راپۆرتی کۆنفرانسی راوێژی گەل لە ستۆکهۆڵم:

كۆنفرانسی راوێژی گه‌ل تایبەت بە كار و خه‌باتی پارتی ژیانی ئازادی كوردستان- پژاك رۆژی ٢٩ی مانگی شوبات له‌ شاری ستۆكهۆڵمی سوید بە بەشداری چەندین لایەنی سیاسی و کۆمەلێک کەسایەتی سیاسی و ئەکادیمی به‌رێوه‌چوو.


كۆنفرانسه‌كه‌ به‌ سروودی ئەی رەقیب و ده‌قه‌یه‌ك بێده‌نگی بۆ به‌رزراگرتنی یادی شه‌هیدانی رێگه‌ی ئازادی کوردستان ده‌ستیپێکرد، دواتر لە لایەن هاوسەرۆکی پژاك به‌رێز سیامه‌ند موعینی نرخاندنی ره‌وشی سیاسی ئێستای ناوچه‌كه‌ و ئێران و رۆژهه‌ڵاتی كوردستان كرا.

هاوسه‌رۆكی پژاك ئاماژه‌ی به‌ گرینگی قۆناغی ئێستا وەکۆ دەرفەتێکی گرنگ بۆ خۆئاماده‌كردن بۆ ئه‌گه‌ره‌كانی دواڕۆژ كرد و جه‌ختی له‌سه‌ر هه‌بوونی پرۆژه‌ و رێگه‌ چاره‌سه‌ری كرده‌وه‌ بۆ ئه‌وه‌ی ئه‌زموونی شۆڕشی ده‌ستبه‌سه‌رداگیراوی گه‌لانی ئێران دووباره‌ نه‌بێته‌وه‌. هاوکات بۆ گه‌یشتن به‌و راستیه‌ش به‌رێزیان جه‌ختی له‌سه‌ر هاوخه‌باتی و یه‌كگرتوویی هه‌م له‌ ئاست هێز و لایه‌نە سیاسیەکانی رۆژهه‌ڵاتی کوردستان و هه‌م له‌ ئاستی گه‌ل و كۆمه‌ڵگای رۆژهه‌ڵاتی كوردستان به‌ هه‌موو چین و توێژه‌كانیه‌وه‌ كرده‌وه‌. هەروەها خه‌باتی هاوبه‌شی هه‌موو گه‌لانی ئێران و هێزی دیموكراتی سه‌رتاسه‌ری ئێرانیش خالێکی دیکە لە قسەکانی هاوسەرۆکی پژاک بوو کە بە گرینگ جەختی لەسەر کرایەوە.

له‌ به‌شی دواییدا بەرێز ئه‌هوه‌ن چیاكۆ ئه‌ندامی ده‌سته‌ی به‌رێوه‌به‌ری كۆمه‌ڵگای ئازاد و دیموكراتیكی رۆژهه‌ڵاتی كوردستان-كۆدار باسی له‌ ئامانجی كۆنفرانسه‌كه‌ و گرنگی کەلک وەرگرتن لە بیر و بۆچوونی گەل و کۆمەڵگا هاوکات کەسانی شارەزا وخاوەن ئەزموون کرد کە بە پێکهێنان و پەرە پێدانی عەقلی گشتی کۆمەڵایەتی قۆناغی ڕاپەڕینی رۆژهەڵاتی کوردستان پتەوتر و تۆکمەتر دەبێت. هاوکات بەوهێزە گشتیە کە هێزی فکری و فیزیکی گەل بریاردەری یەکەمین بێت بۆ ئەو قۆناغە، باشتر دەتوانرێت لە بەربەرەکانی لەگەل دەسەلاتی داگیرکەری ئێران کەلک لە دەرفەتەکان وەربگیرێت و هەڕەشەکان پوچەڵ بکرێتە.

پاشان به‌شداربووان نێرین و رامانی خۆیان له‌سه‌ر كارو خه‌باتی پژاك و ره‌وشی كوردستان و ناوچه‌كه‌ هێنایه‌ زمان، لەم چوارچێوەیەدا کۆمەلێک رخنە لەسەر شێوازی کار و خەباتی پژاک لە سەرجەم بوارەکان و گورەپانەکانی تێکۆشانی پژاک گیرا. هاوکات کۆمەڵێک پێشنیار و فکری باش بۆ دەولەمەندبوونەوەی تێکۆشان ئاراستەی پژاک کران.

له‌ كۆتایی کۆنفرانسەکە دا به‌ڕێز سیامه‌ند موعینی گوتاری کۆنفرانسەکەی پێشكه‌ش کرد و گرینگی بەردەوامی ئەو شێوازە راوێژکاریەی نێوان پژاک و گەلدا بە گرنگ و بە دەستپێکی قۆناغێک بۆ بەردەوامی راوێژی گەل بۆ پژاک دەستنیشان کرد.

به‌م بۆنه‌یه‌وە به ناوی پارتی ژیانی ئازادی کوردستان کۆمیتەی سوید، سوپاس و پێزانینمان هەیە بۆ ئەو کەسانەی کە لەم کۆنفرانسە ئامادە بوون، هەروەها به‌ راوێژ و بۆچوونه‌كانیان هاوکات ره‌خنه‌ و پێشنیاره‌كانیان كۆنفرانسه‌كه‌یان ده‌وله‌مه‌ند كرد. بێگومان هه‌موو بیر و بۆچوونه‌كان به‌و په‌ری رێز و حورمه‌ته‌وه‌ وه‌رده‌گیرێن و وه‌ك به‌رچاوروونی بۆ خه‌باتی دوارۆژمان ئاراسته‌ی مەجلیسی پارتی ژیانی ئازادی کوردستان-پژاک ده‌كرێن. هاوكات سوپاسی ئه‌و كه‌سایه‌تی و لایه‌نانه‌ی كه‌ به‌هه‌ر هۆیه‌ك نه‌یانتوانی به‌شدار بن، ده‌كه‌ین و بێگومان نه‌هاتنیان به‌واتای ئه‌وه‌ نایه‌ت كه‌ ده‌رگای بیر و بۆچون و ره‌خنه‌ و پێشنیاره‌كانیان كراوه‌ نه‌بێت.

له‌و چوارچێوه‌یه‌دا و به‌ باوه‌ڕ به‌و راستیه‌ی كه‌ له‌ قۆناغی هەستیاری ئێستاماندا ده‌توانین به‌ هاوفكری و گوێدان به‌ بیر و باو‌ڕی جیاواز رێگه‌ی سه‌ركه‌وتن و خوڵقاندنی فه‌زایه‌كی دیموكراتیك بۆ گه‌یشتن به‌ ژیانێكی ئازاد و شایسته‌ی گه‌له‌كه‌مان له‌ رۆژهه‌لاتی كوردستان خۆش بكه‌ین.

كۆنفرانسه‌كه‌ بۆ كار و خه‌باتی پارتیمان له‌ سوید له‌ شێوازی خۆیدا یه‌كه‌م جار و بێگومان وه‌ك سەرەتایەک ده‌بینرێت بۆ وەرگرتنی راو بۆچوونی گه‌ل و چین و توێژه‌ جیاوازه‌كان و داواكارین كه‌ لەمەودوا له‌رێگه‌ی په‌یوه‌ندی به‌ خه‌باتكارانی كۆمیته‌كان، یان به‌ رێگه‌ی ئیمه‌یل و په‌یوه‌ندی به‌ نوسراو به‌ ره‌خنه‌ و بۆچوون و پێشنیاره‌كانتان به‌رچاو روونی بده‌ن به‌ كار و خه‌باتی دواڕۆژمان.

