روح عزیز
چرا منو دوست نداشت؟ چرا اگه داشت منو نخواست؟ مرا میبینی و هر دم زیادت میکنی دردم.

ولی میدونی، از پشت دیدمش. از پشت میشناسمش، کی با اون اندام و استایل لش و موهای پرپشت و نامرتب، تی‌شرت مشکی و شلوار گشاد و هاله‌ی بوی شدید سیگار، میتونه توی راهرو باشه. حتی اگه بودنش تو آخرین روز امتحان‌ها محال باشه. چیزی درونم نمی‌خواست بفهمه که هنوز درگیرشم. نگاهش نکردم، فقط انگشتامو محکم قلاب کردم و موقع رد شدن از کنارش فقط به رو به رو خیره شدم، اما اون رو به من بود. با دیدن من چیزی از ذهن اون نمی‌گذره، چیزی درونش تکون نمی‌خوره. ولی من، با همین اتفاق ساده، که برای رد کردنش بهترین عملکرد ممکن در لحظه رو داشتم، بعدش تمام مدت برگشت به خونه سرگرم حرف زدن راجع به خاطره‌های خانوادگی با دوستم شدم، بعدش انقدر خسته بودم که بیهوش شدم، بعدش به جمع خانوادگی پیوستم، بعدش از در و دیوار با مامان گفتم و در آغوشش گرفتم و خندیدم، فیلم دیدم و الان دارم اشک می‌ریزم. و دیگه دست من نیست. این ضعف دست من نیست.

[ برای تو که سال ها رفته ای ]

در من کسی خاموش می‌گرید اینجا

@theGabbro

در من کسی.

در من کسی.

در من کسی.

وقتی بهم می‌گید تمومش کن. با خودم میگم،‌چطور به فکر خودت نرسید دختر، اصلا دو ساله منتظر شنیدن این جمله بودم تا تمومش کنم.

اینجا فقط کانال نیست؛ یه اتاقِ زیر شیروونیه که یه پنجره‌ی بزرگ داره! هروقت از دنیا خسته میشم لب اون پنجره می‌شینم و می‌نویسم. اینجا فقط کانال نیست؛ پناه‌گاهمه.

[ که از اختیار بیرون است ]

داری؟
#Detachment

ولی میدونی دوست دارم برم جلوی همه‌شون فریاد بزنم بگم، مرده‌شور خودتون و قضاوتتون رو با هم ببرن.

برای منی که توی ذهنم زندگی میکنم، همین که اونجا باهات زندگی‌ها کردم،‌ برای فراموش نکردنت کافی بود.

کتاب "آن زمان که نفس هوا می‌شود" رو تموم کردم، به نظرم هر دانشجوی پزشکی‌ای و هر کسی که عاشق پزشکی بوده یا هست خوبه که اینو بخونه. با این کتاب زندگی می‌کنی و زندگی کردن رو می‌بینی، در بهت و غم فرو میری و آه می‌کشی.
#کتاب‌ها

اون روز داشتم به خوبی غمش فکر می‌کردم، دیدم یه جوری غرق شدم که دیگه نگران هیچ غرق شدنی نیستم.

آنقدر مدام خوابت را دیده ام
آنقدر راه رفته ام آنقدر سخن گفته ام
آنقدر عشق ورزیده ام به سایه ات
که دیگر از تـو هیچ چیز برایم نمانده است
فقط این برایم مانده که
سایه ای باشم میان سایه ها
که صد بار سایه تر باشم از سایه
سایه ای که می آید
و باز می آید به زندگی آفتابیت

روبر دسنوس

شدم اون بچه‌ای که دلش میخواد همه‌چیز رو به هم بریزه و بعد از خستگی وسط همون به هم ریختگی‌ها خوابش ببره. چرا من بزرگ شدم؟

من ضعیف نیستم، فقط شکننده‌ام. یا لااقل دوس دارم اینجوری فکر کنم.

زدی منو کشتی بعد میگی لااقل یکی از راه های مردن رو دیدی. لابد توقع تشکر هم داری. زیبا نیست؟