گذار دموکراتیک
hemû partiyên Kurd pêwîste li dijî dagîrkaryên dewleta tirk xwedî helwest bin 🆔 @GozarDemocratic
hemû partiyên Kurd pêwîste li dijî dagîrkaryên dewleta tirk xwedî helwest bin
Kurdistan di destpêka sedsala 21’an jî bûye navgîna şerên li hêrêmê û rastê êrîşên pir-alî bûye. Bi taybet di sala 2014’an dozaja van êrîşan pir hate bildinkirin û hemû Kurdistan hate hedefkirin. Ev plan di esas de plana dewleta Tirkiyê bû ku bi destên çeteyên DAÎŞ’ê dane kirin. Di encama berxwedaniya bêhempa ya gerîlayên azadiyê li Başûrê Kurdistanê pêşiya DAÎŞ û êrîşên çeteyan hate girtin, herwiha şervanên qehreman yên YPG-YPJ’ê dawî li navenda DAÎŞ’ê anîn. Wiha jî ev plan hate têkbirin. Di vê demê de herî zêde jî xuya bû ku yekgirtina gelê Kurd û hêzên wê bi fayedeya tevahiya Kurdistanê ye. lê belê her ku Kurd nêzîk yekgirtinê bûn, plan û destkariya dewletên dagirker bi taybet jî Tirkiyê zêdetir ket dewrê û Tirkiyê hewl daye ku bi parçekirin û ji hev belavkirinê, herwiha ger bikaribe bi çêkirina şerê navxweyî hemû xeyal û xwesteka gelê Kurd ji bo welatê azad têk bibe. di encama van nêzîkatiyan de heya astekê de tê dîtin ku partiyên Kurd xwedî helwest û berteka tê hêvî kirin nînin û bi zanebûneke netewî nêzîk nabin. Ji ber dijmin wek hêzeke yekgirtî nabînin û li gor berjewendiyên xwe yên teng nêzîk dibin.
Wiha jî li beramberî dijminê dagiker eniyeke yekgirtî ya têkoşînê çênabe. PDK ku di salên dawî piştî ku nekarî referandûma serxwebûnê bi encam bigihîne û di warê siyasî, dîplomatîk û leşkerî de hêzeke zêde wenda kir, bi şûna ku şaşitiya xwe tesbît bike û rêyên çareseriyê peyda bike, heya asteke zêde xwe nêzîk dewleta Tirkiyê ya faşîst û kujerê gelê Kurd kiriye, wiha jî bûye pêvek û alîkarê dagirkeriya Kurdistanê. Divê hemû partî û rêxistinên Kurd vê rastiyê baş bizanibin û tucar jî jibîr nekin ku lewazbûna hereketa Apoyî qelsbûna gelê Kurd îfade dike. ji ber wê jî tu rêxistin û tevger nabe ku hesabê tunekirin an jî jihêzxistina tevgere APO’yi ji bo xwe wek armanc an jî derfetê xwe dane jiyandinê bibîne. Ev nêzîkatî belku bi demkî temenê wî dirêj bike, lê bi demdirêjî hêza dagirkeran xurt dike û xisarên stratejîk û dîrokî li bûneya gelê Kurd dixîne. Ger bi vî rengî were bi dest girtin hemû nêzîkatiyên ku xizmeta dewletên dagirker -di serê hemûyan de jî kujer û qirkerê gelê Kurd Hukûmeya faşîst ya AKP-MHP’ê- bike dijî Kurd û Kurdistanê divê were hesibandin û hesab jê were xwestin.
Tevgera dewleta Tirk li herêmên Biradost, Behdînan û Heftanîn bêyî agahî û erêkirina PDK’ê nayê fikirîn. Di encama van dagirkeriyan de bi dehan kesên sivîl şehîd bûne, bi dehan gerîlayên azadiyê şehîd bûne, bi dehan gund û mezra wêran bûne û ya herî girîng jî ruhê netewî zerbe xwariye. Di vê navberê de dagirkeriya Tirkiyê ji bo hemû Başûrê Kurdistanê metirsiyeke mezin bi xwe re aniye. Di aliyê din de êrîşa li ser hêzên gerîlla bi rêya îstîxbarata ji erdê ango hevkariya MÎT-Parastinê çêbûne. Di encamê de çendîn rêveber û fermande jî şehîd bûn ku yek ji wan jî şoreşger Têkoşer Gever bû ku li eniya Mexmûr, Kerkuk û Hewlêrê pêşiya DAÎŞê girtibû. Herî dawî tevgera Pêşmergeyên PDK’ê li Zînê Wertê û êrîşa dewleta Tirkiyê ku bûye encama şehadetan, vê hevgitin û hevkariya metirsîdar piştrast dike. Di heman rojê de dewleta dagirker ya faşîst Tirkiyê bi rêya balafirên bêmirov êrîşê wargeha Ş. Rustem Cudî Mexmurê jî kiriye û 3’ê jin sivil hatine şehîd xistin. Mexmur ji sala borî heya niha li jêr dorpêça hêzên Hukûmeta Herêmê de ye, ji bo rakirina ambargoyê ji hêla gel û nûnerên gel ve pir hewldan û daxuyanî hatibin dayîn jî hîna jî ji vê siyaseta şaş dest nehatiye kişandin. Gelê wargehê ku di statuyeke siyasî ya koçberiyê de li herêmê bicih bûye, ji ber vîrûsa Koronayê jî bi xeteriyan re rûbirû ye. Şert û mercên nelibar lezgînî û divêtiya rakirina ambargoyê dupat dike. ev ambargo û êrîşa dewleta Tirkiyê li ser wargehê ji hev cuda nîne, divê ji bo dawîkirina vê rewşê demildest hukûmeta Herêmê berpirsyariya xwe bicih bîne û ji vê zêdetir hest û ruhê netewî ya gelê me neyê birîndarkirin.
Ji hêla din ve hemû rêxistin û tevgerên Kurd û gelê me li beramberî nêzîkatiyên şaş û xelet yên ku xizmeta gelê Kurd nake û zirar dide, xwedî helwest bin û ji bo ku dagirkeriya dewleta faşîst
Kurdistan di destpêka sedsala 21’an jî bûye navgîna şerên li hêrêmê û rastê êrîşên pir-alî bûye. Bi taybet di sala 2014’an dozaja van êrîşan pir hate bildinkirin û hemû Kurdistan hate hedefkirin. Ev plan di esas de plana dewleta Tirkiyê bû ku bi destên çeteyên DAÎŞ’ê dane kirin. Di encama berxwedaniya bêhempa ya gerîlayên azadiyê li Başûrê Kurdistanê pêşiya DAÎŞ û êrîşên çeteyan hate girtin, herwiha şervanên qehreman yên YPG-YPJ’ê dawî li navenda DAÎŞ’ê anîn. Wiha jî ev plan hate têkbirin. Di vê demê de herî zêde jî xuya bû ku yekgirtina gelê Kurd û hêzên wê bi fayedeya tevahiya Kurdistanê ye. lê belê her ku Kurd nêzîk yekgirtinê bûn, plan û destkariya dewletên dagirker bi taybet jî Tirkiyê zêdetir ket dewrê û Tirkiyê hewl daye ku bi parçekirin û ji hev belavkirinê, herwiha ger bikaribe bi çêkirina şerê navxweyî hemû xeyal û xwesteka gelê Kurd ji bo welatê azad têk bibe. di encama van nêzîkatiyan de heya astekê de tê dîtin ku partiyên Kurd xwedî helwest û berteka tê hêvî kirin nînin û bi zanebûneke netewî nêzîk nabin. Ji ber dijmin wek hêzeke yekgirtî nabînin û li gor berjewendiyên xwe yên teng nêzîk dibin.
Wiha jî li beramberî dijminê dagiker eniyeke yekgirtî ya têkoşînê çênabe. PDK ku di salên dawî piştî ku nekarî referandûma serxwebûnê bi encam bigihîne û di warê siyasî, dîplomatîk û leşkerî de hêzeke zêde wenda kir, bi şûna ku şaşitiya xwe tesbît bike û rêyên çareseriyê peyda bike, heya asteke zêde xwe nêzîk dewleta Tirkiyê ya faşîst û kujerê gelê Kurd kiriye, wiha jî bûye pêvek û alîkarê dagirkeriya Kurdistanê. Divê hemû partî û rêxistinên Kurd vê rastiyê baş bizanibin û tucar jî jibîr nekin ku lewazbûna hereketa Apoyî qelsbûna gelê Kurd îfade dike. ji ber wê jî tu rêxistin û tevger nabe ku hesabê tunekirin an jî jihêzxistina tevgere APO’yi ji bo xwe wek armanc an jî derfetê xwe dane jiyandinê bibîne. Ev nêzîkatî belku bi demkî temenê wî dirêj bike, lê bi demdirêjî hêza dagirkeran xurt dike û xisarên stratejîk û dîrokî li bûneya gelê Kurd dixîne. Ger bi vî rengî were bi dest girtin hemû nêzîkatiyên ku xizmeta dewletên dagirker -di serê hemûyan de jî kujer û qirkerê gelê Kurd Hukûmeya faşîst ya AKP-MHP’ê- bike dijî Kurd û Kurdistanê divê were hesibandin û hesab jê were xwestin.
Tevgera dewleta Tirk li herêmên Biradost, Behdînan û Heftanîn bêyî agahî û erêkirina PDK’ê nayê fikirîn. Di encama van dagirkeriyan de bi dehan kesên sivîl şehîd bûne, bi dehan gerîlayên azadiyê şehîd bûne, bi dehan gund û mezra wêran bûne û ya herî girîng jî ruhê netewî zerbe xwariye. Di vê navberê de dagirkeriya Tirkiyê ji bo hemû Başûrê Kurdistanê metirsiyeke mezin bi xwe re aniye. Di aliyê din de êrîşa li ser hêzên gerîlla bi rêya îstîxbarata ji erdê ango hevkariya MÎT-Parastinê çêbûne. Di encamê de çendîn rêveber û fermande jî şehîd bûn ku yek ji wan jî şoreşger Têkoşer Gever bû ku li eniya Mexmûr, Kerkuk û Hewlêrê pêşiya DAÎŞê girtibû. Herî dawî tevgera Pêşmergeyên PDK’ê li Zînê Wertê û êrîşa dewleta Tirkiyê ku bûye encama şehadetan, vê hevgitin û hevkariya metirsîdar piştrast dike. Di heman rojê de dewleta dagirker ya faşîst Tirkiyê bi rêya balafirên bêmirov êrîşê wargeha Ş. Rustem Cudî Mexmurê jî kiriye û 3’ê jin sivil hatine şehîd xistin. Mexmur ji sala borî heya niha li jêr dorpêça hêzên Hukûmeta Herêmê de ye, ji bo rakirina ambargoyê ji hêla gel û nûnerên gel ve pir hewldan û daxuyanî hatibin dayîn jî hîna jî ji vê siyaseta şaş dest nehatiye kişandin. Gelê wargehê ku di statuyeke siyasî ya koçberiyê de li herêmê bicih bûye, ji ber vîrûsa Koronayê jî bi xeteriyan re rûbirû ye. Şert û mercên nelibar lezgînî û divêtiya rakirina ambargoyê dupat dike. ev ambargo û êrîşa dewleta Tirkiyê li ser wargehê ji hev cuda nîne, divê ji bo dawîkirina vê rewşê demildest hukûmeta Herêmê berpirsyariya xwe bicih bîne û ji vê zêdetir hest û ruhê netewî ya gelê me neyê birîndarkirin.
Ji hêla din ve hemû rêxistin û tevgerên Kurd û gelê me li beramberî nêzîkatiyên şaş û xelet yên ku xizmeta gelê Kurd nake û zirar dide, xwedî helwest bin û ji bo ku dagirkeriya dewleta faşîst
گذار دموکراتیک
hemû partiyên Kurd pêwîste li dijî dagîrkaryên dewleta tirk xwedî helwest bin 🆔 @GozarDemocratic
ya Tirkiyê dawî lê bê, ji başûrê Kurdistanê were qewitandin, têkoşîna xwe bilind û geş bikin. Pêwîstî heye ji bo dawîkirina rewşa hevkariyê, Tevger û partiyên Kurd bi giştî xwedî bertek û helwest bin û têbikoşin.
Di dawiyê de wek PJAK didin diyarkirin ku emê wek hertim di refên têkoşîna azadî û demokrasiyê ya gelê xwe de rola ji me tê xwestin bi cih bînin, em ji malbatên şehîdên wargeha Şehîd Rustam Cudî, gerîllayên şehîd yên Zînê Wertê re sersaxî dixwazin û ji gelê xwe daxwaz dikin ku şopdarê daxwazê şehîdên xwe di warê yekîtiya netewî de erka xwe bi zanebûneke netewperwerî û siyasî pêk bînîn.
Meclîsa #PJAK’ê
2020-04-17
www.pjak.eu
🆔 @GozarDemocratic
Di dawiyê de wek PJAK didin diyarkirin ku emê wek hertim di refên têkoşîna azadî û demokrasiyê ya gelê xwe de rola ji me tê xwestin bi cih bînin, em ji malbatên şehîdên wargeha Şehîd Rustam Cudî, gerîllayên şehîd yên Zînê Wertê re sersaxî dixwazin û ji gelê xwe daxwaz dikin ku şopdarê daxwazê şehîdên xwe di warê yekîtiya netewî de erka xwe bi zanebûneke netewperwerî û siyasî pêk bînîn.
Meclîsa #PJAK’ê
2020-04-17
www.pjak.eu
🆔 @GozarDemocratic
گذار دموکراتیک
Photo
فڕۆکە سیخوڕییەکانی دەوڵەتی تورک داوایەکی سەیر لە هاوڵاتیانی برادۆست دەکەن
ئەو هاوڵاتیانەی لە دەڤەری برادۆست دەچنە شاخەکان بۆ کۆکردنەوەی گیا بەهارییەکان، لەلایەن فڕۆکە سیخوڕییەکانی دەوڵەتی تورکەوە هەڕەشەیان لێدەکرێت و فڕۆکەکە لە خەڵکەکە نزیک دەبێتەو و داوایان لێدەکات هەموو جلەکانیان دابکەنن.
ئەو فڕۆکە چاودێرییانەی سوپای تورک، وەک لە وێنەکەدا دیارە، هەتا دووری مەترێک لە هاوڵاتیانی برادۆست نزیک دەبێتەوە، پێیان دەڵێت، ئەگەر جلەکانتان دانەکەنن ئەوا تەقەتان لێدەکەین، لەدوای ئەوەی هەموو جلەکان بە هاوڵاتییەکە دادەکەنێت لە چەند لایەکەوە وێنە و ڤیدیۆی دەگرێت و سوکایەتییان پێدەکات.
پێشتر لەم وەرزەدا ژمارەیەکی زۆر لە هاوڵاتیانی برادۆست دەچوون بۆ کۆکردنەوەی گیا بەهارییەکان، کە ژمارەیەکی زۆر ژنیان لەگەڵدابووە، هەندێک لە خێزانەکانیش بژێوییان لەسەر کۆ کۆردنەوەی ئەو گیا بەهاریی و فرۆشتنی بوو، بەڵام ئێستا بەهۆی بوونی ئەم فڕۆکە سیخوڕیانەوە ناتوانن بچنە شاخەکان.
لەماوەی ڕابردووشدا، کە هاوڵاتیانی برادۆست دەچونە لەوەڕگا و سەر کێڵگەکانیان، هەمان فڕۆکە بەزمانی کوردی هەڕەشەی ئەوەی لێدەکردن کە نزیکی ئەو ناوچەیە نەکەونەوە و پێی دەوتن ئێرە خاکی تورکیایە.
ROJNEWS
🆔 @GozarDemocratic
ئەو هاوڵاتیانەی لە دەڤەری برادۆست دەچنە شاخەکان بۆ کۆکردنەوەی گیا بەهارییەکان، لەلایەن فڕۆکە سیخوڕییەکانی دەوڵەتی تورکەوە هەڕەشەیان لێدەکرێت و فڕۆکەکە لە خەڵکەکە نزیک دەبێتەو و داوایان لێدەکات هەموو جلەکانیان دابکەنن.
