Lİ DİJÎ FERZKİRİNA SERMAYEYÊ, GEL ABORİYA XWE DİPARÊZE


Ji bo ku em di derbarê aboriyêde nirxandin bikin pêwîste destpêkê em têgîna aborî tê çi wateyê hinekê li ser bisekinin




✒️ #Rojda_Zagros


🆔 @GozarDemocratic

Lİ DİJÎ FERZKİRİNA SERMAYEYÊ, GEL ABORİYA XWE DİPARÊZE






✒️ #Rojda_Zagros


Ji bo ku em di derbarê aboriyêde nirxandin bikin pêwîste destpêkê em têgîna aborî tê çi wateyê hinekê li ser bisekinin. Wateya xwe a Yewnenî yasayê malê, yasayê malbatê, qûralên rêvebirina malê ye. Viya jî raste rast girêdayî jinê ye. Ango karên ku girêdayî hilberînê ye. Ji ber ku yê ku bi malêve raste rast têkildar û berhem dide jin e. Rêvebirina malbatê, xwedîkirina zarokan û hwd. Di destê jinêdeye. Ji xwe namûs jî ji ekonomosê tê. Eger em wateya peyva namûsê meyze bikin emê bibînin ka çawa zihniyeta zilemsalarî ew namûs berovajî kiriye û aboriya ku di destê jinê hatî afirandin li dijî jinê vegerandiye. Li Îran û rojhilatê Kurdistanêde jî da ku aboriyê ji destê jin derxin û bikin malê desthilatê her cûre êrîş hatiye kirin.

İran jî rojhilatê Kurdistanê jî ji hêla avakirina aboriya komûnal de him ji hêla av hewa him jî ji hêla arazîve herî zêde dest didinin. Yek jî axa Îran û rojhilatê Kurdistanê ji hêla binerd û sererd ve xwedî dewlemendiyên mezin in.

Tenê ji hêla petrolde qezencên ku tênkirin bi hezaran milyar doların ne. Lê belê şûna ku rejîma Îranê van destkeftiyan ji bo gel binirxîne û têxe xizmeta gel de bi wan qezencên petrol û hwd ve alîgirên xwe razî dike, qereqolan çêdike, dervede hêzên xwe xurt dike, herî zêde jî sermayeya xwe ji bo cebilxane û teknîkê bikartîne. Ango hemû qezenc ji bo mîlîtarizekirina civakê tê şixulandin. Beriya dewleta rejîmê hemû tekeleyên sermayeyê di destê Şah û yên li derdora şah de bû. Di dema rejîmêde jî ev tekel sermayeya di destê sipayî pasdarande hat sazkirin. Ji ber ku hêzeke birdoziye sipayî pastaran li ser dewletê hakime. Ji xwe sipayî pasdaran jî dîrek girêdayî ayetullahe. Ango Xamaney e. Di rewşeke wiha de tê zanîn ku tevahî aboriya dewletê di destê artêşa dewletê sipadeye. Sipa jî vî pereyê gel derveyî berjevendiyên gel ji bo her tiştî dişixulîne.

Ev demeke di îran û rojhilatê Kurdistanê de krîza aborî gihiştiye asta herî jor de. Ji hêla debara xwe rêvebirin de gel cidî zehmetiyan jiyan dike. Nûfûsa 85 milyonê de, nîvî zêdetir insan di bin sînorê birçîbûyînê de jiyan dikin. Sedî 70 zêdetir insan jî bêkar in. Ew kesên ku di nava vê qrîza aborîde zehmetî jiyan nakin kesên alîgirê dewletê an jî kesên ajantiya dewletê qebûl kirine. Nexwe derveyî wiya dewlet izin nade ku gel li ser nirxên xwe dilrehetî jiyan bikin. Di nava dewlemendiyên ewqas mezinde gel ji ber birçîbûyînê, hejarî û feqîriyê nikare nanê rojê bikire xwe dispêra rêbazê întîharê heta di çend salên dawiyê de rêjeyê întîhar pir bilind bûye.



Yê ku herî zêde bi karê mutfaqê, debara malêve mijûle jine, ji bo wê jî eziyeta herî mezin jî ji hêla jin ve tê kişandin. Lê di roja îro de ji ber ku zilem jî nikare kar bibîne çareseriyê di xwe kuştinêde dibîne. Her wiha xwekuştina zarokan jî di îranêde zêdebûne. Amarên sala borî nîşandide ku xwekuştinên zilam ji yên jinê zêdetir bûye. Viya tabloya aboriya rejîma îranê nîşandide. Ji hêla perede mebdeyên herî mezin ji bo milîtarîzekirina civakê tê şixulandin. Hîna ji zaroktiyêde ji bo ku bikin endamê besîctî xebat dimeşînin. Di sînorande çepeçevre qereqol înşakirine. Di hindirê bajêrande jî van qereqolan zêdedikin. Hemû mesrefên çêkirina qereqol, cepxaneya hindirê wê û hwd hemû ji destkeftiyên gel xerç dikin. Milê din jî gel ji hêla xwe rêvebirinê de zor û zehmetiyên herî dijwarre rûbirûye. Ji gel re dibêjin; ‘yan tê bêrûmetiyê qebûl bikî bibî ajanê min, li dijî nirxên gelê xwe şer bikî, gelê xwe qir bikî an jî tê ji birçan bimirî.’ Tenê rêyek ji tere dihêle; li dijî gelê xwe sîxûrî kirin. Yê ku qebûl dike ji xwe bêrûmetiya herî mezin re rûbirû tê. Lê yê qebûl nakin û bi keda destê xwe debara xwe a rojane dikin jî pirin. Ev kesên bi rûmet di esasde xwediyê dewlemendiyên herî mezin in. Debara xwe bi sewal xwedîkirin, kiştûkal, bax û bexçe çêkirin, berhem komkirin û vana firotin ve dikin. Gelê rojhilatê Kurdistanê geleke pir kedkar û berhemdêre. Teybet jî gelên ku di gundande jiyan dikin bi keda rojane ku di nave berhemên mezin derdixin holê.

Teybet ev salên dawîde çûndina gundan pir zêdebû. Ji ber ku li dijî qrîzê bersiva gel ji gundande hat. Di gundande gelan weke berê parvekirin, alîkariya hevdu kirin de sînor nasnedikirin. Gelên kedkar tiştên ku komdikirin, di encama çandinî de berhemên ku derdikeftin di navbera xwede parvedikirin. Pir kêm gundiyek hebû ku ji qrîza aborî bandor bibû. Ew piranî bi keda destê xwe, xwe rêvedibirin û gundiyê kêleka xwe, xizmê xwe, cîranê xwe re parvedikirin. Bi hevre di nava jiyaneke hevparde jiyana komûnal pêkdianîn. Ji xwe ew parvekirin çavkaniya xwe ji dema destpêka mirovatiyê dihat. Wê demê jî berhem dihatin komkirin û di encamde li gorî pêwîstiyê di nava hevde dihate parvekirin. Em zêde dûr jî neçin li Hewreman meclîsên gel hebûn. Dema ber bi biharan ve gel li wan meclîsande komdibûn û ka wê biharê wê çi bê çandin di nava hevde diaxiftin û biryar didan. Li gorî wiya jî herkes wê çi biçîne biryar dihate girtin û di encamde jî berhemên ku derketinî jî di nava gelde dihate parvekirin. Di roja me îro de jî teybet di gundande ev kevneşopî didome. Bi viya ve gel ji kapîtalîst moderniteyêre da nîşandan ku tucarî pergala betonkirinê qezenç nake.



Lê ji ber êrîşên kapîtalîst moderniteyê hinekê zirer dîtiye. Dîsa jî dixwaze ev cewhera xwe, nirxên xwe ên mirovatî biparêze. Kapîtalîst modernitê aborî vegerandiye sermayeyê. Di roja me a îrode dema ku dibêjin aborî, pere tê bîra mirov. Lê di esasde aborî ne pereye berovajî dijperê ye. Pere sermayeye, pere kepîtalîzme. Pere di roja me a îrode hiştiye ku di navbera zengin û feqîrde kendal vebin. Hiştiye ku kesên feqîr biçûk bên dîtin. Pere tişteke ewqas qirêje ku rê li ber bêrûmetiyê vedike. Eger insan bi nirxên xwe ve girêdayî nebe dikare bi riya wî pereyîve her cûre xerabiyê li dijî welatê xwe bike. Mînak li rojhilatê kurdistanêde kevneşopiyek ewqas bi nirx ê berxwedayînê heye. Lê tişta ku hişt ev kevneşopiye zirer bibîne di bingeha xwede pere bû. Dewletê gel birçî hişt û xwest bi rêya pereve gel girêdayî xwe bike. Gelê ku tiştek di destê wî de nema çû destê xwe li ber dewletê vekir. Me li jorde gotibû ku aborî yek jî dihat wateya namûsê. Ya rastî ez dikarim girêdayînek bi vî rengî jî bikim. Dewlet bi riya pereve dest avêt namûsa kurdan ango dest avête aboriya kurdan. Teybet jî a jinê. Halbuki aborî di esasa xwede di çerçoveya pêwîstiyên xwe pêşwazîkirinde xwedî derketina gelan a li hevdû bû. Di roja me a îrode li cîhanê giştîde rewşa pir kêm dewletan dişibe a îranê. Ji hêla aborîde standartên jiyanê ên gel di asta herî jêrdeye. Rixmê hemû dewlemendiyan. Girêdayî polîtîkayên rejimê, sipayî pastaran ên li dijî nirxên gel hiştiye ku ev encamê derkeve holê. Eger gel wek gelên Rojhilatê Kurdistanê ên birûmet ku xwedî li nirxên xwe derdikevin bikin wê polîtîkayên rejîmê pûç bikin, lê eger bêdeng bimînin û serî bitewînin wê rejîm hîn zêdetir har bibe û tiştên di destê gelde yên din jî jê bigire.






