یک شهروند #ماهشهری: ما اگر پول داشتیم اسلحە بخریم، نان می خریدیم.


چهار شنبە ۲۷ آذر ۱۳۹٨
#ℳ𝒦𝒩

🔗 آدرس وبسایت
ما:mknkurd.wordpress.com

🔗 کـــانـــال تــلـگــرام : http://t.me/MKN2016

هاوسەرۆکی #کۆدار #زیلان_تانیا: پڕۆپاگاندەکانی ڕژیم ناتوانێت شکستەکانی داپۆشێت

زیلان تانیا، هاوسەرۆکی کۆمەڵگای دموکراتیک و ئازادی رۆژهەڵاتی کوردستان-کۆدار، لە بەرنامەی هێڵی سێ ئاریەن تیڤی دا هەڵسەنگاندنێکی وردی سەبارەت بە سەرهەڵدانەکانی ئێران کرد. تانیا جەختی کردەوە، بزووتنەوەی ئاپۆیی لە ئێران و رۆژهەڵاتی کوردستان ئامانجی سەرەکی هێرشەکانی رژیمی داگیرکەری ئێرانە.


🆔 @GozarDemocratic

هاوسەرۆکی #کۆدار #زیلان_تانیا: پڕۆپاگاندەکانی ڕژیم ناتوانێت شکستەکانی داپۆشێت

زیلان تانیا، هاوسەرۆکی کۆمەڵگای دموکراتیک و ئازادی رۆژهەڵاتی کوردستان-کۆدار، لە بەرنامەی هێڵی سێ ئاریەن تیڤی دا هەڵسەنگاندنێکی وردی سەبارەت بە سەرهەڵدانەکانی ئێران کرد. تانیا جەختی کردەوە، بزووتنەوەی ئاپۆیی لە ئێران و رۆژهەڵاتی کوردستان ئامانجی سەرەکی هێرشەکانی رژیمی داگیرکەری ئێرانە.



زیلان تانیا هاوسەرۆکی کۆمەڵگای دموکراتیک و ئازادی رۆژهەڵاتی کوردستان کۆدار لە سەرەتای بەرنامەکەدا وتی: سەرهەڵدانەکانی ئەم دواییە لە بەردەوامی ناڕەزایەتیەکانی ساڵانی پێشوو لە رۆژهەڵاتی کوردستان و ئێران بوو. لە سەرهەڵدانەکانی دوو ساڵ لە مەوبەر گەل توانی ویست و داخوازیەکانی خۆی فڕمووڵە بکات. ئەو چوارچێوەیە بوو بە بنەمای تێکۆشانی هاوبەشی کۆمەڵگا. لە ٤٠ ساڵ دەسەڵاتداری رژیمی داگیرکەری ئێراندا گەل چەندین جار سەریهەڵداوە. بەڵام ئەم ناڕەزایەتیەی دوایی یەکگرتووتر و هەمەلایەنەتر بوو. پێشتر پێشەنگایەتی سەرهەڵدانەکان تەنیا لە لایەن چینێکی کۆمەڵگاەوە بوو. بەڵام ئەمجارە هەموو چین وتوێژەکان بەشدار بوون. هەموو کۆمەڵگا ئەمڕۆکە داوای گۆڕانکاری بنچینەیی لە دەسەڵاتدا دەکات.



سەبارەت بە پەیامی سەرهەڵدانەکان زیلان تانیا وتی: ڕژیمی داگیرکەری ئێران لە روانگەیەکی فاشیستیەوە پاساو بۆ سەرکەوتکردنی خەڵکی ڕاپەڕیو و تاوانەکانی دێنێتەوە. رژیم دەیەوێت رەوایەتی بە توندوتیژیەکانی بدات. دامودەزگای راگەیاندنی رژیم پڕۆژەیەکی چڕوپڕی چەواشەکاری بەڕێوەدەبات. لەم ڕێگایەوە دەیانەوێت هەم تاوانەکانیان بشارنەوە و هەم گەل چاوترسێن بکەن. سەرچاوەی سەرکی توندوتیژیەکان ناوەندە ئەمنیتیەکانی رژیمن. کۆمەڵگایەک کە لە بەرامبەر توندوتیژی، گەندەڵی و هەڵاواردن سەریهەڵداوە خۆی دەست بۆ توندوتیژ نابات. دوایین پەیامی خەڵکی سەرهەڵداو بۆ رژیم ئەوەیە کە دەیانەوێت گۆڕانی بنەڕەتی لە شێوەی بەڕێوەبەری وڵات و قانوونی ئەساسی پێکبێت. دەوڵەت و حکوومەت پەردە دەخەنە سەر راستیەکان. کۆمەڵگا لە بەرامبەر سیستمێک کە هیچ دەنگێکی ناڕازی نابیسێت قۆناغێکی تری تێکۆشانی دەستپێکردووە. رژیمی داگیرکەری ئێران خوێندنەوەی هەڵەی بۆ سەرهەڵدانەکان هەیە و نایەوێت لە ڕابردوو دەرس وەربگرێت. دەوڵەت هیچ بەرنامەیەکی بۆ وڵامدانەوەی خواستەکانی کۆمەڵگا نیە و ناتوانێت لە نەخۆشیەکانی خۆی تێبگات و چارەسەریان بکات. دەبێت رژیم دەنگی گەلانی ئێران و دەنگی ئوپوزیسیۆن ببیسێت. وەکوو بزووتنەوەی ئاپۆیی لە رۆژهەڵاتی کوردستان و ئێران پێشەنگایەتی شۆڕشمان لە ئەستۆدایە. لە ئەگەری هەرچەشنە دەستدرێژی ئامادەین گەلەکەمان بپارێزین. بزووتنەوەی ئاپۆیی لە رۆژهەڵاتی کوردستان و ئێران ئامانجی سەرەکی هێرشەکانی رژیمی داگیرکەری ئێرانە. رژیمی ئێران لە بەرئەوەی هیچ پڕۆژەیەکی چارسەری پێنیە پەنای بردوتە بەر شەڕی تایبەت و هێرشی سیاسی. پەژاک و کۆدار بزووتنەوەی گەلەن. بە پشتیوانی گەل تێکۆشانی ئێمە بەرەو پێش دەڕوات. هیچ پڕۆپاگاندەیەکی رژیم ناتوانێت شکستەکانی داپۆشێت.



سەبارەت بە خەسارناسی سەرهەڵدانەکان لە ڕۆژهەڵاتی کوردستان و ئێران هاوسەرۆکی کۆدار وتی: سەرهەڵدانەکانی ئەم دواییە بە شێوەیەکی چڕوپڕ رێک نەخرابوون. دەبێت بۆ ئەو کاتەی هێرش دەکرێتە سەر خەڵک ئاڵترناتیڤ هەبێت. بە پچڕاندنی هێڵی ئینترنێت خەڵک لە یەک دابڕان. دەبێت سەرهەڵدانی گەلان تا ئەو کاتەی دیکتاتۆر لە بەرامبەر داخوازی گەل چۆکدا دەدات بەردەوام بێت. پێویستە پلان بۆ هاوکاری و بە هاناوەچوونی یەکدی دابڕێژرێت.

زیلان تانیا جەختی کردەوە: رژیم ملی بۆ هیچ گۆڕانکاریەک خوارنەکردووە و هیچ پرۆژەیەکیشی بۆ گۆڕانی ڕاستەقینە پێنیە. کێشەکانی گەلان، ژنان و جەوانان کەڵەکەبووە. لەمەو بەدوا گەل بە هەستیاریەوە لە بەرامبەر دەوڵەت دەوەستێتەوە. هەر بڕیارێکی دەوڵەت لە لایەن گەلەوە کاردانەوەی دەبێت.



