سلام،
در رابطه با پستت در مورد طب سنتی باید بگم (البته که کانال خودته و مختاری هر چی میخوای بگی ولی گفتم شاید نظرم واسن جالب باشه) که دلایل مختلفی واسه تجویز نکردن این قبیل چیزا وجود داره.
وقتی یه دارو توسط پزشک تجویز میشه مراحل مختلفی رو طی کرده تا به اونجا رسیده. از ازمایش رو حیوانات تا کلینیکال ترایال و امثالهم. چیزی که طب سنتی نداره. طب سنتی صرفا داره رو تجربه تمرکز میکنه. شاید آب نخود واسه آسم خوب باشه بر اساس تجربه ولی ایا ما میدونم چه ساید افکت هایی رو داریم با این تجویز به بیمار تحمیل میکنیم؟ میدونم این تجویز ایا تداخل دارویی با سایر دارو های مصرفی بیمار داره؟ میدونیم داریم چه دوزی وارد بدن بیمار میکنیم؟ میدونیم تا دوز سمی اون ماده چه فاصله ای داریم؟
مسلما نه.
خیلیا فک میکنن که مثلا تجویز خوردن یه قاچ گریپ فوروت قرار نیست کسیو بکشه ولی ندونستن همین موضوع در مورد بیمار میتونه فاجعه باشه چرا که کلا متابولیسم دارو ها تو کبدو بهم میریزه و شمای دکتر با دونستن این موضوع باید دوز دارو ها رو ادجاست کنی ولی از اونجایی که معمولا بیمار اینو نمیگه تو شرح حال، خیلی مشکلات ایجاد میشه.
یا کی فکرشو میکنه که خوردن روزانه یه لیوان گل گاو زبون بد باشه؟ که اتفاقا واسه اعصاب هم خوبه. خب این کار تو دراز مدت کبد رو در حدی داغون میکنه که شما مجبوری پیوند انجام بدی و هیچ کار دیگه ای از دستت بر نمیاد و نخواهد اومد.
واسه همینه که تو کل دنیا صرفا پنج دارو ی گیاهی و روش طب سنتی پورد تایید who هست و اگه داره میگه این طب خوبه و میشه استفاده کرد واسه صرفا واسه بیماری های ساده است نه مثلا چیزی مثل آسم.
در مورد خوردن مواد غذایی هم علم تغذیه کافیه، صرفا کسی توصیه هاشو جدی نمیگیره. این که بگی شیر نخور چون من خوردم استخونام شکست درست نیست چون شما یه نفری، از سابقه ی فامیلیت و خیلی چیزای دیگه ما بی اطلاعیم. شیر نخوردن راه حلش نیست، باید دونست میزان مصرف مناسبش چقدره.
تو اشکال داشتن طب کلاسیک هیچ شکی نیست. ولی اینکه بخوای این خلا ها رو با شبه علم هایی مثل طب سنتی پر کنی یه کلاه برداریه.
#ناشناسفرست
در رابطه با پستت در مورد طب سنتی باید بگم (البته که کانال خودته و مختاری هر چی میخوای بگی ولی گفتم شاید نظرم واسن جالب باشه) که دلایل مختلفی واسه تجویز نکردن این قبیل چیزا وجود داره.
وقتی یه دارو توسط پزشک تجویز میشه مراحل مختلفی رو طی کرده تا به اونجا رسیده. از ازمایش رو حیوانات تا کلینیکال ترایال و امثالهم. چیزی که طب سنتی نداره. طب سنتی صرفا داره رو تجربه تمرکز میکنه. شاید آب نخود واسه آسم خوب باشه بر اساس تجربه ولی ایا ما میدونم چه ساید افکت هایی رو داریم با این تجویز به بیمار تحمیل میکنیم؟ میدونم این تجویز ایا تداخل دارویی با سایر دارو های مصرفی بیمار داره؟ میدونیم داریم چه دوزی وارد بدن بیمار میکنیم؟ میدونیم تا دوز سمی اون ماده چه فاصله ای داریم؟
مسلما نه.
خیلیا فک میکنن که مثلا تجویز خوردن یه قاچ گریپ فوروت قرار نیست کسیو بکشه ولی ندونستن همین موضوع در مورد بیمار میتونه فاجعه باشه چرا که کلا متابولیسم دارو ها تو کبدو بهم میریزه و شمای دکتر با دونستن این موضوع باید دوز دارو ها رو ادجاست کنی ولی از اونجایی که معمولا بیمار اینو نمیگه تو شرح حال، خیلی مشکلات ایجاد میشه.
یا کی فکرشو میکنه که خوردن روزانه یه لیوان گل گاو زبون بد باشه؟ که اتفاقا واسه اعصاب هم خوبه. خب این کار تو دراز مدت کبد رو در حدی داغون میکنه که شما مجبوری پیوند انجام بدی و هیچ کار دیگه ای از دستت بر نمیاد و نخواهد اومد.
واسه همینه که تو کل دنیا صرفا پنج دارو ی گیاهی و روش طب سنتی پورد تایید who هست و اگه داره میگه این طب خوبه و میشه استفاده کرد واسه صرفا واسه بیماری های ساده است نه مثلا چیزی مثل آسم.
در مورد خوردن مواد غذایی هم علم تغذیه کافیه، صرفا کسی توصیه هاشو جدی نمیگیره. این که بگی شیر نخور چون من خوردم استخونام شکست درست نیست چون شما یه نفری، از سابقه ی فامیلیت و خیلی چیزای دیگه ما بی اطلاعیم. شیر نخوردن راه حلش نیست، باید دونست میزان مصرف مناسبش چقدره.
تو اشکال داشتن طب کلاسیک هیچ شکی نیست. ولی اینکه بخوای این خلا ها رو با شبه علم هایی مثل طب سنتی پر کنی یه کلاه برداریه.
#ناشناسفرست
Forwarded from Empty
سخت ترین بخش ماجرا اینه که هر چقدر بیشتر جلو بری توی مسیر، تنها تر می شی.
دیگه نمی تونی با فکرات همه چیز رو ببینی، که بهشون کلی اعتبار بدی. تصوراتت در مورد خودت و بقیه اهمیتشونو از دست می دن. و هنوز توی جهانی هستی که همه سعی دارن یه تصویر قشنگ باشن تا اینکه واقعا زندگی کنن.
تنها می شی چون همیشه تنها بودی. هر آدمی که دیدی تصور خودت بوده، نه چیزی که اونا واقعا بودن. و اگه بخوای بالاخره بیدار شی، باید ترست از تنهایی رو کنار بگذاری.
دیگه نمی تونی با فکرات همه چیز رو ببینی، که بهشون کلی اعتبار بدی. تصوراتت در مورد خودت و بقیه اهمیتشونو از دست می دن. و هنوز توی جهانی هستی که همه سعی دارن یه تصویر قشنگ باشن تا اینکه واقعا زندگی کنن.
تنها می شی چون همیشه تنها بودی. هر آدمی که دیدی تصور خودت بوده، نه چیزی که اونا واقعا بودن. و اگه بخوای بالاخره بیدار شی، باید ترست از تنهایی رو کنار بگذاری.
باید چیزی داشته باشی که بهت نیاز داشته باشن، پول، توانایی، بلخره یه چیزی. بگرد، پیداش کن، بسازش، نمیدونم، یه کاریش کن.