آیا شما که صورتتان را در سایه نقاب غم انگیز زندگی مخفی نموده اید؛
گاهی به این حقیقت یأس آور اندیشه میکنید که زنده های امروزی چیزی بجز تفاله یک زنده نیستند؟
گویی که کودکی در اولین تبسم خود پیر گشته است …

فروغ_فرخزاد

@gandomzaran

"همخونه"


         ما را نیز
         لبخندی خواهد بود
         شاید در راه است 

         شاید...
‌

   ✍ محمود_درویش

@gandomzaran

.
امیدوارم یه روزی اگه همه چی درست شد
هنوز درونمون شوق و ذوقی واسه
زندگی کردن مونده باشه....

@gandomzaran

علی_زند_وکیلی
بخواب_آروم
جدید

@gandomzaran

باز خواهیم خندید
دست در دست هم،
خواهیم رقصید.
کبوتران سپید
با لاله‌ های سرخ
به تماشا خواهند آمد
و ما، درمیان عطرلاله ها
زیر این رنگین‌کمان
غرق در آرامش،
خواهیم چرخید.

✍آرام

شب _ بخیر

@gandomzaran

.
وجود "عشق" برای آن نیست تا ما را خوشحال کند ؛
من اعتقاد دارم "عشق" وجود دارد تا به ما نشان دهد چقدر میتوانیم "تحمل" کنیم !

هرمان_هسه

@gandomzaran

.

وقتی سهم من
از تمام روزهایی که دوستت دارم
نگاه کردن به عکسی‌ست
که نمی‌خندد
نمی‌بوسد
و در آغوشش
شانه‌هایم آرام نمی‌گیرد…
کجای زندگی
زیباست!

فرشته_رضایی

@gandomzaran

ارغوان،
شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی‌ست هوا؟
یا گرفته‌است هنوز؟
من در این گوشه که از دنیا بیرون است
آسمانی به سرم نیست
از بهاران خبرم نیست
آنچه می‌بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است
که چو بر می‌کشم از سینه نفس
نفسم را بر می‌گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی می‌ماند
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی‌ست
نفسم می‌گیرد
که هوا هم اینجا زندانی‌ست
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است.
اندر این گوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده
یاد رنگینی در خاطر من
گریه می‌انگیزد
ارغوانم آنجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد می‌گرید
چون دل من که چنین خون آلود
هر دم از دیده فرو می‌ریزد
ارغوان
این چه رازی‌ست که هر بار بهار
با عزای دل ما می‌آید؟


هوشنگ_ابتهاج

@gandomzaran

طاهر_قریشی
🎧🎵

@gandomzaran

شب بخیر

‏یک شب گفت: هلنا
گفتم: چیه.
گفت: همه‌اش دارم می‌بازم،
گیج شده بودم. گفتم: به کی؟
گفت به خودم....

📓وردی_که_‌بره_‌ها‌_می‌_خوانند
✍ رضا_قاسمی


@gandomzaran

،
یادتان باشد
تا زمانی که نفس می‌کشید
برای آغاز دوباره
هرگز دیر نیست ...

روزتون _ بخیر

@gandomzaran

.
@gandomzaran

.

کسی آمار کشته‌ها را نداشت!
زخمی‌ها درد را فریاد می‌زدنند.
و من در گوشه سنگری تاریک،
آنجا که کسی صدایم را نمی‌شنید،
تو را با تمام درد‌هایم
دوست داشتم...!


مهران_رمضانیان

@gandomzaran

.
گاهی درد آن‌قدر سنگین است
که در کلمه جا نمی‌شود.
زبان از توضیحش ناتوان می‌ماند
و بدن، خود آغاز به سخن گفتن می‌کند.

رقصِ سوگ، تلاشِ تن است
برای فرو نریختن؛
برای زنده ماندن
زیر وزن اندوهی که نفس را می‌بُرد.

رنج را باید زیست.
این رقص، تسلیم نیست؛
راهی‌ست برای زنده ماندن میانِ ویرانی.

سوگ توام با رقص
از هر ناله‌ی حزینی جانگدازتر است
بدن می‌رقصد…
تا روح فرو نپاشد.


بعد از شما در تاریکی بی‌پایانی گم شدیم.....

@gandomzaran

.
دلم می‌خواهد
روی تمام دیوارهای شهر،
رنگِ شادی بپاشم.

رنگ‌هایی روشن و چشم‌نواز که حالِ
خیابان‌ها و دلِ رهگذران را تازه کند.

دلم می‌خواهد همه‌جا پر شود
از طنینِ آرامِ موسیقی، از لبخند،
از سبکیِ نفس کشیدن در هوایی که
بوی امید می‌دهد.

لب‌های ما برای لبخند آفریده بودند،
برای گفتنِ واژه‌های عاشقانه،
برای بوسیدن و بوسیده شدن؛
نه برای پنهان کردنِ اندوه‌های بی‌پایان،
نه برای فرو بردنِ بغض‌هایی که سال‌ها
در سکوت مانده‌اند.

چقدر ما و شادی به هم شبیه بودیم…
و چه اندوهناک که این روزها،
میانِ ما و شادی،
سکوتی بلند نشسته است.



✍نرگس_صرافیان_طوفان


@gandomzaran