میگفت کتاب بخون، خب اگه راهش اینا بود که من دیشب یه کتاب رو تموم نمی‌کردم و کتاب بعدی رو شروع و الان نشسته باشم پیش تو.

دیگه اینکه برام کاغذ دیواری آبی تجویز کردن‌. آخه میدونین رنگ سفید تحریک کننده است.

من چقدر غر میزنم و اون چقدر حرف زده واقعا.

"من تو روشنیِ مصنوعیِ روز شما گُم میشم،
همونطوری که شما تو تاریکیِ من."

باید همون موقع که دیدم پزشک روپوش نپوشیده از مطب میرفتم بیرون، همه که هاوس نیستن.

باشه اگه میتونی بیا دست منطقم رو بگیر ببر گردش، شاید تونستم منم شاد باشم، هرچند احمقانه. هرچند کوچک.

آره زندگی هنوز قشنگی‌هاشو داره، ولی زندگی قشنگ نیست.

برکت از روز پزشک رفته، هیشکی نیومد به این بهونه مخم رو بزنه. :)))

اگه شخصیت کتاب بودم دوست داشتم در موردم بگه
"در دلش چیزی داشت که می توانست دنیا را آرام کند، او سراسر شفا بود."

من دوست داشتم درموردم بگن
“او هرگز از خودش دست نکشید”

فکر میکنی زندگیت چیزی داره که شایسته یک رمان باشه؟

در حالی که دوباره سعی می‌کردم زره‌ای بر تن کنم و تمرین‌های جنگیدن رو از سر بگیرم، در حالی که سعی داشتم شجاعانه‌تر قدم بردارم و کمتر عقب نشینی کنم. فکر میکردم به کسانی که زره به تن اشک می‌ریختن. اشک ریختن چیزی از قدرتشون کم نمی‌کرد، وقفه‌ای بود برای خشم بیشتر و شاید پیروزیِ بزرگتر.

"بدون رویایِ رنگی، انگاری وسط جنگی"

من واقعا حس میکنم تک تک آدم هام رو از دست دادم. یا اون قدر حس میکنم ازشون دورم که هیچی دیگه این فاصله رو پر نمیکنه.‌
غزال یه توییت داشت که سیو کرده بودم که
" قایم شدم. هیشکی نمیدونه نیستم. هیشکی دنبالم نمی‌گرده، هیشکی کاری باهام نداره"

الان احساسِ بهاره رهنما رو دارم که داشت تو ماشین جیغ می‌کشید.

وقتی نمیتونم کاری کنم و فقط باید بگم به درک.

اینطوری بگم که حذف کردن آدم‌ها کافی نیست، اون سایه‌ای که روی زندگیم میندازن هم به اندازه کافی جلوی نورم رو میگیره.

اگه اینجا ایران نبود، احتمالا دلایل زیبایی براش داشتم.
#HouseM.D