kjar.online



🆔 @GozarDemocratic

من لە چیا دانابڕێم چیا ژینگەی دێرینمە
چیا منی پەروەردە کرد چیا لانەی دێرینمە
داری چیام بەخوێن ئاودا، بۆیە چیا ئاینمە
لەسێبەری پشوو دەدەم، تاشەبەردی سەرینمە
گوڵ و گیای بەهارانی، خەم ڕەوێنی غەمانمە
هەوای ساف، ئازادی چیا، خۆراکی ژیانمە
ناوی شەهیدی سەر چیا، سوژەی ڕێبازی کارمە
لەڕێبازی شەهیدانی سورخەڵاتم، تێکۆشان ئەرکی شانمە
بۆیە دەڵێم چیای سەرکەش لانەی خەبات و ژیانمە
تا سەرکەوتن و ئازادی چیای قەندیل پشتیوانمە
چیای بەرزم؛ پێت دەنازم، چون ئەشکەوتت جێژوانمە
نازانم چۆن وەسفی بکەم چیا لانەی شێرانمە
غەمبار غەمباری سەری چیایە
ئەوینی چیا لەدڵی دایە.


✍ غەمبار سەردەشتی


🆔 @GozarDemocratic

یک کانال نو، در این کانال عضو شوید

🔴 اتحاد مبارزاتی دموکراتیک-انقلابی


صفحە ما اساسا برای ترکهای آذربایجان و برای تمام خلقهایی کە زیر بار استعمار و اشغال مجبور بە زندگی شدەاند، آن جایی کە نام آن ایران باشد، وطنی کە بر روی کاغذ تکە تکە شدە و با قلم مرزبندی شدە . مخصوصا صفحە ما برای افراد این جامعە می باشد .

زندە باد مبارزە اتحاد خلقها

🔴 Səhifəmiz başda Azərbaycan türkləri olmaq üzrə, kağız üzərində qələmlə çəkilən sərhədlər əsasında ölkələri bölünən və İran adlı yerdə amansız bir işğal və istismar rejiminin altında yaşamağa məcbur edilən bütün xalqların fərdləri üçün nəzərdə tutulmuşdur.

Yaşasın xalqların mübarizə birliyi!

لینک:

🆔 @partizan_2021

فراخوان عمل مشترک در آستانه ی 8 مارس 2021

دوستان عزیز، زنان گرامی


🆔 @GozarDemocratic

فراخوان عمل مشترک در آستانه ی 8 مارس 2021

دوستان عزیز، زنان گرامی



در آستانه ی 8 مارس امسال لازم دیدیم تا به پاسداشت 8 مارس و با توجه به سطح مبارزات زنان، امسال در چارچوب یک همکاری مشترک معنای بیشتری برای 8 مارس قائل گشته و بدین منظور اقدامات مشترکی را به اجرا درآوریم تا نشان از متحد بودن زنان و عزم شان در راستای برقراری نظامی انسانی و برابرانه و جایگزین نظام ستمگر مردسالار باشد.

تاریخ مکتوب، تاریخی است که با ذهن، زبان و قلمی مردانه به نگارش درآمده و طبیعتا وجود زنان، حضورشان در جامعه و نقش محوری که در جامعه و پیشبرد آن داشته است را ذکر نکرده و عامدانه از قلم انداخته است. در این تاریخ اثری از چگونگی، دلایل و مناسباتی که باعث تغییر جایگاه نماد زن از مدیر جامعه به یک برده و مبدل شدنش به ابژه و ملکه ی کالاها به چشم نمی‌خورد. این تاریخ چیزی از چگونگی سقوط زنان از مقام اله گی، تبدیل شدنشان به جادوگرانی مرموز، سوزانده شدن هزاران زن به جرم دانایی و معرفت طبیعی در آتش ذهنیت مردسالارانه بر زبان نمی آورد. از روایات این تاریخ نمی توان دریافت که چگونه زنانی رها و مستقل را با فریب رهاسازی و نجات بخشی در چهار دیواری خانه محبوس کردند و فکر و ذهن، بدن و موجودیتشان را با چادری سیاه پوشاندند. در این روایت مردمحور اشاره‌ای به جایگاه غیر قابل انکار، نقش، موجودیت و قدرت تحمل زنان در حیات اجتماعی و انسانی نشده است. به همین دلیل است که می‌توان گفت تاریخ اسارت و به بردگی کشاندن زنان روایت نگشته است. در مقابل این امر اما، تاریخ آزادی زنان در حال نگارش بوده و با مبارزه و خون هزاران زن همانند کلارا زتکین، رزا لوکزامبورگ، بشیرە بن مراد، مینا کشور کمال، شیرین علم هولی، ندا آقاسلطانی، خواهران کعبی، شیما الصباغ و بزرگ زنانی همانند آنان نگاشته خواهد شد. زنان تاریخ خویش را ساخته و آنگونه می نویسند! در قرن بیست و یکمی که با ظلم و ستم مضاعف نظام دولت-ملت مردسالار، خشونت علیه زنان سر به فلک کشیده و غیر قابل تحمل گشته است، خط مشی مقاومت و مبارزه زنان اوج گرفته و ثابت نمود که فریاد زنان از شیلی، آمریکا و آفریقا و خاورمیانه و تمامی نقاط جهان به همدیگر رسیده است. فریاد و خواست زنان مصر، تونس، ایران، افغانستان یکی شده و زنان جملگی به سان یک ملت؛ ملت زنان همه یک صدا فریاد زدند: قرن بیست و یکم، قرن مبارزه و آزادی زنان خواهد بود!

نظام دولتی و شکل نامیمون کنونی آن یعنی دولت-ملت همانگونه که تلاش می نماید تا با سیاست یک رنگ کردن جامعه و نهادینه نمودن فردگرایی، ارتباط فرد با جامعه را از میان بردارد، به همان اندازه هم در محدود کردن عرصه تلاش و مبارزه‌ی زنان و گسستن آنان از جامعه از هیچ تلاشی فروگذار نیست. اگر زنان وجود و حضور خود در عرصه های سیاسی، اقتصادی، حقوقی و آموزشی را ثابت نکنند، به این معنی است که نظام دولتی و سیاست پدر-مردسالار توانسته‌اند موجودیت و پتانسیل زنان را به خدمت خویش درآورده و به اسارت بکشند. این بدان معناست که موجودیت زنان و به تبع آن، موجودیت جامعه توسط ساختار دولت-ملت از جوهره اش تهی گشته و به وسیله ای جهت رسیدن به اهداف سودمحور تبدیل گشته اند. این تروری بی نظیر است که اعمال گردیده و تنها تروری جسمی و فیزیکی نیست. بدون شک محدود کردن و محاصره زنان در لوای دیوار «ناموس» از سوی انواع دولت ها و نمایندگانشان (پدر، برادر و همسر) نیز ترور است. آنگاه که امکان و میدانی برای ابراز وجود و نظر زنان به صورت آزادانه وجود نداشته باشد، مطالباتشان سرکوب شده و خود آنان نیز ترور گشته محسوب می شوند. ویران نمودن طبیعت، باقی نگذاشتن امکان کار برای جوانان و زنان، ترویج اعتیاد در میان طبقات فرودست و کشتن کولبران و سوختبران به بهانه‌ی قاچاق کالا نیز، از شیوه‌های ترور می باشند. کودک همسری نوعی دیگر از ترور و حتی جنایتی در حق کودکان دختر است، تمامی این ها سیاست نابود کردن انسان و جامعه انسانی می‌باشند که جملگی در جهت ادامه ی بقا و طولانی‌ترشدن عمر نهاد دولت اجرا می‌شوند. پیداست که بقای عمر نهاد دولت بسته به ایجاد بحران و نابسامانی در جامعه است، لذا دولت، برای ایجاد بحران در جامعه، در همه ارزش‌های جامعه دخالت کرده و سعی در نابود کردن ارزش‌های واقعی انسانی و نهادینه کردن ضد ارزش‌ها به عنوان ارزش در جامعه دارد.

تعریف زن در قاموس و ذهنیت مردسالار و با تفکر تبعییض جنسیتی، شخصیت رام شده و آرامی است که موجودیتش به موجودیت مرد وابسته می‌باشد. چنانچه زنان در جستجوی آزادی باشند و تسلیم تفکر مرد سالار- تبعیض‌گرا نشوند و تعریف مردسالاری از زن را به چالش کشیده و در برابرش بایستند، بی درنگ مورد حمله و اعمال خشونت قرار گرفته و این خشونت تا بالاترین سطح خویش، زن کشی پیش می رود، چرا که اندیشه، روش زندگی و برخورد دمکراتیک زنان خطری جدی برای نهاد دولت و نظام مردسالار بوده و نهاد

مزبور نجات خود از موج مقاومت، اندیشه و عمل دمکراتیک زنانه را در تداوم بخشیدن به نظام بردگی زنان و نهایتا زن کشی می‌بیند.