ئەو فڕۆکە چاودێرییانەی سوپای تورک، وەک لە وێنەکەدا دیارە، هەتا دووری مەترێک لە هاوڵاتیانی برادۆست نزیک دەبێتەوە، پێیان دەڵێت، ئەگەر جلەکانتان دانەکەنن ئەوا تەقەتان لێدەکەین، لەدوای ئەوەی هەموو جلەکان بە هاوڵاتییەکە دادەکەنێت لە چەند لایەکەوە وێنە و ڤیدیۆی دەگرێت و سوکایەتییان پێدەکات.
پێشتر لەم وەرزەدا ژمارەیەکی زۆر لە هاوڵاتیانی برادۆست دەچوون بۆ کۆکردنەوەی گیا بەهارییەکان، کە ژمارەیەکی زۆر ژنیان لەگەڵدابووە، هەندێک لە خێزانەکانیش بژێوییان لەسەر کۆ کۆردنەوەی ئەو گیا بەهاریی و فرۆشتنی بوو، بەڵام ئێستا بەهۆی بوونی ئەم فڕۆکە سیخوڕیانەوە ناتوانن بچنە شاخەکان.
لەماوەی ڕابردووشدا، کە هاوڵاتیانی برادۆست دەچونە لەوەڕگا و سەر کێڵگەکانیان، هەمان فڕۆکە بەزمانی کوردی هەڕەشەی ئەوەی لێدەکردن کە نزیکی ئەو ناوچەیە نەکەونەوە و پێی دەوتن ئێرە خاکی تورکیایە.
ROJNEWS
🆔 @GozarDemocratic
١١٢ هونەرمەند بۆ ناکۆکییەکانی زینی وەرتێ هۆشداریی دەدەنە لایەنە سیاسییەکان
١١٢ هونەرمەند هۆشیاریی دەدەنە ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه "پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی جێبهجێكردنی پیلانهكانی دووژمنان و داگیركاران".
🆔 @GozarDemocratic
١١٢ هونەرمەند هۆشیاریی دەدەنە ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه "پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی جێبهجێكردنی پیلانهكانی دووژمنان و داگیركاران".
🆔 @GozarDemocratic
گذار دموکراتیک
١١٢ هونەرمەند بۆ ناکۆکییەکانی زینی وەرتێ هۆشداریی دەدەنە لایەنە سیاسییەکان ١١٢ هونەرمەند هۆشیاریی دەدەنە ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه "پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی…
١١٢ هونەرمەند بۆ ناکۆکییەکانی زینی وەرتێ هۆشداریی دەدەنە لایەنە سیاسییەکان
١١٢ هونەرمەند هۆشیاریی دەدەنە ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه "پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی جێبهجێكردنی پیلانهكانی دووژمنان و داگیركاران".
دەربارەی ئەودۆخەی لە زینێ وەرتێ هاتووەتەکایەوە، ١١٢ هونەرمەند ڕاگەیەندراوێکیان بڵاوکردەوە و دەڵێن: ئێمه وهك ئهو هونهرمهندانهی كهوا لهخوارهوه ناومان هاتووه، دووباره هۆشدارییتان پێدهدهین كه تا زووه ئهم دۆخه ئاڵۆزه مهترسیداره هێور بكهنهوه و به لۆژیك و ئهقڵ و به رۆحی نیشتمانپهروهریی ههڵسوكهوت بكهن و رێزگرتن له خوێنی سهدان ههزار شههیدی كوردستان بگرن و بهرژهوهندی باڵای گهلی كوردستان لهبهرچاو بگرن و خۆ بهدوور بگرن لهههر جۆره شهڕ و پێكدادانێكی خوێناوی نێوان لایهنهكان. ئیدی بهرهو دیالۆگی نیشتمانی و یهكڕیزیی نهتهوهیی ههنگاو بنێن.
دەقی ڕاگەیەندراوەکە بەمشێوەیەیە:
وهك دهزانرێت ماوهیهكه گرژی و ئاڵۆزیی نێوان لایهنه كوردییهكان تهشهنهی سهندووه و تادێت زیاتریش دهبێت. ئێمه دهزانین كه ئهگهر بهرژهوهندی بهرتهسكی حزبایهتی رۆڵێكی له زیادبوونی ئهم گرژی و ئاڵۆزییانهدا ههبێت، ئهوا مسۆگهر دووژمنان و داگیركارانی كوردستان رۆڵێكی سهرهكیان له دروستبوونی ئهم دۆخهدا ههیه. بۆیه ئێمه وهك كۆمهڵێك له هونهرمهندانی كوردستان، كه خۆمان به دڵ و ویژدانی گهلهكهمان دهزانین، ئهوا پیلانگێڕییهكی ترسناكی دووژمن لهپشت دروستبوونی ئهم دۆخه ئاڵۆزهدا دهبینین. نهخشهی ئهو پیلانگێڕییهش بریتییه له "سیاسهتی كورد به كورد بهكوشتدان" كه لهئهنجامدا شهڕی ناوخۆیی و كاولكاریی و لهدهستدانی ههموو دهستكهوتهكانی گهلی كوردستانی لێدهكهوێتهوه.
دیاره دووژمنان و داگیركارانی كوردستان، لهسهرووی ههموویانهوه رژێمی فاشیستی توركیا و ئێران، ئهم پیلانگێڕییهیان بهئامانجی زیاتر باڵادهستبوون بهسهر كوردستان و سهرلهنوێ ژینۆسایدكردن و ئهنفالكردنهوهی خهڵكی كوردستان و لهناوبردنی كولتوور و هونهرهكهیهتی. بێگومان ئهگهر دهستبهجێ رێگیریی لهم پیلانگێڕییه نهكرێت ئهوا گهلی كوردستان لهبهردهم قڕكردن و كۆمهڵكوژییهكی مهزن دادهبێت.
بۆیه ئێمه وهك كۆمهڵێك له هونهرمهندانی نیشتمانپهروهری كوردستان هۆشداریی دهدهینه ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی جێبهجێكردنی پیلانهكانی دووژمنان و داگیركاران، نهبنه هۆكاری سهرلهنوێ ئهنفالكردنهوه و كۆمهڵكوژكردنی كوردان و ژینۆسایدی كولتووری و فهرههنگیمان. پێویسته ههموو لایهنه كوردییهكان ئهو راستییه دهرك پێبكهن كه تاكه رێگای سهركهوتن و بههێزبوونیان یهكێتی نهتهوهیی گهل و یهكڕیزی لایهنه سیاسییهكانه. دهبێ ئهو راستییه بزانن كه لایهنی سهركهوتوو له شهڕی ناوخۆدا نییه، ئهوهی سهردهكهوێت تهنیا پیلانی دووژمنان و داگیركارانه، ئهوهی دهدۆڕێنێت تهنیا ئهو لایهنانهن كه بهشداری شهڕی ناوخۆ دهبن، ئهوهی دهشبێته قوربانی تهنیا گهلی كوردستانه.
بۆیه ئێمه وهك ئهو هونهرمهندانهی كهوا لهخوارهوه ناومان هاتووه، دووباره هۆشدارییتان پێدهدهین كه تا زووه ئهم دۆخه ئاڵۆزه مهترسیداره هێور بكهنهوه و به لۆژیك و ئهقڵ و به رۆحی نیشتمانپهروهریی ههڵسوكهوت بكهن و رێزگرتن له خوێنی سهدان ههزار شههیدی كوردستان بگرن و بهرژهوهندی باڵای گهلی كوردستان لهبهرچاو بگرن و خۆ بهدوور بگرن لهههر جۆره شهڕ و پێكدادانێكی خوێناوی نێوان لایهنهكان. ئیدی بهرهو دیالۆگی نیشتمانی و یهكڕیزیی نهتهوهیی ههنگاو بنێن.
ههروهها داوا له تهواوی گهلهكهشمان دهكهین كه بهههستیارییهوه له بارودۆخهكه بڕوانن و رۆلی خۆیان له شكستپێهێنانی پیلانی دووژمناندا ببینن و بهههموو جۆرێك دژی بهرپابوونی شهڕی كاولكاریی ناوخۆیی رابوهستن.
مسۆگهر سهركهوتن و ئازادی له یهكگرتن و ستراتیژی هاوبهشی نیشتمانیی دایه.
ناوی هونهرمهندانی واژۆكار:
نیان عەبدوڵڵا- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
چێنەر نزار- پەیکەر ساز
زانا حەمە- سینەماکار
بەشدار هەژار- دەرهێنەر
ئارام ئەحمەد- دیزاینەر
سروشت عەبەڕەش- دەرهێنەر
لاوە ڕەواندزی- دەرهێنەر
جەلال قادر- نووسەر
پشکۆ حەمە ڕۆستەم- شانۆکار
جومعە کەریم محەمەد- شێوەکار
شوان جەلال فارس (کفری)- دەرهینەری شانۆ
جەمال عەبدولرەحمان (جەمالی خەتات)- شێوەکار
عومەر عەبدوڵڵا- دەرهێنەری شانۆ
پۆڵا محەمەد حەسەن- شێوەکار
ئ
١١٢ هونەرمەند هۆشیاریی دەدەنە ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه "پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی جێبهجێكردنی پیلانهكانی دووژمنان و داگیركاران".
دەربارەی ئەودۆخەی لە زینێ وەرتێ هاتووەتەکایەوە، ١١٢ هونەرمەند ڕاگەیەندراوێکیان بڵاوکردەوە و دەڵێن: ئێمه وهك ئهو هونهرمهندانهی كهوا لهخوارهوه ناومان هاتووه، دووباره هۆشدارییتان پێدهدهین كه تا زووه ئهم دۆخه ئاڵۆزه مهترسیداره هێور بكهنهوه و به لۆژیك و ئهقڵ و به رۆحی نیشتمانپهروهریی ههڵسوكهوت بكهن و رێزگرتن له خوێنی سهدان ههزار شههیدی كوردستان بگرن و بهرژهوهندی باڵای گهلی كوردستان لهبهرچاو بگرن و خۆ بهدوور بگرن لهههر جۆره شهڕ و پێكدادانێكی خوێناوی نێوان لایهنهكان. ئیدی بهرهو دیالۆگی نیشتمانی و یهكڕیزیی نهتهوهیی ههنگاو بنێن.
دەقی ڕاگەیەندراوەکە بەمشێوەیەیە:
وهك دهزانرێت ماوهیهكه گرژی و ئاڵۆزیی نێوان لایهنه كوردییهكان تهشهنهی سهندووه و تادێت زیاتریش دهبێت. ئێمه دهزانین كه ئهگهر بهرژهوهندی بهرتهسكی حزبایهتی رۆڵێكی له زیادبوونی ئهم گرژی و ئاڵۆزییانهدا ههبێت، ئهوا مسۆگهر دووژمنان و داگیركارانی كوردستان رۆڵێكی سهرهكیان له دروستبوونی ئهم دۆخهدا ههیه. بۆیه ئێمه وهك كۆمهڵێك له هونهرمهندانی كوردستان، كه خۆمان به دڵ و ویژدانی گهلهكهمان دهزانین، ئهوا پیلانگێڕییهكی ترسناكی دووژمن لهپشت دروستبوونی ئهم دۆخه ئاڵۆزهدا دهبینین. نهخشهی ئهو پیلانگێڕییهش بریتییه له "سیاسهتی كورد به كورد بهكوشتدان" كه لهئهنجامدا شهڕی ناوخۆیی و كاولكاریی و لهدهستدانی ههموو دهستكهوتهكانی گهلی كوردستانی لێدهكهوێتهوه.
دیاره دووژمنان و داگیركارانی كوردستان، لهسهرووی ههموویانهوه رژێمی فاشیستی توركیا و ئێران، ئهم پیلانگێڕییهیان بهئامانجی زیاتر باڵادهستبوون بهسهر كوردستان و سهرلهنوێ ژینۆسایدكردن و ئهنفالكردنهوهی خهڵكی كوردستان و لهناوبردنی كولتوور و هونهرهكهیهتی. بێگومان ئهگهر دهستبهجێ رێگیریی لهم پیلانگێڕییه نهكرێت ئهوا گهلی كوردستان لهبهردهم قڕكردن و كۆمهڵكوژییهكی مهزن دادهبێت.
بۆیه ئێمه وهك كۆمهڵێك له هونهرمهندانی نیشتمانپهروهری كوردستان هۆشداریی دهدهینه ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی جێبهجێكردنی پیلانهكانی دووژمنان و داگیركاران، نهبنه هۆكاری سهرلهنوێ ئهنفالكردنهوه و كۆمهڵكوژكردنی كوردان و ژینۆسایدی كولتووری و فهرههنگیمان. پێویسته ههموو لایهنه كوردییهكان ئهو راستییه دهرك پێبكهن كه تاكه رێگای سهركهوتن و بههێزبوونیان یهكێتی نهتهوهیی گهل و یهكڕیزی لایهنه سیاسییهكانه. دهبێ ئهو راستییه بزانن كه لایهنی سهركهوتوو له شهڕی ناوخۆدا نییه، ئهوهی سهردهكهوێت تهنیا پیلانی دووژمنان و داگیركارانه، ئهوهی دهدۆڕێنێت تهنیا ئهو لایهنانهن كه بهشداری شهڕی ناوخۆ دهبن، ئهوهی دهشبێته قوربانی تهنیا گهلی كوردستانه.
بۆیه ئێمه وهك ئهو هونهرمهندانهی كهوا لهخوارهوه ناومان هاتووه، دووباره هۆشدارییتان پێدهدهین كه تا زووه ئهم دۆخه ئاڵۆزه مهترسیداره هێور بكهنهوه و به لۆژیك و ئهقڵ و به رۆحی نیشتمانپهروهریی ههڵسوكهوت بكهن و رێزگرتن له خوێنی سهدان ههزار شههیدی كوردستان بگرن و بهرژهوهندی باڵای گهلی كوردستان لهبهرچاو بگرن و خۆ بهدوور بگرن لهههر جۆره شهڕ و پێكدادانێكی خوێناوی نێوان لایهنهكان. ئیدی بهرهو دیالۆگی نیشتمانی و یهكڕیزیی نهتهوهیی ههنگاو بنێن.
ههروهها داوا له تهواوی گهلهكهشمان دهكهین كه بهههستیارییهوه له بارودۆخهكه بڕوانن و رۆلی خۆیان له شكستپێهێنانی پیلانی دووژمناندا ببینن و بهههموو جۆرێك دژی بهرپابوونی شهڕی كاولكاریی ناوخۆیی رابوهستن.
مسۆگهر سهركهوتن و ئازادی له یهكگرتن و ستراتیژی هاوبهشی نیشتمانیی دایه.
