🟣 چند فرهنگ آلمانی:

• گفتگوی مستقیم
(Direkte Kommunikation)

آلمانی‌ها تمایل دارند که مستقیم و صریح صحبت کنند. در بسیاری از مواقع، بیان نظرات و انتقادات به صورت شفاف و بدون پیچیدگی انجام می‌شود. این ویژگی ممکن است برای کسانی که از فرهنگ‌های غیرمستقیم‌تر آمده‌اند، کمی تند و بی‌پرده به نظر برسد.

•  آبجو و
Biergarten

آبجو بخش جدایی‌ناپذیر از فرهنگ آلمان است. در بسیاری از شهرها، مردم دوست دارند در Biergarten (باغ آبجو) بنشینند، به ویژه در تابستان‌ها. مراسم‌هایی مانند Oktoberfest که در مونیخ برگزار می‌شود، به شدت در آلمان محبوب است.


• کتاب‌خوانی و علم
(Lesekultur und Wissenschaft)

در آلمان، فرهنگ کتاب‌خوانی و دانش‌پژوهی بسیار ارزشمند است. این کشور یکی از کشورهای پیشرفته در زمینه تحقیقات علمی و فناوری است و بسیاری از آلمانی‌ها علاقه دارند به مطالعه کتاب‌های مختلف و همچنین حضور در دوره‌های آموزشی و پژوهشی.

اینا چند نمونه از اشتباهات رایج زبان‌آموز ها همراه با اصلاحشون 😎



🔺استفاده اشتباه از "sein" و "haben" در Perfekt

❌ Ich habe nach Berlin gegangen.

✅ Ich bin nach Berlin gegangen.

📌 نکته: برای افعال حرکتی یا تغییر حالت، در Perfekt از "sein" استفاده می‌کنیم.


🔺 جای قید زمان، مکان، و فعل

❌ Ich heute gehe ins Kino.

✅ Ich gehe heute ins Kino.

📌 نکته: ترتیب رایج جمله: فاعل + فعل صرف‌شده + بقیه اجزا.


🔺 جمع‌بستن اسم‌ها به روش فارسی

❌ Die Autos sind schöns.

✅ Die Autos sind schön.

📌 نکته: صفات در آلمانی جمع نمی‌گیرند.


🔺 استفاده از "im" و "am"

❌ Ich bin am Restaurant.

✅ Ich bin im Restaurant.

📌 نکته: "im" = داخل، "am" = کنار/در مجاورت.

🔥⚠️
آخرین َمهلت ثبت نام با تخفیف بی‌سابقه
از دستش ندین


👑 دوره های استاد آرش نیا ✅

*مقدماتی تا پیشرفته*
*به همراه کارت گارانتی طلایی*
*محتوای بسته VIP Plus*
👇
*١. دوره ی مکالمه تعاملی و گرامر ١*
*٢. دوره مکالمه تعاملی و گرامر ۲*
*٣. دوره مکالمه تعاملی و گرامر ٣*
*۴. دوره ی ۶۰۰ واژه آرش نیا*
*۵. دوره جامع ۵۰۴ واژه با فیلم*
➖➖➖
📗 09120882098
📷 Rezaarashnia
✈️ Rezaarashnia

✅به مناسبت شروع سال تحصیلی ظرفیت ثبت نام به تعداد محدود با تخفیف ویژه باز شده جهت دریافت اطلاعات و مشاوره به آی دی زیر پیام بدید ⬇️
🔺https://t.me/Reza_Arashnia_admin
🔺https://t.me/Reza_Arashnia_admin

Der Nachmittagshimmel hing bleiern über Leipzig, als Lisa in ihrer kleinen Wohnung saß, den zerknitterten Brief in den Händen.Die Tinte verschwamm leicht an den Rändern, wo ihre Finger unruhig darübergefahren waren.Er war von Marie, ihrer älteren Schwester, die noch vor dem Bau der Mauer dem grauen Alltag entflohen war.Ein Stich wehmütiger Erinnerung durchfuhr Lisa, als sie an Maries unbeschwertes Lachen dachte, das so selten geworden war in ihren eigenen vier Wänden.„Meine liebste Lisa“, begann Marie, die Worte in einer vertrauten, schwungvollen Handschrift, „endlich, nach all den Jahren, zeichnet sich eine Möglichkeit ab, eine legale Möglichkeit, wie du zu uns in den Westen kommen könntest.Ich habe alle notwendigen Schritte in die Wege geleitet.“

Lisa blickte auf das abgenutzte Sofa, auf dem ihre Mutter meist saß, ein stiller Schatten ihrer selbst.Die Verantwortung für ihre Pflege lastete schwer auf Lisas Schultern, eine Bürde, die sie mit Liebe trug, aber die ihr auch die Flügel stutzte.Ihr Lehrerinnenberuf, ihre Schüler, die ihr ans Herz gewachsen waren – all das war ihr Lebensmittelpunkt.Doch da war auch diese nagende Sehnsucht nach Marie, nach einem Wiedersehen, nach der Freiheit, die in der stickigen Enge der DDR wie ein ferner Traum schimmerte.Was aber würde aus ihrer Mutter ohne sie werden?Der Gedanke schnürte ihr die Kehle zu.

Maries Plan schien bis ins Detail durchdacht.Eine westdeutsche Firma, so stand es im Brief, sei bereit, Lisa als hochqualifizierte Fachkraft anzuwerben.Solche Fälle, in denen westdeutsche Unternehmen Druck auf die Behörden ausübten, wurden mitunter genehmigt, ein seltenes Schlupfloch in der ansonsten undurchlässigen Mauer des Regimes.Lisa fragte sich, welchen Preis Marie dafür wohl hatte zahlen müssen.

Sie trat ans Fenster.Das monotone Grau der Plattenbauten spiegelte ihre innere Zerrissenheit wider.Ihr Blick fiel auf ein vergilbtes Foto auf dem Schreibtisch – ihre Familie, vereint und unbeschwert, aufgenommen in jenen sorglosen Tagen vor der Teilung.Ein Lächeln huschte über Lisas Gesicht, gefolgt von einem tiefen Seufzer.Nun stand sie vor einer Zäsur:Sollte sie alles, was ihr vertraut war, hinter sich lassen, diesen riskanten Schritt in eine ungewisse Zukunft wagen?Oder sollte sie bleiben, ihre Pflicht erfüllen, wissend, dass ein Teil ihres Herzens für immer im Westen verweilen würde?