گذار دموکراتیک

سال ۱۴۰۰ بحران‌های نظام عمیق‌تر خواهد شد. 🆔 @GozarDemocratic

یعنی یک پروسه‌ی گفتگو، توافق و راستی‌آزمایی توامان که هر مرحله‌ به عنوان شالوده و پی‌ مرحله‌ی بعدی در نظر گرفته می‌شود. این وضعیتی خواهد بود که امکان توافق جزءبه‌جزء را برای طرفین فراهم می‌آورد. هر چند ایران بر شرط رفع کلیه‌ی تحریم‌ها اصرار دارد اما تعیین این امر به عنوان پیش‌شرط برای وضعیتی که ایران در آن قرار دارد، دشوار می‌نماید. اصولا هدف از توافق برجام برچیدن تمامی تحریم‌های صورت گرفته در ایران بود. برای همین برداشتن تمامی تحریم‌ها به معنای اجرای برجام منقضی است. در آن صورت تلاش برای جوش ‌دادن معامله‌ای دیگر هیچ معنایی برای غرب نخواهد داشت.

هم‌اکنون نظام خود را برای برگزاری سیزده‌همین دوره‌ی انتخابات ریاست‌جمهوری آماده می‌نماید. تمامی تلاش نظام بر این است که به هر کسی بقبولاند نه امکان انقلاب وجود دارد و نه امکان رفرم و اصلاحات. یعنی اینکه نظام از این قابلیت فکری و اندیشه‌ای برخوردار است که خود می‌تواند تمامی مشکلات را چاره‌یابی نماید و هیچ‌گونه خللی در تفکر و عقلانیت نظام وجود ندارد. این نگرش خدای‌گونه به خود، مشکل اساسی است. معضل اصلی را به عنوان نقطه‌ی قوت و تکیه‌گاه دیدن فاجعه است. البته باید یک تفاوت کلی را در توان اندیشگی موجود در کلیت ایران و در نظام قائل شد. بر این باوریم که توان خود‌اندیشی و خودارتقایی در نظام وجود ندارد و تنها به بازتکثیر داشته‌های قبلی می‌پردازد. اما در میان خلق‌ها و ملیت‌های ایران این قدرت و توان برای ایجاد انقلاب در سطوح ذهنیتی و اجتماعی موجود است. کنار زدن، حذف، انکار و سرکوب به معنای قرار گرفتن در موقعیت مخاطب نیست. با این شرایط تنها در جایگاه دشمن مردم و خلق‌ها می‌توان بود. همان کاری که نظام در حال انجام موفقیت‌آمیز آن است. در چنین شرایطی نظام به هر دری می‌زند که بتواند مردم را به پای صندوق‌های رای بکشاند. از نامزد‌ شدن نیروهای نظامی مانند سرداران سپاه تا عناصر امنیتی و نیروهای ارزشی گرفته تا دست به دامان افراد و گروه‌های ذی‌نفوذ شدن. فعلا نظام در حال گرفتن نبض جامعه است و واکنش‌سنجی را در اولویت قرار داده تا از این راه به مهندسی انتخابات آینده بپردازد. هرگز این انتخابات را به صورت یک سویه و کاملا به نفع نظام نمی‌دانیم. اگرچه نظام از هم‌اکنون در تلاش است که نتیجه‌ی انتخابات را به صورت قطعی و به نفع اصول‌گرایی اعلام نماید. اما این امر ترویج قدر‌گرایی و تشویق به تسلیمیت است. اینکه نظام به همه بگوید که ما تعیین خواهیم کرد که سمت‌وسوی آینده چگونه خواهد بود توهمی بسیار بزرگ است. حتی اگر نیروهای اصول‌گرا هم در این انتخابات پیروز شوند یک شکست حتمی است. انتخاب فردی اصول‌گرا یعنی ادامه‌ی بی‌کفایتی، ناکارآمدی، فساد سیستماتیک و فروپاشی‌ نهادی که انتخاب ناخدایی جدید برای کشتی‌ای در حال غرق شدن را می‌ماند.

دولت روحانی به پایان کار خود نزدیک می‌شود اما جریان نئولیبرال یا همان تاچریست‌های اسلامی به آسانی دست‌بردار نخواهند بود. معتقدیم که نظام نئولیبرال در شرایط بحران و با ایجاد تنش و شوک به پیاده‌سازی برنامه‌های خود می‌پردازد. اگر دقت شود بهترین شرایط بحرانی و آشوبناک را نظام جهانی و خود نظام ایران با سیاست‌های ناکارآمد و غیر‌کارشناسی ‌شده‌اش برای این پدیده‌ی شوم فراهم آورد. به یاد می‌آوریم سخن متکبرانه روحانی را که گفت« قیمت‌ها را چنان افزایش دادیم که کسی متوجه نشد.». البته همه متوجه شدند و همه‌ی ناراضیان دستگیر و روانه‌‌ی زندان شدند. دولت روحانی با ایجاد یک فضای « عدم استقرار کامل» و افزایش از جاکندگی‌ها توان برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری را از جامعه سلب نمود و به راحتی در این شرایط به پیاده ‌نمودن برنامه‌‌های نئولیبرالیستی‌اش اقدام کرد. این سیاست‌ها تا حدی در ایران به اجرا درآمده‌اند اما به طور کامل نهایی نشده برخی از فعالیت‌های و برنامه‌ها برای اجرا شدن احتیاج به مکمل‌های وارداتی و تصویب برخی از قوانین اصلاحی مانند FATF دارد. منظور ما از بیان این مختصر این بود که بگوییم، این جریان به حضور دوباره‌ی خود امیدوار است و تنها نیرویی است که از سوی غرب از حمایت نسبی برخوردار است. برای همین امکان رقابت آن‌ها در انتخابات آینده با نیروهای اصول‌گرا وجود دارد. اما حریف اصلی آن‌ها در رقابت‌های اقتصادی قرارگاه‌های (هلدینگ‌های و کارتل‌های) سپاه پاسداران هستند که به راحتی از میدان به در نمی‌شوند. نیروهای غوطه‌ور در فساد و پول‌شویی سپاه شاید که ریاست‌جمهوری را از دست بدهند یا در بهترین حالت حاضر به واگذاری آن باشند، اما امکان اینکه از منافع اقتصادی دست بکشند دور از ذهن می‌نماید.

268 views15:56