نه تنها یک فناوری دیگر: یک پروتکل ارزش

نویسنده: لین آلدن

برگرداننده: مجید گتمیری

ما گرایش داریم بیت‌کوین را مانند هر فناوری دیگری ببینیم، در حالی که مدل ذهنی درست‌تر آن است که آن را یک پروتکل شبکه بدانیم.

🔗 پیوند به مقاله‌ی انگلیسی

کانال ترجمه‌ی مقاله‌های بیت‌کوین

به زودی شاهد بازگشت علی افشاری، عبدالکریم سروش و دیگر دلسوزان نظام خواهیم بود.

AI may replace more and more of the things we used to do ourselves, but it won't make having had experience in a certain field irrelevant.

Two people can have access to the exact same AI and still have vastly different capacities.

The one who knows what to do, what to look for, and what can go wrong will still have the edge.

حالا که نامجو اومده ایران، پا شه بره کنار قمصری توی لارک ساز بزنه که آمریکا موشک نزنه.

رژیم چشم علی زارعی رو در اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» کور کرد.
لحظه‌ای رو که توی مونیخ روی سن رفت و سخنرانیش رو شروع کرد یادمه چه غوغایی میون جمعیت به پا شد.

مدتی پیش، حالا به هر دلیلی، به ایران برگشت و در بدو ورود دستگیر شد و امروز خبر اومد که به اعدام محکوم شده!

علی زارعی چشمش رو برای آزادی ایران داده و رژیم در پیِ گرفتن جانشه. چرا؟‌ چون هنوز برای آزاد کردن ایران ایستاده.

این آدم رو مقایسه کنید با نامجو که مهم نیست چقدر اسلام رو مسخره کرده. از اون بالاتر، خامنه‌ای رو مسخره کرده و به باد انتقاد گرفته! اما چون به پهلوی لگد انداخته، رژیم با آغوش باز ازش پذیرا شده.

زندگی و جوانی ما زیر چکمه‌ی رژیمی به تباهی رفت که هیچ چیزی براش ارزش نداشت، جر در قدرت ماندن!!!

لعنت بهت جمهوری اسلامی!

چند ساعت پیش ۴۰۰۰ بیتکوین از آدرس چندامضایی فدراسیون لیکویید سرقت شده. هکر خودش رو کلاه‌سپید معرفی کرده و تیم بلاک‌استریم هم گویا با هکر تماس گرفته.

کانال ترجمه‌ی مقاله‌های بیت‌کوین

خب به نظر مشکل حل شد، با هم صحبت کردن و هکر‌ها که گفته بودن «بیشتر» کوین‌ها را پس می‌فرستن، ۳۴۰۰ بیتکوین را پس فرستادن و مقدار ناچیز «۵۹۸ بیتکوین» را برای خودشون برداشتن.

تمام صحبت‌ها عمومی روی بلاکچین (بجز پیام‌هایی که با کلید بلاک‌استریم رمزنگاری شده بودند) انجام شدند.

هکرها تاکنون حدود ۳۴۰۰ بیتکوین (کمابیش ۸۵٪ بیتکوین‌های ربوده‌شده) رو بازگردوندند.

کالی، یکی از توسعه‌دهندگان بیت‌کوین و نوستر درباره‌ی شیوه‌ی هکی که به‌تازگی در شبکه‌ی لیکویید رخ داده نوشته (البته این بیشتر گمانه‌زنی درباره‌ی سازوکار هکه و توضیح رسمی از سوی بلاک‌استریم نیست)

کانال ترجمه‌ی مقاله‌های بیت‌کوین

تورم تقصیر کیه؟

مرحوم کلدکارد یه قابلیت SSSP داشت که فقط تراکنشایی رو امضاء می‌کرد که مقصدش کیف پول خودت باشه، نه یه آدرس از یه کیف پول دیگه.

ممکنه بگین خب چه فایده‌ای داره؟ پول رو باید بتونی خرج کنی و لازمه‌ی خرج کردن اینه که بتونی پول رو به آدرسی غیر از آدرس خودت بفرستی!

اما چنین قابلیتی برای کیف پول چند امضایی فروپاشنده (برگردانی بود که همین الآن برای «degrading multisig» ساختم) که می‌شه با لیانا ساخت معنادار می‌شه.

مثلاً شما یه چندامضایی ٢ از ٣ می‌سازین و اگر برای مدتی معین (مثلاً یک سال)، هیچ تراکنشی انجام ندین، اون وقت به جای ٢ امضاء، یک امضاء هم برای انتقال پول کافیه.

برای به سر نرسیدن این مهلت یک ساله، هر انتقالی قبوله. لازم نیست یه انتقال خارجی به یه والت دیگه انجام بدین. کافیه این انتقال به آدرس خودتون انجام بشه.

به کمک SSSP می‌تونین دو تا کلید رو یک جا، توی خونه، کنار دست خودتون داشته باشین و نزدیکای یه سال که شد، یه انتقال به حساب خودتون بزنین و کلدکارد هم تراکنش رو امضاء می‌کرد.