ناوی هونهرمهندانی واژۆكار:
نیان عەبدوڵڵا- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
چێنەر نزار- پەیکەر ساز
زانا حەمە- سینەماکار
بەشدار هەژار- دەرهێنەر
ئارام ئەحمەد- دیزاینەر
سروشت عەبەڕەش- دەرهێنەر
لاوە ڕەواندزی- دەرهێنەر
جەلال قادر- نووسەر
پشکۆ حەمە ڕۆستەم- شانۆکار
جومعە کەریم محەمەد- شێوەکار
شوان جەلال فارس (کفری)- دەرهینەری شانۆ
جەمال عەبدولرەحمان (جەمالی خەتات)- شێوەکار
عومەر عەبدوڵڵا- دەرهێنەری شانۆ
پۆڵا محەمەد حەسەن- شێوەکار
ئ
گذار دموکراتیک
١١٢ هونەرمەند بۆ ناکۆکییەکانی زینی وەرتێ هۆشداریی دەدەنە لایەنە سیاسییەکان ١١٢ هونەرمەند هۆشیاریی دەدەنە ههموو لایهنه سیاسییهكانی كوردستان كه "پێویسته خۆ بهدوور بگرن له زیاتر ئاڵۆزكردنی دۆخهكه و بهرپابوونی شهڕی خوێناوی ناوخۆ، نهبنه ئامرازی…
ۆژین عومەر عەبدوڵڵا
زارا حەسەن حەمید-شێوەکار
محەمەد سابیر- شانۆکار
وریا حەسەن(کفری)-شانۆکار
دڵنیا مەحمود (کفری)- موزیسیان
هونەر تاهیر (کۆیە)- شانۆکار
محەمەد تەنیا (کفری)- شانۆکار
شکۆ عومەر (کەرکوک)- شانۆکار
شوان جەلال فارس (کفری)- دەرهینەر
سەربەست حاجی ئەحمەد- سینەماکار
جاسمی ساز- هونەرمەند
بەرهەم شەمامی- هونەرمەند
چۆمان ڕەشید- هونەرمەند
محەمەد عومەر ئەحمەد (کەلار)- شێوەکار
حسێن عەبدوڵڵا عەزیز (کەلار)- شانۆکار
هەردێ سەمیر- سینەماکار و دەرهێنەر
بڕوا ئەسعەد (کەرکوک)- سینەماکار
کەریم سورچی- هونەرمەند
شوان قەرەداخی- هونەرمەند
شەنگە کەرکوکی- دەرهێنەری سینەما
ئاوارە کوردی- ئەکتەر و شانۆکار
شایی نەجار- ئەکتەر
ئەژین جوتیار- شێوەکار
هاوڕێ عەلی- شێوەکار
سۆما باپیر- شانۆکار
دیاری مەحمود- هونەرمەند
سەربەست حاجی ئەحمەد(کەلار)- هونەرمەند
حەسەن جودی- سینەکار
هەوراز ئارتیست (کەلار)- شێوەکار
پێشرەو حسێن- شانۆکار
ڕێباس زاهیر- شانۆکار
نەژاد بەرزنجی
نزار کەرکوکی- موزیسیان
ڕەوەند شوانی- موزیسیان
گرفتار کاکەیی (ئەڵمانیا)- کاریکاتێریست
ئەدهەم کاکەیی (کەرکوک)- پەیکەرتاش
ئەنیتا ئێسپاندەر (دانیمارک)- شێوەکار
ڕزگار خەیات (کەرکوک)- موزیسیان و ئەکتەر
عوسمان ژاندار (سلێمانی)- شێوەکار
نەرمین رەزاق- هونەرمەند
ئازاد ڕەنیسانس- شێوەکار
لوقمان حەسەن (سلێمانی)- شانۆکار
شێرکۆ جەلال- شێوەکار و نووسەر و میدیاکار
ئەڤین کاکەیی (بەلجیکا)- شێوەکار
هاوسەر جەلال (ئەڵمانیا)- شاعیر و شانۆکار
عیماد محەمەد (هۆڵەندا)- موزیسیان و ئاوازدانەر و ئەکتەر
تەها رەسوڵ (سلێمانی)- شێوەکار
حەمە ڕێناس (هۆڵەندا)- شێوەکار و کاریکاتێریست
محەمەد عەبدولستار مەهدی (کەلار)- شێوەکار
سەردار نۆڕێ (کەلار)- شێوەکار و شاعیر
ئاراز ئەبوبەکر محەمەد (کەلار)- شێوەکار
عادل محەمەد ئەحمەد (کەلار)- مامۆستای هونەر
قادر ئەلیاسی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
فەرەیدون قادر- موزیسیان
ڕزگار حەمە رەووف- موزیسیان
سەڵاح حەمە عەزیز- موزیسیان
توانا حەمە- موزیسیان
تالیب رەسوڵ- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
هونەر حەمە جەزا- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
ئەحمەد بەرزنجی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
مۆفەق عارف لهۆنی- شانۆکار
نەوزاد ئەحمەد خدر- شانۆکار
ڕێناس وریا- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
جەزای ساز- موزیسیان
دلێر گەرمیانی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
پەیام ڕۆژهەڵاتی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
نەهرۆ ساڵح دەلۆیی- شانۆکار
شەماڵ محەمەد تۆفێق- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
دانا چاوشین- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
شەماڵ عەبەڕەش- شانۆکار
شادان فواد- شانۆکار
ئیسماعیل ئیبراهیم- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
دەشتی خالید- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
حەمە ڕەوف کەرکوکی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
نزار زیویی- موزیسیان
لوقمان سەلیم (سلێمانی)- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
شیلان عوسمان (سلێمانی)- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
توانا محەمەد (نەمسا)- شێوەکار و ڕۆشنبیر
فەرەیدون حەمە ساڵح قاسم (سلێمانی)-هونەرمەند
عەتا حەمە ساڵح (سلێمانی)- هونەرمەند و ڕۆژنامەنووس
لاڤین دیار جەبار (سلێمانی)- ئەکتەر
کاوە قادر- ئەکتەر
ئاشنا رەووف- هونەرمەند و چالاکوان
بڕوا کامیل عەتا- دەرهێنەر
بەرزان سەیدا- هونەرمەند (گۆرانیبێژ)
ڕەوا جەمال عەبدول- هونەرمەند (گۆرانیبێژ)
کامەران نوری گەڵاڵی- شانۆکار
بەختیار جەمال- دەرهێنەر
کارزان پیران- سینەماکار
کەرەم تەک ئۆغلو- دەرهێنەر
قادر ئەحمەد- شانۆکار
هاوڕێ مستەفا (فیلەندا)- شانۆکار
فریاد حسێن (کەلار)- شێوەکار
عەبدولسەلام فەیسەڵ (کەلار)- شانۆکار
قادر ئەحمەد (نەرویج)- هونەرمەند
ڕزگار ئەمین (سلێمانی)- شانۆکار
ئەمیر حەسەن- فۆتۆگرافەر
ناسێح عەلی خەیات- فۆتۆگرافەر
ROJNEWS
🆔 @GozarDemocratic
زارا حەسەن حەمید-شێوەکار
محەمەد سابیر- شانۆکار
وریا حەسەن(کفری)-شانۆکار
دڵنیا مەحمود (کفری)- موزیسیان
هونەر تاهیر (کۆیە)- شانۆکار
محەمەد تەنیا (کفری)- شانۆکار
شکۆ عومەر (کەرکوک)- شانۆکار
شوان جەلال فارس (کفری)- دەرهینەر
سەربەست حاجی ئەحمەد- سینەماکار
جاسمی ساز- هونەرمەند
بەرهەم شەمامی- هونەرمەند
چۆمان ڕەشید- هونەرمەند
محەمەد عومەر ئەحمەد (کەلار)- شێوەکار
حسێن عەبدوڵڵا عەزیز (کەلار)- شانۆکار
هەردێ سەمیر- سینەماکار و دەرهێنەر
بڕوا ئەسعەد (کەرکوک)- سینەماکار
کەریم سورچی- هونەرمەند
شوان قەرەداخی- هونەرمەند
شەنگە کەرکوکی- دەرهێنەری سینەما
ئاوارە کوردی- ئەکتەر و شانۆکار
شایی نەجار- ئەکتەر
ئەژین جوتیار- شێوەکار
هاوڕێ عەلی- شێوەکار
سۆما باپیر- شانۆکار
دیاری مەحمود- هونەرمەند
سەربەست حاجی ئەحمەد(کەلار)- هونەرمەند
حەسەن جودی- سینەکار
هەوراز ئارتیست (کەلار)- شێوەکار
پێشرەو حسێن- شانۆکار
ڕێباس زاهیر- شانۆکار
نەژاد بەرزنجی
نزار کەرکوکی- موزیسیان
ڕەوەند شوانی- موزیسیان
گرفتار کاکەیی (ئەڵمانیا)- کاریکاتێریست
ئەدهەم کاکەیی (کەرکوک)- پەیکەرتاش
ئەنیتا ئێسپاندەر (دانیمارک)- شێوەکار
ڕزگار خەیات (کەرکوک)- موزیسیان و ئەکتەر
عوسمان ژاندار (سلێمانی)- شێوەکار
نەرمین رەزاق- هونەرمەند
ئازاد ڕەنیسانس- شێوەکار
لوقمان حەسەن (سلێمانی)- شانۆکار
شێرکۆ جەلال- شێوەکار و نووسەر و میدیاکار
ئەڤین کاکەیی (بەلجیکا)- شێوەکار
هاوسەر جەلال (ئەڵمانیا)- شاعیر و شانۆکار
عیماد محەمەد (هۆڵەندا)- موزیسیان و ئاوازدانەر و ئەکتەر
تەها رەسوڵ (سلێمانی)- شێوەکار
حەمە ڕێناس (هۆڵەندا)- شێوەکار و کاریکاتێریست
محەمەد عەبدولستار مەهدی (کەلار)- شێوەکار
سەردار نۆڕێ (کەلار)- شێوەکار و شاعیر
ئاراز ئەبوبەکر محەمەد (کەلار)- شێوەکار
عادل محەمەد ئەحمەد (کەلار)- مامۆستای هونەر
قادر ئەلیاسی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
فەرەیدون قادر- موزیسیان
ڕزگار حەمە رەووف- موزیسیان
سەڵاح حەمە عەزیز- موزیسیان
توانا حەمە- موزیسیان
تالیب رەسوڵ- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
هونەر حەمە جەزا- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
ئەحمەد بەرزنجی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
مۆفەق عارف لهۆنی- شانۆکار
نەوزاد ئەحمەد خدر- شانۆکار
ڕێناس وریا- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
جەزای ساز- موزیسیان
دلێر گەرمیانی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
پەیام ڕۆژهەڵاتی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
نەهرۆ ساڵح دەلۆیی- شانۆکار
شەماڵ محەمەد تۆفێق- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
دانا چاوشین- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
شەماڵ عەبەڕەش- شانۆکار
شادان فواد- شانۆکار
ئیسماعیل ئیبراهیم- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
دەشتی خالید- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
حەمە ڕەوف کەرکوکی- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
نزار زیویی- موزیسیان
لوقمان سەلیم (سلێمانی)- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
شیلان عوسمان (سلێمانی)- هونەرمەند(گۆرانیبیژ)
توانا محەمەد (نەمسا)- شێوەکار و ڕۆشنبیر
فەرەیدون حەمە ساڵح قاسم (سلێمانی)-هونەرمەند
عەتا حەمە ساڵح (سلێمانی)- هونەرمەند و ڕۆژنامەنووس
لاڤین دیار جەبار (سلێمانی)- ئەکتەر
کاوە قادر- ئەکتەر
ئاشنا رەووف- هونەرمەند و چالاکوان
بڕوا کامیل عەتا- دەرهێنەر
بەرزان سەیدا- هونەرمەند (گۆرانیبێژ)
ڕەوا جەمال عەبدول- هونەرمەند (گۆرانیبێژ)
کامەران نوری گەڵاڵی- شانۆکار
بەختیار جەمال- دەرهێنەر
کارزان پیران- سینەماکار
کەرەم تەک ئۆغلو- دەرهێنەر
قادر ئەحمەد- شانۆکار
هاوڕێ مستەفا (فیلەندا)- شانۆکار
فریاد حسێن (کەلار)- شێوەکار
عەبدولسەلام فەیسەڵ (کەلار)- شانۆکار
قادر ئەحمەد (نەرویج)- هونەرمەند
ڕزگار ئەمین (سلێمانی)- شانۆکار
ئەمیر حەسەن- فۆتۆگرافەر
ناسێح عەلی خەیات- فۆتۆگرافەر
ROJNEWS
🆔 @GozarDemocratic
زندگیام در زندان جزیرهی امرالی
در تمامی دفاعیات نوشتاری و گفتگوهای شفاهیای كه تاكنون داشتهام، چندان دربارهی زندگی شخصی خویش سخن نگفتم.
🆔 @GozarDemocratic
در تمامی دفاعیات نوشتاری و گفتگوهای شفاهیای كه تاكنون داشتهام، چندان دربارهی زندگی شخصی خویش سخن نگفتم.
🆔 @GozarDemocratic
گذار دموکراتیک
زندگیام در زندان جزیرهی امرالی در تمامی دفاعیات نوشتاری و گفتگوهای شفاهیای كه تاكنون داشتهام، چندان دربارهی زندگی شخصی خویش سخن نگفتم. 🆔 @GozarDemocratic
زندگیام در زندان جزیرهی امرالی
در تمامی دفاعیات نوشتاری و گفتگوهای شفاهیای كه تاكنون داشتهام، چندان دربارهی زندگی شخصی خویش سخن نگفتم.
به غیر از مسائل عمومی مربوط به سلامتی جسمانی و روابط با مدیریت زندان، چگونگی مقاومتم در برابر انزوایی كه نظام به صورت مخصوص تدارک دیده و تنها علیه من اجرا میشود و چگونگی تحمل تنهاییای که بدان محکوم گردانده شدم را بازگو نکردم. فکر کنم موضوعی که بیش از هر چیز دیگری دربارهاش کنجکاوی میشود، تجربههای زندگیام در مقابل این ایستایی و تنهایی مطلق است. هنوز وقتی کودکی بیش نبودم، یکی از سرد و گرم چشیدگانِ روستا که فرزانه نیز شمرده می شد، با مشاهدهی رفتار و حرکاتم، جملهای به کُردی گفت که در ذهنم باقی مانده است: Lo li ciyê xwe rûne, ma di te de ciwa heye? یعنی پسر سرجایت بنشین، مگر جیوه در درون توست؟ میدانیم که جیوه عنصری بسیار سیّال است. من نیز کودکی آنگونه پُرجنب وجوش بودم. حتی اگر خدایان اسطورهای نیز مجازاتی برایم میاندیشیدند، فکر نکنم مجازات سنگینی به اندازهی بستن من به صخرههای امرالی به ذهنشان خطور میکرد. علیرغم این، دوازده سال است که در سلول انفرادی به سر می برم. امرالی، در تاریخ به جزیرهای مشهور است که محل اجرای مجازات صادرشده برای مقامات رده بالای دولتی بوده. آب وهوای آن هم بسیار مرطوب و هم ناملایم و خشن است؛ محل مناسبیست برای فرسوده نمودن بدن و بنیهی جسمانی انسان. هنگامی که انزوا در اتاق دربسته بر آن افزوده شود، تأثیر فرسوده کنندهی آن بر جسم هرچه بیشتر میشود. همچنین در آغاز دوران کهنسالی به جزیره آورده شدم. دوران زندانم تا مدتی طولانی تحت نظارت فرماندهی نیروهای ویژه طی شد. به نظر میرسد که طی دو سال اخیر، نظارت به وزارت دادگستری سپرده شد. به غیرازیک کتاب، روزنامه، مجله و یک رادیوی یککاناله امکان ارتباطی دیگری نداشتم. البته ملاقات با برادر و خواهرانم که هر چند ماه یکبار به صورت نیم ساعته انجام گرفته و ملاقات هفتگی با وکلا ـ که مکررا به بهانه ی »اوضاع نامساعد جوّی «قطع می شوند- کل جهان ارتباطاتم را تشکیل میدهد. بدون شک این فاکتورهای ارتباطی را کوچک نمی شمارم اما جهت سرپا ماندن، به هیچ وجه روابطی کافی نمیباشند. این ذهن و ارادهام بود که باعث میشد سرپا بمانم و فرسوده نگردم.
ازهمان وقتی که در خارج از زندان بودم، هم خویش را تنها گردانیده بودم و هم در مقابل تنهایی آماده ساخته بودم. آزمونهایی داشتم که طی آنها، روابط بسیار مهم وابستهسازی اعم از روابطم با خانواده، خویشاوندان نزدیک و حتی رابطهام با رفقا و همقطاران نزدیک را بُعدی انتزاعی بخشیده بودم. رابطه با زن دارای اهمیت است اما آن نیز حوزهی رابطهای بود که بُعدی انتزاعی بدان داده بودم. کاملا برعکس »ناظم حکمت «بودم. عهد کرده بودم که فرزندی نداشته باشم. وقتی هنوز در دوران دبیرستان بودم، عنوان یک انشایم که از معلم ادبیات نمرهی بیست دریافت کرد، این بود: »تو برای من کودکی هستی که هیچگاه زاده نخواهی شد «!فکر کنم با این مطلب خواسته بودم تا به موضوع زندگی دشوار و پرمحنت کودکی بپردازم. اما تمامی این آزمونها کفاف توضیح نیروی تحمل من در امرالی را نمینماید.
بدون اشاره به این نکته از کنار موضوع نخواهم گذشت: توطئهای که در مرحلهی امرالی علیه من انجام شد، از نوعی بود که ذرّهای امید برجای نمیگذاشت. با همین هدف بود که قضیهی اجرای مجازات اعدام و جنگ روانی را تا مدتی طولانی مطرح نگه داشتند.