ترور زنانی چون «ملالی میوند» فعال حقوق زنان در افغانستان ، «رهام یعقوب» در بغداد، به گروگان گرفتن زن فعال بلوچ «رحیمه کورد تمیمی»، ترور سه زن انقلابی کورد «سکینه جانسز، فیدان دوغان و لیلا شایلمز» در مرکز به اصطلاح دمکراسی پاریس، ترور زنان سیاستمدار عرب «هند الخضیر و سعد الهرماس» در شمال و شرق سوریه، به گروگان گرفتن زن فعال سیاسی کورد «زینب جلالیان» و اعدام «شیرین علم هولی» (زن فعال سیاسی کورد) در ایران، همه نمونه‌های اعمال سیاست و تفکر زن‌ستیز دین محور و فاشیسم دولتی علیه زنان بوده و اثباتی است بر اینکه سیاست سیستماتیک زن ستیزی و زن کشی، سیاستی جهانی بوده و از سوی نظام سرمایه، دولت، مردسالاری و دنباله های ذهنیتی و عملی آنان در همه جا به یک سان اجرا می گردد.

در این جهان زن ستیز، رژیم ستمکار و اشغالگر ایران، از سرآمدترین این نظام هاست که یک جامعه را به زندان افکنده و در آن زندان نیز زنان را به انزوا کشانده است. نظام برقرار شده بعد انقلاب خلق‌های ایران در سال ۱۳۵۷، که با پیشاهنگی زنان و جوانان روی داد و به پیروزی رسید، این واقعیت را بیش از پیش آشکار نمود که در تاریخ مدام زنان به عنوان ابزاری جهت به پیروزی رساندن مردان و سیستم دولت‌ها مورد استفاده قرار گرفته و اولین قربانی دست مردـ دولت بوده اند. حجاب اجباری، بیکاری، تن‌فروشی ناشی از فقر، گرسنگی، زندان، اعدام، اسیدپاشی، کودک همسری، قتل و خودکشی، ارمغان رژیم حاکم ایران برای زنان بوده که بعد از انقلاب سر کار آمد!

رژیم جمهوری اسلامی در گام نخست زن‌ها را هدف حمله قرار داد. رژیم خلق ها و جنس ها را از همدیگر جدا نمود و با اتخاذ سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن»، بین خلق‌ها تفرقه ایجاد کرده و زنان را از میدان زندگی اجتماعی ـ سیاسی دور کرده و به حاشیه رانده و بدین ترتیب بزرگ ترین خطر جهت رژیم را برطرف نمود؛ خطر اتحاد خلق‌ها و اتحاد زنان که دموکراتیک ترین واکنش را می توانست تشکیل دهد!

زندان های ایران مملو از زنان و جوانان آزادی خواه می‌باشد و هر روز موج دستگیری و اعدام در غرب و شمال غربی، جنوب و جنوب شرقی ایران علیه خلق‌های کورد، بلوچ و عرب افزایش می یابد. تنها در عرض یک ماه ۱۱ نفر در سیستان و بلوچستان اعدام گردیده‌اند، همزمان در شرق کوردستان ۱۴۰ نفر بازداشت شدند، که بیش از ۱۰ تن از آنان زن بودند. بر همین منوال ده‌ها فعال عرب اعدام گردیده اند و صدها تن دیگر در بی خبری و بدون محکمه در زندانهای مخوف اطلاعات به سر میبرند. البته خشونت و سیاست‌های سرکوبگرانه حاکمیت هرگز نتوانسته موج مقاومت و مبارزه خلق‌ها را که زنان در خط مقدم آن قرار دارند، خاموش نماید. زندان به شکل یک دژ مقاومت برای زنانی چون زینب جلالیان ، فهیمه بدوی، نسرین ستوده، آتنا دائمی، و گلرخ ایرایی ابراهیمی تبدیل گشته است، زنانی که برای همه زنان و ملل تحت ستم ایران نقش الگوی مبارزه و مقاومت را ایفا می‌نمایند. و بسیارند زنانی کە تحت تاثير سياستهاي زن ستيزانه و استعماری دولت ملت ايران يا گمنام مانده اند يا سمت و سوی مبارزه شان دغدغه های زنان ملل تحت ستم را آنچنان كه در خور اهمیت است در بر نگرفته است و مبارزاتشان در جهت جستجوی آزادیهای یواشکی تقلیل دادە شدە است.افغانستان نیز یکی دیگرازدولت ملتهایی است کە با یک رنگ شدن با ذهنیت نیروهای امپریالیسم ، افکارزن ستیزانەی خود را تحت لوای اسلام و جهاد در سطح فجیعی در برابر جامعە ، بویژە زنان و جوانان بکار میگیرد. ملالی جویا یکی از اعضای پارلمان افغانستان بود کە بدلیل ایستادگی اش در برابر بنیادگران جهادی ، چندین بار در معرض سوءقصد این نیروها قرار گرفت.این سیاستها روزانە در جهت حذف زنان آگاه و فعال جامعە ادامە دارد و با مقاومت و مبارزات زنان روبرو میگردد.



آنچه مهم است این است که تعریف آزادی و مطالبات واقعی واضح بوده و هیچ قدرتی نمی‌تواند تعریف و مطالبه‌ای را که هزاران جان پاک در راه و معنا و واقعیتش فدا شده‌اند را به بیراهه برده یا ماهیتش را به تحریف بکشاند. ریشه ی اصلی مسئله زنان یک درد مشترک است، سیاست و سرکوبی هم که علیه‌شان اعمال می‌شود، در برخی لایه های ستم مشترک است . لذا برداشتن گام‌ها و مبارزات مشترک از سوی زنان علیه سیاست‌های زن‌ستیزانه و سرکوبگرانه یک ضرورت است. هم‌صدایی و اتحاد زنان و کانالیزه کردن پتانسیل مبارزاتی شان در خط مشی آزادی، نشانگر پی بردن زنان به این ضرورت واقعی می‌باشد. ما زنان و ملل تحت ستم و همه ستمکشان ایران در این زمینه دارای تجربه و آزمون/خطاهای بسیاری می‌باشیم که امروز نیزباید با توجه به درسهایی که از آن گرفته ایم و نقش بر آب کردن سیاست‌های زن‌ستیز رژیم به میدان آمده و هم صدا، همگام و قدرتمند عمل نماییم.

ما بعنوان زنان آزادیخواه، با درک شرایط حساس کنونی جامعه ی ایران، زنان و جوانان و همچنین جواب دادن به نیاز واقعی موجود، ضروری می‌دانیم که در آستانه ۸ مارس، روز جهانی مبارزه زنان، دست همکاری به سوی همه‌ی نیروهای آزادی خواه و فمینیست‌های مبارز علیه سیاست‌های اشغالگرانه رژیم ایران دراز کرده و فراخوان اتحاد عمل مبتنی بر اصول مشترک را اعلام می‌نماییم و خواستار برداشتن گام‌های عملی در جهت تشکیل یک جبهه متحد زنان آزادی خواه هستیم.

ما زنان بیشتر از نان شب به آزادی احتیاج داریم و برای رسیدن به آزادی، عملی کردن این موارد بسیار مهم را از ملزومات رسیدن به آزادی می‌دانیم:

1ـ برای خنثی کردن ترورهای دولتی و سیاست‌های رژیم زن‌ستیز ایران خواستار تأسیس یک مرکز جهت وضع سیاست دمکراتیک مشترکی هستیم که بتواند به شکل یک نهاد، پلتفورم و یا یک جبهه مشترک و متحد از زنان آزادیخواه را گردهم آورده و امکانی برای متشکل کردن همه‌ی زنان، فارغ از تفاوت‌های ملی، اجتماعی، مذهبی، زبان و ... فراهم کند.

2ـ با روشنگری و تلاش برای بالا بردن سطح آگاهی زنان، برای پایان دادن و از بین بردن جنایت، ترور دولتی (حجاب اجباری، بیکاری، گرسنگی، تن فروشی، زندان و اعدام، اسیدپاشی، کودک همسری، قتل وخودکشی ) که تحت عنوان و در لوای قانون علیه زنان اعمال و بر آنها تحمیل می‌شود، در سطح سازمان و نهادهای بین‌المللی پرونده‌ی مشترک آماده کرده و از این طریق مجامع بین‌المللی را در جریان وضعیت زنان و ملل تحت ستم در ایران قرار دهیم.

3ـ مکانیزم دفاع ذاتی مشترکی برای زنان و جوانان و همه اقشار جامعه، جهت مقابله با هر گونه قتل‌عام فیزیکی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و غیره ایجاد نماییم.

4ـ مرکزی جهت پروپاگندا و آژیتاسیون علیه سیاست‌های جنایتکارانه رژیم اشغالگر ایران، مانند وبسایت و کانال‌ها در شبکه‌های اجتماعی بنیان گزاریم.

5ـ از هر گونه کارزارهای اینترنتی، بیانیه، موضع و مبارزه‌ای که هر کدام از سازمان‌ها، جنبش‌ها و نهادها که در این جبهه مشترک حضور دارند و عضوی از این جبهه و اتحاد عمل به حساب می‌آیند، پشتیبانی نماییم.











