ولی من فکر میکنم اون چیزی که همیشه در مراجعه است، عشق نیست غمه.

توی یکی از قسمت‌های سریال #TheResident دختری با تشخیص سرطان بیضه بود، و من با خودم فکر کردم، چیزی که حتی از وجودش خبر نداری هم میتونه دلیل رنج و بیماریت باشه.

آخه دلم می‌خواست موهام مثل آفتاب خودنمایی کنه.

"میرم هدر میشم."

کراک در دنیا کوکائین غلیظ شده است اما در ایران کریستال که همان هروئین غلیظ شده است رو به جای کراک میفروشند، که چندین برابر هروئین قدرت دارد. کراک مصرفش راحت است، بو و دود ندارد پس پنهانی میتواند مصرف شود، لذت زیاد دارد ولی هر دو ساعت باید مصرف شود. احتمالا شنیدید که کسانی که کراک مصرف میکنند، بدنشان کرم میزند. دلیلش اینه که کراک سیستم ایمنی را از کار می‌اندازد و پوسیدگی دندان، عفونت، سرطان و مرگِ زودرس از عوارضش هست.
#درس‌ها

بعد از این پست یک نفر با آیدی ساقی از کانال لیو داد. :))

دل‌تنگ.

دل‌تنگ.

بچه‌ها یک هفته دیگه تولدمه، بیاین تا اون موقع دست یکی رو بگیرین بیارین تا 1K بشید، من خوشحال شم. :))

سلام روح عزیز
دارم خودم رو قانع میکنم که این‌که هیچ دلخوشی‌ای ندارم مهم نیست، چون دلخوشی چیزی لازم برای زندگی نیست. انتظاری ساخته‌ی ذهن ما توسط جامعه است. باشد که موفق شوم. وسط این درگیری‌ها آهنگ جاده‌ی هراز گوش میدم و خواص شیشه میخونم. اوضاع جالبی نیست. ولی خب همینه که هست.

دلم می‌خواد برم بهش بگم خوبی؟
چون میتونم حس کنم خوب نیست. ولی...

زنگ بزنم بگم، میخوام بشنومت.

الان یادم اومد دو هفته پیش فیلم #500DaysOfSummer رو شروع کردم و اتفاقا دوسش هم داشتم، ولی نصفش رو بیشتر ندیدم در صورتی که فکر می‌کردم تمومش کردم. اینم در جواب اون‌هایی که میگن مگه رشته‌ات رو دوس نداری، پس چطور انگیزه نداری؟ دوست داشتن برای من انگیزه‌ی کافی برای ادامه نیست. دوست داشتن هیچی نیست. خیلی وقته که نیست.

احساسم به امروز حالت تهوعه، و کاری که باید بکنم فقط درس خوندنه.

وسط زندگی روزمره‌ام، وسط درس خوندن‌هام، اون موقعی که پرش ذهنیم انقدر زیاد میشه که یه خط هم جلو نمیرم، کانال‌هام رو می‌خونم چون اون زمان دقیقا زمانیه که نیاز دارم کسی باهام حرف بزنه، کسی چیزی بگه که از جنس دغدغه و فکرهای خودم نباشه. و کسی نیست. کانال‌ها و کتاب‌ها هستن.

یه شبی که تیر بود و امتحانا تموم شده بود و خستگی‌ها تموم شده بود و غم از دل برفته بود و زمان، ریتم آروم بعد از چروکیدگی رو داشت و خلوت بود زندگیم، نوشته بودم:
«هرباری که وسط جریانم و از نفس افتادم، به خودم می‌گم طوری نیست. فاصله که بگیری از این میدون، خوب می‌شی. به خودم می‌باورونم که این غبارگرفتگی‌ها، ربطی به تو و نبودنت، نداره. مال پیچ‌وتاب‌های روزگاره. الانی که دور از میدون نشستم و اوضاع به‌قاعده‌است، طفلکی شدم ولی. غم تو دلمه و هیچی جز دوریت، تو بساطم ندارم که بهش گره بزنم. نه درس، نه کار، نه دوست و آشنا. دلم برات تنگ شده و خدا می‌دونه که چقدر سختمه وسط این خستگی‌درکردن‌ها، دل آدم برات تنگ بشه. همین‌جور قلنبه، نبودنت می‌مونه وسط. نمی‌دونم باید به چی بندش کنم».

[ نبودنت ]

مثلا فکر کنم که راهی وجود داره برای قشنگ زندگی کردن، ولی من بلد نیستم.

اره وجود داره. مانند گرگ زندگی کردن و دریدن هم بره ها هم گرگ های دیگه.
#ناشناس‌فرست

لزومی نداره. چی؟ همه‌چی.