.
وقتی وجدان بیداره،
آدم حتی توی سکوت هم
انسان می‌مونه…تو روزهایی که
انسانیت، خودش شجاعته

@gandomzaran

.
در دنیایی که سراسر جنگ است،
جایی که صدا
از استخوان می‌گذرد
و امید
زودتر از آدم‌ها
دفن می‌شود،

جایی که
دهان‌ها بسته‌اند
و گلوله‌ها
آزادانه حرف می‌زنند،
وعشق جرم است،
تو سرزمین منی

وطنی
و من
در پناه نامت
زنده می‌مانم
تا استخوان‌های درهم‌شکسته‌ام
بیشتر از دوست‌داشتنت
تاب بیاورند
و سیراب شوند.


مینو_پناهپور

@gandomzaran

.
یه روز حالمون خوب میشه
شاید من نباشم ولی اگه تو بودی بلند بلند بخند

فراموشم نکن.❤️‍🔥❤️‍🔥

@gandomzaran

.
باران
مرغكي بود كه بر شيروانيِ خانه‌ي چوبين من
پا بر زمين مي‌كوبيد.
آه، اي باران!
مگر از هشدار تو بيدار شويم.

باران
به صحراها پناه برده بود
و يكريز مي‌باريد
آن‌چنان كه در جاده‌هاي بي‌عابر
برگ‌ها هم به گوش درايستاده بودند.
آه، اي باران!
مگر از هشدار تو بيدار شويم.

مرا تنها سرود باران مي‌آزارد
و آن پرده‌ي مِه‌آلودش
كه چونان هاله‌اي ماه را در بر گرفته.
آه، اي باران!
مگر از هشدار تو بيدار شويم.


مجيد_نفيسي
پیش به سوی بیداری

@gandomzaran

.
اندوه این روزها نشانه ناامیدی نیست؛
نشانه ی این است که هنوز انسان مانده‌ایم.
تا وقتی درد دیگری برایمان مهم است،
زندگی کاملاً شکست نخورده.

عصرتون پرمهر

@gandomzaran

.
در تاریڪی ڪدامین شب
جا مانده‌اے
در ڪدام ڪوچہ‌ے شب راهت را
ڪَم ڪرده‌اے
بہ ڪدامین ڪوچہ‌ے بن‌بست خورده‌اے
ڪہ آمدنت را جا ڪَذاشتی
در انبوه سرد تاریڪی؟
من اینجا نڪَاهم مات 
تمام ڪوچہ پس ڪوچہ‌هاے شب
شده است
تا شاید رد آمدنت غمنامہ‌ے شب‌هایم
را بخیر ڪند ..!

سیده‌مریم_وهابی

عبور می کنیم،
از رنجی که از آن ما نبود

شب _ بخیر

@gandomzaran

.
قلمِ سرنوشت
آرام
خط می‌زند
بر ورق‌های خزان‌گرفته‌ی زندگی

ورق‌هایی
که غبارِ اندوه
پنجره‌هایشان را
از نور
تهی کرده است

و قلم
مکث می‌کند
در حاشیه‌ای خاموش
شاید
جوانه‌ای
جرأتِ سبز شدن
پیدا کند

مینو_پناهپور

@gandomzaran

.
قدیم‌ترها
دردها ساده‌تر بودند
و درمان‌ها مهربان‌تر…
روغنی برای لولای خسته‌ی در
مرهمی برای زانوی زخمی کودکی
و آغوشی که می‌شد
همه‌ی بغض‌های جهان را در آن گریست.
حالا اما…
دست‌هایمان چقدر خالی‌ست.

@gandomzaran

🖤

چرا همیشه باید
از میان تاریکی‌ها گذشت؟
مگر نمی‌شود
روزهایی باشد که
فقط به‌خاطر زندگی کردن
بیدار شویم؟
زمان، گاه در کمرنگ‌ترین لحظات
ایستاده است

و ما در تنگنای هر روز
فقط تکرار می‌کنیم:
باید بمانیم، باید بمانیم.
اما آیا ماندن همین است؟
آیا این تنها معنای زیستن است؟

یا زندگی،
در لحظاتی نه چندان دور،
چیزی فراتر از پایداری است؟
شاید زمانی بیاید
که در سکوت
حس کنیم که
دیگر نیازی به «باید» نیست.

حس کنیم که زندگی
جایی میان نفس‌ها
و دل‌های آزاد
و لحظات نادیده
در جریان است.

آیا این‌گونه نمی‌شود؟
که روزی از میان غم‌ها
به جای تحمل
زندگی کردن سهم ما باشد؟

مینو_پناهپور

جانِ غم‌دیدهٔ من؛ نمی‌دانم کِی، اما شاید روزی برسد که به‌جای دوام آوردن، زندگی کردن سهمِ ما باشد.

@gandomzaran

« دیگر جوان نمی‌شوم »
خسرو شکیبایی.

به قولِ استاد
گاهی سکوت میکنی
چون اونقدر رنجیدی
که نمیخوای حرف بزنی...


@gandomzaran

.
جدایی
همیشه
با خودش یک جور خالی‌شدن می‌آورد.
نه از آن خالی‌هایی که با صدا پر می‌شوند،
از آن‌هایی که فقط سکوت،
دورش می‌چرخد.

فرقی نمی‌کند از چی
یا از کی..
درختی که ریشه‌ات را
سال‌ها در خاکش خوابانده‌ای،
ناگهان مجبوری
بی‌صدا، بی‌خداحافظی ترکش کنی

آدمی که دنیایت بود،
جهانت را با خودش می‌برد،
بی‌آن‌که حتی نگاهی بیندازد
به ویرانه‌ای که پشت سر جا گذاشته.

و دوستی،
که یک گوشه‌ی دلت را
برای خودش قاب کرده بود،
بی‌هشدار،
می‌رود و قاب
تهی می‌ماند.

جدایی یعنی:
دست کشیدن از تکه‌هایی
که دیگر باز نمی‌گردند،
و تو،
باید یاد بگیری
با نبودن‌شان،
زندگی کنی.

مینو_پناهپور.

@gandomzaran

.
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻨﻮیسم،

ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺴﭙﺎﺭﻡ؟!

ﺩﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ،

ﺩﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ؟!

اصغر_معاذی

@gandomzaran

.
هر وقت سعی می‌کنم لبخند بزنم
احساس می‌کنم به آنچه در درونم است خیانت می‌کنم.

داستایفسکی

گفت: بادهای زمستانی، برف می آورند
و برف اگر چه سرد و استخوان سوز
اما نجات بخش است...
برای رسیدن به بهار، باید مصیبت های زمستان را تحمل کنی...

عصرتون بدور از غم

@gandomzaran