جامعە زنان آزاد شرق کردستان – کژار

جمعیت انقلابی زنان افغانستان – راوا

میترا درویشیان/ کانون نویسندگان در تبعید آلمان

زمان مسعودی / فعال حقوق زن آلمان

بسی شاماری / عضو شورای هماهنگی پلتفورم دموکراتیک ایران

سحر شهیار / عضو پلتفورم دمئکراتیک ایران

هیفا الاسدی / فعال حقوق زنان

سازمان زنان شرق کوردستان در اروپا / روناک

مرسده قائدی / تلویزیون خاوران،عضو ایران تریبونال انگلیس

سحر صبا / فعال نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران

فتان جوکار/ عضو دادگاه مردمی ایران تریبونال

ماریا رشیدی / نماینده انجمن حق زنان سوئد



2021/03/01

www.kjar.online



🆔 @GozarDemocratic

بانگەوازی کاری هاوبەش بە نزیکبوونەوە لە ٨ی مارسی ٢٠٢١دا

هاوڕێیانی ئازیز، ژنانی بەڕێز

بە نزیکبوونەوە لە ٨ی مارس بە پێویستمان زانی تا بۆ ڕێزلێنان لە ٨ی مارس و سرنجدان بە ئاستی تێکۆشانی ژنان، ئەمساڵ لە چوارچێوەی کارێکی هاوبەش واتایەکی زیاتر بۆ ٨ی مارس لەبەرچاو بگرین و بۆ ئەم مەبەستە بە ئەنجام گەیاندنی کۆمەڵێک کاری هاوبەش، ئاماژەیەک بین بۆ یەکبوونی ئیرادەی ژنان لە وەدیهاتنی سیستمێکی مرۆڤایەتی و یەکسان کە جێگرەوە و بەدیلی سیستمی زاڵمی پیاوسالاری بێت.

بە چاو خشاندنێک بە سەر مێژووی نووسراو ئەوە دەبینین کە مێژوو هەموو کات بە عەقڵییەت و زمان و پێنووسی پیاو نووسراوە، هەر بۆیە هەبوونی ژن و ئەوەی کە ژن لە ناو کۆمەڵگا خاوەن چ پێگەیەکە و چۆن ژیانی لە دەوری خۆی خۆلقاندوە باس نەکراوەو پشت گوێ خراوە. لە ناو ئەم مێژووەدا نەنووسراوە کە چۆن ژن لە پێگەی خوداوەندییەوە بوو بە ئۆبژە و مەلەکەی کاڵاکان. لەم مێژووەدا نەهاتووەتە زمان کە ژن چۆن لە ئاستی خوداوەندیدا کرا بە ساحیرە و بە هەزاران ژن بە تاوانی زیرەکبوون و بوونی بەهرەی زانستی سروشتی لە ناو ئاگری عەقڵییەتی پیاوسالاریدا سووتێندران. لە گێڕانەوەکانی ئەم مێژووەدا نابیستین کە چۆن ژنان خرانە بن عەرز و لە ژێر عەرز رزگار کران و دواتر لە ژوورێکدا دیل کران و چارشێوی رەش بە سەر مێشک و جەستە و هەبوونیان کێشرا. لەم مێژووە پیاوتەوەرەدا ئاماژە بە پێگەی حاشا هەڵنەگر، رۆڵ، هەبوون و ئاستی بەرخۆدانی ژنان لە ژیانی کۆمەڵایەتی و مرۆڤایەتی نەکراوە. بۆیە دەتوانین بڵین کە مێژووی دیل کردن و کۆیلەکردنی ژنان نەنووسراوە بەڵام لە بەرامبەر ئەمەدا مێژووی ئازادی ژنان، بە تێکۆشان و خوێنی هەزاران ژنی وەکوو کلارازێدکین، رۆزا لۆکزامبۆرگ، مینا کیشوەر کەمال و شیرین عەلەم هولی، ندا ئاغاسوڵتانی، خوشکانی کەعبی، شیما ئەلسەباغ و ژنانی گەورەی وەک ئەوان خەریکە دەنووسرێتەوە. ژنان مێژووی خۆیان سازکردووە و بەمشێوە دەینووسنەوە! لە سەدەی ٢١دا کە لە ئەنجامی زوڵم و بێدادی دەوڵەت - نەتەوەدا، تۆندوتێژی لە بەرامبەری ژنان گەیشتووتە ئاستێکی هەرە بەرز کە چیتر قبووڵ ناکرێت، رێبازی تێکۆشان و خۆڕاگری ژنان زیاتر پەرەی سەندو بەگوڕتر دەرکەوت و سەلماندی کە دەنگی ژنان لە شیلی، ئامریکا، ئافریقاو ڕۆژهەڵاتی ناوەڕاست گەیشتە یەک. بانگەوازو خواستی ژنانی میسر، تونس و ئێران و ئەفغانستان بوو بە یەک و ژنان بە تێکڕاو وەک یەک نەتەوە، بانگەوازی ئەوەیان کرد کە: سەدەی ٢١ دەبێتە سەدەی تێکۆشان و ئازادی ژنان.

سیستمی دەوڵەتی و فۆرمی نەشیاوی دەوڵەت – نەتەوە، هەر وەک چۆن هەوڵ دەدات کە بە پەیڕوەکردنی سیاسەتی یەکڕەنگ کردنی کۆمەڵگاو چەسپاندن و جێگیرکردنی تاک پەرستی، پێوەندی تاک لەگەڵ کۆمەڵگا بپچڕێنێت، بە هەمان شێوەش لە بەرتەسککردنەوەی مەیدانی تێکۆشان و دابڕانی ژنان لە کۆمەڵگا لە هیچ هەوڵێک خۆنابوێرێت. ئەگەر ژنان پێگەو هەبوونی خۆیان لە گۆرەپانەکانی سیاسی، ئابووری، مافناسی، پەروەردە نەسەلمێنن ئەوە بەو واتایەیە کە سیستمی دەوڵەتی و سیاسەتی باوک – پیاوسالاری توانیویەتی هەبوون و هێزی ژن بخاتە خزمەتی خۆی و بە دیلی بگرێت. ئەمە دێتە ئەو واتایە کە هەبوونی ژنان و هەروەها هەبوونی کۆمەڵگا لە لایەن پێکهاتەی دەوڵەت – نەتەوە لە ناوەڕۆکی خۆی بەتاڵ کراوەو بووە بە ئامرازێک بۆ گەیشتن بە ئامانجە قازانج خوازەکان. ئەمە رەشەکوژییەکی تایبەتە کە ئەنجام دراوەو تەنیا رەشەکوژییەکی جەستەیی و فیزیکی نیە. بێ گومان بەرتەسککردن و دەورپێچکردنی ژنان لە ژێر بانگەشەی "ناموس" لە لایەن دەوڵەتە جۆراوجۆرەکان و هەروەها نوێنەرەکانیان (باوک، براو هاوسەر)، شێوازێکی رەشەکوژییە. کاتێک کە دەرفەت و گۆڕەپانێکی ئازاد بۆ دەربڕینی هەبوون و بۆچوونی ژنان بوونی نەبوو و خواست و ویستیان سەرکوت کرا، وەک ئەوە وایە کە ژنان تێرۆر کرابن. لەناوبردنی سرووشت، نەهێشتنی دەرفەتی کارکردن بۆ گەنجان و ژنان، کوشتنی کۆڵبەران بە بیانووی هێنانی باری قاچاخ، شێوازێکی رەشەکوژین. هاوسەرگیری منداڵان لە خۆیدا جۆرێکە لە تێرۆرو تاوانێکی گەورەیە دژ بە مافی منداڵانی کچ، هەموو ئەمانە سیاسەتی قڕکردنی مرۆڤ و کۆمەڵگای مرۆڤایەتییە کە سەرجەمیان لە پێناو درێژکردنەوەو پاراستنی تەمەنی دامەزراوەی دەوڵەت بەڕیوە دەچن. ئاشکرایە کە تەمەنی دامەزراوەی دەوڵەت گرێدراوی بوونی قەیران و ئاژاوە لە کۆمەڵگادایە، هەر بۆیە دەوڵەت بۆ دروستکردنی قەیران لە کۆمەڵگا، دەست دەباتە ناو هەموو نرخ و بەهاکانی کۆمەڵگاو هەوڵی لەناوبردنی بەها راستەقینەکانی مرۆڤ و لەبەرانبەردا جێگیرکردن و چەسپاندنی دژەبەهاکان لە کۆمەڵگا دەدات.

پێناسەی ژن لە وشەدان و عەقڵیەتی پیاوسالاری و روانگەی رەگەزپەرستی دا، کەسایەتییەکی ماڵی کراو ئارامە کە هەبوونی بە هەبوونی پیاوەوە گرێدراوە. گەر بێتوو ژنان لە هەوڵ و گەڕان بەدوای ئازادیدا بن و تەسلیمی عەقڵیەتی پیاوسالاری – رەگەز پەرستی نەبن و بەمشێوە پێناسەی پیاو لە ژن بخەنە ژێر پرسیارو لەبەرانبەری دا بوەستن، دەستبەجێ دەکەونە بەر هێرش و توندوتیژی کە تا ئاستی کوشتنی ژن دەچێتە پیش. چونکە هزر، شێوازی ژیان و هەڵسوکەوتی دیموکراتیکی ژنان بە مەترسییەکی جیدی بۆ دامەزراوەی دەوڵەت و سیستمی پیاوسالار دەبیندرێ و دامەزراوەی دەوڵەت دەربازبوونی خۆی لە شەپۆلی بەرخۆدان، هزر و رێبازی دیموکراتیکی ژنان، لە بەردەوامی و زیاتر پێشخستنی سیستمی کۆیلایەتی و دواتر لە کوشتنی ژنان دەبینێتەوە.