سپاس و پێزانین

کۆمیتەی سوێدی پارتی ژیانی ئازادی کوردستان- #پژاک
2020/2/29



🆔 @GozarDemocratic

📽 لە قەندیلی سەربەرزەوە

بە دەنگی ژنە گەریلایەکی ڕۆژهەڵاتی

هونەرستانی گەریلا

#PJAKPRESS

🆔 @GozarDemocratic

گذاري بر پيشينه‌ي قيام‌هاي اجتماعي خلق‌هاي آزادي‌خواه ايران در برابر هجوم تمدن‌هاي مرکزيت‌گراي داخلي

آ. مبارزات اتنيکي در تاريخ ايران

قيام‌هاي اتنيکي در برابر نظام‌هايي صورت گرفته‌اند که اقدام به قرباني کردن ارزش‌هاي فرهنگي و زباني پيرامون خويش جهت برتريت‌بخشي به ارزش‌هاي اتنيسيته‌ي حاکم و مرکزي نموده‌اند. جنبش‌هاي ملي صد سال اخير در ايران، تداوم اين فرهنگ مقاومت خلق‌هاي آريايي است. مبارزات خلق‌هاي موجود در ايران از جمله عرب‌ها، بلوچ‌ها، كوردها، آذري‌ها، ترکمنان و گيلکي‌ها در برابر فاشيسم پهلوي و جمهوري اسلامي صورت گرفته و تا چاره‌يابي دموکراتيک و ريشه‌اي، بي‌وقفه تداوم خواهند داشت. قيام مادها با رهبري فرورتيش و گئومات در برابر اقتدار هخامنشيان و قيام بهرام چوبين در برابر اقتدار ساساني،‌ نمونه‌ي تاريخي قيام‌هاي اتنيکي در تاريخ ايران مي‌باشند. البته موارد متعددي وجود دارند، که ذکر همه‌ي آن‌ها از حوصله‌ي اين نوشتار خارج مي‌باشد.

ب. مبارزات مذهبي در تاريخ ايران

قيام‌هايي که در طول تاريخ ايران در کسوت مذهب صورت گرفته‌اند، با هدف صيانت از اصول اخلاقي اديان بوده است. يا به عبارتي ديگر قيام‌هاي مذهبي به مقابله با درباري‌کردن دين و فروپاشي ارزش‌هاي اخلاقي‌ـ اجتماعي دين از سوي تمدن مرکزي صورت پذيرفته‌اند. همگي در مقابله با تحريف ديني‌اي بوده که در دربار خسرواني براي مشروعيت‌بخشي به انحصار و استثمار خود از آن استفاده مي‌نموده‌اند. مزدائيسم با مرکزیت زاگرس که ساليان متمادي در بسترسازي و دميدن روحيه‌ي مقاومت‌طلبي به جامعه آريايي ايفاي نقش مي‌نمود با خيانت مغان خودفروخته و تشنه‌ي قدرت در دربار خسرواني از جريان اصلي‌اش منحرف شد. اين‌بار در راستاي متقاعدکردن جامعه به اطاعت کورکورانه از دربار و شاه ايفاي نقش مي‌نمود. اين هم تماماً با جوهر‌ه‌ي آئين میترائیسم - زردشت در تضاد بود. مسيحيت و اسلام نيز پس از درآميختن با قدرت، به جرياني برخلاف اهداف اصلي خود که همانا نمايندگي فرودستان بود، تغيير يافتند و در نهايت به اهرم قدرت و تمدن مركزي جهت استثمار اقشار فرودست جامعه مبدل شدند. رهبر آپو در اين مورد چنين مي‌گويد: «اديان در ابتدا به عنوان ايدئولوژي جامعه فرود‌ست، جهت رهايي از ظلم ظهور کردند اما بعد از عجين شدن با قدرت به اهرم فشار بر خود فرودستان مبدل شدند».
زماني‌که اقشار فرادست و انحصارطلب، خود را در برابر مقاومت پيروان دين قدرت‌ستيز در تنگنا ديدند، به تقبل دين ناچار گشتند. اما در اين جريان، دين را در منجلاب قدرت گرفتار آوردند و آن‌را به عنوان اهرم فشار بر ستمديدگان و ابزار مشروعيت‌بخشي به قدرت خود به کار بستند.
نمي‌توان مزدائيسم را که در طبيعت اجتماعي آريايي‌ها ريشه دوانيده و به‌مثابه‌ي ارزشي فرهنگي‌ـ اجتماعي بستر اخلاقي بودن، مقاومت‌طلبي و عدالت‌محوري را براي جامعه به‌وجود آورده، با آيين زردشت درباري که وظيفه‌ي آن حفظ منافع خسرواني بوده يکي انگاشت؛ همان‌طور که نمي‌توان مسيحيتي را که به‌مدت 300 سال در برابر امپراتوري رم، مبارزه کرد و بسياري از پيروان آن مصلوب شدند را با مسيحيت امپراتوري رم، حاکميت کليسا و دوره انگيزاسيون و به‌کارگيري امروز آن توسط امپرياليسم يکي دانست. همچنين يكي‌شمردن اسلام مدينه و اعتقاد پاك و راسخ عمارها، بلال‌ها، ياسرها، سميه‌ها و... را با اسلام بني‌اميه‌اي، بني‌عباسي، ولايي، اخوانی، اردوغانی و هر سنخ از اسلام سياسي و قدرت‌محور چه راديکال افراطي يا ليبرال آن، امري پذيرفتني نيست. در کل بايد بين دين قدرت‌محور و جامعه‌محور تمايز قائل شد.
البته منظور اين نيست که تمدن مرکزي و دولت‌محور توانسته تمامي ارزش‌هاي ديني را معدوم و فرسوده نمايد. در واقع در طول تاريخ پويايي ارزش‌هاي اخلاقي موجود در بطن دين، به عنوان نيروي محرک عناصر تمدن دمکراتيک، مذاهب و طريقت‌هاي جامعه‌محور را جهت مبارزه با عناصر تمدن مرکزي و قدرت‌محور به مقاومت واداشته است.

طي 2500 سال از استقرار تمدن مرکزي در ايران، اين سرزمين برآمدگاه اديان و مذاهب عدالت‌محور و مساوات‌طلب فراواني بوده است. در اين رابطه مي‌توان به عصيان گئومات(مغ مادی) در برابر داريوش پادشاه هخامنشي که آيين زردشت را به حالت ابزار حاكميت دربار درآورد و ظهور ماني در برابر همان عملکرد ساسانيان که هر روز بيشتر از پيش ارزش‌هاي مزدائيسم را روبه انحطاط سوق مي‌دادند، اشاره کرد. مذاهب يهودي و مسيحي‌ كه در جغرافياي ايران با قرائتي اجتماعي و عدالت‌محور از موسويت و عيسويت اسكان يافته‌اند را نيز مي‌توان شاخه‌اي ديگر از خط مقاومت دموكراتيك نام برد. در اين ميان مي‌توان به مذاهب نشأت‌گرفته از باورداشت مزدائيستي مانند يارسان، تصوف‌گراها و طريقت‌هاي اجتماعي، آيين ئيذدي(ايزدي) و شيعه‌ي ایماعیلی - علوي، بعد از سلطه‌ي اسلام دولتي در برابر انحرافاتي‌که حاکمان، سلاطين، شاهان و اخيرا جمهوري اسلامي بر ماهيت عدالت‌

محور اسلام صورت مي‌دادند، به عنوان عناصر دموكراتيك تشكيل‌دهنده تمدن دموكراتيك نام برد. اينان هميشه در مبارزه‌اي پيوسته با انحصار‌گري و قدرت‌طلبي تمدن مركزيت‌گرا مي‌باشند. حال هم مقاومت عقايد جامعه‌محور در برابر انحصار ايدئولوژي جمهوري اسلامي در وسعت قابل ملاحضه‌اي ادامه دارد.