سەبارەت بە هەڵبژراندنی داهاتوو بۆ مەجلسی رژیم زیلان تانیا وتی: هەرکات لە ئێراندا گەل دەنگی بەرز دەکاتەوە و لە دژی سیاسەتی رژیم دەوەستێتەوە رژیم بۆ پیلانگێڕی وەخۆی دەکەوێت. وای پێشان دەدا کە ئومێدێک هەیە و لە داهاتوودا گۆڕانێک دێتە ئاراوە. دەوڵەت دەست بە گۆڕانی ڕواڵەتی دەکات و دەستگۆڕكێ بە مۆرەکانی دەکات. لە کاتێکدا دەنگی ناڕەزایەتی گەل تەنگ بە ڕژیم هەڵدەچنێت ڕژیم وای نیشاندەدات کە ئەوە تەنیا کابینەی حکوومەتە کە تاوانبارە. بەشێکی بچووک لە بەڕێوەبەری وەکوو بەرپرسی هەموو کێشەکان نیشان دەدات.رژیم هەوڵ دەدات بەو پیلانە تێکۆشانی کۆمەڵگا بخاتە ژێر سێبەری گەمە سیاسیەکانیەوە. بەوەش داخوازیەکانی گەلانی ئێران دەخرێتە پلەی چەندەمەوە. رژیم جێگۆڕکێ بە مۆرەکانی دەکاتە رۆژەڤی سەرەکی کۆمەڵگا. ئایا لەم قۆناغەدا کە کۆمەڵگا ویستی گۆڕانی بنەڕەتی هەیە مەجلسی داهاتووی رژیم نابێت بە بەربەستی داخوازیەکانی گەل؟ ئایا بەربژێرەکان ئامادەن ببنە نوێنەری ڕاستەقینەی گەل؟ دەبێت گەل پێش بەوە بگرێت کە

هەڵبژاردنی مەجلسی ببێتە پرووسەی وەرگرتنی دەنگی متمانە بۆ ڕژیم و جارێکیتر مۆرەکانی ئەو رژیمە فاشیستیە بە ڕەنگێکیتر پێشبخرێن.

سەبارەت بە ململانێ نێوان باڵەکانی رژیم هاوسەرۆکی کۆدار وتی:هەر دوو باڵی رژیم لە یەک بازنەوە و بۆ یەک ئامانج کاردەکەن. سەرەڕای هەموو ناکۆکی و ململانێ نێوانیان هاوڕا و تەبان. ئامانجی سەرەکی رژیم لە هەڵبژاردن ئەوەیە کە بڵێت بە هەڵبژاردنی داهاتوو لاپەڕەیەکی تر هەڵدەدرێتەوە. کۆمەڵگای ئێران لەم ٤٠ ساڵەدا رووی راستەقینەی دەسەڵاتی بینیوە و دەزانێت وێست و داخوازیەکانی ڕیشەییە و گۆڕانی رواڵەتی وڵامی ناداتەوە.

لە کۆتایی بەرنامەکەدا زیلان تانیا سەبارەت بە سیاسەتی سێدارە لە رژیمدا وتی: شەهید حەسەن حکمەت‌دەمیر یەکەمین شەهیدی تەڤگەرەکەمان بوو کە لە لایەن رژیمی داپڵۆسێنەری ئێرانەوە لە سێدارە درا. رژیمی داگیرکەری ئێران پێش دامەزراندنی پەژاک و کۆدار هەر لە ساڵی ٢٠٠٠ەوە زانی کە تەڤگەرەکەمان هێزێکی کلاسیک نیە. هەڤاڵمان عەگید زیندانی لە ناوەندی تەسلیمبوونەوە کردە شوێنی بەرخودان. رژیم هەرکەس کە نەتوانێت بێنێتە ژێر کونتڕۆڵی خۆی سێدارەی بە سەردا دەسەپێنێت. سێدارە دان بەشێکە لە سیاسەتی گشتی رژیم و لە چوارچێوەی سیاسەتی نکۆڵی کردن و پاکتاو کردنی گەلی کورد پەیڕەوی دەکات. لە بەرامبەری عەقڵی چەقبەستووی رژیمی داگیرکەری ئێراندا تێکۆشانی ئێمە بەردەوامە.



aryentv



🆔 @GozarDemocratic

#مظلوم_هفتن: فساد در نظام حاکمیت ایران، هدفمند و کلان است


با توجە بە محوریت نشریە آلترناتیو بە واکاوی پدیدە فساد در دستگاە حاکمیت ایران، تصمیم برآن گرفتە شد کە با رفیق مظلوم هفتن، عضو شورای مدیریتی #کودار، مصاحبەای اختصاصی در رابطە با ابعاد مختلف فساد اداری و ساختاری در ایران، تبعات و زمینەهای ذهنیتی آن بدهد کە متن کامل آن بە شرح زیر است.



🆔 @GozarDemocratic

#مظلوم_هفتن: فساد در نظام حاکمیت ایران، هدفمند و کلان است


با توجە بە محوریت نشریە آلترناتیو بە واکاوی پدیدە فساد در دستگاە حاکمیت ایران، تصمیم برآن گرفتە شد کە با رفیق مظلوم هفتن، عضو شورای مدیریتی #کودار، مصاحبەای اختصاصی در رابطە با ابعاد مختلف فساد اداری و ساختاری در ایران، تبعات و زمینەهای ذهنیتی آن بدهد کە متن کامل آن بە شرح زیر است.



به نظر شما فساد در نظام سیاسی و اداری ایران از چه بستر و زمینه‌های تاریخی برخوردار است؟

دولت و اقتدار با یکدیگر ارتباط تنگاتنگی دارند. درواقع از همدیگر تغذیه نموده و متمم و مکمل همدیگرند. چنان ارتباطی که می‌توان گفت دولت و اقتدار بَری(عاری) از فساد یا وجود ندارد و یا تنها در حد ایده خواهد بود. دولت فسادزا است و با فساد فربه می‌گردد و فساد با تاروپود دولت سروکار دارد. درواقع ارتباطی ذاتی است یعنی ماهوی. ایران هم یکی از قدیمی‌ترین نظام‌های دولت‌مدار و اقتدارگراست و به جرات می‌توان گفت بند نافشان را با هم بریده‌اند و این گویای این حقیقت است که فساد در نظام ایران دارای پیشینه‌ای تاریخی است، حال اگر نگاهی اجمالی به رژیم‌های حاکم برایران از بدو شکل‌گیری تا به امروز بیفکنیم، موارد بی‌شماری خواهیم دید که بیانگر فساد نهادینه‌شده و سامانمند است. بیدادگری، ناعدالتی و ظلم حاکمان نمونه‌های بسیاری دارد. حتی خیلی‌ها که پسوند عادل و خادم یدک کشیده‌اند، در عمل چه‌ها که نکرده‌اند. حکایت توطئه‌های دربارها و سراها داستان‌ها شده‌اند بهر پندآموزی آیندگان. استفاده ابزاری از باورها و ارزش‌های انسانی و اجتماعی جهت نیل به اهداف حاکمیت، نمونه‌های بسیاری دارند. نگاهی نقادانه بر دوره‌های هخامنشی، ساسانی و صفوی به‌عنوان نظام‌های متکی بر ملی‌گرایی و مذهب‌گرایی که در شکل‌گیری نظام‌های بعدی ایران تا به امروز نقش سلول بنیادین داشته‌اند، مفید خواهد بود. حتی جهت درک ماهیت نظام‌های بعدی تا به امروز لازم است. فساد در این نظام‌ها چنان بوده که حتی طرفداران مورخ(مورخین طرفدار آن‌ها) هم نتوانسته‌اند آن‌ها را رستگار و تبرئه نمایند.