تێرۆری ژنانی وەک "مەلالی میوند" چالاکی ژنان لە ئەفغانستان، "رەهام یەعقوب" لە بەغداد، بە بارمتەگرتنی ژنە چالاکی بەلوچ "رەحیمە کورد تەمیمی"، تێرۆری سێ ژنە شۆڕشگێڕی کورد "سەکینە جانسز، فیدان دۆغان و لەیلا شایلەمز" لە ناوەندی بەناو دیموکراسیی پاریس، تێرۆری ژنانی سیاسەتمەداری عەرەب "هند ئەلخەزیر و سەعد ئەلهەرماس" لە باکوورو رۆژهەڵاتی سوریە، بە بارمتەگرتنی ژنە چالاکی سیاسی کورد "زەینەب جەلالیان" و لەسێدارەدانی "شیرین عەلەمهولی" ژنە چالاکی سیاسی کورد لە ئێران، نموونەی بەڕێوەبردنی سیاسەت و عەقڵیەتی دژە ژن، ئایین پەرست و فاشیزمی دەوڵەتی دژ بە ژنانە و سەلمێنەری ئەوەیە کە سیاسەتی سیستماتیکی دژە ژن و ژن کوژی، سیاسەتێکی جیهانییەو لە لایەن سیستمی سەرمایەداری، پیاوسالاری و پاشکۆ عەقڵی و کردارییەکانیانە کە لە هەموو شوێنێک و پێکەوە بەڕێوە دەچێت.

لەم دنیا دژە ژنەدا، رژیمی داگیرکارو زاڵمی ئێران، لە پێشەنگەکانی ئەو سیستمانە دێتە ئەژمار کە کۆمەڵگایان خستوەتە بەندو لەم بەندیخانەش دا، ژنانیان زیاتر گۆشەگیر کردووە. سیستمی دامەزراو دوای شۆڕشی گەلانی ئێران لە ساڵێ ١٣٥٧ کە بە پێشەنگایەتی ژنان و جوانان سەری هەڵداو سەرکەوت، ئەم راستیەی لە هەموو کات زیاتر ئاشکرا کرد کە بە درێژایی مێژوو بە شێوەی بەردەوام لە ژنان وەک ئامرازێک بۆ سەرکەوتنی پیاو و سیستمی دەوڵەت کەڵک گیراوەو دواتریش بوونەتە یەکەمین قوربانی دەستی پیاو – دەوڵەت. رووپۆشی زۆرەملی، بێکاری، لەشفرۆشی لە ئەنجامی هەژاری، برسیەتی، زیندان، سێدارە، تیزاب رشتن، هاوسەرگیری منداڵان، کوشتن و خۆکوژی، دیاری رژیمی دەسەڵاتداری ئێران بوو بۆ ژنان.

رژیمی کۆماری ئیسلامی لە یەکەم هەنگاوی خۆیدا ژنانی خستە بەر پەلامارو هێرش. رژیم نەتەوەکان و رەگەزەکانی لە یەکتر جیاکردەوەو بە گرتنەبەری سیاسەتی "پارچە بکە و دەسەڵاتداری بکە"، ناکۆکی خستە نێوان گەلان و ژنانی لە گۆڕەپانی ژیانی کۆمەڵایەتی – سیاسی دوورو پەراوێز خست و بەمشێوە گەورەترین مەترسی لە سەر خۆی وەلانا، مەترسیی یەکگرتوویی گەلان و ژنان، کە دەیتوانی بەهێزترین دیموکراسی بەدی بهێنێت!

زیندانەکانی ئێران پڕاوپڕە لە ژنان و گەنجانی ئازادیخوازو رۆژبەڕۆژ شەپۆلی گرتن و سێدارە لە رۆژئاواو رۆژئاوای باکوور، باشوورو رۆژهەڵاتی باشوور لە ئێران دژ بە گەلانی کورد، بەلوچ و عەرەب پەرە دەسێنێت. تەنیا لە ماوەی یەک مانگ دا ١١ کەس لە سیستان و بەلوچستان لە سێدارە دران، هاوکات لە رۆژهەڵاتی کوردستان ١٤٠ کەس دەستگیر کران کە زیاتر لە ١٠ ژن لە ناو ئەم گیراوانە بوو. لە سەر هەمان رەوت دەیان چالاکی عەرەب لە سێدارە دران. هەڵبەت توندوتیژی و سیاسەتی سەرکوتکردن هیچکات نەیتوانی شەپۆلی بەرخۆدان و تێکۆشانی گەلان کە ژنان پێشەنگایەتی دەکەن بوەستێنێ. لە ئێستادا زیندانەکان بوونەتە قەڵای خۆڕاگری بۆ ژنانی وەک زەینەب جەلالیان، فەهیمە بەدەوی، نەسرین ستودە، ئاتێنا دایمی و گوڵرۆخی ئیرایی ئیبراهیمی. ژنانێک کە بۆ هەموو ژنان و نەتەوە بندەستەکانی ئێران رۆڵی سەمبولیکی تێکۆشان و بەرخۆدان دەبینن. هەروەها زۆرن ئەو ژنانەی کە لە ژێر هێژموونی سیاسەتە دژە ژن و داگیرکارییەکانی دەوڵەت- نەتەوەی ئێران ناویان نیە یان رەوت و ئاستی تێکۆشانیان نیگەرانی و پەرۆشییەکانی ژنانی نەتەوە بندەستەکانی بەو رادەیە کە پێویستە لەخۆ نەگرتووەو تێکۆشانیان لە پێناو گەڕان بە دوای ئازادییە لاوەکییەکاندا سنووردارە. ئەفغانستانیش یەکێک لەو دەوڵەت – نەتەوانەیە کە بە هاوئاهەنگی لەگەڵ هێزە ئیمپێریالیزمەکان، عەقڵیەتی دژە ژنی خۆیان لە ژێر ئاڵای ئیسلام و جیهاد لە ئاستێکی قیزەون لە بەرامبەر کۆمەڵگاو بەتایبەتی ژنان و جوانان بەکار دەهێنێت. مەلالی جویا ئەندامی پارلمانی ئەفغانستان، بە هۆکاری هەڵوێست نیشان دان لە بەرامبەر بناژۆخوازانی جیهادی، چەندین جار بووە ئامانجی ئەم هێزانە. دیارە ئەم سیاسەتانە بەردەوامەو بە ئامانجی لەناوبردنی ژنانی وشیارو چالاکی کۆمەڵگا درێژەی دەبێ و لەبەرامبەریش دا بە خۆراگری و تێکۆشانی ژنان وڵام دەدرێتەوە.

ئەوەی گرنگە ئەمەیە کە پێناسەی ئازادی و خواستە بەرحەقەکان روون و ئاشکرایەو هیچ هێزێک ناتوانێ پێناسە و خواستەکانی ژنان کە لە پیناویدا هەزاران کەس فیداییانە گیانی خۆیان بەختکردووە، بە لاڕێدا ببا یان ناوەڕۆکی بەتاڵ بکاتەوە. بناخەی سەرەکیی کێشەی ژنان ئازارێکی هاوبەشە، ئەو سیاسەت و سەرکوتگەرییەی وا روبەڕووی ژنانیش دەبێتەوە هاوبەشە، هەر بۆیە هەڵگرتنی هەنگاوی هاوبەش لە لایەن ژنانەوە دژ بە سیاسەتی سەرکوتکردن و دژە ژنەکان، بابەتێکی پێویستە. هاودەنگی و یەکگرتوویی ژنان و کاناڵیزەکردنی هێزی شاراوەی تێکۆشانیان لە رێبازی ئازادی، تێگەیشتنی ژنان بەم پێویستییە نیشان دەدات. ئێمە ژنان و نەتەوە بندەستەکان و هەموو چەوساوەکانی ئێران لەم بوارەدا خاوەن ئەزمون و پێشکەوتن/ هەڵەی زۆرین کە لە ئێستاداو بە لەبەرچاو گرتنی ئەو ئەزموونانە لە پێناو بن خستنی سیاسەتە دژە ژنەکانی رژیم بێینە مەیدان و هاودەنگ و هاوهەنگاوو بەهێزەوە تێکۆشان بکەین.

ئێمە وەکوو ژنانی ئازادیخواز، بە هەست کردن بەم دۆخە هەستیارەی کۆمەڵگای ئێران، ژنان و گەنجان و هەروەها بۆ وڵامدانەوە بە پێویستییەکان، بە گرینگی دەزانین کە لە بەرەبەری ٨ی مارس، رۆژی جیهانی تێکۆشانی ژنان، دەستی هاوکاری بۆ هەموو هێزە ئازادیخواز و فێمێنیستەکانی دژ بە سیاسەتە داگیرکاری رژیمی ئێران، درێژ دەکەین و بانگەوازی بۆ کاری هاوبەش پشت ئەستوور بە بنەمای هاوبەش، رادەگەیەنین و خوازیاری بەرەوپێشچوونی کرداری لە پیناو ئاواکردنی بەرەیەکی یەکگرتووی ژنانی ئازادیخوازین.