ادامە دارد...


✍ #اهون_چیاکو


https://t.me/joinchat/AAAAAEPfglh3P0aCVQR1HQ

کنفرانس مشاوره ملی ویژه فعالیت‌های پژاک برگزار شد


برپایه اطلاعیه منتشر شده از سوی کمیته پژاک در سوئد روز ٢٩ فوریه اولین کنفرانس مشاوره ملی ویژه فعالیت‌های پژاک در شهر استکهلم با شرکت چندین نهاد و شخصیت‌های سیاسی و آکادمیک برگزار شد.



حزب حیات آزاد کوردستان با هدف ارزیابی فعالیت‌های خود در خارج از میهن کنفرانس مشاوره ملی را در شهر استکهلم برگزار کرد.

سیامند معینی ریاست مشترک پژاک، چندین نهاد و سازمان روژهلات کوردستان، شخصیت‌های سیاسی و آکادمیک کنفرانس حضور بهم رساندند. ریاست مشترک پژاک در سخنانی تحولات جاری در خاورمیانه، ایران و روژهلات کوردستان را مورد ارزیابی قرار داد.

کنفرانس مشاوره ملی ویژه فعالیت‌های حزب حیات آزادی کوردستان- پژاک روز ٢٩ فوریه با مشارکت چندین جریان‌های سیاسی و جمعی از شخصیت‌های سیاسی و آکادمیک روژهلات کوردستان در شهر استکهلم پایتخت سوئد برگزار شد.

کنفرانس با سرود ملی «ای رقیب» و اعلام یک دقیقه سکوت در گرامیداشت یاد و خاطره جانباختگان راه آزادی کوردستان فعالیت‌های خود را آغاز کرد. سپس آقای سیامند معینی ریاست مشترک پژاک تحولات سیاسی جاری در منطقه، ایران و روژهلات کوردستان را مورد بحث قرار داد.

ریاست مشترک پژاک با یادآوری اهمیت مرحله کنونی برای ایفای نقش در تحولات احتمالی آتی بر لزوم ارائه پروژه و راه حل به منظور جلوگیری از تکرار تجربه‌ی غصب انقلاب خلق‌های ایران تأکید کرد. وی در این موضوع اهمیت مبارزه مشترک و وحدت نیروها و جریان‌های سیاسی روژهلات کوردستان و آحاد طیف‌های جامعه‌ی کورد را یادآور شد. وی همچنین بر مبارزه مشترک تمامی خلق‌ها و نیروهای دمکراتیک ایران تأکید نمود.

سپس اهون چیاکو عضو شورای اجرایی جامعه آزاد و دمکراتیک روژهلات کوردستان (کودار) در سخنانی با خاطرنشان کردن اهمیت کنفرانس نگرش‌های جامعه و شخصیت‌های مجرب در امر ارتقای هوشیاری جمعی در برهه‌ی سرهلدان روژهلات کوردستان به شیوه‌ای فراگیر و نیرومند را حائز اهمیت خواند. چیاکو بر اولویت نیروی فکری و مبارزاتی خلق برای تعیین مرحله آتی و مبارزه علیه حاکمیت اشغالگر ایران در چارچوب استفاده از فرصت‌های موجود و پوچ کردن تهدید‌ها تأکید کرد.

در ادامه کنفرانس شرکت کنندگان آرا و عقاید خود را در رابطه با فعالیت‌های پژاک و وضعیت جاری در کوردستان و منطقه بیان نموده و با اشاره به توانایی فکری و عملی حزب پژاک بر لزوم گذار از موانع و کاستی‌ها تأكید نمودند و پیشنهادهایی را برای ارتقای فعالیت‌ها و مبارزات طرح کردند.

سیامند معینی در بخش پایانی کنفرانس طی سخنانی ضمن قدردانی از شرکت کنندگان خاطرنشان کرد که دیدگاه‌های طرح شده را به مجلس حزب پژاک ارائه خواهد کرد.

سیامند معینی رئیس مشترک پژاک اظهار کرد که نخستین کنفرانس مشاوره ملی در استکهلم گامی مثبت و موفقیت‌آمیز برای ارتقای سازماندهی و گسترش فعالیت‌هاست و از میهن‌دوستان و فعالان کورد خواست دیدگا‌ه‌ها، انتقادات و پیشنهادهای خود را به شیوه‌ای مستمر با کمیته‌های پژاک در خارج از میهن در میان بگذارند.



ANF



🆔 @GozarDemocratic

🎧 كتێبی ده‌نگی 🔊 - تێزەکانی ئازادی - نووسینی/ #عەبدوڵڵا_ئۆجالان

کتێبی دەنگی کوردی 🔊:
« #تێزەکانی_ئازادی»
📝 نوسینی: عەبدوڵڵا ئۆرجەلان

خوێندنه‌وه‌ی : نەجیبە قەرەداغی
💻 کاری دەنگەکان : چیا ئیلیح


https://m.youtube.com/watch?fbclid=IwAR0FKx4ZQn1PPs-3gPtOk8VqM1Swg3XbBwVSqSreHVNW4uxeNxCm49ZcUAw&v=Y8niteVq-80