فساد سیاسی و ریاکاری در میان سران دولت و حکومت ایران چه پیامدهایی به همراه داشته است؟

همان‌گونه که در پاسخ سؤال اول متذکر شدم، ارتباط فساد با دولت و حاکمیت اقتدارگرا ماهوی، نهادینه‌شده، سازمان‌مند و سیستماتیک است. این بدین معنا نیست که هرکسی به‌نوعی با این نظام ارتباط دار و فاسد است؛ اما با صراحت می‌توان گفت که هرکس دانسته یا ندانسته آب به آسیاب این نظام بریزد، در فساد شریک است. دانستن و یا ندانستن در اصل مسئله تاثیری ندارد و نهایتاً آسیاب نظام را به گردش درمی‌آورد که آرد آن فاسد و مسموم‌کننده است. سیستم و سران حاکمیت فاسد جهت بقای خود و رسیدن به آمال و اهدافشان، فساد را به جامعه تزریق نموده و رواج خواهند داد. چراکه اگر جامعه عاری از فساد باشد، حاکم و مسئول فاسد را نمی‌پذیرد، ازاین‌رو حاکمان به جنگ جامعه و ارزش‌‌های بنیادینش خواهند رفت، ترویج فساد در خود جامعه و کانون‌های شکل‌دهنده‌ی آن، از پیامدهای فساد حاکمیتی است. امروز نمونه‌های متعددی از سرطان‌های اجتماعی وجود دارد که همگی بدخیم و کشنده‌اند؛ کلاهبرداری، دروغگویی، پایمال نمودن سوگند و پیمان، دزدی، ارتباطات غیراخلاقی و …. که هرکدام جهت نابودسازی جامعه‌ی انسانی کافی است. رواج دروغگویی و نرمالیزه نمودن آن گناهی نابخشودنی و خطر آن از مهیب بمب اتمی نیز افزونتر است. اگر بمب اتمی، فیزیکی، مخرب و خطرناک است، دروغگویی و نرمال شدن آن دنیای معنایی انسان‌ها و جوامع را نابود خواهد کرد که این فلاکت ناشی از فساد حاکمان و رجال مسند داد است. فساد حاکمیت به عرصه‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، آموزشی و … سرایت نموده و در اصل رواج داده می‌شود.

با توجه به اهمیت اخلاق در حوزه‌ی سیاست، آیا می‌توان از وجود اخلاق در حوزه سیاسی سیستم ایران سخن گفت؟

اخلاق در سیستم حاکمیتی ایران، نوشته می‌شود، خوانده می‌شود اما عمل نمی‌شود! در کتاب‌ها و به اشکال مختلف و به‌طور نثر و نظم وجود دارد، داستان‌ها و پندهای بی‌شماری دراین‌باره وجود دارند؛ اما دریغ از عملی نمودن آنها، اخلاق که شاهین ترازوی محاسباتی انسان‌ها و جوامع بر مبنای معیارها و اصول ارزشی است، در دیدگاه سیستم حاکمیتی ایران به معنای اطاعت بی‌چون‌و چرای جامعه از حاکمیت است! مطیع محض بودن، بله‌ قربان‌گو بودن، تسلیم مطلق نظام بودن است، عمیقا قدر گرا و جبرگرا بودن، ایمان به خداگونگی حاکمیت و عبدگونه‌گی خویش است، باور مطلق به مصونیت نظام و مدیریت آن و درواقع کور، کر و لال بودن است، اخلاق که شمشیر برنده جامعه در مقابل تمامی نابرابری‌ها، ناهنجاری‌ها و بی‌راهه‌ها است و درواقع نیروی انسجام، استحکام، پایداری و استمرار هستی جامعه است در نظام حاکمیتی ایران تعریفی واژگونه دارد. اخلاق در سیستم حاکمیتی ایران یعنی مرید مط

لق نظام ولایت مطلقه‌ی فقیه بودن، یعنی جهت نیل به امیال و اهداف ولی‌فقیه هر اقدامی مشروع و حلال و حتی لازم‌الاجرا است. برای مثال وضعیت بیکاری در جامعه، تبعیض‌های طبقاتی، جنسیتی و نژادی و دینی، رواج اعتیاد به مواد مخدر در جامعه، پارتی‌بازی و رشوه‌گیری، دزدی‌های کلان سازمانی‌ و برنامه‌ریزی‌شده؛ نمونه‌های سلطان سکه و فروش اعضای بدن به‌دلیل عدم توان گذران زندگی به‌صورت حداقل یعنی در حد زنده‌ماندن نه زندگی کردن و… اخلاق در سیستم حاکمیتی ایران به‌گونه‌ای است که از علی می‌گویند و بر سفره معاویه می‌نشینند،

برای سربریدن حسین سینه می‌زنند

در عمل علمدار سپاه یزیدیان‌اند، حال تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!

–در سال‌های اخیر بر میزان فساد اداری و اقتصادی در دستگاه حکومتی ایران افزوده شده و به دنبال آن، موجی از نارضایتی‌های مردمی را دربرداشته است. از سوی دیگر دستگاه قضایی ایران مدعی برخورد با فساد از هر نوع آن است. با توجه به ماهیت دستگاه قضا در ایران، می‌توان به ریشه‌کن نمودن پدیده فساد توسط دستگاه قضا امیدوار بود؟

شریک دزد و رفیق قافله مثل خوبی در این‌باره است که تابه امروز آمده و در پاسخ به این سوال به یاد این ضرب‌المثل افتادم؛ قوه‌قضاییه یکی از ستون‌های اساسی حاکمیت است. شاید اغراق نباشد اگر گفت ستون اصلی نظام حاکمیتی است. ترازوی سنجش در دست این قوه است، یعنی قالبی که انسان‌ها و جامعه را بر آن مبنا شکل می‌دهند و در ید قدرت آنها است. فسادی که در نظام حاکمیت ایران وجود دارد، هدفمند و کلان است و ارتباط تنگاتنگی با نظام دارد، قوه‌قضاییه ستون اصلی این نظام است، آیا وقتی که سرچشمه آبی آلوده باشد، می‌توان انتظار پاکی آب جویبار منشعب از سرچشمه را داشت؟ البته که خیر! پس این ادعایی بیش نیست. ممکن است جهت مجاب کردن مردم بگیروببندهایی صورت بگیرند، اما نیک می‌دانیم که عامرین، عاملین و کله‌گنده‌ها در امانند و حتی فربه‌تر نیز می‌شوند، موتور اصلی گرداننده‌ی فساد دست‌نخورده باقی خواهند ماند. امروزه سلطان‌های فاسدی آشکار شده‌اند که از جنس مردم جامعه نیستند! آنها دستی به درگاه داشته‌اند و حتی دارند. هرچند مسئله فساد در کل قابل قبول نیست، اما درد مردم آفتابه‌دزد نیست، درد مردم آن دزدی نیست که جهت سیر کردن شکم گرسنه‌ی خود برای فرزندانش نانی دزدیده است، درد مردم دکل نفت‌ دزدی، کشتی‌دزدی، خالی کردن خزانه‌ی اجتماعی به‌دست معدودی از مقربین درگاه است. پس شمشیری که قاضی‌القضات از رو بسته است در بریدن دست دزدان راستین ناتوان است. البته ناگفته نماند جهت تسویه‌حساب‌های قدرتی و جناحی ممکن است دستی بریده شوند و حتی سرانی به دار آویخته، اما بدانیم تسویه‌حساب و محاسبات اقتدارگرایانه نافی عدالت است و مسبب فساد. امیدوار بودن به این ادعا یا ناشی از جهل است یا دلیلی بر حماقت!