در اولین روزها حتی من هم نمیتوانستم تصور کنم که چگونه تحمل خواهم کرد. نمیتوانستم تصور کنم که در زندان نه تنها سالها بلکه یک سال را هم چگونه خواهم گذراند. چنین اندیشهای در ذهنم ایجاد شد: »چگونه میتوانید میلیونها نفر را در چنین اتاق تنگی قرار دهید «!
حقیقتا نیز به عنوان رهبر ملی کردها، وقتی به زندان آورده شدم، خود را به صورت سنتز میلیونها نفر درآورده و یا درآورده شده بودم. خلق نیز چنین درک و برداشتی از آن داشت. در حالیکه انسان حتی دورماندن و محروم ماندن از خانواده و فرزندانش را به هیچ وجه تحمل نمی نماید، من چگونه ممکن بود جدایی از ارادهی میلیونها تن که تا سرحد مرگ یکی گشته بودند را به مدتی طولانی تحمل نمایم؛ فراقی آنچنانی که گویی بار دیگر امکان بازگشت و دیداری در آن نباشد! حتی نامههای کوتاه چند سطریای که از سوی خلق میآمدند را تحویلم نمیدادند. تاکنون به غیرازنامههای رفقای زندانی که بخش بزرگی ازآنها تحویل داده نشده و شمار بسیار اندکی که پس از نظارت سختی تحویل داده شدند و به غیر از چند استثناء، هیچ نامهای از خارج زندان دریافت نکردم و اجازه ندادند نامه بفرستم. تمامی این موارد، میتواند شرایط ناشی ازانزوا را نسبتا قابل فهم نماید، اما موقعیت من دارای جوانبی مختص به خود هم بود. شخصی بودم که موجب انجام کارهای بسیاری در زمین
در تمامی دفاعیات نوشتاری و گفتگوهای شفاهیای كه تاكنون داشتهام، چندان دربارهی زندگی شخصی خویش سخن نگفتم.
به غیر از مسائل عمومی مربوط به سلامتی جسمانی و روابط با مدیریت زندان، چگونگی مقاومتم در برابر انزوایی كه نظام به صورت مخصوص تدارک دیده و تنها علیه من اجرا میشود و چگونگی تحمل تنهاییای که بدان محکوم گردانده شدم را بازگو نکردم. فکر کنم موضوعی که بیش از هر چیز دیگری دربارهاش کنجکاوی میشود، تجربههای زندگیام در مقابل این ایستایی و تنهایی مطلق است. هنوز وقتی کودکی بیش نبودم، یکی از سرد و گرم چشیدگانِ روستا که فرزانه نیز شمرده می شد، با مشاهدهی رفتار و حرکاتم، جملهای به کُردی گفت که در ذهنم باقی مانده است: Lo li ciyê xwe rûne, ma di te de ciwa heye? یعنی پسر سرجایت بنشین، مگر جیوه در درون توست؟ میدانیم که جیوه عنصری بسیار سیّال است. من نیز کودکی آنگونه پُرجنب وجوش بودم. حتی اگر خدایان اسطورهای نیز مجازاتی برایم میاندیشیدند، فکر نکنم مجازات سنگینی به اندازهی بستن من به صخرههای امرالی به ذهنشان خطور میکرد. علیرغم این، دوازده سال است که در سلول انفرادی به سر می برم. امرالی، در تاریخ به جزیرهای مشهور است که محل اجرای مجازات صادرشده برای مقامات رده بالای دولتی بوده. آب وهوای آن هم بسیار مرطوب و هم ناملایم و خشن است؛ محل مناسبیست برای فرسوده نمودن بدن و بنیهی جسمانی انسان. هنگامی که انزوا در اتاق دربسته بر آن افزوده شود، تأثیر فرسوده کنندهی آن بر جسم هرچه بیشتر میشود. همچنین در آغاز دوران کهنسالی به جزیره آورده شدم. دوران زندانم تا مدتی طولانی تحت نظارت فرماندهی نیروهای ویژه طی شد. به نظر میرسد که طی دو سال اخیر، نظارت به وزارت دادگستری سپرده شد. به غیرازیک کتاب، روزنامه، مجله و یک رادیوی یککاناله امکان ارتباطی دیگری نداشتم. البته ملاقات با برادر و خواهرانم که هر چند ماه یکبار به صورت نیم ساعته انجام گرفته و ملاقات هفتگی با وکلا ـ که مکررا به بهانه ی »اوضاع نامساعد جوّی «قطع می شوند- کل جهان ارتباطاتم را تشکیل میدهد. بدون شک این فاکتورهای ارتباطی را کوچک نمی شمارم اما جهت سرپا ماندن، به هیچ وجه روابطی کافی نمیباشند. این ذهن و ارادهام بود که باعث میشد سرپا بمانم و فرسوده نگردم.
ازهمان وقتی که در خارج از زندان بودم، هم خویش را تنها گردانیده بودم و هم در مقابل تنهایی آماده ساخته بودم. آزمونهایی داشتم که طی آنها، روابط بسیار مهم وابستهسازی اعم از روابطم با خانواده، خویشاوندان نزدیک و حتی رابطهام با رفقا و همقطاران نزدیک را بُعدی انتزاعی بخشیده بودم. رابطه با زن دارای اهمیت است اما آن نیز حوزهی رابطهای بود که بُعدی انتزاعی بدان داده بودم. کاملا برعکس »ناظم حکمت «بودم. عهد کرده بودم که فرزندی نداشته باشم. وقتی هنوز در دوران دبیرستان بودم، عنوان یک انشایم که از معلم ادبیات نمرهی بیست دریافت کرد، این بود: »تو برای من کودکی هستی که هیچگاه زاده نخواهی شد «!فکر کنم با این مطلب خواسته بودم تا به موضوع زندگی دشوار و پرمحنت کودکی بپردازم. اما تمامی این آزمونها کفاف توضیح نیروی تحمل من در امرالی را نمینماید.
بدون اشاره به این نکته از کنار موضوع نخواهم گذشت: توطئهای که در مرحلهی امرالی علیه من انجام شد، از نوعی بود که ذرّهای امید برجای نمیگذاشت. با همین هدف بود که قضیهی اجرای مجازات اعدام و جنگ روانی را تا مدتی طولانی مطرح نگه داشتند.
در اولین روزها حتی من هم نمیتوانستم تصور کنم که چگونه تحمل خواهم کرد. نمیتوانستم تصور کنم که در زندان نه تنها سالها بلکه یک سال را هم چگونه خواهم گذراند. چنین اندیشهای در ذهنم ایجاد شد: »چگونه میتوانید میلیونها نفر را در چنین اتاق تنگی قرار دهید «!
حقیقتا نیز به عنوان رهبر ملی کردها، وقتی به زندان آورده شدم، خود را به صورت سنتز میلیونها نفر درآورده و یا درآورده شده بودم. خلق نیز چنین درک و برداشتی از آن داشت. در حالیکه انسان حتی دورماندن و محروم ماندن از خانواده و فرزندانش را به هیچ وجه تحمل نمی نماید، من چگونه ممکن بود جدایی از ارادهی میلیونها تن که تا سرحد مرگ یکی گشته بودند را به مدتی طولانی تحمل نمایم؛ فراقی آنچنانی که گویی بار دیگر امکان بازگشت و دیداری در آن نباشد! حتی نامههای کوتاه چند سطریای که از سوی خلق میآمدند را تحویلم نمیدادند. تاکنون به غیرازنامههای رفقای زندانی که بخش بزرگی ازآنها تحویل داده نشده و شمار بسیار اندکی که پس از نظارت سختی تحویل داده شدند و به غیر از چند استثناء، هیچ نامهای از خارج زندان دریافت نکردم و اجازه ندادند نامه بفرستم. تمامی این موارد، میتواند شرایط ناشی ازانزوا را نسبتا قابل فهم نماید، اما موقعیت من دارای جوانبی مختص به خود هم بود. شخصی بودم که موجب انجام کارهای بسیاری در زمین
گذار دموکراتیک
زندگیام در زندان جزیرهی امرالی در تمامی دفاعیات نوشتاری و گفتگوهای شفاهیای كه تاكنون داشتهام، چندان دربارهی زندگی شخصی خویش سخن نگفتم. 🆔 @GozarDemocratic
هی کُردها برای اولین بار شدم. تمامی این اقداماتی که نیمه کاره باقی ماندند، موارد اغماضناپذیر حیات آزاد بودند. در مورد تمامی افراد خلقمان و هر حوزهی اجتماعی، اولین اقدام را انجام دادم اما نتوانستم هیچکدام از آنها را به دستانی مطمئن و شرایطی اطمینانبخش بسپارم. به یک عاشق بیاندیشید: برای عشق خویش گامهای اولیه را برداشته اما درست در آستانهی وصال محبوب، دستان خالیاش همیشه درهوا باقی مانده است. تلاشها و اقداماتم برای پیشبرد آزادی در حوزههای اجتماعی نیز همیشه اینگونه در هوا باقی ماندند. خویشتن را در حوزههای آزادیِ اجتماعی ذوب نموده بودم؛ چیزی به نام» من «چندان پشت سر خویش باقی نگذاشته بودم. از نقطهنظر اجتماعی، مرحلهی زندان در چنین لحظهای آغاز گردیده بود.
درواقع اگر شرایط خارجی مساعد باشند، دولت و مدیریت زندان رفتاری انسانی داشته باشند و خود زندان دارای تجهیزاتی همچون تجهیزات کاخها باشد نیز کفاف توضیح چگونگی تحمل انزوایی که مختص به من است را نمینماید. دراین موضوع، فاکتورهای اساسی نباید در شرایط و برخوردهای دولت جُسته شوند. این متقاعدسازیِ خودم به زندگی در وضعیت انزوا بود که تعیین کننده بود. باید چنان توجیهات بزرگی میداشتم تا بتوانم با استفاده از آنها انزوا را تحمل کنم و ثابت نمایم که زندگی عظیمی را ـ اگرچه در انزوا ـ میتوان به نمایش گذاشت. به هنگام اندیشیدنی این گونه، باید از دو رویداد مفهومی سخن بگویم.
اولی، در مورد موقعیت اجتماعی کُردها بود. این گونه میاندیشیدم: برای اینکه حیات آزاد را آرزو نمایم، جامعه یعنی جامعهای که بدان تعلق دارم باید آزاد میبود. به عبارت صحیح تر، آزادشدنِ فردی، بدون جامعه قابل تحقق نبود. از نظر جامعهشناختی، آزادی فرد به طور تمام و کمال در پیوند با سطح آزادی جامعه بود. به هنگام تطبیقدهی این فرضیه بر جامعهی کُرد، درک و برداشتم آن بود که زندگی کُردها از زندگی در زندانی ظلمانی و قیرگون که اطرافش فاقد حصارکشی است، تفاوتی ندارد. این درک و برداشت را به عنوان یک روایت ادبی بیان نمیکنم، به عنوان حقیقتِ واقعیتی بیان میکنم که کاملا روی داده است. دومی، جهت درک نمودنِ
کاملِ مفهوم، نیاز به پایبندی به یک اصل اخلاقی وجود دارد. باید در این موضوع خویشتن را به خودآگاهی برسانی که قطعا در صورت پایبندی به یک جامعه است که میتوان زیست! مدرنیته اهمیت فراوانی به ایجاد یک ادراک متقلبانه میدهد که طبق آن، فرد بدون پایبندی اجتماعی نیز میتواند زندگی کند؛ سعی دارد فرد را برای این امر متقاعد نماید. این تلاش برای متقاعد کردن، متکی بر یک روایت متقلبانه است.
در واقع چنان حیاتی وجود ندارد، اما به صورت یک واقعیت مجازی ساخته شده قبولانده می شود. محرومیت از اصل و معیار مذکور، به معنای فروپاشی اخلاق نیز هست. در اینجا، حقیقت و اخلاق درهم تنیده و مختلطاند. فردگرایی لیبرالی تنها از طریق فروپاشی جامعهی اخلاقی و بریدن رابطهای که با ادراک حقیقت دارد، امکانپذیراست. ارائهی فردگرایی به عنوان شیوهی زندگی رایجِ عصر ما، صحیح بودن آن را اثبات نمیکند. دقیقا همانند میسرگشتنِ نظام کاپیتالیستی ـ که لیبرالیسم سخنگوی آن استـ از طریق فروپاشی جامعهی اخلاقی و ازدست رفتنِ»ادراک حقیقت» این جامعه، همچون یک نتیجهی ژرفاندیشیام بر روی پدیده و مسئلهی کُرد، به قضاوت مذکوررسیدم.
باید یک جنبهی دوگانهی موجود در زندگیام را نیک درک نمود. آن نیز گریزاز کُردبودن و بالعکساش متمایل شدن به کُردبودن است. به اقتضای نسلکشی اجرا شدهی فرهنگی، شرایط جهت گریز درهر جایی آماده و فراهم بود مشوق دائمیِ گریز است. دقیقا در همین جاست که اصل اخلاقی وارد میدان می شود. گریزاز جامعهی خود به قیمت نجات شخصی خویش تا چه حد صحیح یا نیک است؟ توان رسیدنم به آخرین سال دانشگاه، به واقع در آن دوره بدان معنا بود که رهایی شخصی خویش را نیز تضمین کردهام. دقیقا درهمین
دوره، آغاز تمایلیابیام به کُردبودن یا قطعی شدن مسئلهی مزبور بیانگر بازگشت به اصل اخلاقی بود. از نظرسوسیالیستی این جامعه میتوانست کُرد نباشد و هر جامعهی دیگری نیز باشد. بازهم بایستی فرد به طور قطعی به یک پدیدهی اجتماعی پایبند گردد تا بتواند فردی اخلاقی شود. آشکار میگردید که من نمیتوانم فردی بیاخلاق باشم. در اینجا از مفهوم اخلاق درمعنای اتیک یعنی درمعنای تئوری اخلاق استفاده می نمایم؛ وگرنه از اخلاقگرایی ابتدایی مثلا از زندگی وابسته به خانواده یا اجتماع مشابهی که شخص در تمامی طول عمر خود بدان پایبند است سخن نمیگویم. زیرا پایبندی به پدیده ی کُرد و حالت پُرسمانی و مسئلهدار آن تنها از طریق اخلاقی در معنای اتیک، ممکن بود. به سبب وضعیت بردگی مطلق کردها ـ که هنوز هم آن گونه است ـ، هیچ گاه با رفتاری خیالپردازانه چنان برخورد نکردم که انگار حیات آزاد امکانپذیراست.
درواقع اگر شرایط خارجی مساعد باشند، دولت و مدیریت زندان رفتاری انسانی داشته باشند و خود زندان دارای تجهیزاتی همچون تجهیزات کاخها باشد نیز کفاف توضیح چگونگی تحمل انزوایی که مختص به من است را نمینماید. دراین موضوع، فاکتورهای اساسی نباید در شرایط و برخوردهای دولت جُسته شوند. این متقاعدسازیِ خودم به زندگی در وضعیت انزوا بود که تعیین کننده بود. باید چنان توجیهات بزرگی میداشتم تا بتوانم با استفاده از آنها انزوا را تحمل کنم و ثابت نمایم که زندگی عظیمی را ـ اگرچه در انزوا ـ میتوان به نمایش گذاشت. به هنگام اندیشیدنی این گونه، باید از دو رویداد مفهومی سخن بگویم.
اولی، در مورد موقعیت اجتماعی کُردها بود. این گونه میاندیشیدم: برای اینکه حیات آزاد را آرزو نمایم، جامعه یعنی جامعهای که بدان تعلق دارم باید آزاد میبود. به عبارت صحیح تر، آزادشدنِ فردی، بدون جامعه قابل تحقق نبود. از نظر جامعهشناختی، آزادی فرد به طور تمام و کمال در پیوند با سطح آزادی جامعه بود. به هنگام تطبیقدهی این فرضیه بر جامعهی کُرد، درک و برداشتم آن بود که زندگی کُردها از زندگی در زندانی ظلمانی و قیرگون که اطرافش فاقد حصارکشی است، تفاوتی ندارد. این درک و برداشت را به عنوان یک روایت ادبی بیان نمیکنم، به عنوان حقیقتِ واقعیتی بیان میکنم که کاملا روی داده است. دومی، جهت درک نمودنِ
کاملِ مفهوم، نیاز به پایبندی به یک اصل اخلاقی وجود دارد. باید در این موضوع خویشتن را به خودآگاهی برسانی که قطعا در صورت پایبندی به یک جامعه است که میتوان زیست! مدرنیته اهمیت فراوانی به ایجاد یک ادراک متقلبانه میدهد که طبق آن، فرد بدون پایبندی اجتماعی نیز میتواند زندگی کند؛ سعی دارد فرد را برای این امر متقاعد نماید. این تلاش برای متقاعد کردن، متکی بر یک روایت متقلبانه است.