🆔 @GozarDemocratic

ژمارەی ٨١ی گۆڤاری ئاڵترناتیو، ئۆرگانی فەرمی پارتی ژیانی ئازادی کوردستان – #پژاک

شمارە ٨۱ مجلە آلترناتیو، ارگان رسمی حزب حیات آزاد کوردستان #پژاک

www.pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic

عدم انسجام و مشروعیت، ارکان رژیم ایران را دچار پوسیدگی و ناکارآمدی نموده است



🆔 @GozarDemocratic

عدم انسجام و مشروعیت، ارکان رژیم ایران را دچار پوسیدگی و ناکارآمدی نموده است




در نگاهی کلی به وضعیت کنونی سیستم مدرنیته‌ی کاپیتالیستی، گرفتار شدنش در بحرانی ساختاری و عمیق کاملا مشهود است. این سیستم، سرمنشا بحران، کائوس و درگیری است که با توسل به ترور، قتل‌عام و جنگ سعی بر استمرار و دوام خود دارد. به همین دلیل، نمی‌توانیم مرحله یا برهه‌ا‌ی را تصور کنیم که مدرنیته سرمایه‌داری به‌دور از بحران و منازعه باشد. این نظام، با وجود خصیصه‌ی تعمیق‌ بخشیدن به اختلافات و مناقشات، رقابت، جنگ و دشمنی، در تلاش برای تداوم و سرپا نگه‌داشتن خویش است. بدون شک شناخت و درک صحیح از زوایا و ابعاد جنگی موسوم به جنگ جهانی سوم که بر خاورمیانه تحمیل کرده است، از اهمیت فوق‌العاده‌ و حیاتی برخوردار است. مدرنیته‌ی سرمایه‌داری چرا خاورمیانه را مورد هجمه و هدف قرار داده و با کدامین راهکار و سازوکاری درصدد مشروعیت‌بخشی به آن است؟ علی‌رغم حضور نیروهای محافظه‌کار و مرتجع منطقه‌ای در این جنگ، اما واقعیت و ماهیت مسئله، همان یورش و حمله نظام سرمایه‌داری جهانی است. واقعیت امر این است که هردو طرف، در مصاف و رویاروی با مبارزه و مقاومت دموکراسی‌خواهانه‌ی خلق‌ها، موضع و برخوردی جنگ‌طلب و هجومی در پیش‌ گرفته‌اند. موج مداخلات نظامی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، همچنان به‌قوت خود باقی است. نظام هژمونیک سرمایه‌داری که در حال حاضر آمریکا پیشاهنگی و نمایندگی آن را برعهده‌ دارد، مدام با دشمن‌تراشی و جنگ‌افروزی توانسته به موجودیت خود ادامه دهد. نیروهای سلطه‌گر منطقه‌ای، خصوصا دولت‌- ملت‌های محافظه‌‌کار و مرتجع نیز به‌دلیل اینکه این مداخلات و حملات را برای بقای خود به‌مثابه‌ی تهدیدی جدی می‌دانند، مقاومت کرده و بر مواضع خود پافشاری می‌کنند. با توجه به اینکه خود نیروهای منطقه‌ای نیز ساخته‌وپرداخته سیاست‌های مدرنیته‌ی سرمایه‌داری بعد از جنگ جهانی اول هستند، فاقد هر گونه راه‌حل و رهیافتی در راستای پایان بخشیدن به بحران و گذار از آن هستند و تنها دامنه و عمق بحران موجود را تشدید و توسعه می‌دهند.

حمله صدام حسین به کویت در سال ۱۹۹۰ جرقه‌ای بود برای برافروختن آتش جنگ خلیج‌ که در پی آن نیروهای هژمونیک، نقشه‌ی اشغال و استثمار منطقه را کلید زدند و متعاقبا صدها هزار از نیروهای نظامی غرب در خاورمیانه مستقر شدند. نباید فراموش کنیم که صدام حسین نیز از پشتوانه و حمایت آمریکا برخوردار بود. جنگ هشت‌ساله ایران و عراق نیز طرح و برنامه‌ی مشترک این نیروهای هژمون‌گرای جهانی بود. اتحاد جماهیر شوروی تجزیه شده بود، آمریکا و سایر نیروهای هژمونی‌خواه سرمایه‌داری به دنبال بازاری جدید و گرم برای سیاست‌های جنگ‌افروزانه خود بودند. بیشترین منفعت و مزایای این جنگ جدید هم نیز نصیب آمریکا شد. صدام حسین می‌خواست در جامعه‌ی عربی شخصیتی تأثیرگذار باشد و جای عبدالناصر در مصر را پر کند. بدین منظور لازم بود افکار و حمایت جامعه‌ی عرب را با خود همراه نماید. دشمنی و مخالفت با اسرائیل که مقوله‌ای عامه‌پسند و همه‌گیر در بین جامعه‌ی عربی بود، از سوی صدام حسین نیز پیگیری و ادامه یافت. این رویکرد صدام باعث شد آمریکا، انگلستان و اسرائیل روابط خود با نیروهای کورد در جنوب کوردستان را توسعه و تحکیم نمایند و به‌صورت تدریجی و گام‌به‌گام زمینه‌های ساقط نمودن صدام را فراهم نمودند. آمریکا با جنگ عراق حضور و هژمونی گسترده خود را در منطقه برقرار نمود. حکومت صدام حسین را محدود به بغداد و حومه‌اش نمود و تحت نظارت خود قرار داد. از طرفی قیام مردم فلسطین را سرکوب نمود و از طرف دیگر درصدد برآمد که جنبش آزادیخواهی خلق کورد را از جنوب کوردستان خارج و در شمال کوردستان محاصره و نابود کند. در ادامه این روند، سعی کرد پیشرفت‌هایی که با تاسی از انقلاب اکتبر در ضدیت و مخالفت با نظام سرمایه‌داری در آمریکای لاتین، آسیا، آفریقا، قفقاز و بالکان شکل‌گرفته بود را نابود و یا در حیطه نظام منفعل نماید. این وضعیت در طول سال‌های دهه‌ ۹۰ ادامه پیدا کرد و می‌توان از آن به‌مثابه‌ی اولین مرحله از جنگ جهانی سوم نام برد.

حال این سوال مطرح می‌شود که چرا بعد از جنگ خلیج، صدام حسین به‌طور کلی از میان برداشته نشد و این اقدام تا سال ۲۰۰۳ به تعویق افتاد؟ اگر صدام حسین به‌کلی حذف می‌شد، در عراق و منطقه نوعی خلا ایجاد می‌گشت و در این وضعیت نیروهای مبارز و انقلابی همچون فلسطینی‌ها و کوردها انسجام و قوت بیشتری می‌گرفتند. از سوی دیگر، لازم بود ایران به‌عنوان یک نیروی منطقه‌ای در عرصه حضور یابد. دیدیم که بعد از مرحله‌ی «آشتی و صلح اسلو» انقلاب فلسطین روبه ‌زوال و ضعف نهاد و آن را تا پرتگاه انحطاط و انفعال کشاندند. طی عملیاتی موسوم به نیروی «چکش» انقلاب کوردستان را در شمال کوردستان محدود و با توطئه‌ی ۱۵ فوریه «رهبرآپو» را در زندان امرالی محبوس نمودند، سپس صدام حسین را به‌طور

کلی از دور خارج کردند. حادثه‌ی حمله‌ به برج‌های دوقلو در ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ نیز شباهت زیادی به حادثه‌ی حمله‌ی صدام حسین به کویت داشت. در حقیقت اقدامی تحریک‌آمیز و بهانه‌جویانه بود. زمانی که اتحاد جماهیر شوروی وارد خاک افغانستان شد، سازمان سیا طی نشست و دیدار با مسئولان عربستان سعودی از آنها خواستند که در افغانستان مداخله نمودن و در راستای مبارزه با شوروی آنها را با انواع تجهیزات نظامی و امکانات مجهز خواهند کرد. اسامه بن‌لادن را به افغانستان فرستاده و علیه شوروی او را مجهز و وارد جنگ کردند؛ اما بعد از رفع تهدید شوروی، ضرورت ایجاد نظامی لیبرال و دشمنی تازه در خاورمیانه، باعث شد که او را نیز از صحنه حذف کنند.