ئێمە ژنان زیاتر لە نانی شەو پێویستمان بە ئازادی هەیەو پراکتیزەکردنی ئەم خاڵانە بە گرنگ و لە پێداویستییەکانی گەیشتن بە ئازادی دەبینین:

١ – بۆ پووچەڵکردنەوەی رەشەکوژی دەوڵەتی و سیاسەتەکانی رژیمی دژە ژن لە ئێران خوازیاری دامەزراندنی ناوەندێک لە پێناو داڕشتنی سیاسەتی دیموکراتیکی هاوبەشین کە بتوانێ لە قەوارەی ناوەند، پلاتفۆرم یان بەرەیەکی هاوبەش و یەکگرتوو ژنانی ئازادیخواز لە دەوری یەک کۆبکاتەوە و دەرفەتی رێکخستنی هەموو ژنان، بە بێ جیاوازییە نەتەوەیی، کۆمەڵایەتی، ئایینی، زمانی و ... پێک بهێنێت.

٢ – بە پێشخستنی ئاستی زانایی و وشیاری ژنان، بۆ کۆتایی هێنان بە تاوانکاری، رەشەکوژی دەوڵەتی (روپۆشی زۆرەملی، بێکاری، برسیەتی، هەژاری، لەشفرۆشی، زیندان و سێدارە، تیزاب رشتن، هاوسەرگیری منداڵان، کوشتن و خۆکوژی) کە بە ناو و لە ژێر چەتری یاسادا دژ بە ژنان بەڕێوە دەچن، لە ئاستی رێکخراو دامەزراوەکانی نێونەتەوەیی دۆسیەیەکی هاوبەش ئامادە بکەین و بەمشێوە کۆڕو کۆمەڵە نێونەتەوەییەکان لە دۆخی ژنان و نەتەوە بندەستەکان ئاگادار بکەین.

٣ – میکانیزمێکی هاوبەشی پاراستنی جەوهەری بۆ ژنان و گەنجان و هەموو چین و توێژەکانی کۆمەڵگا، لە بەرامبەر هەر جۆرە هێرش و تێرۆری جەستەی، کلتووری، سیاسی، ئابووری و .. پێک بهێنن.

٤ – ناوەندێک بە مەبەستی بانگەشەو ئاژیتاسیۆن دژ بە سیاسەتە تاوانکارییەکانی رژیمی داگیرکەری ئێران، وەک وێبسایت و کاناڵ لە تۆڕە کۆمەڵایەتییەکان دابمەزرێنین.

٥ – لە هەر جۆرە هەڵمەتێکی ئینتێرنێتی، بەیاننامە، هەڵوێست و تێکۆشانێک کە لە لایەن هەر رێکخراو، بزوتنەوەو ناوەندێک کە ئەندامی ئەم بەرەو کاری هاوبەشەن، پشتیوانی دەکەین.



کۆمەڵگای ژنانی ئازادی رۆژهەڵاتی کوردستان – کژار

کۆمەڵەی شۆڕشگێڕی ژنانی ئەفغانستان – راوا

میترا دەروێشیان / ناوەندی نووسەرانی تاراوگە لە ئاڵمان

زەمان مەسعوودی / چالاکی مافی ژنان لە ئاڵمان

بەسێ شاماری / ئەندامی شۆڕای هاوئاهەنگی پلاتفۆرمی دیموکراتیکی ئێران

سەحەر شەهیار / ئەندامی پلاتفۆرمی دیموکراتیکی ئێران

هەیڤا ئەلئەسەدی / چالاکی مافی ژنان

رێکخراوی ژنانی رۆژهەڵاتی کوردستان لە ئوروپا / رووناک

مەرسەدە قائیدی / تەلەفیزیۆنی خاوەران، ئەندامی ئێران تریبۆناڵ ئینگلیس

سەحەر سەبا / چالاکی دام و دەزگای پەیوەندیدار لەگەڵ بزوتنەوەی کارکەری لە ئێران

فەتان جۆکار/ ئەندامی دادگەی گەلی ئێران تریبۆناڵ

ماریا رەشیدی / نوێنەری کۆڕی مافی ژنان لە سوئێد





01/03/2021

www.kjar.online



🆔 @GozarDemocratic

شماره‌ی‌ ۹۳ نشریه‌ی‌ آلترناتیو منتشر شد

شماره‌ی‌ ۹۳ نشریه‌ی آلترناتیو، ارگان رسمی حزب حیات آزاد کردستان-پژاک منتشر گردید.
در این شماره مصاحبه‌ای اختصاصی با روسای مشترک #کودار و #پژاک در مورد تحولات سیاسی شرق کردستان و ایران صورت گرفته است.
با توجه به نزدیک شدن هشت مارس روز جهانی زنان، به بررسی وضعیت زنان ایران و شرق کردستان و سطح مبارزات آنان پرداخته شده است.
این فایل در یک بخش به پدیده‌ی کولبری و در بخش دیگر به نوروز و فرهنگ آن در کردستان اختصاص یافته است.


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic
⬇️⬇️⬇️

شماره‌ی‌ ۹۳ نشریه‌ی‌ آلترناتیو منتشر شد


🆔 @GozarDemocratic
⬇️⬇️⬇️

شماره‌ی‌ ۹۳ نشریه‌ی‌ آلترناتیو


🆔 @GozarDemocratic

‍ شهید عاکیف مامو زاگرس: لازم است هر کس برای حمایت از کارزار رهبر آپو بپاخیزد


شهید عاکف مامو زاگروس (خدر خرینگه) از پیشاهنگان جنبش آپویی در شرق کردستان و از موسسان حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) و همچنین جامعە جوانان شرق کردستان (ک.ج.ر) کە در پاسخ به توطئەی بین‌المللی در سال ١٩٩٩ میلادی، راه مبارزە در کوهستان‌های آزاد کردستان را قاطعانە در پیش گرفت و در این راه با نثار جان خویش در سال ٢٠٠٦ میلادی در قلعەی مقاومت کردستان (قندیل) بر اثر رویداد طبیعی سیلاب بە کاروان شهیدان راه آزادی کردستان پیوست و اینچنین اثبات کرد کە آزادی با نثار جان و گذشتن از منیت و خودخواهی معنادار خواهد بود و اینگونە آزادی بە وقوع خواهد پیوست.

وی در آخرین فایل‌های صوتی که برجای مانده از اهمیت حقیقت رهبری در کردستان و دلایل حمایت از رهبر آپو، فریاد شناخت برمی آورد و اینگونە از مقاومت و تلاش‌های رهبر آپو کە حقایق کردستان و تاریخ سیاه استعمارگری دراین سرزمین پرداختە و این زحمات رهبری را بە کندن سیاه چالەهای تاریخ با سوزن، توصیف می کند و با چنین زحماتی، هویت حقیقی انسان مستعمرە را کە بە حالتی فاقد گفتن، دیدن و شنیدن درآوردە شدە را در اذهان شناساندە و برعکس سیستم سلطەگر سرمایەداری، انسانی را می آفریند کە جامەی شوم مستعمرگی را پارە کردە و در مقابل نظام استعمارگر جهانی، سر برآوردەاند.

همچنین رهبر آپو را بە عنوان سمبل مبارزی خستگی‌ناپذیر و مقاومتی جاودانە در این راه پر فراز و نشیب یاد کردە است. شهید عاکف اذعان می دارد کە خلق کرد در این مقطع از تاریخ کە فاقد فرزندی بود کە راه پیروزی را آشنا باشد، رهبر آپو را سرچشمەی امید معرفی کردە و اینگونە بە واسطەی تلاش‌هایش بە آفریدن مبارزی آزاد، کردی آزاد و زنی آزاد، همت گماشت، همچنین رهبر آپو را تنها در شخصی نمی بیند، بلکە بە عنوان آیینەی تاریخ کە از یادها پاک نمی گردد، توصیف می کند.

شهید عاکف در وصف رهبر آپو ادامە می‌دهند کە ایشان، روح شهیدانی کە با نثار خونشان بە آفرینش راهکارهای نوین مبادرت ورزیدەاند و در این راه لحظەای توقف نکردەاند، در نهاد رهبر آپو جاریست و اینگونە رهبر آپو بە؛ هویت، شرف، ارادە، چشم و گوش و زبان خلقی کە ترور شدە بود، مبدل شد.

در ادامە بە نقش کرد آزاد کە در شخصیت رهبر آپو نهادینە گردیدە و اینگونە فریاد مبارزەگری جهت تکوین هویت و شرف را در گوش‌های ما زمزمە می کند کە رهبر آپو مائیم و باید میخ‌های این مصلوب را درآوریم . شهید عاکف رهبر آپو را همچون آفتابی برای خلق‌های ستم دیدە، معرفی و تاکید می کند کە هیچکس قادر بە گرفتن نور و گرما از خورشیدمان نیست.