با توجه به تعمیق پدیده فساد در تمامی حوزه‌ها در نظام ایران، چه راهکارهایی برای ریشه‌کن نمودن پدیده فساد و ابعاد آن وجود دارد؟

سیستم حاکمیتی دولت‌مدار و اقتدارگرا با فساد همزاد است و ارتباط موجودیتی و هویتی دارد، ماهیتا تمرکزگرایی و تمامی امکانات را در ید قدرت شخص، گروه و حزبی قرار داده و خودی و غیر‌خودی‌سازی می‌کند. غیرخودی را در صورت الحاق (انتگراسیون، ذوب شدن و آسیمیلاسیون) می‌پذیرد و در غیر این‌صورت نابود خواهد کرد. یعنی آلوده کننده و فسادزا است از این‌رو جهت چاره‌یابی بنیادین مسئله فساد، تحول‌سازی در سیستم حاکمیتی لازم و ضروری است، یعنی از سیستم دولتی و اقتدارگرا به سیستم مردم‌محور و دموکراتیک متحول شدن. راهکار دیگر تحول تدریجی سیستم حاکمیتی است از دولت‌گرا بودن به دموکراتیک بودن، که آن‌هم نیازمند سازوکارهایی است که دست مردم و نهادهای مردمی را در نظارت، مواخذه و حساب‌خواهی باز بگذارد و مردم و آن نهادها توان اجرایی در نظارت، مواخذه و حساب‌خواهی داشته باشند.

مورد اساسی دیگر زنده و پویا گردانیدن معیارهای بنیادین ارزشی جامعه است. یعنی بازگرداندن هنجارها و معیارهای اخلاقی و کارا نمودن آنها در جامعه و کانون‌های تشکیل‌دهنده آن لازم و ضروری است، با زنده و کارا شدن معیارهای ارزشی جامعه، آن موقع جامعه مطالباتش را خواهد شناخت و نحوه طلب مطالباتش را خواهد یافت و بی‌گمان آنها را به‌دست خواهد آورد. زمانی‌که جامعه به این وضعیت برسد، فساد را به‌هیچ‌عنوان نخواهد پذیرفت و جهت ریشه‌کن نمودن لحظه‌ای دریغ نخواهد ورزید.

منبع: برگرفتە از آلترناتیو شمارە ٧٨



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic

⭕️ سخنان شهروندان شهرک طالقانی - خوزستان درباره‌ی چرایی اعتراضات آبان‌ماه

🔺 ایران کنفدرال
@IrConfederal

📃‌ بیانیە مشترک نهادهای کوردستانی: بازداشت، اذیت و آزار و برخورد امنیتی با اهل قلم را به شدت محکوم می کنیم

◾️در روزهای اخیر بار دیگر شاهد بودیم که نیروهای امنیتی حکومت جمهوری اسلامی ایران با یورش به منزل نویسندگان و اهل قلم و فعالان عرصۀ فرهنگ و ادب در شهر مظلوم و همیشه مقاوم #کرماشان واقع در شرق کوردستان، حریم کلمه و قلم را شکسته و اقدام به بازداشت چهره های فرهنگی محبوب و خوشنام این دیار نموده اند. #آکو_جلیلیان ادیب، پژوهشگر و واژه شناس بزرگ کُرد که در این سال ها یک تنه و تنها بدون هیچ حمایت و پشتوانه ای زندگی خود را وقف خدمت به زبان و فرهنگ مردم کُرد کرده است، بدون هیچ دلیل و سندی برای بار دوم بازداشت شده است. به همراه او جمعی از جوانانی که در این سال ها بدون کوچک ترین پشتوانه و حمایتی با هزینۀ شخصی و تلاش و پشتکار خودشان به فعالیت فرهنگی و آفرینش ادبی پرداخته اند و بدون هیچ امکاناتی اقدام به انتشار مجله و کتاب های شعر و داستان به زبان کوردی نموده اند، بازداشت و روانۀ بازداشتگاه های بدنام سازمان های امنیتی حکومت ایران شده اند.
منابع خبری از کرماشان خبر می دهند که تا این لحظه دست کم #خلیل_اسدی‌بوژانی، #آنیسا_جعفری‌مهر، #همایون_عباسی، #فرزاد_سفره، #فواد_مظفری، #داریوش_مرادی، #سهراب_مرادی، #احمد_بساطی، #مظفر_وطندوست، #صحبت_امیدی، #محی‌الدین_اصغری دستگیر شده اند و منزل چند چهرۀ فرهنگی و اهل قلم دیگر نیز مورد یورش قرار گرفته که از تلاش نیروهای امنیتی برای دستگیری آن ها حکایت دارد. این افراد در طول حیات شان جز تلاش در راستای خدمت به زبان و فرهنگ شهر و سرزمین مادریشان گناه دیگری مرتکب نشده بودند و بازداشت آنها توسط نیروهای امنیتی هیچ توجیهی ندارد.
اگرچه این رفتار در طول چهار دهه حکومت جمهوری اسلامی به کرات تکرار شده و بر همگان ثابت شده که قلم و فرهنگ هیچ حرمتی نزد حاکمان ایران ندارد، اما بار دیگر بر خود واجب دانستیم به محکوم نمودن این رفتارهای بدوی و ضدفرهنگی حکومت برخیزیم. به ویژه اینکه مرکزگرایی در ایران تنها ویژۀ حاکمیت نبوده و متأسفانه رسانه های مخالف نظام نیز چنان در چنبرۀ مخالفان ناسیونالیست مرکزگرا قرار دارد که هیچ صدایی از غیرفارس زبانان به مردمان این سرزمین مخابره نمی شود و سانسوری شدید در رابطه با فعالیت های مربوط به زبان ها و فرهنگ های غیرفارسی وجود دارد.
بازداشت نویسندگان و اهالی ادب در حالی صورت می گیرد که تلاش حکومت برای استحالۀ فرهنگی و زبانی مردم به ویژه در منطقۀ « #کرماشان_بزرگ» بە شدت ادامه دارد و حکومت راه های گوناگونی را از انکار مطلق هویت مردم و جرم انگاری کردن فعالیت های مربوط به زبان و ادب کوردی، تا ایجاد تفرقه و کینۀ قومی به روش جداکردن گویش های مختلف زبان کوردی و موزه ای کردن آن در قالب مفهوم بی معنای میراث معنوی و همزمان انکار مطلق حق آموزش همان زبان به گویشورانش را آزموده و گویا اکنون که تمام تلاش سیستماتیکش را در راه انکار هویت کوردی منطقۀ کرماشان شکست خورده می بیند، از فضای امنیتی پس از قتل عام آبان استفاده کرده و گانگسترهای مسلحش را برای ربودن و زندانی کردن نویسندگان و اهالی فرهنگ و ادب به خانه و کاشانۀ ایشان روانه کرده است.
حکومت به صورت سیستماتیک در حال در تنگنا انداختن حیات فرهنگ های بومی است و اخیراً با قطع اینترنت در سراسر کشور همزمان با کشتار عمومی در زمینۀ سانسور و خفقان به رکورد جهانی تازه ای نیز رسیده است، با وجود هزینۀ سرسام آوری که برای ارگان های تبلیغاتی و ایدئولوژیکش می کند، از چند بیت شعر و چند داستان کوتاه و لغت نامه و شب شعر هراس دارد.