بار دیگر آمریکا و نیروهای ناتو با نیروی نظامی بزرگ‌تری و در راستای مداخله در افغانستان و عراق به‌سوی خاورمیانه سرازیر شدند. این هجوم نوین خود را که منجر به کشتار و آوارگی هزاران نفر و تخریب زیربناهای این کشورها شد را تحت نام «پروژه‌ی خاورمیانه بزرگ» مطرح کردند. البته مداخله در عراق و افغانستان نیز برای آمریکا هزینه‌های چشمگیری داشت، ازجمله کشته شدن هزاران سرباز و تخریب و‌جهه و هیمنه‌ی آمریکا. آمریکا متوجه شد که تجزیه‌ی دولت‌ـملت‌ها زمینه را برای پیشرفت و تقویت مبارزات دموکراتیک و نیروهای انقلابی مساعد می‌کند، بنابراین نمی‌تواند از این راهکار در جایی دیگر استفاده کند. مرحله‌ی سوم از جنگ جهانی سوم نیز به حوادث و رویدادهای سال ۲۰۱۰ برمی‌گردد که طی آن بر‌ضد دیکتاتورهای فاشیست دولت‌ ـ ملت‌ها‌ی عربی خیزش و شورش‌های موسوم به «بهار عربی» شکل گرفت و گسترش یافت. آمریکا و نیروهای سرمایه‌داری جهانی بیشتر از نیروهای محافظه‌کار منطقه این خیزش و عصیان خلق‌ها را تهدید و خطری جدی برای خود می‌دیدند، لذا در این مقطع هم، اقدام به مداخله و تحریف این جنبش‌ها کردند. مردم، حکومت حسنی مبارک را ساقط نمودند. سپس آمریکا مداخله نمود و با کودتای نظامی اخوان‌المسلمین را حذف کرد و اقدام به تاسیس حکومتی در راستای تامین و تضمین منافع و خواست خود نمود. تنش‌ها در یمن تشدید یافت، در لیبی معمر قذافی کشته شد، این وضعیت در سوریه منجر به جنگ داخلی ویرانگر و عمیقی گشت. در راستای تحکیم حاکمیت و کنترل خود بر عراق و همچنین تضعیف حکومت بعثی سوریه، سازمان تروریستی داعش را ایجاد کردند و برای کنترل کردن داعش، ناچار به هم‌پیمانی با نیروهای کورد شدند. این بار از سر مجبوریت و در سطحی تاکتیکی با جنبش ‌آزادیخواه خلق کورد که در نتیجه مبارزه‌ای بی‌امان و وسیع، انقلاب روژآوا را رقم‌زده بود، وارد تعامل و توافق شدند. در این مقطع، ایران بیش از آمریکا از وضعیت عراق استفاده نمود و نیروهای شبه‌نظامی حشد‌الشعبی را تحت نظارت و کنترل خود ایجاد و تقویت نمود.



🆔 @GozarDemocratic
⬇️⬇️⬇️

⬆️⬆️⬆️
مرحله چهارم از جنگ جهانی سوم نیز با شکست داعش در رقه رقم خورد. بعد از این مرحله آمریکا سعی نمود نتایج و دستاوردهای مبارزه علیه داعش را به نام خود مصادره و با مخالفان وارد جنگی دیگر شود. بر این مبنا آمریکا بعد از سوریه و عراق، ایران را مورد هدف حملات نظامی، سیاسی و اقتصادی قرار داد. در واقع حوادث و رویدادهای اشغال کرکوک و عفرین، حمله به حشدالشعبی، تشدید تحریم‌ها علیه ایران، ناآرامی‌های لبنان، عراق و ایران، حمله به گری‌سپی و سرکانی و کشتن قاسم سلیمانی در همین چارچوب بودند. با کشتن قاسم سلیمانی نزاع و اختلافات چهل‌ساله میان آمریکا و ایران وارد فاز تازه و مهمی شد. تاکنون تقابل و درگیری‌های مقطعی میان هر دو طرف توسط نیروهای نیابتی در جریان بود، اما حال ما شاهد جنگی مستقیم و مداوم هستیم. منازعه و مناقشات میان ایران و امریکا در چهل سال گذشته تبعات و تاثیرات زیادی داشته و بر همین مبنا، ادامه این روند نزاع و درگیری‌ها در خاورمیانه، به‌نوعی قرار گرفتن در بن‌بست و دشوارتر نمودن مسیر چاره‌یابی و حل مسائل و مشکلات است. آنچه اکنون ضرورت دارد، خروج از این بن‌بست و گذار از بحران‌های موجود است؛ زیرا احتمال وقوع جنگ و درگیرهای شدید نظامی نوینی بسیار زیاد است. نکته‌ قابل‌ توجه و مهم درا ین ‌بین این است که خلق‌ها‌ی منطقه بارها و به‌صراحت، مخالفت خود را با این رویکرد ابراز نموده‌ و خواستار راه‌حل و چاره‌یابی از طریق رهیافت و راهکارهای سیاست دموکراتیک هستند.

آمریکا هم‌زمان با پیشبرد جنگی روانی علیه ایران، مدام از نحوه و سطح واکنش خود در صورت حمله و برخورد با ایران بحث می‌‌کند. با توجه به کشتن قاسم سلیمانی احتمال عقب‌نشینی و کاهش سطح فشارها بر ایران بسیار ضعیف‌ است، زیرا در صورت عقب‌نشینی آمریکا از مواضع کنونی‌اش، بازنده‌ی این بازی خواهد بود و این هم دلیلی است بر قطعیت و جدیت آمریکا در این مقوله.

بعد از انقلاب ۵۷، ایران ضدیت با اسرائیل را در صدر برنامه‌‌های تبلیغاتی، سیاسی و دیپلماتیک خود قرار داد، به همین دلیل اسرائیل و متحدانش تمامی تحرکات و فعالیت‌های ایران را زیر نظر گرفته‌اند. برخی از کشورهای عرب سنی منطقه هم جهت تضعیف و بی‌تاثیر نمودن ایران، با این سیاست اسرائیل همراهی و همنوایی پیشه کرده‌اند. از طرفی دیگر، علی‌رغم وجود اختلاف و رقابت مابین مرجعیت شیعی نجف و قم، ارتباط و تعامل ایران با عراق از پیشینه‌ای تاریخی و استراتژیک برخوردار است. اگر آمریکا موفق به تضعیف موقعیت و هژمونی ایران در عراق شود تا حد زیادی به اهدافش نزدیک می‌شود و به این طریق قدرت و تاثیر نیروهای شیعه‌ در ایران و منطقه را ضعیف می‌کند.

در این ‌بین روسیه جهت استمرار و تداوم بخشیدن به هژمونی و تاثیر خود در منطقه، سعی بر حفظ و توسعه‌ی روابط و همکاری خود با ایران خواهد کرد. روسیه به دلایل نظامی، اقتصادی، سیاسی و استراتژیک، تعامل و ارتباط با ایران را به ارتباط و تعامل با ترکیه ترجیح می‌دهد. آمریکا با هدف قرار دادن منافع و نیروهای ایران در خارج از این کشور و نقاط مختلف خاورمیانه، خواستار تضعیف موقعیت و قدرت ایران است. این هم نشان از این دارد که آمریکا قصد ندارد با حمله‌ای نظامی مستقیم با ایران روبرو شود و این کشور را تجزیه نماید. هدف اصلی، کاهش هژمونی ایران در منطقه و محدود نمودنش در چارچوب مرزهای این کشور است. با این کار نیز می‌خواهد تهدید ایران را نسبت به اسرائیل از بین ببرد. بر همین مبنا، آمریکا از یک ‌طرف متوسل به راهکار تهدید و تحریم، و از طرفی دیگر نیز خواستار مذاکره و گفتگو است. واضح است که آمریکا نمی‌خواهد تجربه افغانستان و عراق را تکرار نماید و مستقیما با حمله نظامی مداخله کند. همچنین نمی‌خواهد با راهکار و سازوکارهایی که در کشورهایی همچون مصر، لیبی و سوریه در پیش‌گرفته، اقدام کند. آمریکا خواهان ازهم پاشاندن ساختار دولت ـ ملت ایران نیست و به‌اندازه ایران از این موضوع می‌ترسد، لذا در حد امکان با حساسیت و دقت کامل بازی را پیش می‌برد. با کشته شدن قاسم سلیمانی، به ایران ضربه‌ مهلکی وارد شد؛ اما ایران خواست که از نظر سیاسی از این موضوع استفاده نماید. ازجمله تشتت و گسست میان جبهه‌ی شیعه را از بین ببرد و موج نارضایتی و مخالفت‌های خلق‌های عراق بر ضد حضور نیروهای ایران در این کشور را علیه آمریکا تغییر مسیر دهد. از طرفی دیگر، سعی نمود روند مخالفت و اعتراضی که در ایران و منطقه نسبت به آمریکا شکل‌گرفته بود را در راستای سرکوب مخالفان خود بکار بگیرد. پیش از کشته شدن قاسم سلیمانی در ایران موجی از اعتراض و مخالفت مردمی علیه رژیم شکل‌گرفته بود و مطالبات دموکراسی و آزادی‌خواهی مطرح بودند. لذا با تحریک احساسات ملی و مذهبی مردم در جریان کشته شدن قاسم سلیمانی، سعی نمود که بر حقایق این رویدادها و کشتاری که انجام داده بود سرپوش نهد و مردم را برای حضور در انتخابات مجلس شورای اسلامی آم

