اینجا فقط کانال نیست؛ یه اتاقِ زیر شیروونیه که یه پنجره‌ی بزرگ داره! هروقت از دنیا خسته میشم لب اون پنجره می‌شینم و می‌نویسم. اینجا فقط کانال نیست؛ پناه‌گاهمه.

[ که از اختیار بیرون است ]

داری؟
#Detachment

ولی میدونی دوست دارم برم جلوی همه‌شون فریاد بزنم بگم، مرده‌شور خودتون و قضاوتتون رو با هم ببرن.

برای منی که توی ذهنم زندگی میکنم، همین که اونجا باهات زندگی‌ها کردم،‌ برای فراموش نکردنت کافی بود.

کتاب "آن زمان که نفس هوا می‌شود" رو تموم کردم، به نظرم هر دانشجوی پزشکی‌ای و هر کسی که عاشق پزشکی بوده یا هست خوبه که اینو بخونه. با این کتاب زندگی می‌کنی و زندگی کردن رو می‌بینی، در بهت و غم فرو میری و آه می‌کشی.
#کتاب‌ها

اون روز داشتم به خوبی غمش فکر می‌کردم، دیدم یه جوری غرق شدم که دیگه نگران هیچ غرق شدنی نیستم.

آنقدر مدام خوابت را دیده ام
آنقدر راه رفته ام آنقدر سخن گفته ام
آنقدر عشق ورزیده ام به سایه ات
که دیگر از تـو هیچ چیز برایم نمانده است
فقط این برایم مانده که
سایه ای باشم میان سایه ها
که صد بار سایه تر باشم از سایه
سایه ای که می آید
و باز می آید به زندگی آفتابیت

روبر دسنوس

شدم اون بچه‌ای که دلش میخواد همه‌چیز رو به هم بریزه و بعد از خستگی وسط همون به هم ریختگی‌ها خوابش ببره. چرا من بزرگ شدم؟

من ضعیف نیستم، فقط شکننده‌ام. یا لااقل دوس دارم اینجوری فکر کنم.

زدی منو کشتی بعد میگی لااقل یکی از راه های مردن رو دیدی. لابد توقع تشکر هم داری. زیبا نیست؟

من از زندگی خسته‌ام، از تمام کارهای بی حاصلی که دارم انجام میدم، از به زور ادامه دادن، از نوشتن این‌ها برای شما، از همه چیز خسته‌ام، خسته هم که نه، بریده‌ام، طاقتم طاق شده است، حتی نفس کشیدن هم برایم کار دشواری است، اگر دیگر نبودم برای این بوده است. از پایان‌های بی خداحافظی هم متنفرم. پس خدانگهدار.

حاصل رفتنت تشکیل کوه یخی درونم بود، که با هربار نزدیک شدنت، این کوه یخی آب میشه و از چشمانم جاری.

حتی اگر تو کامل باشی، دنیا کامل نیست. راز زندگی این است که بدانی ورق ها به گونه ای جور می شوند که تو بازنده باشی...نمی توانی به کمال برسی اما می‌توانی نزدیک شدن به چیزی را که پیوسته برایش تلاش می‌کنی باور داشته باشی.

#کتاب‌ها

آخرین‌باری که بزرگ شدم فهمیدم هیچ چیزی تو دنیا برای راضی‌کردن شخص من آفریده نشده، اما خب اینم فهمیده بودم که منم میتونم لااقل از بعضی از اونها راضی باشم، راضی، نه خوشبخت، خوشبختی اسمیه که روی خوشی‌هایی میذاریم که هنوز از عاقبتش بی‌خبریم، اما چیزی که الان بهش نیاز دارم خوشبختی نیست، فقط یه لحظه‌‌ست، یه لحظه آسودگی بی‌ندامت، نه بیشتر، هست خدمتتون؟

من نه برای راضی شدن و نه برای خوشبختی آفریده نشدم.

این تصور که یک پزشک زن مجرد نمی‌تونه یک مادر و درد رنجی که بخاطر بیماری فرزندش متحمل میشه رو درک کنه، پس نمیتونه تصمیمی به خوبیِ تصمیمِ مادرِ نگران بگیره، خنده دار نیست؟ زیادی نگران بودن خودش رد صلاحیت میکنه فرد رو از تصمیم گیری منطقی، چه برسه به مادر بودن.