در واقع چنان حیاتی وجود ندارد، اما به صورت یک واقعیت مجازی ساخته شده قبولانده می شود. محرومیت از اصل و معیار مذکور، به معنای فروپاشی اخلاق نیز هست. در اینجا، حقیقت و اخلاق درهم تنیده و مختلطاند. فردگرایی لیبرالی تنها از طریق فروپاشی جامعهی اخلاقی و بریدن رابطهای که با ادراک حقیقت دارد، امکانپذیراست. ارائهی فردگرایی به عنوان شیوهی زندگی رایجِ عصر ما، صحیح بودن آن را اثبات نمیکند. دقیقا همانند میسرگشتنِ نظام کاپیتالیستی ـ که لیبرالیسم سخنگوی آن استـ از طریق فروپاشی جامعهی اخلاقی و ازدست رفتنِ»ادراک حقیقت» این جامعه، همچون یک نتیجهی ژرفاندیشیام بر روی پدیده و مسئلهی کُرد، به قضاوت مذکوررسیدم.
باید یک جنبهی دوگانهی موجود در زندگیام را نیک درک نمود. آن نیز گریزاز کُردبودن و بالعکساش متمایل شدن به کُردبودن است. به اقتضای نسلکشی اجرا شدهی فرهنگی، شرایط جهت گریز درهر جایی آماده و فراهم بود مشوق دائمیِ گریز است. دقیقا در همین جاست که اصل اخلاقی وارد میدان می شود. گریزاز جامعهی خود به قیمت نجات شخصی خویش تا چه حد صحیح یا نیک است؟ توان رسیدنم به آخرین سال دانشگاه، به واقع در آن دوره بدان معنا بود که رهایی شخصی خویش را نیز تضمین کردهام. دقیقا درهمین
دوره، آغاز تمایلیابیام به کُردبودن یا قطعی شدن مسئلهی مزبور بیانگر بازگشت به اصل اخلاقی بود. از نظرسوسیالیستی این جامعه میتوانست کُرد نباشد و هر جامعهی دیگری نیز باشد. بازهم بایستی فرد به طور قطعی به یک پدیدهی اجتماعی پایبند گردد تا بتواند فردی اخلاقی شود. آشکار میگردید که من نمیتوانم فردی بیاخلاق باشم. در اینجا از مفهوم اخلاق درمعنای اتیک یعنی درمعنای تئوری اخلاق استفاده می نمایم؛ وگرنه از اخلاقگرایی ابتدایی مثلا از زندگی وابسته به خانواده یا اجتماع مشابهی که شخص در تمامی طول عمر خود بدان پایبند است سخن نمیگویم. زیرا پایبندی به پدیده ی کُرد و حالت پُرسمانی و مسئلهدار آن تنها از طریق اخلاقی در معنای اتیک، ممکن بود. به سبب وضعیت بردگی مطلق کردها ـ که هنوز هم آن گونه است ـ، هیچ گاه با رفتاری خیالپردازانه چنان برخورد نکردم که انگار حیات آزاد امکانپذیراست.
گذار دموکراتیک
زندگیام در زندان جزیرهی امرالی در تمامی دفاعیات نوشتاری و گفتگوهای شفاهیای كه تاكنون داشتهام، چندان دربارهی زندگی شخصی خویش سخن نگفتم. 🆔 @GozarDemocratic
به این متقاعد شدم: من جهانی ندارم که در آن آزادانه زندگی کنم! در اینجا مقایسهی بسیاری بین زندان داخل و خارج انجام دادم. نتیجتا متوجه شدم که اسارتی که درخارج ]از زندان[ وجود دارد، برای فرد خطرناکتراست. خودفریبی بزرگی است که یک فرد کُرد، خودش رادر خارج ]از زندان[ آزاد تصور نموده و زندگی کند. حیاتی که تحت سلطهی خودفریبیها و دروغها بگذرد، حیاتی ازدست رفته است که در حقّش خیانت صورت گرفته است. نتیجهای که از این نکته گرفتم این بود که درخارج ]از زندان[ تنها به شرط نبرد و مبارزهی شبانهروز جهت موجودیت و آزادی کُردها )و در شرایط کاپیتالیسم،برای زحمتکشان سایر خلقها( میتوان زیست. برای یک کُرد بااخلاق و شرافتمند، زندگی قطعا با پیکارجو بودنِ بیست وچهار ساعته در راه موجودیت و آزادی امکانپذیراست.
وقتی زندگی خارج از زندانم را با این اصل می سنجیدم، میپذیرفتم که یک زندگی اخلاقی داشتهام. به سبب سرشت جنگ است که بهای این نوع زندگی،»مرگ یا محبوس شدن «است. با توجه به اینکه حیاتی بدون جنگ عبارت از یک دغلبازی و بیشرافتی بزرگ است، آمادگی برای مرگ یا تحمل زندان نیز در سرشت کار وجود دارد. عدم تحمل شرایط زندان، با انگیزهی زندگیام مغایراست. همانگونه که همهی شیوههای مبارزه و پیکار در راه موجودیت و آزادی گریزناپذیرند، از تحمل زندان نیز نمیتوان گریخت. زیرا آن نیز یک لازمهی »حیات آزادی« است که در راه آن مبارزه صورت می گیرد. وقتی قضیهی کُردها مطرح باشد و معتقد به سوسیالیست بودن نیز باشی، اگر تحت فرمودههای کاپیتالیسم، لیبرالیسم یا یک فناتیسم انحرافی دینی نباشی، در خارج ]از زندان[ به جز جنگیدن جهت حیاتی اخلاقی و اتیک، هیچ چیزی نداری که انجام دهی و جهانی نداری که در آن زندگی کنی!
وقتی در پرتو این مفهوم به زندگی رفقای زندانی نگریستم، دیدم که دچار خودفریبیها یا خطاهایی جدیاند. به آنها باوراندهاند یا خود به خویش باوراندهاند که یک شیوهی حیات آزاد در خارج از زندان جهت زیستن وجود دارد. اگر از نظر جامعهشناختی تحلیل شود، درک خواهد شد که نقش زندان این است که نوعی حسرت آزادیِ متقلبانه را به شدت در فرد بیافریند. به همین جهت در دوران مدرنیته با اهتمامی خاص زندانها را ساختهاند. وقتی انسانها از زندان خارج میشوند یا زندگیای آکنده از دروغ و تقلب را پذیرفتهاند که در این وضعیت انتظار هر نوع زندگی انقلابی، اخلاقی و شرافتمندانه از آنان انتظاری بیهوده و پوچ است؛ یا با یک پختگی برآمده از پراکتیک دوران زندان، مبارزات اجتماعی خویش را با موفقیت هرچه بیشتر انجام خواهند داد.
زندانها محل اصلاح شدن نیستند؛ بلکه مکانهای آموختنِ شیوهی اجرای توانمندانهی وظایف اخلاقی و ارادی خویش در قبال جامعه میباشند. همان قضیه جهت جنگاوران راه آزادی که رهسپار کوهستانها شدهاند نیز مصداق دارد. گریلای راه آزادی، کسیست که وظایف اخلاقی و سیاسی مربوط به اجتماعیبودن را در بالاترین سطح به انجام برساند؛ این به معنای انجام وظیفه در چارچوب آگاهی و اخلاق است؛ به معنای آن است که هرآنچه در ارتباط با خود دفاعی جهت آزادشدن ضرورت دارد، انجام داده شود. گریلای راه آزادی شدن، برای برقراری نفوذ شخصی یا مقتدرشدن نیست. چنین چیزی نمیتواند پیکارگری در راه آزادی باشد، بلکه جنگجویی در راه قدرت است. آنانی که چنین هستند نه رفتنشان به کوهستان و نه آمدنشان از آنجا، اخلاقی و اجتماعی نیست. کسانی از این دست، در صورت برآورده نشدنِ توقعاتشان به آسانی خیانت میورزند. قادر نخواهند بود ضروریات وظایف اجتماعیشان را در هیچ یک از حوزهها انجام دهند. مقصودم این است: برای آنانی که موجودیت اجتماعیشان در گسترهی بردگی مطلق جای دارد، حتی آنانی که دچار سقوط و فروپاشیاند، هر جا و مکان دارای خصوصیات یکسانی است. متمایزسازی نابهجایی همانند داخل(زندان) بد است و (خارج از زندان) نیک، مبارزهی مسلحانه بد است و نوع غیرمسلحانهی آن نیک، تلاش اصلی مبارزه در راه موجودیت و آزادی را تغییری نمیدهد. به سبب آنکه زندگی انسان صرفا وقتی آزاد باشد حاوی معناست، پس هرکجا حیاتی فاقد آزادی جریان داشته باشد، آنجا همیشه یک زندان تاریک است!
🆔 @GozarDemocratic
⬇️⬇️⬇️
وقتی زندگی خارج از زندانم را با این اصل می سنجیدم، میپذیرفتم که یک زندگی اخلاقی داشتهام. به سبب سرشت جنگ است که بهای این نوع زندگی،»مرگ یا محبوس شدن «است. با توجه به اینکه حیاتی بدون جنگ عبارت از یک دغلبازی و بیشرافتی بزرگ است، آمادگی برای مرگ یا تحمل زندان نیز در سرشت کار وجود دارد. عدم تحمل شرایط زندان، با انگیزهی زندگیام مغایراست. همانگونه که همهی شیوههای مبارزه و پیکار در راه موجودیت و آزادی گریزناپذیرند، از تحمل زندان نیز نمیتوان گریخت. زیرا آن نیز یک لازمهی »حیات آزادی« است که در راه آن مبارزه صورت می گیرد. وقتی قضیهی کُردها مطرح باشد و معتقد به سوسیالیست بودن نیز باشی، اگر تحت فرمودههای کاپیتالیسم، لیبرالیسم یا یک فناتیسم انحرافی دینی نباشی، در خارج ]از زندان[ به جز جنگیدن جهت حیاتی اخلاقی و اتیک، هیچ چیزی نداری که انجام دهی و جهانی نداری که در آن زندگی کنی!
وقتی در پرتو این مفهوم به زندگی رفقای زندانی نگریستم، دیدم که دچار خودفریبیها یا خطاهایی جدیاند. به آنها باوراندهاند یا خود به خویش باوراندهاند که یک شیوهی حیات آزاد در خارج از زندان جهت زیستن وجود دارد. اگر از نظر جامعهشناختی تحلیل شود، درک خواهد شد که نقش زندان این است که نوعی حسرت آزادیِ متقلبانه را به شدت در فرد بیافریند. به همین جهت در دوران مدرنیته با اهتمامی خاص زندانها را ساختهاند. وقتی انسانها از زندان خارج میشوند یا زندگیای آکنده از دروغ و تقلب را پذیرفتهاند که در این وضعیت انتظار هر نوع زندگی انقلابی، اخلاقی و شرافتمندانه از آنان انتظاری بیهوده و پوچ است؛ یا با یک پختگی برآمده از پراکتیک دوران زندان، مبارزات اجتماعی خویش را با موفقیت هرچه بیشتر انجام خواهند داد.
زندانها محل اصلاح شدن نیستند؛ بلکه مکانهای آموختنِ شیوهی اجرای توانمندانهی وظایف اخلاقی و ارادی خویش در قبال جامعه میباشند. همان قضیه جهت جنگاوران راه آزادی که رهسپار کوهستانها شدهاند نیز مصداق دارد. گریلای راه آزادی، کسیست که وظایف اخلاقی و سیاسی مربوط به اجتماعیبودن را در بالاترین سطح به انجام برساند؛ این به معنای انجام وظیفه در چارچوب آگاهی و اخلاق است؛ به معنای آن است که هرآنچه در ارتباط با خود دفاعی جهت آزادشدن ضرورت دارد، انجام داده شود. گریلای راه آزادی شدن، برای برقراری نفوذ شخصی یا مقتدرشدن نیست. چنین چیزی نمیتواند پیکارگری در راه آزادی باشد، بلکه جنگجویی در راه قدرت است. آنانی که چنین هستند نه رفتنشان به کوهستان و نه آمدنشان از آنجا، اخلاقی و اجتماعی نیست. کسانی از این دست، در صورت برآورده نشدنِ توقعاتشان به آسانی خیانت میورزند. قادر نخواهند بود ضروریات وظایف اجتماعیشان را در هیچ یک از حوزهها انجام دهند. مقصودم این است: برای آنانی که موجودیت اجتماعیشان در گسترهی بردگی مطلق جای دارد، حتی آنانی که دچار سقوط و فروپاشیاند، هر جا و مکان دارای خصوصیات یکسانی است. متمایزسازی نابهجایی همانند داخل(زندان) بد است و (خارج از زندان) نیک، مبارزهی مسلحانه بد است و نوع غیرمسلحانهی آن نیک، تلاش اصلی مبارزه در راه موجودیت و آزادی را تغییری نمیدهد. به سبب آنکه زندگی انسان صرفا وقتی آزاد باشد حاوی معناست، پس هرکجا حیاتی فاقد آزادی جریان داشته باشد، آنجا همیشه یک زندان تاریک است!
🆔 @GozarDemocratic
⬇️⬇️⬇️
⬆️⬆️⬆️
دومین مفهوم، توسعهی ادراک حقیقت است که در پیوند با مفهوم اول میباشد. برای آنکه بتوان در زندان تحمل کرد، تنها درمان همانا توسعه دادن ادراک حقیقت است. اگر ادراک حقیقت مربوط به کلِ حیات به شیوهای توانمندانه در زندگی مبنا قرار داده شود، این امر به معنای واصل شدن به شادترین و شورانگیزترین لحظهی زندگی و به عبارت صحیح تر رسیدن به معنای زندگی است. اگر انسانها درست درک کرده باشند که چرا زندگی میکنند، آنگاه در هر کجا که به سربرند زندگی برایشان مسئله تشکیل نمیدهد. اگر زندگی همواره با خطاها و دروغ بگذرد، معنایش را از دست میدهد. بدین ترتیب پدیدهای به وجود میآید که فاسد شدنِ حیات نامیده میشود. ناشادمانی، ناخوشی، ستیزه و ناسزا از نتایج طبیعی حیات فاسد میباشند. زندگی انسان در نظر کسانی که»ادراک حقیقت «آنها پیشرفته است، یک معجزهی تمامعیاراست. خودِ زندگی سرچشمهی شور و هیجانی بزرگ است. معنای کیهان، در زندگی نهفته است. هرچه به این راز و نهفتگی پی بُرده میشود، مسئلهای به نام تحمل زندگی، حتی اگر در زندان هم باشد، باقی نمیماند. اگر زندان و حبس در راه آزادی باشد، چیزی که در آنجا خواهد بالید و رشد خواهد کرد همانا ادراک حقیقت است. حیاتی که از طریق ادراک حقیقت رشد و بالندگی یابد، قادر به دگرگونسازی دشوارترین تلخیها به خوشبختی نیز میباشد.