ما امضا کنندگان این بیانیه در دفاع از حقوق بدیهی مردم کُرد کرماشان و کوشش های مستقلانه و آشتی خواهانه شان، از حق آموزش زبان مادری و آزادی کامل در به کار بردن آن در چاپ و نشر و آفرینش هنری پشتیبانی کرده و رفتار ضدفرهنگی حکومت را که بدوی ترین شکل سانسور را با اشکال پیشرفتۀ آن توأم کرده است، محکوم می کنیم. نویسندگان و فعالان فرهنگی و اهل قلم در کرماشان هرچه سریعتر و بدون قید و شرط می باید آزاد شده و آزادانه و بدون هیچ مانعی به فعالیت های فرهنگی و ادبی شان ادامه بدهند. بدون شک رسانه های مرکزگرایی که اخبار این یورش های ضدفرهنگی را سانسور می کنند روسیاه تاریخ خواهند بود و عاملان و آمران آن نیز در تاریخ جایی بهتر از اسلافشان نخواهند داشت.

✍ پلاتفُرم یارسان
✍ یاری کورد
✍ انجمن فرهنگی یارسان
✍ انجمن سەوز کرماشان
✍ فعالین ادبی، هنری و نویسندگان کرماشان و ایلام
✍ جمعیت حقوق بشر کوردستان
✍ انیستیتو کوردی استانبول
✍ انیستیتوی کوردی استکهلم
✍ کانون فرهنگی شرق کردستان
✍ اتحاد انقلابیون کوردستان

◾️انقلاب روژآوا

https://telegram.me/enqelabrojava

رنسانس خاورمیانه، چراغ روشنایی‌بخش جهان



✍ #زیلان_وژین – رئیس مشترک #پژاک




🆔 @GozarDemocratic

رنسانس خاورمیانه، چراغ روشنایی‌بخش جهان



✍ #زیلان_وژین – رئیس مشترک #پژاک





«کسی چراغی روشن نمی‌کند که پشت در پنهانش کند، هدف‌، آوردن نور بیشتر به پیرامون و گشودن چشم‌ها و نشان‌دادن شگفتی‌های اطراف است». نویسنده‌ی نامدار، پائولو کوئیلو زمان نقل این جملات، با الهام از انجیل، گویی به سرزمینی که کتب مقدس را به جهان اهدا نموده، اشاره می‌کند، سرزمین نور؛ خاورمیانه.

گمانی در این نیست که روشنایی انقلاب علم، صنعت، هنر و فلسفه ابتدا از خاورمیانه بر جهان تابید. ساختارهای کنونی تمدن، وارثان تمدن خاورمیانه هستند. مشرق زمین و به‌ویژه خاورمیانه، همواره کانون کشش غرب به‌سوی خود بوده است. فلاسفه، عالمان، هنرمندان و معماران غربی، جهت کسب علم، دانش و تجربه‌‌‌ی بیشتر، به خاورمیانه روی آورده‌اند، قدرت‌های بزرگ نیز همواره به غنای مادی و معنوی این منطقه چشم دوخته‌اند. البته پس از انتقال مرکز تمدن از شرق به غرب، از اهمیت ژئوپلیتیکی این منطقه کاسته نشد؛ اما این عبور برای خاورمیانه به مرحله‌ای مبدل شد که همواره با نظام‌های غربی و آخرین نماینده‌ی تمدن مدرنیته‌ی سرمایه‌داری، در جدال باشد.

طرح‌هایی که در آفریقا، شرق آسیا و یا کشورهای آمریکایی توسط مدرنیته‌ی سرمایه‌داری به‌راحتی اجرایی گشتند، هرگز به اهداف خود در خاورمیانه دست نیافتند. ابرقدرت‌ها، نیروهای امپریال و سازمان‌های جهانی، به دلیل در نظرنگرفتن و عدم شناخت واقعیت تاریخی و ساختارهای سیاسی و اجتماعی خاورمیانه، همواره باشکست و یا عدم موفقیت کامل در نهادینه وعملی کردن سیاست وبرنامه‌هایشان دراین منطقه روبرو شده‌اند. نظام سرمایه‌داری از لحاظ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در حال تصاحب و استعمار کل جهان است. در این میان خاورمیانه با تکیه بر پیشینه‌ی کهن فرهنگی و تاریخی‌اش، همواره در حال مقاومت بوده و هست، مقاومتی که اگرچه تاحدی درها را به‌سوی پیشرفت می‌بندد و محافظه‌کاری را تشدید می‌کند؛ اما نظام استعمارگر سرمایه‌داری را برنمی‌تابد و این دلیلی است بر تشدید حملات مدرنیته کاپیتالیستی و ایجاد بحران، تنش و کائوس. بروز جنگ‌های خونین در خاورمیانه، حاصل دخالت قدرت‌های هژمونیک است در راستای سلطه و دیزاین نوین این منطقه. از سوی دیگر، این جنگ‌ها خود نشان از بحران ساختاری نظام سرمایه‌داری دارد، خاورمیانه اکنون نه‌تنها میدان تنش و درگیری دول منطقه؛ بلکه به عرصه رقابت و جنگ نیابتی قدرت‌های سرمایه‌داری مبدل شده است. چه‌بسا دیدگاه‌های پراگماتیسمی و اوریانتالیستی مانع درک صحیح مسئله و ماهیت اصلی آن گردد. یکی از اهداف اصلی این قدرت‌ها طراحی خاورمیانه بر اساس منافع دراز‌مدت خود بوده و این طرح‌ها چه از طریق جنگ‌های نیابتی و چه درگیری‌های مستقیم و به هر بهایی باید اجرایی گردد. طرح‌هایی که در تعارض کامل با فرهنگ خاورمیانه است.

خاورمیانه علاوه بر مسائل ناشی از مداخلات قدرت‌های هژمونیک، با بحران‌های ساختاری و دیدگاه‌های آنتی‌دموکراتیک نیز رودرو است. سیاست‌مداران، پژوهشگران و محققین خاورمیانه‌ای هرچند مشفق هم باشند، تأثیرات غرب‌زدگی مانعی می‌شود در برابر بیان مسائل خاورمیانه؛ یا مشکلات را صرفاً ناشی از رکود اقتصادی قلمداد نموده و یا دین، مذهب و نمایندگان آن؛ لذا چراغ‌ها خاموش می‌مانند، چشم‌ها بسته و واقعیات دیده نمی‌شوند و این ابهام و تاریکی به دستاویز مهمی برای استعمارگران و سلطه‌جویان خاورمیانه مبدل می‌گردد.

لاپوشانی حقایق و ریاکاری در قبال جامعه، یکی از راهکارهای قدرت برای استیلا بر جوامع است. نمونه‌های تاریخی از نمرود، فرعون‌، سزار‌‌، چارل تا سلاطین، پادشاهان و به‌ویژه نمایندگان معاصرشان که همانا دولت‌مردان کنونی هستند، دقیقا چنین تاکتیکی را در جامعه پیاده می‌کنند. هراس‌افکنی و ارعاب توسط دستگاه قدرت و دولت باعث ایجاد جوامع بدون کنش شده و آنان را به‌سوی بردگی و رمه‌وار بودن سوق می‌دهد.