اده و ترغیب نماید.

در واقع حکومت ایران نیز قصد ندارد که با آمریکا وارد جنگ شود و او نیز با حساسیت و دقت رفتار می‌‌کند. تبلیغات و تهدید به مقابله و انتقام از آمریکا هم تنها مصرف داخلی دارد و برای ترویج و تهییج احساسات شونیستی انجام می‌گیرد. همچنان که از عملکرد چهل‌ساله‌ی ایران پیداست، این بار هم با استفاده از نیروهای وابسته و نیابتی خود در منطقه، می‌خواهد آتش جنگ را از مرزهای خود دور کند. اما در شرایط فعلی هم معلوم است که حاکمان ایران به این زودی با آمریکا سازش و توافق نخواهند کرد، بنابراین این وضعیت تنش‌زا و منازعه‌آمیز تا مدتی ادامه پیدا خواهد کرد.

نظام سرمایه‌داری جهانی تاکنون قادر نبوده از طریق جنگ، بحران و اختلافاتش را چاره‌یابی نماید. این هم نشان از عمق بحران و کائوسی است که از ویژگی‌های بنیادین این نظام است. سرنوشت نظام کاپیتالیسم در دست خودش نیست و این نیروهای مخالف و آلترناتیو همچون جنبش‌های خودمدیریتی دموکراتیک هستند که تعیین‌کننده خواهند بود. پیشرفت و پیروزی این جنبش‌های دموکراتیک خواهد توانست که انسانیت را از این بحران و کائوس نظام سرمایه‌داری نجات دهد.

در طول این ۴۲ سال از حکومت رژیم مرتجع و تمامیت‌خواه ایران هیچ‌گونه جایگاه و حق‌وحقوقی برای جامعه زنان، جوانان، اتنیسیته و هویت‌ها و خلق‌ها تعریف و در نظر گرفته نشده و حاکمیتی مرتجع، محافظه‌کار و مطلق‌گرا با تمام جوانب و در تمام عرصه‌ها بر جامعه‌ی ایران تحمیل‌ شده است. در طول این مدت علی‌رغم منازعات و اختلافات سران حکومت و طیف‌های مختلف سیاسی و اجتماعی بر سر قدرت، رژیم با اتکا بر روش‌های مختلف سعی نموده حقایق و واقعیات را تحریف و یا بر آنها سرپوش بنهد و از این طریق تصویر یک نظام متحد و منسجم را از خود نشان دهد. با برجسته کردن دشمنی و تبلیغات وسیع بر ضد آمریکا و اسراییل هم، تا حد زیادی توانست مخالفان داخلی خود را سرکوب و تضعیف نماید. هم‌زمان، با ترور، زندان و شکنجه رهبران و شخصیت‌های آزاد‌اندیش که قوه و توانایی پیشاهنگی و رهبری جامعه را داشتند، حذف و یا بی‌تأثیر نمود. در کل، با مرکزیت و محوریت خلق فارس و مذهب شیعه‌ سعی بر متحد‌الشکل و تک‌تیپ نمودن جامعه‌ ایران نمودند. وضعیت فاجعه‌بار و بحران‌آمیز کنونی ایران، نه‌تنها به خاطر تهدید، تحریم و تشدید فشارهای نظام سرمایه‌داری؛ بلکه باعث‌وبانی بنیادین آن خود رژیم و سرکوب نیروهای دینامیک و زنده‌ی جامعه است که خشم فروخفته‌ی آن، همچون آتشفشانی در آستانه‌ی فوران و خروش است. جامعه‌ی ایران یکی از جوامع جوان، دینامیک و پویای خاورمیانه ‌است که از پتانسیل‌های عظیمی برخوردار است و هراس رژیم هم ناشی از این مسئله و موضوع است. حزب حیات آزاد کوردستان (پژاک) بارها نسبت به این وضعیت بحرانی و مخرب نظام آنتی‌دموکراتیک و جامعه‌ستیز حاکم بر ایران هشدار و روشنگری نموده‌ و در کنار آن هم، با ارائه‌ی راهکار و نقشه‌راه جهت چاره‌یابی و گذار از بحران اقدام نموده است. اما رژیم همچنان بر مواضع مرتجعانه و جزم‌اندیشانه‌ی خود ابرام و پافشاری می‌کند. به صراحت می‌توان گفت رژيم به دلیل عدم انسجام و مشروعیت، ارکان و سیاست‌هایش دچار پوسیدگی و ناکارآمدی شده‌اند و توان خروج از بحران را ندارد. تظاهرات و خروش انقلابی خلق‌های ایران و شرق کوردستان در سال ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ نوید‌بخش شروع مرحله و آینده‌‌ای روشن برای جامعه و خلق‌ها و همچنین پایان مشروعیت و حاکمیت این نظام است. تلاش برای ساختن قهرمان و نمادی ملی و مذهبی از قاسم سلیمانی در راستای اعتمادسازی دوباره‌ی جامعه بی‌فایده بود و تشدید فشارها‌ی اقتصادی بر جامعه، وضعیت را دوچندان بحرانی نموده و بر دامنه و عمق مخالفت‌ها افزوده است. تحریم و مشارکت ضعیف مردم در انتخابات اخیر مجلس شورای اسلامی خصوصا در کلان‌شهر‌ها و مراکزی مهم همچون تهران بسیار چشمگیر و دلیلی است برای اثبات این ادعا. در پی اعلام موضع و صدور بیانیه‌ و فراخوان پژاک و سایر احزاب و جریان‌های سیاسی و دموکراسی‌خواه شرق کوردستان مبنی بر تحریم انتخابات، خلق کورد نیز همچون گذشته با ایفای نقشی تاریخی و پیشاهنگی برای سایر خلق‌های ایران، این نمایش انتخابات را تحریم کردند. اختلافات و نزاع میان لایه‌های مختلف مراکز قدرت خصوصا میان حکومت و دولت بر دامنه شکاف و بحران‌های نظام افزوده است. پنهان‌کاری و عدم شفافیت سران رژیم در اطلاع‌رسانی در رابطه با رویداد ساقط نمودن هواپیمای اوکراینی در سطح خارجی و داخلی موج جدیدی از بی‌اعتمادی و رسوایی را به همراه داشت. عدم ارائه‌ی آمار صحیح و نبود امکانات و تدابیر لازمه در رابطه با شیوع ویروس کرونا، پوسیدگی و ناکارآمدی این نظام را بر همگان آشکار کرد.