جهت درک پدیده و مسئلهی کُرد و طرحریزی امکانات چارهیابی و حل آن، زندان امرالی برای من به یک حوزهی تمام عیار پیکار در راه حقیقت مبدل گشت. در بیرون(از زندان)، بهطورعمده شیوهام برمبنای گفتار و کردار بود اما در زندان، معنا برایم مبنا بود. بسیار دشوار میبود که اندیشههای مربوط به فلسفهی سیاسی را که در این دفاعیاتم بهطور وسیع و ملموس بر زبان راندهام، در خارج(از زندان) رشد دهم. حتی درک خودِ مفهوم سیاست نیز نیازمند تلاش عظیمی است؛ مستلزم درک توانمندانهی حقیقت است. میتوانم بگویم پی بُردن عمیقم به اینکه یک دگماتیک پوزیتیویست بودهام، بسیار مرتبط با انزوا بود. در شرایط انزوا این نکته را هرچه بیشتر درک کردم که: مدرنیتههایی با مفاهیم متفاوت و مدلهای بسیار گوناگونی از ملتسازی میتوانند وجود داشته باشند، همچنین ساختاربندیهای اجتماعی عموما ساختارهایی تجسمی هستند که به دست انسان آفریده شدهاند و دارای طبیعتی منعطف میباشند. به ویژه گذار از»دولت ملت»گرایی برایم بسیار مهم بود. این مفهوم تا مدت زمانی طولانی برایم یک اصلِ مارکسیستی- لنینیستی -استالینیستی بود؛ در حکم دگمایی بود که به هیچوجه نباید تغییر یابد. وقتی بر روی طبیعت اجتماعی، تمدن و مدرنیته به تفکر میپرداختم، برایم حائز اهمیت بود که درک نمودم این اصل نمیتواند ربطی به سوسیالیسم داشته باشد، یک پسماندهی تمدن طبقاتی بوده و قدرتگرایی اجتماعیِ بیشینهای است که توسط کاپیتالیسم مشروعیت بخشیده شده. بنابراین در رد آن تردیدی به دل راه ندادم. اگر قرار باشد چنان که گفته میشود بهراستی نیز سوسیالیسمِ علمی وجود داشته باشد، کسانی که در این زمینه میبایست تغییر مییافتند استادان سوسیالیسم رئال یعنی خود کسانی همچون مارکس، انگلس، لنین، استالین، مائو و کاسترو بودند. دفاع و صیانت از دولت ملت به مثابهی یک مفهوم کاپیتالیستی، خطای بزرگی از سوی آنان بود و ضرر بزرگی را متوجه مبارزه در راه سوسیالیسم نموده بود.
هرچه عمیقا درک مینمودم که لیبرالیسم کاپیتالیستی یک هژمونی ایدئولوژیک بسیار نیرومند میباشد، آغاز به انجام تحلیلات نیرومندی دربارهی مدرنیته نمودم. درک نمودم که مدرنیتهی دموکراتیک نه تنها امکانپذیراست بلکه هم واقعیتر از مدرنیتهی کاپیتالیستی میباشد وهم مفهومی معاصرتر و اجراپذیرتر است. چون سوسیالیسم رئال قادر به گذار از مفهوم دولت ملت نگردید و آن را بهعنوان واقعیت بنیادین مدرنیته درک نمود، به هیچ وجه نتوانستیم بیاندیشیم که نوع دیگری از ملتگرایی مثلا ملتباوری دموکراتیک هم میتواند وجود داشته باشد. ملت، چیزی بود که حتما باید دولتی میداشت! اگر کُردها یک ملت باشند، حتما باید دارای یک دولت میبودند! این در حالیست که هرچه بر روی پدیدههای اجتماعی به تفکر میپرداختم، و هرچه درک میکردم که خودِ ملت مبهمترین واقعیت چند صد سال اخیر بوده، تحت تأثیر قوی کاپیتالیسم شکل گرفته و بهویژه مدل دولت ملت برای جوامع در حکم» قفس آهنین «است، پی میبردم که هم مفهوم «آزادی » و هم مفهوم «اجتماعیبودن » ارزشمندتر میباشند. هرچه متوجه شدم که جنگ در راه» دولت ملت «گرایی، جنگ در راه کاپیتالیسم خواهد بود، تحولات بزرگی در فلسفهی سیاسیام روی میداد. مبارزهی تنگنظرانهی ملتگرایی و طبقهگرایی )هر دو نیز ماهیتا به یکجا ختم میشوند(، نهایتا نتیجهای فراتر از تقویت کاپیتالیسم بهبار نمیآورد.
دومین مفهوم، توسعهی ادراک حقیقت است که در پیوند با مفهوم اول میباشد. برای آنکه بتوان در زندان تحمل کرد، تنها درمان همانا توسعه دادن ادراک حقیقت است. اگر ادراک حقیقت مربوط به کلِ حیات به شیوهای توانمندانه در زندگی مبنا قرار داده شود، این امر به معنای واصل شدن به شادترین و شورانگیزترین لحظهی زندگی و به عبارت صحیح تر رسیدن به معنای زندگی است. اگر انسانها درست درک کرده باشند که چرا زندگی میکنند، آنگاه در هر کجا که به سربرند زندگی برایشان مسئله تشکیل نمیدهد. اگر زندگی همواره با خطاها و دروغ بگذرد، معنایش را از دست میدهد. بدین ترتیب پدیدهای به وجود میآید که فاسد شدنِ حیات نامیده میشود. ناشادمانی، ناخوشی، ستیزه و ناسزا از نتایج طبیعی حیات فاسد میباشند. زندگی انسان در نظر کسانی که»ادراک حقیقت «آنها پیشرفته است، یک معجزهی تمامعیاراست. خودِ زندگی سرچشمهی شور و هیجانی بزرگ است. معنای کیهان، در زندگی نهفته است. هرچه به این راز و نهفتگی پی بُرده میشود، مسئلهای به نام تحمل زندگی، حتی اگر در زندان هم باشد، باقی نمیماند. اگر زندان و حبس در راه آزادی باشد، چیزی که در آنجا خواهد بالید و رشد خواهد کرد همانا ادراک حقیقت است. حیاتی که از طریق ادراک حقیقت رشد و بالندگی یابد، قادر به دگرگونسازی دشوارترین تلخیها به خوشبختی نیز میباشد.
جهت درک پدیده و مسئلهی کُرد و طرحریزی امکانات چارهیابی و حل آن، زندان امرالی برای من به یک حوزهی تمام عیار پیکار در راه حقیقت مبدل گشت. در بیرون(از زندان)، بهطورعمده شیوهام برمبنای گفتار و کردار بود اما در زندان، معنا برایم مبنا بود. بسیار دشوار میبود که اندیشههای مربوط به فلسفهی سیاسی را که در این دفاعیاتم بهطور وسیع و ملموس بر زبان راندهام، در خارج(از زندان) رشد دهم. حتی درک خودِ مفهوم سیاست نیز نیازمند تلاش عظیمی است؛ مستلزم درک توانمندانهی حقیقت است. میتوانم بگویم پی بُردن عمیقم به اینکه یک دگماتیک پوزیتیویست بودهام، بسیار مرتبط با انزوا بود. در شرایط انزوا این نکته را هرچه بیشتر درک کردم که: مدرنیتههایی با مفاهیم متفاوت و مدلهای بسیار گوناگونی از ملتسازی میتوانند وجود داشته باشند، همچنین ساختاربندیهای اجتماعی عموما ساختارهایی تجسمی هستند که به دست انسان آفریده شدهاند و دارای طبیعتی منعطف میباشند. به ویژه گذار از»دولت ملت»گرایی برایم بسیار مهم بود. این مفهوم تا مدت زمانی طولانی برایم یک اصلِ مارکسیستی- لنینیستی -استالینیستی بود؛ در حکم دگمایی بود که به هیچوجه نباید تغییر یابد. وقتی بر روی طبیعت اجتماعی، تمدن و مدرنیته به تفکر میپرداختم، برایم حائز اهمیت بود که درک نمودم این اصل نمیتواند ربطی به سوسیالیسم داشته باشد، یک پسماندهی تمدن طبقاتی بوده و قدرتگرایی اجتماعیِ بیشینهای است که توسط کاپیتالیسم مشروعیت بخشیده شده. بنابراین در رد آن تردیدی به دل راه ندادم. اگر قرار باشد چنان که گفته میشود بهراستی نیز سوسیالیسمِ علمی وجود داشته باشد، کسانی که در این زمینه میبایست تغییر مییافتند استادان سوسیالیسم رئال یعنی خود کسانی همچون مارکس، انگلس، لنین، استالین، مائو و کاسترو بودند. دفاع و صیانت از دولت ملت به مثابهی یک مفهوم کاپیتالیستی، خطای بزرگی از سوی آنان بود و ضرر بزرگی را متوجه مبارزه در راه سوسیالیسم نموده بود.
هرچه عمیقا درک مینمودم که لیبرالیسم کاپیتالیستی یک هژمونی ایدئولوژیک بسیار نیرومند میباشد، آغاز به انجام تحلیلات نیرومندی دربارهی مدرنیته نمودم. درک نمودم که مدرنیتهی دموکراتیک نه تنها امکانپذیراست بلکه هم واقعیتر از مدرنیتهی کاپیتالیستی میباشد وهم مفهومی معاصرتر و اجراپذیرتر است. چون سوسیالیسم رئال قادر به گذار از مفهوم دولت ملت نگردید و آن را بهعنوان واقعیت بنیادین مدرنیته درک نمود، به هیچ وجه نتوانستیم بیاندیشیم که نوع دیگری از ملتگرایی مثلا ملتباوری دموکراتیک هم میتواند وجود داشته باشد. ملت، چیزی بود که حتما باید دولتی میداشت! اگر کُردها یک ملت باشند، حتما باید دارای یک دولت میبودند! این در حالیست که هرچه بر روی پدیدههای اجتماعی به تفکر میپرداختم، و هرچه درک میکردم که خودِ ملت مبهمترین واقعیت چند صد سال اخیر بوده، تحت تأثیر قوی کاپیتالیسم شکل گرفته و بهویژه مدل دولت ملت برای جوامع در حکم» قفس آهنین «است، پی میبردم که هم مفهوم «آزادی » و هم مفهوم «اجتماعیبودن » ارزشمندتر میباشند. هرچه متوجه شدم که جنگ در راه» دولت ملت «گرایی، جنگ در راه کاپیتالیسم خواهد بود، تحولات بزرگی در فلسفهی سیاسیام روی میداد. مبارزهی تنگنظرانهی ملتگرایی و طبقهگرایی )هر دو نیز ماهیتا به یکجا ختم میشوند(، نهایتا نتیجهای فراتر از تقویت کاپیتالیسم بهبار نمیآورد.
پی بردم که از یک لحاظ، من قربانی مدرنیتهی کاپیتالیستی هستم. هرچه متوجه میشدم معلومات اجتماعیای که مدرنیته بر آنها تأکید میورزد، نه علم بلکه میتولوژیهای معاصر میباشند، آگاهی تاریخی و اجتماعی من بیشتر ژرفا پیدا میکرد. در درک و دریافتم از حقیقت یک انقلاب کامل صورت گرفت. هرچه دگماهای کاپیتالیستی را درهم میشکستم، با ذوقی عظیمتر و مملو از حقیقت، آغاز به شناخت جامعه و تاریخ نمودم. نامی که در این دوره بر خویش گذاشتم،»شکارچی حقیقت «بود. مَثَل»خرگوش بدو، تازی بگیر«ی که مدرنیتهی کاپیتالیستی بر کُردها تحمیل مینمود را از نظر معنایی به»مدرنیتهی کاپیتالیستی را شکار کن «متحول نموده بودم. وقتی ادراک حقیقت کاملا توسعه مییافت، در تمامی حوزههای اجتماعی و حتی فیزیکی و بیولوژیک یک برتری معنایی ایجاد مینمود که قابل مقایسه با گذشته نبود. در شرایط زندان، به اندازهای که میخواستم میتوانستم انقلابهای روزانهی حقیقت را صورت دهم. بیان این نکته نابایست خواهد بود که بگویم نیروی مقاومتِ ناشی از این را هیچچیز دیگری نمیتوانست ارائه نماید!
تقویت ادراک حقیقت، تأثیرش را بر پیشبرد رهیافتهای عملی نیز نشان داد. بهطور پیوسته قداست ومنفرد بودن، به ذهنیت دولتگرایی ترک نسبت داده میشود. به هنگام بحث از مدیریت، همیشه مبدل شدن به دولت در ذهن خطور مینماید. این ذهنیت دارای منشأ و خاستگاهی سومری بوده، پیدرپی با الوهیت سرشته گردیده و پیوسته به فرهنگ قدرتِ عربی و ایرانی نیز انتقال داده شده است. در بُن مایهی اصطلاح»خدای واحد «نیز پدیدهی قدرت، دارای جایگاه نیرومندی میباشد. هرچه نُخبههای قدرتمدار در میان ترکها تشکیل شدند، شاید هم چهارمین و پنجمین نسخهی این اصطلاح را ایجاد نمودند. بدون دانستن معنای اتیمولوژیک یا ریشهشناختی آن، همیشه از نتایج آن متأثر گشتهاند. طی اقدامات سلجوقی وعثمانی، دولت به جامهی»یک معنا یا به عبارت بهتر بیمعنایی«کورکورانهی کامل درآمده است. در راه قدرت، گاه طی یک دقیقه دهها برادر یا خویشاوند اعدام گشتهاند. همهنگام با تشکیل جمهوری، ردایی نو بر قامت این نگرش پوشیده شد؛ به عبارت صحیحتر، نگرشهای»حاکمیت ملی و دولت ملت «که توسط اروپا ایجاد شده بودند کاملا به قدرت متصل گردانده شدند. بدین ترتیب دولت ملت ترک به حالت لویاتان خطرنا کتری درآورده شد. هرکس دست به مخالفت با آن میزد، اعدام میگشت. دولت ملت، در صدر مقدسات مطلق جای داشت. خصوصیت مذکور بهویژه برای طبقهی بروکراتیک اینگونه بود. مسئلهی قدرت و دولت به حالت بغرنجترین مسئلهی اجتماعیِ تاریخ درآمده بود.
هرچه درک نمودم که مفاهیم قدرت و دولت ـ ازجمله مفاهیمی که در امرالی بیشترین تفکر را بر روی آن ها انجام دادم ـ چگونه نقشی در روابط تُرک و کُرد بازی میکنند، به شکل قویتری احساس نمودم که نیاز به ایجاد راهکارهای ملموسترعملی وجود دارد. احساس نمودم که باید عموما و به همان نحو در روابط تُر ک – کُرد نیز روند نشو و نمای حدودا هزار سالهی تنظیمات قدرت و دولت را تا دوران هیتیتها مورد تحلیل قرار دهم. هرچه به خوبی درک مینمودم که میان فرهنگهای قدرتمدارانه و دولتی مزوپوتامیا و آناتولی یک رابطهی تنگاتنگ ژئوپولیتیک و ژئواستراتژیک وجود دارد و این را بر روابط تُرک و کُرد تطبیق میدادم، به راحتی میتوانستم ببینم که متمایزسازی قدرتها و دولتها، یک روش خردمندانه نیست. چون قدرت و دولت مفاهیمی بودند که علیه مفهوم دموکراسی ایجاد گشته بودند، آنها را نمیپذیرفتم. هرچه میدیدم سپردن تمامی مدیریت به نیروهای قدرت و دولت، زیان بزرگی برای جامعه است، اهمیت دموکراسی بهتر درک میگردید. اما وقتی متوجه شدم انکار آنارشیستیِ قدرت و دولت در پراکتیک منجر به لاینحلی فراوانی میگردد، بهطور عمیق پی بردم که انکار سهیم شدن در قدرت و دولت -اگرچه سهیم شدن در قدرت و دولت روش حلی نبود که ترجیح دهم ـ با واقعیات تاریخی همخوان نیست. ترجیح اساسی ما مدیریت دموکراتیک بود. اما وقتی فرهنگهای قدرت و دولت که در طول تاریخ به حالت یگانه درآمده بودند انکار گشته و جوانبی از قدرت و دولت که سهیم شدن در آن از نظر اجتماعی حق بود درک نمیگردید و میدیدم که در نتیجهی این امر نمیتوان به راهحلهای عملی سالمی برسیم، اهمیت مفاهیم دولت و قدرتهای مشترک را بسیار بهتر درک کردم.
به درازای تاریخ، در آناتولی و مزوپوتامیا روابط تنگاتنگی در زمینهی سیاستها و استراتژیهای قدرت و دولت ایجاد گشته و مدلهای مشترکی آزموده شده بودند. در روابط تُر ک – کُرد نیز در تمامی دورههای حساس، مدلهای مشابهی ترجیح داده شده بودند. این مدل، آخر از همه در جنگ رهاییبخش ملی آزموده شده بود. در دفاعیاتم بهصورت مفصل برروی این موضوعات کار کردم.
