دلم میخواد متنی بنویسم با این موضوع که بعد از مرگم، اگر قرار بود هرکدام از اطرافیانم درموردم حرف بزنند، چه چیزهایی می‌گفتند. ایده‌اش رو از فیلم #Detachment گرفتم. و متنی که توی فیلم خونده میشه خیلی شبیه خواهد بود. " گویا هرگز از زندگیش راضی نبود، و چرا نباید باشه. نمیدونیم چرا. ما برای او خوب بودیم و اون با همه‌ی این چیزها اینگونه جواب مارو داد، با کشتن خودش. دختره‌ی احمقِ از خودراضی."

امیدوارم تمام کنکوری‌ها بهترینِ خودشون باشن سر جلسه.💫

که دیدن او، عین مردن من باشد.

روح عزیز
چرا منو دوست نداشت؟ چرا اگه داشت منو نخواست؟ مرا میبینی و هر دم زیادت میکنی دردم.

ولی میدونی، از پشت دیدمش. از پشت میشناسمش، کی با اون اندام و استایل لش و موهای پرپشت و نامرتب، تی‌شرت مشکی و شلوار گشاد و هاله‌ی بوی شدید سیگار، میتونه توی راهرو باشه. حتی اگه بودنش تو آخرین روز امتحان‌ها محال باشه. چیزی درونم نمی‌خواست بفهمه که هنوز درگیرشم. نگاهش نکردم، فقط انگشتامو محکم قلاب کردم و موقع رد شدن از کنارش فقط به رو به رو خیره شدم، اما اون رو به من بود. با دیدن من چیزی از ذهن اون نمی‌گذره، چیزی درونش تکون نمی‌خوره. ولی من، با همین اتفاق ساده، که برای رد کردنش بهترین عملکرد ممکن در لحظه رو داشتم، بعدش تمام مدت برگشت به خونه سرگرم حرف زدن راجع به خاطره‌های خانوادگی با دوستم شدم، بعدش انقدر خسته بودم که بیهوش شدم، بعدش به جمع خانوادگی پیوستم، بعدش از در و دیوار با مامان گفتم و در آغوشش گرفتم و خندیدم، فیلم دیدم و الان دارم اشک می‌ریزم. و دیگه دست من نیست. این ضعف دست من نیست.

[ برای تو که سال ها رفته ای ]

در من کسی خاموش می‌گرید اینجا

@theGabbro

در من کسی.

در من کسی.

در من کسی.

وقتی بهم می‌گید تمومش کن. با خودم میگم،‌چطور به فکر خودت نرسید دختر، اصلا دو ساله منتظر شنیدن این جمله بودم تا تمومش کنم.

اینجا فقط کانال نیست؛ یه اتاقِ زیر شیروونیه که یه پنجره‌ی بزرگ داره! هروقت از دنیا خسته میشم لب اون پنجره می‌شینم و می‌نویسم. اینجا فقط کانال نیست؛ پناه‌گاهمه.

[ که از اختیار بیرون است ]

داری؟
#Detachment

ولی میدونی دوست دارم برم جلوی همه‌شون فریاد بزنم بگم، مرده‌شور خودتون و قضاوتتون رو با هم ببرن.

برای منی که توی ذهنم زندگی میکنم، همین که اونجا باهات زندگی‌ها کردم،‌ برای فراموش نکردنت کافی بود.

کتاب "آن زمان که نفس هوا می‌شود" رو تموم کردم، به نظرم هر دانشجوی پزشکی‌ای و هر کسی که عاشق پزشکی بوده یا هست خوبه که اینو بخونه. با این کتاب زندگی می‌کنی و زندگی کردن رو می‌بینی، در بهت و غم فرو میری و آه می‌کشی.
#کتاب‌ها

اون روز داشتم به خوبی غمش فکر می‌کردم، دیدم یه جوری غرق شدم که دیگه نگران هیچ غرق شدنی نیستم.

آنقدر مدام خوابت را دیده ام
آنقدر راه رفته ام آنقدر سخن گفته ام
آنقدر عشق ورزیده ام به سایه ات
که دیگر از تـو هیچ چیز برایم نمانده است
فقط این برایم مانده که
سایه ای باشم میان سایه ها
که صد بار سایه تر باشم از سایه
سایه ای که می آید
و باز می آید به زندگی آفتابیت

روبر دسنوس