آنچه مبرهن و مسلم است، حاکمیت با اصرار بر این رویکرد و راهکارها قادر به خروج از بحران و استمرار استیلای خود نیست و تمامی شواهد و قرائن بیان‌گر تغییر و تحولاتی بنیادین و قریب‌الوقوع هستن

د، با این‌ وجود، اهمیت و لزوم تقویت مبارزات دموکراتیک خلق‌ها مسئله‌ای غیرقابل‌انکار و اغماض است.

در این برهه و در شرق کوردستان، ایجاد اتحاد و گریز از تشتت میان نیروهای سیاسی بسیار مهم و حیاتی است. در شرایطی که تشدید تنش و منازعات میان ایران و امریکا تمامی نیروهای داخل و خارج از ایران را به تحرک و فعالیت واداشته، عدم انسجام، اتحاد و هماهنگی در سیاست و عملکرد نیروها و جریان‌های کوردی بزرگ‌ترین تهدید و خطر برای آینده و پیشرفت شرق کوردستان است. در این شرایط هم آمریکا و هم ایران در راستای یارگیری و جذب نیروهای مختلف سیاسی و نظامی در تکاپو و فعالیتی سیاسی و دیپلماتیک جدی هستند و ناچار به تعویض و امتیازدهی می‌شوند. لذا این شرایط اقتضا می‌کند که شرق کوردستان جهت دست‌یابی به نتایج و اهداف ماندگار، پیشبرد خط‌مشی دموکراسی و آزادیخواهی و عدم گرفتار شدن در بازی قدرت‌ها و نیروهای سیاسی مختلف از ایستار و موضعی هماهنگ، متحد و مستقل برخوردار باشد. ایجاد و برخورداری از مدیریتی مشترک حداقل در عرصه‌ی دیپلماتیک و نظامی ضروری و از اولویت‌های این مرحله است. ما به‌عنوان پژاک، در راستای ایجاد اتحاد و برهم زدن نقشه و برنامه‌های نیروهای خارجی اشغالگر و استعمارگر، از پروژه و آلترناتیو برخورداریم و بر این اساس از تمامی نیروها، طیف‌ها، شخصیت‌های آزاداندیش و فعالان آزادی‌خواه و دموکراتیک می‌خواهیم که در جبهه‌ای فراگیر و متحد جای بگیریم. لازم است که یک‌صدا و با اراده‌ای راسخ با دنیا در تعامل، توافق و ارتباط باشیم. در صورت در پیش گرفتن چنین سیاست و رویکردی خواهیم توانست امکانات و فرصت‌های مهم و بزرگی را به دست آوریم و از ‌آنها صیانت و حراست به‌عمل آوریم. همچنین ایجاد و توسعه‌ی روابط و توافقات با سایر نیروهای دموکراتیک ایرانی جهت پیشگیری و مقابله با مداخلات و سیاست‌های قدرت‌های استیلاگر و استثمارگر و برساخت نظامی دموکراتیک و آزاد که منافع و مطالبات خلق‌های ایران را مبنا قرار داده و تضمین کند، بسیار ضروری است.

مجلس حزب حیات آزاد کوردستان (پژاک)

منبع: شمارە ٨١ آلترناتیو

www.pjak.eu


🆔 @GozarDemocratic

ج. مبارزات طبقاتي در تاريخ ايران

اقوام آريايي تا قبل از سلطه‌ي امپراتوري هخامنشي که نخستين بسط تمدن مرکزی در ميان آريايي‌ها مي‌باشد، با پديده‌اي نظير هيرارشي و يا به عبارت ديگر با جامعه‌اي طبقاتي‌اي در سطح تمدن‌هاي مجاور ازقبيل سومر، مصر و هاراپا(مکاني مابين پاکستان و هندوستان)، غريب بودند. به‌صورت کنفدراسيون عشيره‌اي‌ـ قبيله‌اي و يا بعضاً در نقاطي از سرزمين آريايي از طريق کنفدراسيون‌هاي روستا به مديريت جوامع خود مبادرت مي‌ورزيدند.
در تمام حوزه‌هاي اجتماعي، مديريت در دست خود جامعه بود و اجازه‌ي انحصار آن به قشر قدرت‌طلبِ مجزا از جامعه داده نمي‌شدكه در جامعه انشقاق و اختناق ايجاد کند. اين امر چاره‌انديشي جامعه براي عدم شکاف در ميان عناصر متنوع جامعه‌ي اخلاقي‌ـ سياسي بود. تنها افرادي که تجربه و پايبندي خود را به ارزش‌هاي اخلاقي‌ـ سياسي جامعه به اثبات مي‌رساندند از طرف جامعه جهت مديريت برگزيده مي‌شدند. نمونه‌اي که هرودوت(تاريخ‌نويس يوناني) در مورد به مسند نشستن دياکو بر رياست کنفدراسيون ماد ذکر مي‌کند، بر اين داعيه‌ي اجتماعي‌ـ تاريخي صحه مي‌گذارد. اگر معيارهاي جامعه‌ي اخلاقي‌ـ سياسي از سوي آنان رعايت نمي‌شد بلافاصله از طرف نهادهاي اجتماعي بركنار و مجازات مي‌شدند.
مجمع دانايان نقش کورديناسيون جامعه را برعهده داشت و با اقتباس از معيارهاي اخلاقي‌ـ سياسي مزدائيسم امور را سامان مي‌بخشيد. تقبل اين مسئوليت به‌معناي كسب امتياز و انحصار ارزش‌هاي مادي و معنوي جامعه نمي‌بود. اين‌هم از ايجاد جامعه‌اي طبقاتي و تزايد فاصله بين اقشار جامعه ممانعت مي‌کرد. اگر به تاريخ اسطوره‌اي ايران نگاهي بيافکنيم، مشاهده خواهيم کرد که در سيستم «کاست» که بعدها در آين ميترائيسم، در نتيجه متاثر گشتن مغ‌ها از کاهنان کلداني صورت گرفت، مقارن با عقيده‌ي چهار عنصري «ميترا، ايندرا، وارونا و آگتي»، يک نظام طبقاتي چهارگانه مرسوم گشت. در اين نظام، طبقه‌ي پاريا که در براهمانيسم هندوستان رايج بود و طبقه‌اي پست و فرومايه تلقي مي‌شد در سيستم کاست ميترائيسم وجود نداشت. با اين وجود، سيستم کاست با عکس‌العمل جامعه‌ي آريايي روبه‌رو و منجر به وقوع انقلاب اخلاقي زردشت در برابر نامطلوبي سيستم کاست شد.
متعاقب آن فرهنگ تمدن زر‌ و ‌زور در امور اجتماعي آريايي‌ها رسوخ کرد و براي نخستين بار در کالبد امپراطوري هخامنشي تبلور يافت و نهادينه شد، پديده‌ي طبقاتي‌گشتن در سرزمين آريايي آغاز گشت. از آن پس تا به امروز دو خط مشي، يعني تمدن مرکزي که بر انحصار و استثمار استوار مي‌باشد و طبقه‌گرايي را اساس قرار مي‌دهد و تمدن دموکراتيک که بر ارزش‌هاي جامعه‌ي اخلاقي‌ـ سياسي استوار مي‌باشد و مخالف سيستم طبقاتي است، در سرزمين ايران در منازعه با هم مي‌باشند. اين دو خط مشي، هميشه قرائتي متفاوت از مفاهيم داشته‌اند. براي مثال تمدن دموکراتيک در مورد مقوله‌ي تاريخي و اسطوره‌اي، مدام قرائتي جامعه محور دارد اما تمدن مرکزي قرائتي قدرت‌محور ارائه داده است. براي مثال کاوه آهنگر در قرائت تمدن‌‌ دموکراتيک قهرماني است که جامعه را از ظلم ضحاک نجات مي‌دهد و مسئله فيصله مي‌يابد، ولي در قرائت قدرت‌محور بعد از برچيدن قدرت ضحاک يكي ديگر را به جاي آن مي‌گذارد. يعني با وجود اينکه ظلم ضحاک را برچيده، بدليل اينکه در خونش فرّ شاهي وجود ندارد، نمي‌تواند خود شاه شود و فريدون فرزند جمشيد را بر تخت مي‌نشاند. در مورد رستم هم همينطور؛ رستم که يک قهرمان اجتماعي مي‌باشد، در قرائت خط قدرت در ايران، پهلواني است که در خدمت کيکاوس، پادشاه ايران بوده است. البته اين تنها به اين مورد محدود نمي‌شود و در اکثر موارد و در حوزهاي متعدد اين وجه تمايز مشهود مي‌باشد. يكي به تاريخ غصب و قتل‌عام تحت نام فتح و جهان‌گشايي فخر و مباهات مي‌كند و ديگري به مقاومت، صلح‌طلبي و برابري.
مظالمي که در طي اين تاريخ از طرف بانيان تمدن مرکزي بر عناصر تمدن دموکراتيک وارد شده بي‌حدوحصر بوده است. قساوت و شقاوتهاي سيستم خسرواني و جمهوري اسلامي دلالت بر اين واقعيت دارد. تقاضاي پيرمردکفاش در عصر انوشيروان، مبني بر اينکه حاضر مي‌باشد با تعرفه‌اي هنگفت جهت مدتي معين، مصارف ارتش را منوط بر حق تحصيل فرزندش تامين نمايد؛ و در مقابل عدم قبول آن از طرف دربار ساساني دليل منع تحصيل طبقات پايين، گوياي حد اعلاي ستم‌هاي سيستم خسرواني بر جوامع آريايي مي‌باشد. در عصر معاصر هم اختلاسها، گرسنگي، نابرابري، بيداد و تشديد فقر جامعه در راستاي مرفه گشتن جمع قليلي در سيستم پهلوي و جمهوري اسلامي، گوياي آن است که نظامهاي قدرت‌محور از هر سنخي که باشند به غايت طبقه‌گرايي را حادتر مي‌سازند. يا به عبارتي ديگر آبي در يک جوي مي‌باشند.
البته در طول طبقاتي گشتن جوامع آريايي، هميشه مبارزات طبقاتي اقشار فرود‌ست در برابر عناصر فراد‌ست تداوم يافته است. مبارزه مزد‌کيان و تداوم آن در عصر حاضر توسط اراني‌