تقویت ادراک حقیقت، تأثیرش را بر پیشبرد رهیافتهای عملی نیز نشان داد. بهطور پیوسته قداست ومنفرد بودن، به ذهنیت دولتگرایی ترک نسبت داده میشود. به هنگام بحث از مدیریت، همیشه مبدل شدن به دولت در ذهن خطور مینماید. این ذهنیت دارای منشأ و خاستگاهی سومری بوده، پیدرپی با الوهیت سرشته گردیده و پیوسته به فرهنگ قدرتِ عربی و ایرانی نیز انتقال داده شده است. در بُن مایهی اصطلاح»خدای واحد «نیز پدیدهی قدرت، دارای جایگاه نیرومندی میباشد. هرچه نُخبههای قدرتمدار در میان ترکها تشکیل شدند، شاید هم چهارمین و پنجمین نسخهی این اصطلاح را ایجاد نمودند. بدون دانستن معنای اتیمولوژیک یا ریشهشناختی آن، همیشه از نتایج آن متأثر گشتهاند. طی اقدامات سلجوقی وعثمانی، دولت به جامهی»یک معنا یا به عبارت بهتر بیمعنایی«کورکورانهی کامل درآمده است. در راه قدرت، گاه طی یک دقیقه دهها برادر یا خویشاوند اعدام گشتهاند. همهنگام با تشکیل جمهوری، ردایی نو بر قامت این نگرش پوشیده شد؛ به عبارت صحیحتر، نگرشهای»حاکمیت ملی و دولت ملت «که توسط اروپا ایجاد شده بودند کاملا به قدرت متصل گردانده شدند. بدین ترتیب دولت ملت ترک به حالت لویاتان خطرنا کتری درآورده شد. هرکس دست به مخالفت با آن میزد، اعدام میگشت. دولت ملت، در صدر مقدسات مطلق جای داشت. خصوصیت مذکور بهویژه برای طبقهی بروکراتیک اینگونه بود. مسئلهی قدرت و دولت به حالت بغرنجترین مسئلهی اجتماعیِ تاریخ درآمده بود.
هرچه درک نمودم که مفاهیم قدرت و دولت ـ ازجمله مفاهیمی که در امرالی بیشترین تفکر را بر روی آن ها انجام دادم ـ چگونه نقشی در روابط تُرک و کُرد بازی میکنند، به شکل قویتری احساس نمودم که نیاز به ایجاد راهکارهای ملموسترعملی وجود دارد. احساس نمودم که باید عموما و به همان نحو در روابط تُر ک – کُرد نیز روند نشو و نمای حدودا هزار سالهی تنظیمات قدرت و دولت را تا دوران هیتیتها مورد تحلیل قرار دهم. هرچه به خوبی درک مینمودم که میان فرهنگهای قدرتمدارانه و دولتی مزوپوتامیا و آناتولی یک رابطهی تنگاتنگ ژئوپولیتیک و ژئواستراتژیک وجود دارد و این را بر روابط تُرک و کُرد تطبیق میدادم، به راحتی میتوانستم ببینم که متمایزسازی قدرتها و دولتها، یک روش خردمندانه نیست. چون قدرت و دولت مفاهیمی بودند که علیه مفهوم دموکراسی ایجاد گشته بودند، آنها را نمیپذیرفتم. هرچه میدیدم سپردن تمامی مدیریت به نیروهای قدرت و دولت، زیان بزرگی برای جامعه است، اهمیت دموکراسی بهتر درک میگردید. اما وقتی متوجه شدم انکار آنارشیستیِ قدرت و دولت در پراکتیک منجر به لاینحلی فراوانی میگردد، بهطور عمیق پی بردم که انکار سهیم شدن در قدرت و دولت -اگرچه سهیم شدن در قدرت و دولت روش حلی نبود که ترجیح دهم ـ با واقعیات تاریخی همخوان نیست. ترجیح اساسی ما مدیریت دموکراتیک بود. اما وقتی فرهنگهای قدرت و دولت که در طول تاریخ به حالت یگانه درآمده بودند انکار گشته و جوانبی از قدرت و دولت که سهیم شدن در آن از نظر اجتماعی حق بود درک نمیگردید و میدیدم که در نتیجهی این امر نمیتوان به راهحلهای عملی سالمی برسیم، اهمیت مفاهیم دولت و قدرتهای مشترک را بسیار بهتر درک کردم.
به درازای تاریخ، در آناتولی و مزوپوتامیا روابط تنگاتنگی در زمینهی سیاستها و استراتژیهای قدرت و دولت ایجاد گشته و مدلهای مشترکی آزموده شده بودند. در روابط تُر ک – کُرد نیز در تمامی دورههای حساس، مدلهای مشابهی ترجیح داده شده بودند. این مدل، آخر از همه در جنگ رهاییبخش ملی آزموده شده بود. در دفاعیاتم بهصورت مفصل برروی این موضوعات کار کردم.
ضمن اینکه یک مدل تئوریک ارائه دادم، متحولسازی آن به یک پروژهی چارهیابی و راهحل عملی نه تنها در زمینهی روابط میان تُرک – کُرد بلکه جهت حل مسائل به بنبست رسیدهی مشابه در خاورمیانه نیز دارای ارزش عظیمی بود. بهویژه در مقابل دگماتیسمِ پوزیتیویستیای که مدرنیتهی کاپیتالیستی تحمیل مینماید، هم با واقعیات تاریخی بسیار همخوان است و هم جهت راهحل پراکتیکی، نزدیکترین عناصر به ایدهآلهای همگان را در خویش میپروراند.
در پرتو رویدادهای تاریخی و در رابطه با قدرت و دولت، اندیشیدنم دربارهی مفاهیم مدرنیتهی دموکراتیک، ملت دموکراتیک و خودگردانی دموکراتیک تأثیر مهمی داشت. یک واقعیت دیگر تاریخی، تشخیص این امر بود که قدرت مرکزی مقولهای استثنائی بوده و قدرتهای بومی نیز در حکم قانون میباشند. امروزه مدل دولت – ملت مرکزی بهعنوان مدل یگانه و مطلق ارائه میگردد؛ هرچه رابطهی این امر با کاپیتالیسم درست درک میگشت و سیمای پنهان آن بهتر فهمپذیر میشد، اهمیتی که چارهیابیها و راهحلهای بومی جهت دموکراسی داشتند بهتر درک میگردید.
در زمینهی رابطهی بین خشونت و قدرت نیز به نتایج مشابهی رسیده بودم. آشکار بود که مبدل شدن به»ملت و قدرت «از طریق خشونت، نمیتوانست ترجیح ما باشد. تا زمانی که لزومات دفاع ذاتی اجباری مطرح نگردد، بهدستآوردنِ امتیازات اجتماعی از طریق خشونت، پیوندی با سوسیالیسم هم نداشت. تمامی اَشکال خشونتِ خارج از حوزهی دفاع ذاتی، تنها برای انحصارات قدرت و استثمار میتوانست معتبر باشد. پیشرفت مفهومیِ اینچنینی، به رویکرد اصولیتر و پرمعناتری در قبال مسئلهی صلح، اهمیت بسیاری میبخشید. بنابراین به اندوختهی مفهومی و نظری قابل توجهی دست یافته بودم که میتوانست برچسبهای» جداییطلب «و
»تروریست«ی که توسط نخبههای سرکوبگر قدرتمدار و دولتی بر کُردها و حتی تمامی اقشار تحت فشار و استثمار اطلاق میگردیدند را خنثی گرداند. گفتگوهایی که بر پایهی این اندوختهی مفهومی و نظری با مقامات دولتی انجام دادیم، ثمربخشتر میشد و جهت راهحلهای عملی باعث بروز خلاّقیت میگشت. همانگونه که در بخشهای مختلف دفاعیاتم میتوان مشاهده نمود، در بسیاری از حوزههای مشابه با کمک پیشرفتهای پدید آمده در زمینهی آزادی – اجتماعی و ادراک حقیقت، پیشبرد راهحلهای تئوریک و پراکتیکی میسر میگشت.
بهغیر از دلایل فیزیکی که منجر به بروز مشکلاتی در وضع سلامتی جسمانیام میشدند، زندگی در امرالی جنبهای نداشت که نتوانم تحمل نمایم. نیروی روحی، آگاهی و ارادیام در مقایسه با گذشته به هیچوجه پسرفت ننموده؛ برعکس به حالتی پالایش یافتهتر درآمده، با جنبههای زیباییشناختی تغذیه گشته و درجهت پیشرفتی زیبا غنی گشته است. هرچه توضیح حقیقت اجتماعی از طریق علم، فلسفه و زیباییشناسی پیشبرد داده میشد، امکانات زندگی صحیحتر، نیکوتر و زیباتر نیز افزایش مییافت. بهجای زندگی کردن با انسانهایی که مدرنیتهی کاپیتالیستی از»راه «یعنی از»مسیر حقیقت «خارجشان نموده، تنها زیستن در سلولم را تا آخرین نَفَس ترجیح میدهم.
پرسشی که خلقمان در رابطه با زندگیام در امرالی علاقهمند به دانستن آن است، در این مورد است که در صورت خروج محتمل از زندان، در کجا و چگونه زندگی خواهم کرد. شخصیتِ چندان خیا لپردازی هم نیستم. باید بسیار نیک دانسته شود که صاحب شیوهی زندگیای هستم که واقعیت انقلابی نامیده میشود. اگر نه به زندگی پس از یک خروجِ محتمل از زندان، بلکه به خط مشی زندگیام که از کودکی بدینسو طی شده نگریسته شود، بهتر میتوان جواب این سؤالات را داد. »اولین عصیانها«یی که من از همان دوران زیر ده سالگی در برابر اتوریتهی خانواده انجام دادم، سرنخهای مهمی در این مورد ارائه میدهد. از همان زمان بدینسو یک عصیانگرِ تنها بودم. سعی نمودم در جایجای دفاعیاتم به اعتراضاتم در برابر جامعهی روستایی و شهری اشاره نمایم. کسانی که علاقهمند باشند میتوانند پرسشهای لازمه را همراه با پاسخهایشان بیابند. باید بسیار خلاصهوار بگویم که برای من، زندگی وقتی امکانپذیر است که آزادانه زیسته شود. بهعنوان شالودهی این دفاعیات پنج جلدیام، سعی نمودم ماهیت زندگی آزاد را توضیح دهم. زندگیای که »اخلاقی، عادلانه و سیاسی «نباشد، زندگیای است که از حیث اجتماعی نباید آن را زیست. عموما تمدن و بهویژه مدرنیتهی کاپیتالیستی، با توسل به انحصارات ایدئولوژیک فشار و استثمار، از طریق شیوههای زندگیای مملو از دروغ، عوامفریبانه و فردگرایانه که به همه نوع بردگی آلوده گشتهاند، حیات اشتباهآمیز را میسر گردانده و میقبولاند. رویدادهایی که مسئلهی اجتماعی عنوان میگردند نیز بدینگونه پدید میآیند.
در پرتو رویدادهای تاریخی و در رابطه با قدرت و دولت، اندیشیدنم دربارهی مفاهیم مدرنیتهی دموکراتیک، ملت دموکراتیک و خودگردانی دموکراتیک تأثیر مهمی داشت. یک واقعیت دیگر تاریخی، تشخیص این امر بود که قدرت مرکزی مقولهای استثنائی بوده و قدرتهای بومی نیز در حکم قانون میباشند. امروزه مدل دولت – ملت مرکزی بهعنوان مدل یگانه و مطلق ارائه میگردد؛ هرچه رابطهی این امر با کاپیتالیسم درست درک میگشت و سیمای پنهان آن بهتر فهمپذیر میشد، اهمیتی که چارهیابیها و راهحلهای بومی جهت دموکراسی داشتند بهتر درک میگردید.
در زمینهی رابطهی بین خشونت و قدرت نیز به نتایج مشابهی رسیده بودم. آشکار بود که مبدل شدن به»ملت و قدرت «از طریق خشونت، نمیتوانست ترجیح ما باشد. تا زمانی که لزومات دفاع ذاتی اجباری مطرح نگردد، بهدستآوردنِ امتیازات اجتماعی از طریق خشونت، پیوندی با سوسیالیسم هم نداشت. تمامی اَشکال خشونتِ خارج از حوزهی دفاع ذاتی، تنها برای انحصارات قدرت و استثمار میتوانست معتبر باشد. پیشرفت مفهومیِ اینچنینی، به رویکرد اصولیتر و پرمعناتری در قبال مسئلهی صلح، اهمیت بسیاری میبخشید. بنابراین به اندوختهی مفهومی و نظری قابل توجهی دست یافته بودم که میتوانست برچسبهای» جداییطلب «و
»تروریست«ی که توسط نخبههای سرکوبگر قدرتمدار و دولتی بر کُردها و حتی تمامی اقشار تحت فشار و استثمار اطلاق میگردیدند را خنثی گرداند. گفتگوهایی که بر پایهی این اندوختهی مفهومی و نظری با مقامات دولتی انجام دادیم، ثمربخشتر میشد و جهت راهحلهای عملی باعث بروز خلاّقیت میگشت. همانگونه که در بخشهای مختلف دفاعیاتم میتوان مشاهده نمود، در بسیاری از حوزههای مشابه با کمک پیشرفتهای پدید آمده در زمینهی آزادی – اجتماعی و ادراک حقیقت، پیشبرد راهحلهای تئوریک و پراکتیکی میسر میگشت.
بهغیر از دلایل فیزیکی که منجر به بروز مشکلاتی در وضع سلامتی جسمانیام میشدند، زندگی در امرالی جنبهای نداشت که نتوانم تحمل نمایم. نیروی روحی، آگاهی و ارادیام در مقایسه با گذشته به هیچوجه پسرفت ننموده؛ برعکس به حالتی پالایش یافتهتر درآمده، با جنبههای زیباییشناختی تغذیه گشته و درجهت پیشرفتی زیبا غنی گشته است. هرچه توضیح حقیقت اجتماعی از طریق علم، فلسفه و زیباییشناسی پیشبرد داده میشد، امکانات زندگی صحیحتر، نیکوتر و زیباتر نیز افزایش مییافت. بهجای زندگی کردن با انسانهایی که مدرنیتهی کاپیتالیستی از»راه «یعنی از»مسیر حقیقت «خارجشان نموده، تنها زیستن در سلولم را تا آخرین نَفَس ترجیح میدهم.
پرسشی که خلقمان در رابطه با زندگیام در امرالی علاقهمند به دانستن آن است، در این مورد است که در صورت خروج محتمل از زندان، در کجا و چگونه زندگی خواهم کرد. شخصیتِ چندان خیا لپردازی هم نیستم. باید بسیار نیک دانسته شود که صاحب شیوهی زندگیای هستم که واقعیت انقلابی نامیده میشود. اگر نه به زندگی پس از یک خروجِ محتمل از زندان، بلکه به خط مشی زندگیام که از کودکی بدینسو طی شده نگریسته شود، بهتر میتوان جواب این سؤالات را داد. »اولین عصیانها«یی که من از همان دوران زیر ده سالگی در برابر اتوریتهی خانواده انجام دادم، سرنخهای مهمی در این مورد ارائه میدهد. از همان زمان بدینسو یک عصیانگرِ تنها بودم. سعی نمودم در جایجای دفاعیاتم به اعتراضاتم در برابر جامعهی روستایی و شهری اشاره نمایم. کسانی که علاقهمند باشند میتوانند پرسشهای لازمه را همراه با پاسخهایشان بیابند. باید بسیار خلاصهوار بگویم که برای من، زندگی وقتی امکانپذیر است که آزادانه زیسته شود. بهعنوان شالودهی این دفاعیات پنج جلدیام، سعی نمودم ماهیت زندگی آزاد را توضیح دهم. زندگیای که »اخلاقی، عادلانه و سیاسی «نباشد، زندگیای است که از حیث اجتماعی نباید آن را زیست. عموما تمدن و بهویژه مدرنیتهی کاپیتالیستی، با توسل به انحصارات ایدئولوژیک فشار و استثمار، از طریق شیوههای زندگیای مملو از دروغ، عوامفریبانه و فردگرایانه که به همه نوع بردگی آلوده گشتهاند، حیات اشتباهآمیز را میسر گردانده و میقبولاند. رویدادهایی که مسئلهی اجتماعی عنوان میگردند نیز بدینگونه پدید میآیند.