با نظری به وضعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشورهای خاورمیانه، شاهد سرکوب، شکنجه، آشفتگی، نارضایتی، بحران اقتصادی، رکود توسعه، فساد اداری، تورم، ریاکاری، رشوه‌خواری و تزلزل ارزش‌های اخلاقی و انسانی خواهیم بود. بحران‌های کنونی خاورمیانه و منطقه محصول سیاست‌های اقتدارجویی بوده و با وقایع تاریخی ارتباط گسست‌ناپذیری دارد.

در این میان باید میان نیروهای دموکراتیک و نیروهای قدرت‌محور تمایز قائل گردیم. نیک می‌دانیم بیماری قدرت و حاکمیت مطلق در خاورمیانه، ریشه‌ی عمیقی دارد. اقتدار دولتی نماد و فرم فشرده‌ی سلطه است. نظام دولتی همانند خدای بی‌چون‌وچرا تعریف گشته و انتقاد از دولت، مساوی با تهدید و مرگ است. در جغرافیای خاورمیانه هیچ دولتی انتقادپذیر نبوده و تملق و چاپلوسی در آن رواج بیشتری دارد. اصلاحات و رفرم‌ها، بیشتر جنبه نمایشی و تظاهر دارد. اختیار کامل امور در دست کسانی قرار دارد که در رأس قدرت قرار دارند. مجلس، قوانین، رأی مردم و به‌اصطلا

ح نمایندگان رسمی نیز، کاملاً مطیع اوامر دولت‌مردان و تحت نظارت دولت قرار دارند.



اعتراضات و خیزش‌های گسترده‌ی مردمی، زمانی سران دولت‌ها را وادار به اصلاح و تغییر می‌کند که خطر مسئله بقای موجودیت و قدرت را احساس کنند. در قیام‌های مردمی کشورهای مصر، تونس، سوریه و سایر نقاط منطقه، مطالبات مردمی بدون پاسخ ماند و به خشونت و کشتار انجامید. در بسیاری از کشورهای آشوب‌زده، اعتراضات مردمی را به دخالت قدرت‌های جهانی و یا دشمنان نسبت می‌دهند، این‌گونه ناکارآمدی و بی‌کفایتی خود را پنهان نموده و مردم را به برقراری اتحاد ملی فرامی‌خوانند! جنگ و تنش همواره اقشار فرودست مردم را قربانی نموده است. از یک‌سو تلاش برای خرید تسلیحات نظامی و بسط هژمونی وجود دارد و از سوی دیگر دعوت مردم به صبر و تحمل دشواری‌های زندگی؛ یعنی تناقضی آشکار!

در خاورمیانه میان حکومت‌های مونارشیک و تئوکراتیک، تنش و تضاد همواره وجود داشته است. ترکیه و عربستان هرکدام به‌نوعی در تلاش‌اند به کانون سنی‌گرایی مبدل شوند. از سوی دیگر ترکیه در رقابت شدید با ایران است. تنش‌های میان ایران و عربستان همواره وجود داشته است. نزاع مصر و عربستان همچنان تداوم دارد. به‌نظر می‌رسد رؤیاهای ایجاد هلال شیعی، برقراری مجدد امپراطوری عثمانی و تشنج میان کشورهای عربی همچنان ادامه خواهد داشت. به‌طور کلی رویکرد این دولت‌ها مخالف با خواسته‌ها و مطالبات جامعه است. علاوه بر سیستم دولتی، در خاورمیانه نقش دین و نمایندگان آن بسیار تعیین‌کننده است. درسیاست، اقتصاد، فعالیت‌های اجتماعی و حتی زندگی شخصی افراد جامعه، این تأثیر و نقش عیان و برجسته است. نهادهای عقیدتی، طریقت‌ها، جوامع و مراجع دینی، شیوخ و مریدانشان، مراکز عبادتی، زیارتگاه‌ها، شهرهای مقدس (قم، دمشق، کربلا، نجف، مکه، مدینه، قدس) و مدارس و حوزه‌های دینی و علمیه به‌طور مداوم عقاید و ایدئولوژی خود را به جوامع تزریق نموده و یکی از اهرم‌های تأثیرگذار بر دولت و قدرت و حتی فراتر از آن است. بر کسی پوشیده نیست که حسن روحانی، رئیس‌جمهور دولت ایران، تابع بیت‌رهبری (ولایت‌فقیه) است، اردوغان تحت کنترل جماعت گولن بود و عادل عبدالمهدی تحت نظارت نجف قرار دارد. سیاست‌های سعدحریری در لبنان کاملاً مطابق با حزب‌الله است. در کل، نهادها و شخصیت‌های دینی و مذهبی دارای جایگاه مهمی هستند؛ اما زمانی که از موقعیت اصلی خود خارج گشته و بر دستگاه‌های حاکمیت تسلط می‌یابند، به‌تدریج به‌سوی قدرت‌طلبی سوق می‌یابند. به‌عنوان نمونه زمانی که اسلام دموکراتیک به اسلام اقتدارمحور مبدل گردد، بر روند پیشرفت و دموکراسی جامعه تأثیر سوئی خواهد گذاشت. دگماتیسم و افراط‌گرایی قوه‌ی فکری و جهان روحی جامعه را تسخیر می‌کند. به دنبال چنین روندی گروه‌هایی همچون القاعده، طالبان، بوکوحرام، حشدالشعبی، اخوان‌المسلمین و داعش سر برمی‌آورند و در عرصه‌ی سیاست نفوذ می‌کنند.

پالایشگاه‌های نفتی، مزارع وسیع کشاورزی، مسیرهای تجارتی، معادن و صنایع پیشرفته از منابع درآمدزای اقتصاد خاورمیانه محسوب می‌شوند. اگر منابع اقتصادی خاورمیانه با سایر نقاط جهان مقایسه گردد، معلوم خواهد شد که دارای پتانسیل عظیمی از توسعه اقتصادی و رفاه اجتماعی است؛ اما بالعکس جوامع خاورمیانه در میان انبوهی از مشکلات همچون فقر، بیکاری، جنگ و مهاجرت‌های اجباری قرار دارند و استانداردهای جهانی بهداشت و درمان درآن در کمترین حد خود قرار دارد.

بحران‌های اقتصادی و اجتماعی خاورمیانه نشات گرفته از فساد مالی، ریاکاری، رشوه‌خواری، بحران و ورشکستگی‌ها و انحصار نظام اقتصادی است. ازسویی دیگر سیاست بیواقتدار، جوامع را در فقر کامل قرار می‌دهد و به خود وابسته می‌نماید تا نیروی واکنش را در این جوامع تضعیف و به انفعال بکشاند. در ابتدا هم به تاریکی و پنهان‌نمودن حقایق از سوی حکام اشاره نمودیم. تداوم و تمرکز چنین سیاست‌هایی در یک منطقه، موجب طغیان مردم و بروز قیام و خشم عمومی می‌گردد، اعتراضات و نارضایتی‌های اخیر مردمی در برخی از کشورهای منطقه به‌ویژه ایران و عراق نمونه‌ای از آن است. در کنار محورهای قدرت که در مورد آنان سخن گفتیم، نیروهای دیگری همچون عشیره، طوایف و قبایل نیز اگر از فرهنگ جامعه دموکراتیک دور گردند و به قدرت آلوده گردند، در نهایت به زیان جامعه عمل خواهند نمود.