ها، مصطفي‌سلطاني‌ها، گلسرخي‌ها و فرزادها گوياي پويايي مبارزات طبقاتي در بين ملل آريايي‌ مي‌باشد. مبارزه‌اي که نداي طنين انداز مساوات‌طلبي آن دل و تن ستم‌پيشگان را به لرزه انداخته و ابهت پوشالي آن‌ها را متزلزل ساخته است.
هدف از رجوع اين نوشتار به تاريخ و نگارش سطور فوق اين مي‌باشد، که طبيعت اجتماعي ايران و تنوعات فرهنگي، زباني، اعتقادي موجود در جامعه ايران به موازات ساختار فراملي ايران، به هيچ ‌وجه با شيوه‌ي مديريت تمرکزگرا همخوان نيست و اين شيوه‌ي مديريت هميشه حاوي بلاها و مظالم مداوم بوده است. هرگاه اين شيوه مديريت بر مسند نشسته، انزجار داخلي ارتقاء يافته، سازوکارهاي دفاعي جامعه در برابر هجمه‌ي خارجي تضعيف گشته و راه بر استيلاي خارجي تسهيل گشته است. براي مثال تمدن عيلام تا زماني‌که طبق رهنمودهاي فرهنگ ايزدبانو که بر معيارهاي جامعه طبيعي و مادر سالار اصرار داشت، امورات حياتي خود را ترسيم مي‌کرد، مدت مديدي در برابر هجوم سومري‌ها، آکاديها و بابلي‌ها بطور مصمم مقاومت کرد؛ اما بعد از رسوخ معيارهاي هيرارشيک در ساختار ذهنيتي تمدن شوش، در نتيجه تاثيرپذيري از تمدنهاي مركز‌گراي بين‌النهرين سفلي، به سهولت مغلوب آشوريان شد. در مورد مادها هم اين مصداق وجود دارد. يعني تا زمانيکه به‌صورت کنفدراسيون به اداره‌ي امور خود مي‌پرداختند، خونخوارترين امپراتوري زمان خود، امپراتوري آشور را ساقط کردند. ولي زمانيکه به ساختار و ذهنيت امپراتوري گرايش پيدا کردند، در برابر خيانتهاي داخلي و توطئه خارجي تاب مقاومت نياوردند. يعني ضعف دروني، ثمره تعامل تمدن قدرت‌محور با جامعه مي‌باشد. آنهم راه را بر مداخله خارجي مي‌گشايد. هخامنشيان که روزگاري با تصاحب و زورگويي کبکبه و دبدبه‌اي داشتند طي مدت قليلي چنان ضعيف گشتند که در برابر هجوم اسکندر هيچگونه فرصت دفاعي را در خود نديدند. ساسانيان در برابر هجوم اعراب سرنوشت‌شان متفاوت نبود. اشکانيان که تماماً مديريت را مرکزي نکردند و با ساختار ملوک‌الطوايفي به مديريت مبادرت ورزيدند، هم ابقايشان بيشتر بود، هم ضعف‌هايشان در سطحي نبود که اضمحلال‌شان به وسيله‌ي عنصر خارجي صورت بگيرد.
آيا تهديداتي که امروزه از طرف دول خارجي در نتيجه‌ي شيوه مديريت جمهوري اسلامي بر ايران وارد مي‌شود و هر روز بيش از پيش اسباب مداخله‌ي خارجي را فراهم مي‌آورد، تکرار تاريخ و مداخله اسکندر و اعراب را تداعي نمي‌کند؟ بدون ترديد اگر حل بحران در داخل صورت نگيرد، در زمان کوتاهي شاهد مداخلات خارجي خواهيم بود. تاريخ در برابر ديدگانمان قرار دارد.

ادامه دارد...



✍ #اهون_چیاکو



🆔 @GozarDemocratic

چالاکی هێزەکانی ڕزگاری عەفرین #HRE لە ناوچەی #مارع و کوشتی دوو چەتەی تیرۆریستی ئەردۆگانی


🆔 @GozarDemocratic