شهید عاکف در پایان بە هستی و موجودیت رهبر آپو بە عنوان؛ هویت، هستی، تاریخ، شرف، ارادە، آزادی و همە کس و همە چیز ما یاد کردە و در فراخوانی اعلام می دارد کە در کارزار حمایت از رهبر آپو از هویت، هستی، تاریخ، شرف، ارادە و آزادی خود دفاع نمائیم و اینچنین همە با هم، هم صدا فریاد برآوریم کە: ”بدون رهبر آپو نخواهیم زیست” و اینگونە نقش خود را در جهت پاک کردن این لکەی ننگین تاریخی ایفا نمائیم و آزادی‌مان را قطعی نمائیم.


pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic

🆔 @GozarDemocratic

کارنامه‌ی سیاه حکومت تزویر و تبعیض

✍ #بهار_اورین




🆔 @GozarDemocratic

کارنامه‌ی سیاه حکومت تزویر و تبعیض

✍ #بهار_اورین


ایران دارای پیشینه‌ای طولانی در زمینه سلطه و استبدادپروری است. در هنگام حکومت صفویان، در پی برقراری امپراطوری با مذهب شیعه برآمد. بعد از صفویان، قاجاریان به تخت رسیدند. ساختار سیاسی ایران در اواخر قرن نوزدهم در شرایط بحرانی قرار داشت. فقر، بحران مشروعیت، دستگاه فشار و زور برای سرکوب مخالفان، موجب نارضایتی مردم شد. شاهان قاجار انسان‌های فاسد و بی‌کفایتی بودند که تنها با اتکا و حمایت نیروهای خارجی سرپا مانده بودند. به عبارت صحیحی سرزمین مستعمره‌ای بود و تمامی مراکز حساس در اختیار روس‌ها و انگلیس‌ها قرار داشت. بخش پست و تلگراف در قبضه دولت بلژیک و تمامی چاه‌های نفتی در اختیار انگلیس قرار داشت و با برخی از معاهده‌ها چوب حراج به ثروت‌ها و منابع ایران زدند. معاهده تولید و فروش تنباکو مثالی از این اقدامات است.

شاهان قاجار از تنوعات و غنای فرهنگی ایران برای تفرقه‌افکنی میان خلق‌ها استفاده می‌کردند. از سوی دیگر به اختلافات مذهبی و ملی در ایران دامن می‌زد و در برابر اتحاد ملت‌ها و تفاوت‌مندی‌های اندیشه و دین مانع‌تراشی می‌نمود. زیرا در صورت برقراری همسویی و اتحاد میان مردم، حاکمیت آنان با تهدید روبه‌رو می‌شد. در آن دوران حاکمان و والی مناطق مختلف ایران توسط اقوام شاهان قاجار برگزیده می‌شد. به‌عنوان مثال سالارالدوله فرزند مظفرالدین شاه بر کردستان حکم‌رانی می‌کرد و با خشونت اعتراضات مردمی را سرکوب می‌کرد.

با اتمام جنگ جهانی اول، نفت و انرژی بیش از پیش برای قدرت‌های جهانی اهمیت یافت. ایران نیز یکی از کشورهای دارای منابع عظیم نفتی بود و قدرت‌هایی همچون انگلیس که ضعف و ناکارایی خاندان قاجار را مشاهده می‌کرد، درصدد تغییر حکومت برآمدند. با اوج گرفتن نارضایتی‌های مردم در برابر فساد خاندان قاجار، انگلیس به‌این دلیل که این سلطنت توانایی برآوردن منافع آنان را ندارد، با روی کار آوردن رضاشاه، سلطنت پهلوی را تاسیس نمود. یک شخصیت کاملا وابسته و گوش به فرمان انگلیس برای سلطه بر جامعه. رضاخان نیز همانند اسلاف خود با سرکوب و فشار، نارضایتی‌های مردم را سرکوب می‌کرد و با وجودی که در تلاش برای تقلید از مصطفی کمال بود، به اهداف خود نرسید زیرا در آن دوران وضعیت ایران بسیار متفاوت بود و سابقه‌ی طولانی مبارزات آزادی‌خواهی خلق‌های ایران، این بستر را برای رضاخان فراهم ننمود تا یک حکومت مقتدر مرکزی تاسیس کند. در نهایت روسیه و انگلیس جهت اشغال مناطق جنوبی و شمالی تصمیم به تقسیم ایران بین خودشان نمودند. آنان رضاشاه را به ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی تبعید و در نهایت در مصر مُرد. بعد از رضاشاه، پسرش محمدرضا شاه بر مسند قدرت نشست. در زمان محمدرضا اصلاحاتی صورت گرفت. وی برخی از زندانیان سیاسی احزاب به‌ویژه احزاب کمونیستی را آزاد نمود. در آذربایجان و کردستان، احزاب چپ تشکیل شدند و جمهوری‌های تبریز و مهاباد تاسیس شدند. با پایان جنگ جهانی دوم، شاه با فشارهای انگلیس تصمیم گرفت از قدرت روسیه در ایران بکاهد. انگلیس شاه را ترغیب کرد به آذربایجان و کردستان حمله نماید. شاه در سال 1346 به این مناطق حمله نمود و بسیاری از افرادی را که در احزاب چپ جای داشتند را دستگیر نمود و به زندان انداخت. در سال 1949 علیه شاه سوءقصدی صورت گرفت وی پس از این رویداد، حزب توده را منحل اعلام نمود و بسیاری از اعضای آن را روانه زندان‌ نمود. فساد و غارت در خاندان پهلوی به اوج خود رسیده بود و مردم در شرایط وخیمی قرار داشتند. شاه در در سال 1953 همراه با اصلاحات در برخی از حوزه‌ها؛ علیه جنبش‌های چپ و اعضای آن نیز رویکرد بسیار خشن و ددمنشانه‌ای داشت. به‌طور کلی در این روزها فضای ایران رعب‌آور بود. با عملی شدن انقلاب سفید، بسیاری از روحانیان و شخصیت‌های مذهبی نسبت به این اقدام اعتراض نمودند. به‌تدریج با شکاف بین مردم و راس قدرت، زمینه‌های بروز انقلاب به اوج خود رسید. در انقلاب مردمی 57 تمامی خلق‌ها، اقشار و گروه‌ها شرکت داشتند. همزمان با فرار شاه و آمدن خمینی که در فرانسه در تبعید به‌سر می‌برد، کلیه‌ی امور در دست نهادهای ولایت فقیه قرار گرفت. ولایت فقیه خود را مادام‌العمر تعریف و در تمامی امور اختیار تام داشت. بدین ترتیب تمامی قوا تحت اوامر خمینی قرار گرفت.

انقلاب ۵۷

بروز هر انقلابی با خود دستاوردهای فراوانی دارد. بی‌گمان یکی از اهداف انقلاب‌ها، برقراری دموکراسی، آزادی، امنیت و رفاه اجتماعی است. هر انقلابی به اقتضای زمان، مکان و شرایط بروز دارای خصلت‌های مختص به‌خویش است. در بسیاری از انقلاب‌ها و با وقوع آن در مدت کوتاهی به اهداف خود نمی‌رسد و شرایط پساانقلابی در برخی موارد بسیار بغرنج و دشوار است. می‌توان در این مورد به انقلاب روسیه و فرانسه اشاره نمود که بعد از وقوع انقلاب بلافاصله به آزادی منجر نگردید.

در برخی از انقلاب‌ها چرخه‌ی باطل استبداد تکرار شده و همان دور و تسلسل بیدادگری آغاز می‌گردد. پس از سال‌های 1970 میلادی پدیده‌های اجتماعی دیگر نه به شکل انقلاب‌های کلاسیک و نه به‌معنای رفرم در چارچوب یک حکومت بود. با این وجود تغییراتی در جامعه و دستگاه حکومتی به‌‌وجود می‌آورد. چنین نمونه‌هایی را در کشورهای یونان، اسپانیا و پرتغال مشاهده نمودیم. هر چند تغییرات در همه نقاط به یک شکل و مشابه نبود. در این پدیده‌های اجتماعی با وجود جابجایی قدرت، در ساختارهای اقتصادی و جامعه تغییری صورت نمی‌گیرد. در آفریقای جنوبی و شیلی این‌گونه بود. در شیلی اپوزیسیون چپ که پینوشه آنان را قلع و قمع نموده بود، طی توافق با او سرنوشت شیلی را صندوق رای سپردند و مدت‌ها با او کاری نداشتند تا به خارج از شیلی رفت و به اتهام جنایت علیه بشریت محکوم شد. در این کشورها کمابیش تغییرات دموکراتیک ایجاد گردید با این تفاوت که در جابجایی قدرت اعدام و قتل‌عامی صورت نگرفت.

در انقلاب مردمی 57 در ایران، شخصیت‌ها و احزاب چپ و اپوزیسیون فراوانی بودند و هر یک در تلاش برای قبضه‌ی انقلاب. هر چند نمی‌توان گفت اهداف و برنامه تمامی آنان مشابه بود. با این وجود مردم به دلیل خسته و مستاصل شدن از فساد خاندان پهلوی، صرفا تعیین نوع حکومت برایشان مهم نبود و تنها به سرنگونی آن می‌اندیشیدند. در چند ماه اخیر انقلاب جریان مذهبی تفوق یافت زیرا در آن زمان نیرویی که بتوانند جامعه را هدایت کنند، وجود نداشت و انقلاب ضدسلطنتی به حکومت جمهوری اسلامی ایران انجامید. در این میان خمینی و طرفداران با آگاهی از این واقعیت، شعارهایی سردادند و وعده‌هایی دادند که بعد از گذشت چهار دهه هنوز به واقعیت نرسیده است. از آن وعده‌های رنگین تنها بختک‌هایی مانده که سایه شوم آن مردم ایران را دچار سرخوردگی و خشم نموده است. انقلاب 57 رخ داد و مردم در شور و هیجان این انقلاب قرار دارند. همانند بسیاری از انقلاب‌ها با برخی از تفاوت‌های ماهوی، زندان، ترور، شکنجه، تبعید و جوغه اعدام بخشی از مراحل پساانقلابی ایران بود. اعدام‌های سریع، شلاق، سنگسار، قطع دست و اندام‌ها و برخورد خشونت‌آمیز علیه زنان مردم ایران و جهان را در شوک عمیقی فروبرد. پیروزی انقلاب و تاسیس نظام دینی در چهار دهه از عمر این انقلاب در مسیری بوده که آینده‌ای روشن برای مردم ایران رقم نزده است. سال‌ها پیش از ظهور خمینی، اسلام‌گرایی در صحنه سیاسی برخی از کشورها نهادینه شده بود و تا حدودی توانایی فعالیت در عرصه سیاست را نیز کسب کرده بودند. به‌تدریج با سلطه‌ی اسلام سیاسی و تعصب و سخت‌گیری‌های دینی، آزادی اندیشه و جامعه‌ای مردم‌محور از میان جوامع رنگ باخت و به سوی استبداد دینی و دیکتاتوری مذهبی سوق یافت. دولت ایران از این قاعده مستثنی نیست. تا پیش از انقلاب، روحانیون و فقها از واکنش اقشار نوین جامعه هراس داشتند و ترجیحی برای ورود به عرصه سیاست نداشتند. اما با پیروزی انقلاب، روحانیون بر مصدر قدرت نشسته و تمامی مناصب و پست‌های کلیدی را غصب نمودند. به تبع چنین موضوعی، در اندک زمانی ده‌ها سازمان و تشکل اسلامی در بسیاری از نقاط دنیا قارچ‌گونه ظهور نمودند و از حمایت‌های مادی ایران نیز برخوردار شدند. به‌دنبال چنین تکاپویی در بسیاری از مناطق اسلامی منطقه، تحرک زیادی در اسلام‌گرایی ایجاد گردید و با توسل به راهکارهای مختلفی، به “جهاد” برای سلطه‌جویی و کسب قدرت روی آوردند.