اما اگر دزد بیاد خونه‌تون، یا کسی پین هر دو دستگاه رو بفهمه، نمی‌تونه به هیچ آدرسی به جز آدرس خودتون تراکنشی بزنه!

یعنی می‌شه دو تا کلید رو یه جا نگه داشت، بدون این که سرمایه به خطر بیافته، با این که در حالت عادی دو امضاء برای هر تراکنش کافیه.

دیگه لازم نیست هر سه کلید رو سه جا پخش کنین و هر بار که نزدیک یه سال شد، دست کم به دو جای مختلف سفر کنین تا تراکنش refresh (تراکنش به حساب خودتون) رو انجام بدین. از توی خونه تراکنش refresh ممکن می‌بود و تنها برای انتقال خارجی بود که باید به دو جا سفر می‌کردین.

کلدکارد این همه قابلیت خوب داشت که هیچ والت دیگه‌ای به فکر فعال‌سازی‌شون نبود، اما بد جور خودشون رو و مردم بسیاری رو به باد دادن!

این همه کار خفن کردن، اما مهم‌ترین چیز رو، یعنی تولید آنتروپی کافی، توش سوتی دادن.

آدم یاد قصه‌ی نمکی می‌افته.
«شش در رو بستی، نمکی! یه در رو نبستی نمکی»! از قضا همون یه در از همه درا مهم‌تر بود.

https://wizardsardine.com/blog/coldcard-sssp-liana/

صدایش باشیم!

علی زارعی، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ و زندانی سیاسی محبوس در زندان قزل‌حصار، در یک تماس تلفنی از زندان گفت حکم اعدام او در دستگاه قضایی جمهوری اسلامی تأیید شده است.

او در این پیام بر بی‌گناهی خود تأکید کرد و گفت هیچ اقدام خشونت‌آمیزی انجام نداده است.

زارعی از مردم ایران، فعالان حقوق بشر و سازمان ملل متحد خواست «صدای او باشند» و برای جلوگیری از اجرای حکم اعدامش اقدام کنند.

علی زارعی در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ بر اثر اصابت ساچمه از ناحیه چشم آسیب دید. او پس از مدتی اقامت در خارج از ایران به کشور بازگشت و بازداشت شد.
شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران پیشتر زارعی را به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم کرده بود. او در پیام تازه خود این حکم را ناعادلانه خوانده و بار دیگر تأکید کرده است که مرتکب اقدام خشونت‌آمیزی نشده است.
@VahidHeadline

📡 @VahidOnline

نحوه‌ی بهره‌برداری حکومت از انقلاب هوش مصنوعی

شرکت آنتروپیک، در گزارش اخیر خودش نمونه‌هایی از تلاش‌های گروه‌های مختلف برای سواستفاده از هوش مصنوعی رو فاش کرده. یکی از گروه‌های متخلف حکومت ایران بوده که به گزارش آنتروپیک با استفاده از کلاد یک ابزار کامل رصدگری و پروفایلینگ فعالیت مردم در توییتر رو ساخته بودند. برای هزاران فعال مجازی پرونده‌ی کاملی از اطلاعات شخصی و فعالیت‌هاش ساخته‌اند که شامل یک قسمت «در مورد این فرد چه باید کرد» هم میشه. که گفته شده اکانت این افراد بسته شده.

این اکانت‌ها قطعا با کمک عوامل خارجی با کارت اعتباری و مشخصات رسمی تامین میشده و قابل رهگیری هست.

https://www-cdn.anthropic.com/e50be2e51e7695dc4b1366a37a245a597377d3b5/Anthropic-Detecting-and-countering-091026.pdf

دادگاهی که هرگز برپا نشد؛ چرا رفقا هنوز بر مسند قضاوت تاریخ تکیه‌اند؟
پوشیدن تی‌شرتی با نماد سواستیکا می‌تواند هر کسی را در دم تا سرحد مرگ مدنی و طرد مطلق اجتماعی پیش ببرد، اما قدم‌زدن با طرح چهره شخصیت‌های نمادین گولاگ، تیشرتِ ارنستو چه‌گوارا یا پرچم سرخ داس و چکش، در کافه‌ها و دانشگاه‌های غربی کماکان «شور آرمان‌خواهی» و دغدغه رهایی طبقاتی خوانده می‌شود. وانگهی باید پرسید که این استاندارد دوگانه و وقیحانه از کجا می‌آید؟
ریشه در یک خلاء تاریخی-حقوقی است؛ برای نازیسم دادگاه نورنبرگ برپا شد و ساختار، ایدئولوژی و نمادهایش به قعر تاریکی رانده شدند؛ اما ماشین کشتار کمونیسم هرگز پای هیچ میز محاکمه بین‌المللی کشانده نشد.