امروزه افزایش بهمن‌آسای مراکز فحشا و مصرف و تولید مواد مخدر تنها توسط باندهای مافیایی صورت نمی‌گیرد، در پشت‌پرده، قدرت و دستگاه دولتی قرار دارد تا جامعه را سرطانی و به‌سوی نابودی سوق دهد. زنان همچون ابزاری مورد خریدوفروش قرار می‌گیرند و تجارت جنسی زنان هم‌اکنون یکی از تجارت‌های پرسود نظام سرمایه‌داری محسوب می‌گردد. اهمیت و پایگاه نهاد خانواده کمرنگ شده، آمار کودکان کار روند صعودی داشته و بحران‌های اجتماعی همانند هیولایی سر برآورده‌اند.

دین‌گرایی، مذهب‌گرایی، جنسیت‌گرایی، ملی‌گرایی و دولت‌گرایی که ذات و پایه‌های سیستم دولتی هستند، جوامع، خلق‌ها و زنان را به سمت نیستی سوق می‌دهد. ازهم‌گسیختگی در جامعه، مانع وحدت و وفاق میان افراد جامعه می‌شود و بدین‌گونه نیروی مقاومت نیز کاسته می‌شود.

علی‌رغم هجمه‌های مرگبار نظام سرمایه‌داری بر خاورمیانه، این جغرافیا و فرهنگ غنی آن در تمامی مراحل دشوار، هیچ‌گاه از ارزش‌های اخلاقی و سیاسی خود دست نکشیده و همواره با پرداخت هزینه‌های سنگین مقاومت نموده‌ است.

سال‌هاست که خلق‌های خاورمیانه در برابر نظام‌های سلطه‌جوی منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای و فرهنگ‌زدایی سرمایه‌داری، در حال مبارزه و مقاومت هستند. با شروع موج قیام‌های مردمی در سال ۲۰۱۱، همچنان این اعتراضات و خیزش‌ها ادامه دارند. تظاهرات و اعتراضات سراسری و گسترده‌ی خلق‌های آزادی‌خواه در لبنان، عراق و ایران، نمونه‌های زنده و کنونی هستند. برخی از انقلاب‌ها، به ضدانقلاب تبدیل‌شده‌اند و از جریان اصلی خویش منحرف شده‌اند. در کشورهایی همچون مصر، سوریه و یمن تغییرات دموکراتیک صورت نگرفته و سال‌هاست که درگیر جنگ‌های داخلی و مداخلات خارجی هستند. در این میان انقلاب روژآوا (شمال و شرق سوریه) و دستاوردهای عظیم آن، به نقطه‌ی امیدی برای خلق‌ها مبدل شده است. مدلی که در روژآوای کوردستان پیاده و اجرایی گشت مناسب‌ترین گزینه برای جوامع خاورمیانه است؛ زیرا کاملاً منطبق با فرهنگ و خصلت‌های این جغرافیای کهن است. سیستم خودمدیریتی، بنیان سازمان‌دهی جامعه است. این مدل جامعه‌محور در تضاد با نظام فاسد اداری و سیاسی دولتی بوده و عرصه سیاست‌ورزی صحیح و مردمی است. نهادهایی که در راستای خدمت به مردم و جامعه بنا شده‌اند، انتقادپذیر بوده و در صورت بروز هرگونه کاستی، به مردم حساب پس می‌دهند. در این مدل به باور، اندیشه و فرهنگ همه‌ی تنوعات و تفاوت‌مندی‌ها احترام گذاشته می‌‌شود و زنان و جوانان در تمامی عرصه‌ها حضور فعال و گسترده‌ای دارند و در هر حوزه‌ای پیشاهنگ هستند.

انقلاب روژآوا الگویی بی‌نظیر و کاملاً منطبق با نیاز و واقعیت‌های تاریخی و روز خاورمیانه است. کوردها هم‌اکنون تنها برای رهایی ملی نمی‌جنگند؛ بلکه آزادی و رهایی خود را به آزادی و رهایی همه خلق‌های فرودست خاورمیانه پیوند داده‌اند و در تلاش برای دموکراتیزه نمودن آن هستند. زیرا تنها با دموکراتیک شدن خاورمیانه می‌توان ثبات و امنیت را برای جهان به ارمغان آورد. رهایی خاورمیانه از بحران، کشتارهای خونین و فساد اقتصادی و سیاسی بستگی به سطح مبارزات مشترک و برنامه‌های جامع برای دموکراتیزاسیون دارد. در غیر این صورت، این جغرافیا همچنان در کانون جنگ‌های خونین و بحران‌های مختلف باقی خواهد ماند. بدون شک خلق‌های خاورمیانه از پتانسیل و جسارت رهایی از یوغ استعمار و استثمار نظام سرمایه‌داری برخوردارند. آنچه نظام‌های فاسد، دیکتاتور و غیرمردمی را نابود خواهد نمود، مدل کنفدرالیسم دموکراتیک و رنسانس ذهنیتی و روشنفکری است.

مسائل و بحران‌های خاورمیانه نه با نظام، نهاد و سازمان‌دهی‌های قرون‌وسطایی قابل چاره‌یابی است (که خود در ذات بحران‌زا) هستند و نه نظام‌های سرمایه‌داری غربی گزینه مناسبی دراین‌باره هستند. خاورمیانه به مدل و ذهنیتی منطبق با تاریخ و فرهنگ خود نیاز دارد تا دیدگاهی دموکراتیک و مردمی نهادینه گردد و به‌تبع آن افکار و عقلانیت دگماتیک، مرتجع و افراطی از میان جوامع زدوده شود. بدون شک چنین مدلی همچون نوری در تاریکی، جامعه را به‌سوی روشنایی آزادی هدایت خواهد نمود و خاورمیانه به جایگاه واقعی خود که همانا پیشاهنگی جامعه بشری و تعالی آن است، بازخواهد گشت.



pjak.eu



🆔 @GozarDemocratic

♦️بەرنامەی رێبوارانی ئازادی هەر شەوی یەکشەمە کاتژمێر ٢١:٠٠ لە ئاریەن تیڤی

🔹ڕێبوارانی ئازادی ژیان و پۆرترەی گیانبازانی رێگای ئازادی گەلەکەمان و مرۆڤایەتیە

🔸بەشی یەکەمی بەرنامەی رێبوارانی ئازادی، ئاوڕێکە لە ژیان و تێکۆشانی "نەوزاد کۆمار" یەکەم شەهیدی پارتی ژیانی ئازادی کورد (پەژاک)

https://www.instagram.com/aryen_tv/

@aryentvnews

Zanîngeh û Civaknasî


✍ #Firat_Gernas

🆔 @GozarDemocratic

Zanîngeh û Civaknasî


✍ #Firat_Gernas



Di wateya îro de zanîngeh weke sazîyekê û bi navê university an jî universitas ji sedsala 11. ve heye. Di vê wateyê de yekemîn zanîngeh li Ewrupa hatin damezrandin. Zanîngeha Bologna li Îtalya, Parîs li Fransa û Oxford li Ingiltere wek yekemîn zanîngeh têne naskirin. Dema mirov li van zanîngehan dinêre, dibîne ku zêdetirê xwe di bin desthilatdariya wê demê de hatine damezrandin. Her weha bandora Dêra Katolîk jî rasterast xuya dike. Zanîngehên îro yên Ewrupî jî weke berdewamiya van zanîngehan in. Ji vê yekê zêdetir jî îro gelek zanîngehên li ser rûyê cihanê di bin bandora vê kevneşopiyê de ne.

