الان اونجاییام که سخت نمیگیرم، دست و پا نمیزنم، دنبال چیزی نیستم، فقط دلم برای اون زندگیای که میتونستم داشته باشم میسوزه.
برای خود فردام نوشتم،
خودت رو دوست داشته باش، از رنگ موهات تا خستگیِ چشمهات، از روزهای بیست و یک سالگیت لذت ببر، به اونایی که دوست داری لبخند بزن، بذار حالِ لحظهات خوب باشه، حتی اگه یه لحظه باشه فقط.
خودت رو دوست داشته باش، از رنگ موهات تا خستگیِ چشمهات، از روزهای بیست و یک سالگیت لذت ببر، به اونایی که دوست داری لبخند بزن، بذار حالِ لحظهات خوب باشه، حتی اگه یه لحظه باشه فقط.
وقتی شباهتِ رفتاری بین کسایی که دوستشون دارم و کسایی که ازشون متنفرم میبینم، وحشتزده میشم.
زیبا نیست؟!
https://t.me/booseyekhaste/2680
https://t.me/booseyekhaste/2680
Telegram
یه بغل بوسه ی خسته
پیرو معرفی رشته پزشکی یه چیز دیگه هم بگم خیلی زیباست:))
بند پنجم تعهد رزیدنتی(دانشجوی تخصص پزشکی) میگه باید دو نفر حتما حتما ضامنت شن، دو نفر کارمند رسمی کشور که غیربازنشسته هم باشن.. و یکی از دلایل خواستن ضامن اینه که اگه دانشجوی بدبخت در طول تحصیل فوت…
بند پنجم تعهد رزیدنتی(دانشجوی تخصص پزشکی) میگه باید دو نفر حتما حتما ضامنت شن، دو نفر کارمند رسمی کشور که غیربازنشسته هم باشن.. و یکی از دلایل خواستن ضامن اینه که اگه دانشجوی بدبخت در طول تحصیل فوت…
همین که من فهمیدم هنوزم میتونم دوست بِدارم، هنوزم تو دنیا قشنگی هست، هنوزم میتونم پیشرفت کنم، هنوزم میتونم ذوق کنم، هنوزم میشه تجربه کنم، هنوز برای خیلی چیزها وقت هست، خودش خیلیه.
نیازی نیست معجزه رخ بده تا آدم امیدوار بشه، کافیه یه کم زندگی به مراد دلش برقصه یا ساز بزنه.
حالم خوبه. بذارید فرایندش رو توضیح بدم.
خیلی خیلی خیلی ناراحت و عصبی بودم، انقدر که دلم میخواست بمیرم. فرار کردم، فرار که میگم حتی به معنی یهویی از خونه بیرون رفتن که از آدمی مثل من که از قبل درمورد همهچیز فکر میکنه، برنامه میریزه و بعد عمل میکنه، بعیده. نه از یه کم قبلتر شروع شد، یکی رو ناراحت کردم، یکی که سعی کرده بود با من نایس باشه. و خب متاسفانه نمیتونم کسی رو ناراحت کنم و خودم راحت باشم. بعد فرار کردم، از دنیای تمام آدمها. تمام خوبها و بدها. بعد تصمیم گرفتم کاری کنم، خودم رو برای مدتی مشغول کردم، که بخاطرش مجبور بودم صبحها هم زود از خواب بیدار شم. بعد از اون دورهی چهار روزه. احساس آرامش روانی، شادی، خیال آسوده و انگیزه میکردم. میتونم بهتر ویولن بزنم، توی پارکینگ مجتمع سوار ترولی بشم، کوکی بپزم، بخندم و حس میکنم دارم تو لحظه زندگی میکنم.
خیلی خیلی خیلی ناراحت و عصبی بودم، انقدر که دلم میخواست بمیرم. فرار کردم، فرار که میگم حتی به معنی یهویی از خونه بیرون رفتن که از آدمی مثل من که از قبل درمورد همهچیز فکر میکنه، برنامه میریزه و بعد عمل میکنه، بعیده. نه از یه کم قبلتر شروع شد، یکی رو ناراحت کردم، یکی که سعی کرده بود با من نایس باشه. و خب متاسفانه نمیتونم کسی رو ناراحت کنم و خودم راحت باشم. بعد فرار کردم، از دنیای تمام آدمها. تمام خوبها و بدها. بعد تصمیم گرفتم کاری کنم، خودم رو برای مدتی مشغول کردم، که بخاطرش مجبور بودم صبحها هم زود از خواب بیدار شم. بعد از اون دورهی چهار روزه. احساس آرامش روانی، شادی، خیال آسوده و انگیزه میکردم. میتونم بهتر ویولن بزنم، توی پارکینگ مجتمع سوار ترولی بشم، کوکی بپزم، بخندم و حس میکنم دارم تو لحظه زندگی میکنم.