ولادیمیر بوکوفسکی در شاهکار درخشانش، قضاوت در مسکو، دقیقاً دست روی همین زخم چرکین می‌گذارد. او با تکیه بر اسناد محرمانه‌ای که از چنگال کرملین بیرون کشید نشان داد که چگونه پایان جنگ سرد با مصالحه و محافظه‌کاری غرب معامله شد. در غیاب یک «نورنبرگ برای کمونیسم»، پیوند اندام‌وار ایدئولوژی با جنایت بررسی نشد تا چپ غربی بدون پرداخت حتی یک سنت از هزینه اخلاقی فجایع گولاگ، مهندسی قحطی هولودومور و حمام خون مائوئیسم، در دانشگاه‌ها و کرسی‌های علوم انسانی جا خوش کند و تبار فکری‌اش را در کسوت داور اخلاقی جهان بازتولید نماید. تنها تلاش جدی برای شکستن این انحصار اخلاقی، در ژوئن ۲۰۰۸ رقم خورد؛ وقتی کسانی چون واتسلاو هاول در سنای چک، «بیانیه پراگ پیرامون وجدان اروپایی و کمونیسم» را امضا کردند. پیام بیانیه سرراست و تابوشکن بود: جنایت علیه بشریت دست‌چپ و راست ندارد؛ کوره‌های آدم‌سوزی آشویتس با گورهای دسته‌جمعی کمونیسم در یک ترازو قرار می‌گیرند. این بیانیه خواستار ثبت جنایات کمونیسم هم‌تراز با جنایات نازی‌ها در کتب درسی شد و سالروز پیمان ننگین هیتلر–استالین (۲۳ اوت) را روز یادبود قربانیان تمامی رژیم‌های توتالیتر نامید تا نقاب از چهره اخوت اعلام‌نشده این دو تمامیت‌خواهی برکشد. اما واکنش اردوگاه چپ به این تلنگر، رسواکننده‌تر از سکوتشان بود. فریادهای برآشفته احزاب چپ اروپا و لابی‌گری علیه بیانیه پراگ، باز هم به همان ترفند کهنه و نخ‌نما پناه برد: «ایده پاک بود، اجرا ناپاک شد!». رفقا مدعی شدند هم‌تراز دانستن کمونیسم با نازیسم، نسبی‌سازی هولوکاست و تحریف تاریخ است؛ گویی گلوله‌ای که در زیرزمین‌های کا‌گ‌ب بر شقیقه دگراندیشان شلیک می‌شد، چون به نام «برابری و رهایی پرولتاریا» بود، باید در پیشگاه تاریخ بخشیده شود! مرثیه‌سرایان عدالت نشان دادند که در مرام چپ، جنایت اگر با شعارهای رمانتیک اتوپیایی بزک شود، نه‌تنها بخشیدنی است، بلکه به کارگزاران نظری‌اش حق می‌دهد تا ابد بر مسند قاضی‌القضات اخلاقی جهان بنشینند.

درد اصلی نویسنده: نازیسم و نمادهای اون (چنان که شاید) زشت و ناپسند تلقی می‌شن، اما تقدیس شدن کسانی چون چه گوارا و لنین با چنین واکنشی روبرو نمی‌شه.

چهار سال از روزی می‌گذرد که جلادان ضحاک، جان دختر ایران، مهسا امینی، را گرفتند. جمهوری اسلامی گمان می‌کرد می‌تواند خون مهسا را نیز مانند خون بسیاری دیگر پایمال کند، اما یک ایران برای او به پا خاست.

ضحاک، برای آنکه نشان دهد مهسا را به قتل نرسانده است، قلب جوانان دیگری را نیز نشانه گرفت، از نیکا و سارینا تا کیان و خدانور، از حمیدرضا و مجیدرضا تا صدها فرزند دیگر ایران.

چهار سال بعد، ملت ایران در مرحله‌ای دیگر از همان مبارزه ایستاده است. مسیری که از خیزش‌های پیشین گذشت، امروز به انقلاب شکوهمند شیر و خورشید رسیده است؛ جایی که مبارزات ملت ایران، با همه تجربه‌ها و هزینه‌هایی که پشت سر گذاشته، در یک هدف ملی به هم پیوند خورده است: بازپس‌گیری ایران از رژیم تبهکاری که نزدیک به نیم قرن است میهن‌مان را به گروگان گرفته است.

این همبستگی ملی یک‌شبه به دست نیامده است. پشت آن، راهی طولانی، دشوار و پرهزینه قرار دارد، راهی که ملت ایران از گردهمایی پرشکوه روز کوروش در آبان ۱۳۹۵ آغاز کرد و در دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و خیزش‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ به آن تجربه و بلوغ بیشتری بخشید، خیزش‌هایی که هر یک بخشی از ستون‌های انقلاب ملی ایران را شکل داده‌اند.

هر جان فداشده، مسئولیتی بر دوش ما گذاشت؛ و هر فراز و فرود، ملت ایران را برای گام بعدی آماده‌تر کرد. تا امروز که ایرانیان، یک‌صدا و زیر پرچم ملی خود، برای بازپس‌گیری ایران ایستاده‌اند.

یاد مهسا امینی و همه زنان و مردان شجاعی که جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند، برای همیشه در حافظه ملت ایران جاودانه خواهد ماند.

ما راه آنان را تا آزادی و بازپس‌گیری ایران ادامه خواهیم داد.

پاینده ایران
رضا پهلوی