ziravtî polîtîkayên qirkirinê dimeşîne. Lewma weke jineke şoreşger bang li jinên Rojhilatê Kurdistanê hemûyan dikim; werin em bi hev re li dijî van polîtîkayên qirkirinê rawestin."

Avesta Cûdî bal kişand ser cudahiya navbera jiyana gerîla û jiyana civakê û got, "Jin di nava civaka me ya îro de di bin zext û zordariya zilam de hatiye çewisandin. Mafê herî xwezayî ji destê jinê hatiye girtin. Tevgera Azadiya Jinê jî li hemberî vê ferasetê, jiyaneke ku azadiyê dibexşe, diafirîne. Min bi xwe zîhniyeta serdest a mêrsalarî qebûl nekir û tevlî nava Tevgera Azadiyê bûm. Ji ber vê yekê li şûna temenekî dirêj li nava jiyaneke çewisandî mirov 10 salan bi rengekî azad û bi rûmet bijî çêtir e. Her roja em li van çiyaya ne berdêla bi salan e."

Gerîlaya HPJ'ê Avesta Cûdî bang li wan jinan kir ên li nava dîwarên civakeke zayendîparêz hepis bûne û got, "Her jin xwedî wê hêzê ye ku çarenûsa jê re hatiye destnîşankirin biguherîne."



ANF



🆔 @GozarDemocratic

🔲 پلانگێڕی لە سەر تەڤگەری ئازادی کوردستان و هێرشەکانی دەوڵەتی داگیرکەری تورکیا

✔️ سیڤان سەعید - پرۆفیسۆری لە زانستی سیاسی و مامۆستای زانکۆی شانشی چین


@aryentvnews

بایکۆتی هەڵبژاردنەکانی ئێران

سەرەڕای هەموو هەوڵەکانی دەسەڵاتی بۆ هێنانی خەڵک بۆسەر سندوقەکانی دەنگدان، بەڵام خەڵک سوورن لەسەر بایکۆتی هەڵبژاردنەکانی ئەمجارە.

بەپێی ئەو وێنە و ڤیدیۆیانەی دەست ڕۆژنیوز گەیشتووە، لە سەرتاسەری ئێران و ڕۆژهەڵاتی کوردستان، خەڵک سوورن لەسەر بایکۆتی هەڵبژاردنەکان.

بە گوێرەی ڤیدیۆەکان، لە هەموو بازنەکانی دەنگدان لە ئێران و ڕۆژهەڵاتی کوردستان، بنکەکانی دەنگدان چوڵن و خەڵک ناچنە سەر سندوقەکان.

لە وێنەکانیش دەردەکەوێت، سەرەڕای ئەوەی ئەمڕۆ هەینییە و خەڵک ناچنە سەر کار و پیشەی خۆیان و پێنج کاتژمێرە پرۆسەی دەنگدان دەستیپێکردووە، بەڵام کارمەندان و چاودێرانی پرۆسەی دەنگدان، لەسەر سندوقەکان، بە بێکار دانیشتوون و چاوەڕیی دەکەن تا بە دەگمەن کەسێک سەردانی بنکەکان بکات.



ڕۆژنیوز


🆔 @GozarDemocratic