"که انسان را آفرید و شادی را برای انسان آفرید."

• سفرنامه هشت •
سفر میزان خودخواهی آدم‌ها رو بهت نشون میده.

• سفرنامه نُه •
منو نمی‌برن میدون شهرداریِ رشت.

چیزهای زیادی تو سرم هست، ولی هیچ‌کدوم ارزش گفتن نداره.

از سبزهای دور.☘

• سفرنامه ده •
هرکی میفهمه ما شیرازی هستیم، میگه کاکو شیرازی خسته نباشی. والله که از خسته نباشی‌های شما خسته شدیم.

تو تا اینجا برای چیزی اومدی، دست خالی بر نگرد، با جیب پر سنگ برنگرد.

• سفرنامه یازده •
حدود ده استان رو طی نمودیم، یه کم بیشتر تلاش می‌کردیم و وقت اجازه میداد، ایران تموم میشد.

قوس قزح.

فکر، تخت‌خواب نیست که با خودت نیاریش سفر.

• سفرنامه دوازده •
تصادف کردیم. و میدونید حیفِ ماشین.

اینجوری نیست که من بخوام اما زندگیم یه "تو" کم داره.

تابستون تموم شد، تعطیلاتِ من تموم شد، سفر تموم شد، باید فکر کنم این فضای خالی چی برام ارمغان داشته به جز تنهایی.

میدونم کلی کار باید انجام بدم، میدونم کلی فکر باید بکنم، میدونم کلی نظم باید به همه چیز بدم، میدونم کلی برنامه باید بریزم، میدونم باید تصمیم‌های منطقیم رو جایی ثبت کنم، میدونم باید آینده‌ای که این مدت برای خودم ترسیم می‌کردم رو جایی بنویسم، میدونم کلی کار هست که باید بکنم، همه‌ی اینارو میدونم ولی نمیدونم چیکار باید بکنم.

باید قدم برداری جوری که جایی رو بگیری نه که با هر باد بلرزی.

برای خودم از دانشگاه دیگه غول نمیسازم، دشواری داریم ولی نتونستن و نرفتن نداریم. راهِ منه، جایِ منه.

بذارید اعتراف کنم امروز برای یه لحظه از ذهنم گذشت که من آلموست جای درستی ایستادم.

من خودم رو به دو نیمه تقسیم کردم، احتمالا شما نمی فهمید من از چی حرف میزنم اما من نیاز داشتم دو نیمه بشم تا تو این شرایط فقط دوام آورنده نباشم، پیش‌رونده باشم. یکی که دانشجو هست و هم‌کلاسی‌هاش در حد نمره‌هاش و عکس‌هاش و شایعاتِ پشت سرش میشناسنش و دومی که گابرو هست و خودم ساختمش.