Çi ye ev kevneşopî? Eger li welatekî zanist di bin destê komek, aliyek, hêzek an jî di wateya giştî de desthilatdariyekê de be, ev yek wê gelek encamên cuda bi xwe re bîne. Çawa? Îro gotineke kurt bûye weke dirûşmeyekê. Tê gotin ku zanîn/zanist hêz e... Ev rastiyek e. Ji roja roj zanîn û zanist di destê kê de be, hêz jî li wir e. Ji ber ku bi saya zanistê aqil û pergal pêşdikeve. Eger ev aqil û pergal civakî be, bêguman civakîbûyîn pêşdikeve. Lê eger desthilatî be, ne tenê rê li ber civakê digre, xeteriyeke mezin jî li ser civakê çêdike. Lêgerîneke kurt a seranserê dîrokê jî vê yekê radixe berçavan.

Lê ya girîngtir roja îro ye. Pirs ev e: Di sedsala 21. ku wek sedsala zanist/teknolojî/digital... hwd tê bi nav kirin, çima ewqase pirsgirêkên civakî hene? Eger zanist pêşdikeve, çima pê re civak pêşnakeve? Di roja îro de her ku zanist pêşdikeve çima zêdetir kuştin, komkujî, newekhevî, bêdadî, birçîbûn, xwezakujî pêşdikeve?

Pirs dikarin bêne zêde kirin. Li hemû jî rastiyeke destnîşan dikin: Bi rêka zanistê û bi navê zanistê kêlî bi kêlî civak ji civakîbûyînê tê dûrxistin. Zanist li hember civakê weke sîlehekê tê bikaranîn. Lewre zanist ne bi destê civakê lê bi destê desthilatdariyê tê bikaranîn.

Cih û warên zanistê dibistan, akademî û zanîngeh jî mixabin di destê desthilatdariyê de weke ezmûngehên li dijî civakê têne bikaranîn. Îro gelek sîlehên komkuj bi navê zanistê têne pêşxistin. Sîlehên kîmyewî, bîyolojîk, nuklerî di ezmûngehên zanistî de têne amade kirin. Sîstema kapîtalîst hem zanistên xwezayî (bîrkarî, fîzîk, kîmya, bîyolojî û hwd) û hem jî zanistên civakî (civaknasî, felsefe, dîrok, derûnasî û hwd) ji bo berjewendiyên xwe yê madî li hember civakî bikar tîne.

Lewre pêwîstî heye ku têgînên weke zanîn/zanist/zanîngeh careke din bêne venêrîn, şîrove kirin û nirxandin. Pirsa herî girîng jî zanist û zanîngeheke çawa ye...

Zanîngeh xeleka herî bilind a zanist û fêrbûnê ye. Warê pisporiyê ye. Mirov di zanîngehê de zêdetir pêwendiya zanist û jiyanê fêm dike û datîne. Her weha her çi beş be jî mirov di zanîngehê de zêdetir dikeve nava lêgerîna rastî û heqîqetê. Ji ber vê yekê jî pencereya ku em tê re li cîhanê dinêrin û cîhabîniya me di vê xalê de diyarîker e. An ku em pêwendiya zanist/zanîngeh û civak/civaknasî çawa datînin, ev xaleke jiyanî ye.

Her xwendekarek di gava yekemîn a zanîngehê de pêwîst e van pirsan li gel xwe zelal bike:

Zanîngeh çi ye û ji bo kê ye?

Ez çima zanîngehê dixwînim?

Bersivê van pirsan nêzîkatiya me diyar dike. Berî her tiştî pêwîst e em raboriya zanîngehê nas bikin. Di lêkolînan de emê bibînin ku ji roja roj zanîn û zanist ne takekesî ye lê civakî ye. Beriya zanîngehên Ewrupa bi hezaran salan dibistanên civakî hebûn. Zanîngehên Ewrupa li ser vê kedê çêbûn. Hemû pêşketinên zanistî keda hevpar a civakê ye. Paşî di nava demê de ev ked û zanîn bûye pergal, dibistan, akademî û zanîngeh. Lê her dem desthilatdaran xwestine dest li ser vê kedê û berheman deynin. Gelek caran ev yek pêkanîn e lê civak jî ji bo van nirxên xwe li ber xwe daye. Îro jî heman tekoşîn berdewam e.

Bêguman eger em zanist û zanîngehê weke armanceke ferdî û lêgerîneke takekesî bigrin dest wê demê emê ji vê rastiya dîrokî û civakî dûr kevin. Mixabin îro pergalên desthilatdar vê rêkê didin ber xwendekaran. Li gor vê têgihiştinê pêwîst e xwendekar beşê xwe baş jiber bike, çi bê dayîn ewê vegerîne û di ezmûnan de tenê vê esas bigre. Wekî din serê xwe ji tiştên din ne êşîne. Piştî ku zanî

ngeh qedand jî bibe karmendekî/e baş ê sîstemê (ew jî heger çêbe). Ev têgihiştin û ferzkirin ne civakê û ne jî kesayet pêşdixe. Berovajî tenê pergala desthilatdar bi hêz dike. Ya herî girîng jî pêwendiya zanist û civakê ji hev qut dike. Weke ku hate diyar kirin zanist li hember civakê tê bikaranîn.

Lewre jî pêwîst e em nêrîn û felsefeya xwe ya ji bo zanîngeh û civaknasiyê bi awayekî kokdar careke din binirxînin. Em baş têbigihin ku zanist û zanîngeh nirx û keda civakê ne û pêwîst e ji bo civakê hebin û kar bikin. Eger civak li van nirxên xwe xwedî derkeve wê demê komkujiyan najî, êşê nakşîne, tênî û birçî namîne...

Xwendekarên zanîngehê jî pêwîst e bi ezezî tevnegerin û baş bizanibin ku ev derfeta xwendinê ne qenciyeke rejîmê û pergala desthilatdar e. Berovajî vê encama keda civakê ye. Lewre jî ev ked pêwîst e bi awayekî dewlementir li civakê vegere. Bêguman li kesayet jî... Her weha xwendekarên zanîngehê ne tenê di warekî de di hemû warê zanistê de serê xwe biêşînin. Bêguman di warekî de pispor bin lê di warên din de jî zana bin..!

Lewre jî xwendekar her çi beş an pisporiyê dixwîne bila bixwîne lê pêwîst e xwedî felsefe û cîhanbîniyekê be. Lewre jî pêwîst e zanistên civakî û civaknasiyê bixwîne, lêbikole û di nava lêgerînan de be.

Em baş bizanibin ku bijîşkeke/î ji civak û civaknasiyê dûr wê nexweşê/a xwe baştir neke, berovajî nexweştir bike. Endazyarek wê ava neke, xerab bike. Mamosteyek wê perwerde neke, nezan bihêle. Dadger û dozgerek wê dadê neynin, bêdadiyê pêşbixin...

Weke encam zanîngeh bê felsefe, bê cîhanbînî, bê civaknasî nabe. Eger bibe, wê bibe wargeha desthilatdariyê, xerabiyê û ezmûngeha sîlehên komkujiya sor û spî...

Ji her demê zêdetir pêwîst e em pergala heyî ya zanîn, zanist, zanîngeh, rastî û heqîqet bikin ber lêpirsînê de...






🆔 @GozarDemocratic


www.pndk.org

#گذار_دموکراتیک



https://t.me/joinchat/AAAAAEPfglh3P0aCVQR1HQ