در روزهای منتهی به انقلاب، تلاش روحانیون برای پیروزی، به مردم ایران نوید می‌داد که انقلابی که توسط روحانیون به پیروزی رسد نهایتا در جامعه نیز ارزش‌های معنوی حاکم خواهد بود و آینده‌ای عاری از خشونت و فساد برای آنان رقم خواهد زد. برخوردهای خشونت‌آمیز رژیم اسلامی ایران در کنار اقدامات افراطی گروه‌های اسلام‌گرا موجب انزجار جهانیان شد. با رویکردهای خشونت‌آمیز دولت‌های اسلامی در قبال مردم و جامعه هم‌اکنون به نماد واپسگرایی، خشونت و قدرت‌طلبی مبدل گشته‌اند. در داخل نیز حاکمیت ایران هیچ‌گاه حقوق خلق‌ها را به رسمیت نشناخته و رویکرد خشن و غیرعادلانه‌ای در قبال آنان در پیش گرفته است. از سوی دیگر فساد و ناکارآمدی نظام موجود بر حجم مشکلات اجتماعی در ایران افزوده است. ثروت‌اندوزی و انحصار قدرت و عدم توزیع عادلانه در سال‌های اخیر مردم را خشم مردم را برانگیخته و هم اکنون شعارهایی در اعتراضات مردمی ایران شنیده می‌شود که خواهان برکناری این نظام هستند. زیرا محصول سیاست‌های این نظام جز بدبختی و فلاکت برای مردم ارمغانی نداشته است.

معضلات

شکاف‌های اجتماعی، طبقاتی، جنسیتی و قومی هر روز در ایران عمیق‌تر می‌گردد در حالی‌که دولت تلاشی برای ترمیم آن ندارد و به عبارتی این توانایی را از دست داده است. زیرا این حکومت ذات آن بر روی ایجاد شکاف‌ها بنا نهاده شده است. شکافی که نقش دین در تعمیق آن بسیار پررنگ بود. تمامی قوانین اساسی ایران بر اساس دین، مذهب تشیع و ولایت فقیه نگاشته شده است. در طول چهار دهه از حاکمیت رژیم ایران، بر میزان گسست‌های دیگری نیز افزوده شد. با پیروزی انقلاب اسلامی، نظامی بر روی کار آمد که مدیریت جامعه توسط مردم به‌طور کلی سلب گردید و اداره کامل جامعه به نهاد رهبری واگذار گردید با این امید که مشکلات و مسائل مردم رهگشایی گردد و با اجرایی نمودن به اصطلاح “احکام دینی” ، مدینه فاضله ایجاد شود. با گذشت بیش از چهار دهه از وقوع انقلاب مردمی در ایران، نه تنها آرمانشهر مورد نظر ایرانیان ایجاد نگشت بلکه جامعه ایران از نظر اجتماعی و اقتصادی دچار عقب‌ماندگی گشت، مشکلات زیست‌محیطی و به‌ویژه آلودگی‌های هوا افزایش یافت، فساد گسترده اقتصادی و سیاسی انبوهی از مشکلات را در جامعه ایران به‌وجود آورد. در طول این‌ سال‌ها دولت و حکومت ایران، هیچ‌گاه به عملکرد ناکارای خود اعتراف ننموده و تمامی مشکلات را به ایادی و دشمنان خارجی نسبت داده که گویا مانع از مردم‌سالاری دینی در ایران می‌شوند. در شرایط خقفان‌آور سیستم دولتی ایران، که امکان هر گونه پیشرفت و خلاقیتی را از بین برده و مسدود نمودن فضای سیاسی و فرهنگی و ممانعت از تعامل سازنده با دنیا، جامعه دچار تعصب و عدم توسعه شده است.

مشکلات و مسائل کنونی جامعه ایران نشات گرفته از جنگ‌های تحمیلی و یا تحریم نیست بلکه ناشی از عدم انطباق سیاست‌های دولت با شرایط روز جهان و بی‌کفایتی دولت در این زمینه مانع شکوفایی دستگا‌ه‌های تولیدی و ارتقای سطح رفاه اجتماعی در ایران گشته است. دولت ایران هرگز شرایط لازم را برای آزادی کسب‌و‌کار ایجاد ننموده و چنین رویکردی اقتصادی با سلطه‌ی دولتی ایجاد نموده که فاسد، ناکارآمد و پرهزینه است. در چنین مدل اقتصادی تسلط مستقیم دولت موجب عدم دسترسی مردم به امکانات و ثروت‌های عمومی است. اقتصاد وابسته به نفت در ایران، موجب اقتصادی بیمار گشته که قابل ترمیم نبوده و بهبودی در وضعیت معیشتی مردم ایجاد نمی‌کند. متاسفانه در جغرافیای خاورمیانه، از نفت نه در راستای توسعه و خدمت‌گذاری بلکه به‌عنوان اهرمی جهت تثبیت و تحکیم استبداد، دیکتاتوری و تنش‌زایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. انبوه ارتش بیکاران یکی از پیامدهای اقتصاد نفت‌محور ایران است. علاوه بر این تورم افسارگسیخته ناشی از ساختارهای اقتصادی ناکارآمد است.

یکی از شعارهای انقلاب 57، مبارزه با بی‌عدالتی‌های اجتماعی بود. با نگاهی به کارنامه‌ی ایران در رابطه با مبارزه با نابرابری‌های اجتماعی خواهیم دید شکاف‌های عمیقی در این باره ایجاد شده است. البته چنین شکاف‌هایی معلول عوامل اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است. در شرایطی که عده‌ای درآمد آنان نه حاصل تلاش و دانش بلکه حاصل رانت و سوءاستفاده از موقعیت خود است، عده‌ای نیز در زیر بار فشارهای سنگین تورم، ریشه معیشت آنان خشکانده می‌شود و هر روز بیش از پیش فقیر می‌شوند.

یکی از مهم‌ترین دلایلی که به دامن زدن نابرابری‌های اجتماعی در طول چهار در از انقلاب 57، بوده است، نظام “ارزشی” حاکم بر ایران بوده است. در رژیم استبدادی ایران، زن بودن خود مانعی جدی در کسب فرصت‌های شغلی است. مذهب و اندیشه نیز یکی از عوامل در تعمیق نابرابری‌های اجتماعی است. زیرا در نظام ایدئولوژیکی ایران، تنوعات اتنیکی و هویتی، نه یک فرصت بلکه تهدیدی برای نظام به‌شمار می‌آید. رویکرد، “دیگری‌سازی” خود یکی از عوامل اصلی در تشدید تنش‌ها و حتی مشکلات تاریخی شده است. بنابراین حکومت ساختار فرهنگی موجود در ایران را نادیده می‌گیرد و در راستای “یکدست‌سازی” جامعه ایران است. چنین سیاست‌هایی بر دامنه نابرابری‌ها و بی‌عدالتی‌های اجتماعی می‌‌افزاید. نداشتن مذهب تشیع و دین اسلام یک “ضد‌ارزش” در دستگاه دولتی ایران محسوب می‌گردد و مانع از برساخت حیاتی آزاد و دموکراتیک در جامعه ایران گشته است. در ایران، زنان، تنوعات اتنیکی و هویتی با تفاوت‌مندی‌های زبانی، فرهنگی و زبانی شدیدا در خطر استحاله فرهنگی قرار دارند و رژیم ایران در تلاش برای تحمیل مذهب و اندیشه‌های خود بر این مردمان است تا جامعه‌ای هموژن و مطابق سلیقه و اعتقادات خود ایجاد نماید. نظامی که وعده‌ی استقرار سیستمی عاری از فساد و دورویی می‌داد در چهار دهه از حاکمیت خویش در صدر فاسدترین حکومت‌های دنیا قرار دارد. فساد در دستگاه حکومتی ایران کاملا سیستماتیک است زیرا نشات گرفته از فرهنگ تبعیض‌آمیز دارد و نوزاد اقتصاد دولتی و رانتی است.