هر شخصی که خویش را انقلابی مینامد، حال تفاوتی ندارد که او را سوسیالیست، آزادیخواه، دموکرات یا کمونیست بنامیم، ناچار است نسبت به شیوهی زندگی تمدنِ متکی بر فشار و استثمار افراطیِ طبقه، شهر و قدرت، همچنین شیوهی زندگی مرسوم در دوران مدرن معترض باشد و به مخالفت با آنها برخیزد. نوع دیگری از شیوهی زندگی عادلانه، آزادانه، دموکراتیک و اجتماعی قابل تحقق نیست و بنابراین نمیتوان آن را زیست. انواعی از زندگیهای اشتباه، بد، کریه و مملو از دروغ ترویج مییابند. میتوان این را شیوهی زندگی اشتباهآمیزی نامید که دارای بنیانی صحیح نیست. تلاش عظیم در زمینهی رد این شیوهی زندگی که من در طول حیاتم آن را به مسئله تبدیل کردم یا به عبارت دیگر خودش مسئلهدار میباشد، باید نیک درک گردد. در غیر این صورت، نه میتوان مرا بهعنوان شخصیت درک نمود و نه بهعنوان رهبر. کسانی که بدون این درک میخواهند به شخصیتم یا رهبربودنم بپیوندند و از آن بهرهمند گردند، ممکن است خیالهایشان سخت درهم بشکند. درک درست و انجام مشارکتی صحیح، مسئلهای اجتماعی است نه شخصی.
در این موضوع، مسئلهای که علاقهی بسیاری به دانستن آن وجود دارد، شیوهی زندگی با زن است. به پرسش چگونگی زندگی با زن نیز در تمامی جلدهای دفاعیاتم، در جاهای مختلفی پرداختم. بهویژه زندگی نمودن با زن در شرایط مدرنیتهی کاپیتالیستی، حائزاهمیت فراوانی است. این مسئلهای نیست که با خواستگاری، جُستن و فریب دادن، زندگی در فاحشهخانهها یا خانههای خصوصی و با زندگی مشترک دارای فرزند یا بدون فرزند، قابل گرهگشایی و حل باشد. جهت گرهگشایی و حل این مسئلهای که در قلب و ذهن مسائل اجتماعی جایگاه اصلی را به خویش اختصاص داده است، باید رویکرد علمی، فلسفی، اتیک و زیباییشناسانه را مبنا قرار داد. »زندگی مشترک آزاد با زن «در روزگار ما و در شرایط مدرنیتهی کاپیتالیستی، شیوهی حیاتی است مستلزم احساس مسئولیتی بزرگ و نیازمند توان برخورد علمی، فلسفی، اتیک و زیباییشناسانه. بدون شناخت موقعیتی که زنان در تاریخ تمدن و عصر مدرن در چارچوب آن قرار داده شدهاند همچنین بدون نشاندادن توان برخورد اتیک و زیباییشناسانه، هر نوع باهمزیستنی که آزموده شود، به کراهت، اشتباه و بیاخلاقی خواهد انجامید.
جهت بر باد ندادنِ زندگی، قبل از هر چیز باید شیوههای صحیح، برخوردار از اخلاق و زیباییشناسانه ی زندگی را با زن تحقق بخشید. اقدام به تحلیل هویت زن که تمامی اَشکال بردگی در شخصیت وی آزموده شده و به او قبولانده شده است، سپس مشارکت دادن وی بهعنوان رفیق و شریک در مبارزهی آزادیخواهانه و برابریطلبانه، شرط بنیادینی برای داشتن شخصیتِ مردانهی درست، بااخلاق و زیبا نیز هست. اگر سطرهای مربوط به این موضوع که در دفاعیاتم آمدهاند به صورت صحیح خوانده شوند، بهتر درک خواهد شد که چرا به این نوع شیوهی زندگی اهمیت داده و آن را به حالت اصول و معیار درآوردهام. شیوهی زندگیای در چارچوب بدویت جنسیتگرایانهی»ترتیب دادنِ «زن )شکل رابطهای که حتی غریزه یا رفتار جنسی بیولوژیک را نیز فاسد مینماید( که اخلاق تمدن قدرتمحورِ مدرنیته آن را تحمیل مینماید، سبب ایجاد بیاخلاقی و کراهتی بزرگ میگردد. اگر نبرد و مبارزهی عظیمی که در برابر این امر انجام دادم و نتایج آن صحیح درک شوند، به صورت اخلاقیتر و زیباتر میتوان با زن زندگی نمود. بدین منظور هر زن و مردی که مسئولیتپذیر است، باید جهت توانمندگشتن و آزادشدن زن و کسب سطحی متوازن در تمامی حوزههای اجتماعی، به صورت مستمر رویکردها و پراکتیکهای علمی، فلسفی، اخلاقی و زیباییشناختی را در پی بگیرد، سازماندهی کند و در ذهنیت و نهادهای ملت دموکراتیک اجرایی نماید.
زندگی انسان چه درداخل زندان باشد و چه در خارج آن، خواه در شکم مادر باشد و خواه در یک لحظه و مکان نامعین از فضا، به لحاظ اجتماعی تنها بهصورت آزاد، دموکراتیک و برابر )با احتساب تفاوتها( قابل زیستن است. شیوههای حیاتی غیراز این، منحرف و گمراهانه و بنابراین بیمار میباشند. برای هدایت حیات به سوی مسیر صحیح و سالمسازی آن، بایستی از طریق گفتارها و کردارهای اجتماعی گوناگون و ازجمله انقلاب، مبارزه صورت گیرد و جهت این امر نیز ذهنیت و ارادهای اخلاقی، زیباییشناختی، فلسفی و علمی بهوجود آورده شود.
در این موضوع، مسئلهای که علاقهی بسیاری به دانستن آن وجود دارد، شیوهی زندگی با زن است. به پرسش چگونگی زندگی با زن نیز در تمامی جلدهای دفاعیاتم، در جاهای مختلفی پرداختم. بهویژه زندگی نمودن با زن در شرایط مدرنیتهی کاپیتالیستی، حائزاهمیت فراوانی است. این مسئلهای نیست که با خواستگاری، جُستن و فریب دادن، زندگی در فاحشهخانهها یا خانههای خصوصی و با زندگی مشترک دارای فرزند یا بدون فرزند، قابل گرهگشایی و حل باشد. جهت گرهگشایی و حل این مسئلهای که در قلب و ذهن مسائل اجتماعی جایگاه اصلی را به خویش اختصاص داده است، باید رویکرد علمی، فلسفی، اتیک و زیباییشناسانه را مبنا قرار داد. »زندگی مشترک آزاد با زن «در روزگار ما و در شرایط مدرنیتهی کاپیتالیستی، شیوهی حیاتی است مستلزم احساس مسئولیتی بزرگ و نیازمند توان برخورد علمی، فلسفی، اتیک و زیباییشناسانه. بدون شناخت موقعیتی که زنان در تاریخ تمدن و عصر مدرن در چارچوب آن قرار داده شدهاند همچنین بدون نشاندادن توان برخورد اتیک و زیباییشناسانه، هر نوع باهمزیستنی که آزموده شود، به کراهت، اشتباه و بیاخلاقی خواهد انجامید.
جهت بر باد ندادنِ زندگی، قبل از هر چیز باید شیوههای صحیح، برخوردار از اخلاق و زیباییشناسانه ی زندگی را با زن تحقق بخشید. اقدام به تحلیل هویت زن که تمامی اَشکال بردگی در شخصیت وی آزموده شده و به او قبولانده شده است، سپس مشارکت دادن وی بهعنوان رفیق و شریک در مبارزهی آزادیخواهانه و برابریطلبانه، شرط بنیادینی برای داشتن شخصیتِ مردانهی درست، بااخلاق و زیبا نیز هست. اگر سطرهای مربوط به این موضوع که در دفاعیاتم آمدهاند به صورت صحیح خوانده شوند، بهتر درک خواهد شد که چرا به این نوع شیوهی زندگی اهمیت داده و آن را به حالت اصول و معیار درآوردهام. شیوهی زندگیای در چارچوب بدویت جنسیتگرایانهی»ترتیب دادنِ «زن )شکل رابطهای که حتی غریزه یا رفتار جنسی بیولوژیک را نیز فاسد مینماید( که اخلاق تمدن قدرتمحورِ مدرنیته آن را تحمیل مینماید، سبب ایجاد بیاخلاقی و کراهتی بزرگ میگردد. اگر نبرد و مبارزهی عظیمی که در برابر این امر انجام دادم و نتایج آن صحیح درک شوند، به صورت اخلاقیتر و زیباتر میتوان با زن زندگی نمود. بدین منظور هر زن و مردی که مسئولیتپذیر است، باید جهت توانمندگشتن و آزادشدن زن و کسب سطحی متوازن در تمامی حوزههای اجتماعی، به صورت مستمر رویکردها و پراکتیکهای علمی، فلسفی، اخلاقی و زیباییشناختی را در پی بگیرد، سازماندهی کند و در ذهنیت و نهادهای ملت دموکراتیک اجرایی نماید.
زندگی انسان چه درداخل زندان باشد و چه در خارج آن، خواه در شکم مادر باشد و خواه در یک لحظه و مکان نامعین از فضا، به لحاظ اجتماعی تنها بهصورت آزاد، دموکراتیک و برابر )با احتساب تفاوتها( قابل زیستن است. شیوههای حیاتی غیراز این، منحرف و گمراهانه و بنابراین بیمار میباشند. برای هدایت حیات به سوی مسیر صحیح و سالمسازی آن، بایستی از طریق گفتارها و کردارهای اجتماعی گوناگون و ازجمله انقلاب، مبارزه صورت گیرد و جهت این امر نیز ذهنیت و ارادهای اخلاقی، زیباییشناختی، فلسفی و علمی بهوجود آورده شود.
بنابراین در صورت یک خروج محتمل از زندان، هرجا که باشم و درهر لحظهای که زندگی کنم، جهت اجتماعیبودنی که سعی دارم بدان تعلق یابم، جهت کُردها که تراژیکترین واقعیت این امر را میزیند، جهت تکوین ملت دموکراتیک آنها که راه حل و راه رهایی آنان میباشد، جهت اتحاد ملتهای دموکراتیک به منزلهی راهحل و راه رهایی تمامی خلقهای خاورمیانه و به ویژه خلقهای همجواری که کُردها نیز بخشی از آنهایند و جهت اتحاد ملتهای دموکراتیک جهان به مثابهی راهحل و راه رهایی خلقهای جهان که خلقهای منطقه هم بخشی از آنها هستند، تا به آخر با تمامی شیوههای گفتاری و کرداری لازمه، در بطن مبارزه خواهم بود. از طریق نیروی اخلاقی، زیباییشناختی، فلسفی و علمیای که لازمهی آن است و با شخصیت خویش که میزان بزرگی از حقیقت را کسب نموده مبارزه خواهم کرد، حیاتی بامعنا آفریده و همگان را در آن سهیم خواهم نمود.
دسامبر 2010
عبدالله اوجالان
زندانی سلول یک نفره ی تیپ F امرالی
www.pjak.eu
🆔 @GozarDemocratic
دسامبر 2010
عبدالله اوجالان
زندانی سلول یک نفره ی تیپ F امرالی
www.pjak.eu
🆔 @GozarDemocratic
کاڵکان: ئەگەر شەڕ ڕووبدات پەکەکە هۆکار نییە
دوران کاڵکان، سەبارەت بە ڕەوانەکردنی سوپا و چەکی قورس بۆ زینی وەرتێ، هۆشداریی دەداتە پارتی و دەڵێت، کە ئەوە هۆکاری شەڕە، ڕاشیگەیاند"ئەو پیلانە لەلایەن ئەمریکا و تورکیاوە ئاڕاستە دەکرێت و ئاسایشی قەندیل تێک دەدات، پەکەکە ئەمە قبوڵ ناکات، ئەگەر شەڕیش ڕووبدات، ئێمە هۆکار نین".
#دوران_کاڵکان، ئەندامی کۆمیتەی بەڕێوەبەریی #پەکەکە، سەبارەت بە ڕەوانەکردنی سوپا و چەکی قورس بۆ زینی وەرتێ لەلایەن پارتی دیموکراتی کوردستان-عێراق-ەوە، بەشداریی بەرنامەی ئولکەدەن گوندەم-ی تەلەفیزیۆنی مەدیا هەبەر-ی کرد.
کاڵکان، باسی لەوە کرد، کە لە ساڵی ٢٠١٩-شدا پارتی هەوڵیداوە بە هەمان شێوە لە ناوچەی برادۆست و خنێرە بارەگا دروست بکات، بەڵام دوای هۆشیارکردنەوە هەڵوێستێکی بەرپرسانەی نوواندووە و پاشەکشەی کردووە، "ئێستاش جارێکی دیکە دەیانەوێت بەهەمان شێوە پیلانی هێرشێک دابنێن".
"ئەوەی بارەگای لە زینی وەرتێ دروستکردووە هۆکاری شەڕی نەک ئێمە"
دوران کاڵکان، ڕاشیگەیاند، کە ئەو دۆخەی دروستکراوە، ئاسایشی قەندیل تێک دەدات، هەر بۆیە هۆشیاریی دایە پارتی و وتی"پەکەکە ئەمە قبوڵ ناکات، بێگومان شەڕ دەکات"، دووپاتیشی کردەوە، کە "ئەوەی بارەگای لە زینی وەرتێ دروستکردووە هۆکاری شەڕە، نەک ئێمە".
ئەو ئەندامەی کۆمیتەی بەڕێوبەریی پەکەکە، هیوای خواست، کە پارتی دەست لەو هەوڵدانانە هەڵگرێت، کە هێشتا لە سەرەتادایە و دەستنیشانی کرد"ئەم پیلانانە هەموو بە ئاڕاستەکردن لەلایەن ئەمریکا و دەوڵەتی تورکەوە پێکدێن".
ROJNEWS
🆔 @GozarDemocratic
دوران کاڵکان، سەبارەت بە ڕەوانەکردنی سوپا و چەکی قورس بۆ زینی وەرتێ، هۆشداریی دەداتە پارتی و دەڵێت، کە ئەوە هۆکاری شەڕە، ڕاشیگەیاند"ئەو پیلانە لەلایەن ئەمریکا و تورکیاوە ئاڕاستە دەکرێت و ئاسایشی قەندیل تێک دەدات، پەکەکە ئەمە قبوڵ ناکات، ئەگەر شەڕیش ڕووبدات، ئێمە هۆکار نین".
#دوران_کاڵکان، ئەندامی کۆمیتەی بەڕێوەبەریی #پەکەکە، سەبارەت بە ڕەوانەکردنی سوپا و چەکی قورس بۆ زینی وەرتێ لەلایەن پارتی دیموکراتی کوردستان-عێراق-ەوە، بەشداریی بەرنامەی ئولکەدەن گوندەم-ی تەلەفیزیۆنی مەدیا هەبەر-ی کرد.
کاڵکان، باسی لەوە کرد، کە لە ساڵی ٢٠١٩-شدا پارتی هەوڵیداوە بە هەمان شێوە لە ناوچەی برادۆست و خنێرە بارەگا دروست بکات، بەڵام دوای هۆشیارکردنەوە هەڵوێستێکی بەرپرسانەی نوواندووە و پاشەکشەی کردووە، "ئێستاش جارێکی دیکە دەیانەوێت بەهەمان شێوە پیلانی هێرشێک دابنێن".
"ئەوەی بارەگای لە زینی وەرتێ دروستکردووە هۆکاری شەڕی نەک ئێمە"
دوران کاڵکان، ڕاشیگەیاند، کە ئەو دۆخەی دروستکراوە، ئاسایشی قەندیل تێک دەدات، هەر بۆیە هۆشیاریی دایە پارتی و وتی"پەکەکە ئەمە قبوڵ ناکات، بێگومان شەڕ دەکات"، دووپاتیشی کردەوە، کە "ئەوەی بارەگای لە زینی وەرتێ دروستکردووە هۆکاری شەڕە، نەک ئێمە".
ئەو ئەندامەی کۆمیتەی بەڕێوبەریی پەکەکە، هیوای خواست، کە پارتی دەست لەو هەوڵدانانە هەڵگرێت، کە هێشتا لە سەرەتادایە و دەستنیشانی کرد"ئەم پیلانانە هەموو بە ئاڕاستەکردن لەلایەن ئەمریکا و دەوڵەتی تورکەوە پێکدێن".
ROJNEWS
🆔 @GozarDemocratic
Telegram
attach 📎