تنها تو باوفایی از این خلقِ مُدّعی

باید به افتخارِ تو ای غم! بایستم

@Germany202

روزها گر رفت، گو «رو، باک نیست»
تو بمان، ای آنک چون تو پاک نیست

#مولانا

@Germany202

در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد


@Germany202

گر به صحرا دیگران از بهرِ عشرت می‌روند
ما به خلوت با تو ای آرامِ جان آسوده‌ایم


@Germany202

مردم ز سیه چشمِ تو در مِیکده عشق

مست‌اَند به حدی که شراب از تو نخواهند

@Germany202

هُنالك في أعماقنا ركن لا يتوقف فيه المطر…

گوشه‌ای در اعماق ما وجود دارد که هرگز باران در آنجا قطع نمی‌شود...

@Germany202

بناز بر همه خوبان، که نازنینِ جهانی

#جامی
@Germany202

دکتر، چه کسی این همه را به تو آموخت؟
بی درنگ پاسخ آمد: رنج

#آلبر_کامو
@Germany202

معشوق اگر میل وفا داشته باشد
عاشق چه غم از جور و جفا داشته باشد

@Germany202

به اعتقاد من،
آن زمانى كه صرف مطالعه می‌شود،
زمان محسوب نمي‌شود.
من با گذشتن از صفحه‌اى به صفحه‌اى ديگر،
از مرزها می‌گذرم و به كلبه‌هاى افسانه‌اى وارد می‌شوم.

#كريستين‌_بوبن | 📚 ديوانه‌وار

@Germany202

بهشت روی من، امروز اگر رَوی به سفر
مرا ببر به سفر، یا دل مرا تو مَبر!

#فرخی_سیستانی

@Germany202

الحب المزيف والطيور
المهاجرة كلما أساء لها الجو أعلنت الرحيل....

عشقِ دروغين مانند
پرندگانِ مهاجر است؛
هر وقت هوا برایش بد شود،
کوچ می‌کند...

@Germany202

در مُلکِ جهان نامِ نکِو جوی که آن بِه
از دولتِ اسکندر و از مملکتِ جَم

#مجد_همگر

@Germany202

خورشید را بگو که نتابد ز پشت ابر
چون صبح من به خنده‌ات آغاز می‌شود

#فاطمه_دشتی

@Germany202

أنت مختلفة عن النساء الاخریات
حتی فستان الذی ترتدینه
الورد المرسوم علیه
لایذبل!

تو با زنان دیگر فرق می‌کنی
حتی پیراهنی که می‌پوشی
گلی که برآن نقش بسته
پژمرده نمی‌شود!

@Germany202

خود سفر هست که
باعث خوشحالیمون میشه
نه مقصد

📽 Peaceful Warrior | 2006

@Germany202

نه نامی گفت و نه نشانی داد
دل، پیش از زبان او را به یاد آورد

@Germany202

چشم دارم که مرا از تو پیامی برسد
وز می وصل، لبم بر لب جامی برسد

#خاقانی

@Germany202

من بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

#مولانا

@Germany202

من بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟
من چَند تو را گفتم: «کم خور، دو سه پیمانه!»؟

در شهر یکی کس را، هشیار نمی‌بینم
هر یک بَتَر از دیگر، شوریده و دیوانه

جانا! به خرابات آ تا لَذَّتِ جان بینی
جان را چِه خوشی باشد، بی‌صحبتِ جانانه؟

هر گوشه یکی مستی، دستی زِ بَرِ دستی
وان ساقیِ هر هستی، با ساغرِ شاهانه

تو، وقفِ خراباتی، دخلت مِی و خرجت مِی
زین وقف به هُشیاران، مَسپار یکی دانه

ای لولیِ بَربَط‌زن! تو مست‌تری یا من؟
ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من، افسانه

از خانه بُرون رفتم، مَستیم به پیش آمد
در هر نظرش مُضمَر، صد گلشن و کاشانه

چون کشتیِ بی‌لَنگر، کَژ می‌شد و مَژ می‌شد
وز حَسرتِ او مُرده، صد عاقل و فرزانه

گفتم: «ز کجایی تو؟»، تَسخَر زد و گفت: «ای جان!
نیمیم ز تُرکستان، نیمیم ز فَرغانه

نیمیم ز آب و گِل، نیمیم ز جان و دل
نیمیم لبِ دریا، نیمی همه دُردانه»

گفتم، که: «رفیقی کن با من که مَنَت خویشم»
گفتا، که: «بِنَشناسم، من، خویش ز بیگانه»

من، بی‌دل و دَستارم، در خانهٔ خَمّارم
یک سینِه سخن دارم، هین شرح دهم یا نِه؟

در حلقهٔ لَنگانی، می‌بایدْت لنگیدن
این پند ننوشیدی، از خواجهٔ عُلیانه؟

سَرمستِ چنان خوبی، کی کم بُوَد از چوبی؟
برخاست فَغان آخر، از اُستُنِ حَنّانه

شمس‌الحقِ تبریزی! از خلق، چه پرهیزی؟
اکنون که درافکندی، صد فتنهٔ فَتّانه

#مولانا
@germany202